Potomek

"Potomek" nie trzymał w mocnej niepewności, bardziej wabił obietnicą grozy niż wzbudzał strach, lecz przyjemnie się przez niego przechodziło. Nie było mowy o efektownych rozwiązaniach i porywających scenach. Wyobraźnię delikatne drażniły odwołania do starych przestrachów, zabobonów i przesądów o potworach grobowej nocy, moralnej zgnilizny i masowego okrucieństwa. Żałuję, że Masterton nie rozbudował kilku scen, sporo można było z nich wycisnąć, prosiły, aby głębiej w nie wejść. Brakowało nacisku na charaktery bohaterów, zyskaliby na sile oddziaływania. „Potomek”, uśmiech w stronę miłośników horroru oprawionego w ramy wampirskich klimatów, sprawdzi się jako niezobowiązująca rozrywka z dość zaskakującym zakończeniem. Czasem warto dać się oderwać od rzeczywistości i wejść w świat czegoś o pierwotnym strachu i wiary. Przekonać się, czy faktycznie wampiry nigdy niczego nie wybaczają i karzą rozciętymi brzuchami i sercami wyciągniętymi z klatek piersiowych? Czy infekcja mająca źródło w najbardziej zapomnianych regionach Transylwanii i Wołoszczyzny może zostać sprowadzona do USA? ... Bookendorfina

W co musi być uzbrojony łowca wampirów? Czosnek, krzyż, osinowy kołek, lusterko – co jeszcze dodacie do listy? Graham Masterton wykorzystał swoją pozycję pisarza i nieco zmodyfikował ten zestaw. Stworzył postać Jamesa Falcona, którego obdarzył wyjątkowymi predyspozycjami do polowania na „dzieci nocy”. Bohater zasłuchany w baśnie, które opowiadała mu matka, zaczął badać temat. W efekcie upomniało się o niego wojsko. Falcon ścigał wampiry w czasie II wojny światowej. Trafił [Adres usunięty]. na ślad potężnego Dorina Duca. Po trzynastu latach ich drogi znowu się krzyżują. Falcon musi zapobiec londyńskiej masakrze i stanąć oko w oko z dawnym wrogiem.

Powieści o wampirach to swoisty kanon w literaturze grozy. Nie dziwota, że tak płodny autor, jak Graham Masterton sięga po ten wątek. A może dziwota? W przedmowie do wydania, które posiadam [wyd. Replika, 2022] autor wylicza, absurdy w przedstawianiu wampiryzmu w literaturze. W swoim wywodzie zapomina o najważniejszej kwestii. Mianowicie, jak coś martwego morze w ogóle być żywe. Podobne pytanie stawia jedna z postaci w powieści. Niestety pisarz zbywa je zwykłym „nie wiem”. Mam również wątpliwości, co do samego pomysłu Mastertona. Zastanawia mnie, dlaczego wampiry, istoty nieśmiertelne, miałby chęć uczestniczyć w ludzkim konflikcie zbrojnym. Zazwyczaj są przedstawiane, jako egocentryczne i aroganckie, więc raczej powinny być ponad to. Taka refleksja naszła mnie po wstępie napisanym przez Grahama Mastertona. Ja uważam, że w literaturze w wszystko jest możliwe. Pisarz ma prawo bawić się każdym pomysłem i jeżeli dobrze go zrealizuje to ten się obroni.

Popatrzmy na to, jak został napisany „Potomek”. Mam wrażenie, że Masterton nie miał serca do tej powieści. Coś tam zrodziło mu się w głowie i spisał to byle jak. Szybko rzuca się w oczy, że autor nie zarysował dokładnie przewodniego wątku. Zaczyna od polowania na wampiry podczas wojny, potem przenosi się na postać Jamesa Falcona, aby przeskoczyć do meritum akcji, czyli londyńskiej masakry. W finale akcent znowu przesuwa się na osobę głównego bohatera. Generalnie fabuła nie jest skomplikowana, łatwo wyczuć powiązania między tymi wątkami i intencję autora. Jednak pisarz tej klasy powinien zrobić to umiejętniej, a na pewno ciekawiej.

Akcja jest wartka, co nieco ratuje tę powieść, chociaż nie uchroniła się od kiepskich rozwiązań – co nie powinno mieć miejsca patrząc na przedmowę autora. Prawda jest jednak taka, że jeżeli wkręcicie się w pościg za Ducą drobne absurdy nie będą kuły was w oczy.

Ciekawą kwestią jest nazewnictwo. Pisząc „Potomka” Graham Masterton inspirował się legendami o rumuńskich wampirach zwanych „strigoi”. W polskim wydaniu powieści zostały nazwane strzygami. Znajduje się tu również akapit, w którym pojawia się rozróżnienie na strzygi i nosferatu (pisane małą literą, ponieważ oznacza tu grupę stworzeń). Krótko mówiąc specyfikacja jest jasna. Nie jestem do końca pewna, czy trafna jeżeli chodzi o język polski. Strzyga znana z mitologii słowiańskiej to demon płci żeńskiej na co wskazuje litera „a” końcu tego słowa. Do tej pory spotykałam się z określeniami „strzyga” oraz „strzygoń” i to drugie odnosiło się do rodzaju męskiego. W „Potomku” funkcjonują nazwy „strzyga” i „strzygoica”. Pierwsze z nich to ogólne określenie tych istot. Drugie zostało stworzone na potrzeby rodzaju żeńskiego. Strzygi Mastertona są inne niż te, które znałam z literatury. Elegancie, wyrachowane, a nie dzikie i pierwotne. Nie neguję takiego ich przedstawienia, jednak tzw. mitologia w książce mogłaby być bardziej rozbudowana. Ułatwiłoby to czytelnikowi „przeskoczenie” nad pewnymi stereotypami.

