Pomornica

Twórczość pani Ewy Przydrygi zawsze biorę "w ciemno". Pani Ewa niby pisze zwykły thriller psychologiczny, ale zawsze oplata go nimbem tajemniczości i niesamowitości. To nasze zwykłe, codzienne zło, dostaje w opowieściach autorki mrocznej głębi i charakteru koszmaru.

Tak było również i w "Pomornicy", bo któż z nas nie widział kiedyś wyśmiewanego dziecka, dziwaka, odludka. Choroby psychiczne, choć smutne, czasem straszne, też są czymś wpisanym w codzienność. Natomiast tutaj wytwór chorej wyobraźni eskaluje do rangi mitu. Tytułowa Pomornica jest demonem, który przeniknął do ciała dziewczynki i od tamtego czasu daje jej siłę do pokonania prześladowców. Gdy w jej okolicy zostaje zamordowany młody chłopak wszystkie oczy kierują się właśnie na nią. Julia w dzieciństwie przyjaźniła się z podejrzaną, teraz jest dorosła i opowiada nam o swojej przyszłości, jednak tamta historia ciągle z nią jest. Kobieta jest przekonana, że te wydarzenia żyją tylko w jej pamięci niestety nagle okazuje się, że zaczynają też wracać całkiem realnie. Julia jest przekonana, że ktoś chce ją skrzywdzić, ktoś, kto podrzuca jej dziwne łamigłówki i zagadki... Ma to związek ze zwłokami znalezionymi w jej ogródku przed laty. Do czego doprowadzą ją odpowiedzi? Jaki związek ma z tym jej mąż?

Trudno mi napisać o tej książce coś więcej, bo to na tajemniczości głównie polega jej urok. Autorka po raz kolejny oczarowała mnie słowami i przeprowadziła niemal po omacku przez mroki tej historii. Polecam wszystkim miłośnikom mrocznych tajemnic.

Julia razem z mężem Wiktorem wprowadza się do domu, w którym kobieta spędziła swoje dzieciństwo.

Jednak wraz z ich przyjazdem wracają nie tylko wspomnienia tragicznego wydarzenia, ale również wraca przeszłość, która upomina się o wymierzenie sprawiedliwości sprzed szesnastu lat.

W tym samym czasie na wolność wychodzi najlepsza z lat szkolnych koleżanka Julii, która została skazana na leczenie psychiatryczne po opętaniu przez Pomornicę.

Ale czy to napewno ona stoi za śmiercią kolegi? Czy opętane myśli dziewczyny przyczyniły się do morderstwa Kalinowskiego?

Jakie znaczenie ma tajemniczy balonik, przez który Julia zostaje uwikłana w tą szaleńczą grę?

A może ma on na celu tylko zdemaskowanie męża?

Choć książkę czytałam dosyć długo i z wieloma przerwami z racji natłoku innych obowiązków i bałaganu w głowie 😅 to zdecydowanie „Pomornica” przypasowała memu gustowi.

Zwarta i dynamiczna akcja. Fabuła łącząca w sobie czas teraźniejszy oraz przeniesienia w czas przeszły, pozwala wczuć się odpowiednio w powieść i wyrobić sobie zdanie typując własnego mordercę.

Pytanie tylko czy trafnie uda Wam się wskazać winnego….

Powodzenia 😁

#pomornica #ewaprzydryga #recenzja #wydawnictwomuza #strzezsieglosow #niewidzialnyprzyjaciel #zaczytanarolniczka #dc #przeszlosczawszewraca

"Pomornica" jest moim pierwszym spotkaniem z twórczością autorki, słyszałam o jej wcześniejszych powieściach, jednak nie miałam okazji żadnej przeczytać, postanowiłam to zmienić właśnie przy okazji tej książki. Do jej sięgnięcia zachęcił mnie intrygujący opis oraz klimatyczna i trochę mroczna okladka. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki i przyjemny co sprawia, że książkę czyta się niezwykle szybko. Ja pochłonęłam ją w jeden wieczór i nie odłożyłam póki nie poznałam zakończenia tej historii. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i bardzo dobrze poprowadzona. Autorka w umiejętny sposób przeplata tutaj przeszłość z teraźniejszością, dając Czytelnikowi lepszy obraz sytuacji. Bohaterowie tej historii zostali świetnie i pełnokrwiście wykreowni. To postaci, z którymi śmiało moglibyśmy się utożsamić w wielu kwestiach, podzielając podobne troski i dylematy otaz takie, które moglibyśmy spotkać w rzeczywistości. Na kartach powieści poznałam bliżej Julię, jej mysli, odczucia, mogłam dowiedzieć się z czym kobieta sie boryka, co pozwoliło mi również lepiej zrozumieć jej postepowanie i decyzję. Intrygowały mnie bardzo także pozostałe postaci tej historii, które również odgrywają tutaj istotną rolę, dostarczając wielu emocji i wrażeń. Muszę przyznać, że Przydryga naprawdę świetnie rysuje portrety psychologiczne postaci. Pisarka na przykładzie swoich bohaterów pokazuje, że często tajemnice i dramaty z przeszłości odciskają piętno na ich przyszłości i uderzają w najmniej oczekiwanym momencie. Autorka w umiejętny sposób buduje napięcie, zagęszcza atmosferę i wodzi Czytelnika za nos. Następuje także kilka świetnych plot twistów, których kompletnie się nie spodziewałam i które pozostawiły mnie z nie małym szokiem na twarzy. Świetnie spędziłam czas z tą książką i już wiem, że w przyszłości również sięgnę po opowieść autorki! Polecam!

Lubię sięgać po takich moich sprawdzonych autorów, gdzie wiem, że się nie zawiodę, a jednocześnie czuję podekscytowanie, dreszczyk emocji, czym tym razem zostanę zaskoczona. Od razu na wstępie powiem, Ewa Przydryga przyciągnęła mnie do swojej książki magnetyzmem pióra, pozwoliła