„Potomek” to bardzo przeciętna książka w dorobku Grahama Mastertona. Poskąpił on w niej nawet, tak charakterystycznych dla siebie, obrzydliwie erotycznych scen. Autor miał jakiś pomysł, ale słabo go zrealizował. Powieść ratuje szybka akcja, jednak – jak to się mówi – sprawia wrażenie napisanej na kolanie.

⭐RECENZJA⭐

@grahammasterton to słynący z dość specyficznych powieści pisarz. Powiem Wam, że za każdym razem, gdy sięgam po jego książki (nie jest to zbyt często), to jestem pod wrażeniem zarówno jego pióra, jak i języka oraz stylu, które są nieskazitelne, lekkie, przyjemne 😊 Lubię jego zagmatwane historie, dziwnych bohaterów oraz całe te otoczki, które towarzyszą jego lekturom. Nie jest to jakaś taka prosta fabuła, nie jest ona również zwykła, ale też nie jest nie wiadomo jak wysokich lotów. Niemniej jednak podobała mi się w każdym calu. Nie spodziewałam się, że będzie tutaj II Wojna Światowa, czyli przeszłość, jak i teraźniejszość, dlatego może właśnie dzięki temu odebrałam tak pozytywnie tę powieść. Mamy tutaj bohatera Falcona, "pogromcę" wampirów, ale jak się okazuje, to nie jego jedyne zadanie. Byłam bardzo zaskoczona jego kreacją, jego sposobem bycia i tym, z czym się mierzył. Inne postacie też były istotne i ważne, ale główny bohater najbardziej zapadł mi w pamięć. Ogólnie nie przepadam za lekturami, w których są wampiry, ale tutaj mi to nie przeszkadzało i też lektura nie była taka straszna, na jaką wskazuje okładka powieści 😜 Uważam, że książka jest godna polecenia i Waszej uwagi, więc sięgajcie po nią! 😊 Zaczytanej, cudownej środy Kochani!

🧛🏻‍♂️

Współpraca z @wydawnictworeplika 💚

🧛🏻‍♂️

James Falcon zabiera nas w podróż do swojej przeszłości, gdzie z pozoru nic nie znaczący artykuł przez niego napisany, stał się początkiem jego "kariery" jako pogromcy wampirów. Świat nie jest przygotowany na tak brutalne morderstwa i na tak niebezpiecznego przeciwnika. James za to doskonale wie jak go pokonać. Dokonywał tego podczas II wojny światowej i liczył na to, że już więcej nie będzie musiał mieć do czynienia ze strzygami żywymi czy martwymi. Niestety trzynaście lat później do jego drzwi pukają ludzie, którzy burzą upragniony spokój. James ponownie wyrusza na polowanie, jednak tym razem ma do wyrównania rachunki sprzed lat. Dorin Duca odebrał mu bliską osobę, przez co nie pozwoli mu uciec.

Pierwsze co zwróciło moją uwagę podczas lektury to klimat. Przeważnie czytałam książkę na głos, a gdy trafiłam na tytuł jakiejś piosenki związanej z akcją, włączałam ją i wręcz czułam jak przenoszę się do czasów II wojny światowej, gdzie spacerując ulicami miasta, spokój burzyły nagłe eksplozje V-2.

Z początku poznajemy głównego bohatera jako młodego, ale bardzo ambitnego mężczyznę. Śledzimy jego opowieści z czasów wojny i pierwszego polowania na wampiry. Potem przenosimy się do teraźniejszości, gdzie spokój Falcona zostaje zmącony przez kolejne ataki na ludzi.

Lektura była bardzo ciekawa i klimatyczna, nie brakowało rozlewów krwi i brutalności, jednak nie czułam się wystraszona, a na to odrobinę liczyłam. Zakończenie było dość interesujące i wyjaśniało fragmenty które podczas czytania mnie zaciekawiły i sprawiły, że w głowie pojawiały się pytania.

To była naprawdę intrygująca przygoda, tym bardziej, że autor stara się pokazać historię tak realnie, jak tylko jest to możliwe, o czym czytelnik ma możliwości dowiedzieć się na samym wstępie.

Powieści jednego z mistrzów literatury grozy czytam z wielką chęcią. Praktycznie za każdym razem mogę liczyć też na sporo emocji. "Potomek" to książka, która dostarczyła mi ich mnóstwo. Tematyka również jest jak dla mnie interesująca, także za czytanie zabrałem się niezwłocznie.

Graham Masterton jak zwykle umiejętnie buduje napięcie, a przerażających sytuacji nie brakuje. Główny bohater jest intrygujący i charakterystyczny. Został on dobrze wykreowany, a pod tym względem nie ustępuje mu jego groźny przeciwnik. Akcja prowadzona jest tak, żeby emocje nie gasły i tylko czeka się na to, aż coś się wydarzy. Doskonała powieść w swoim gatunku i zachęcam do jej przeczytania.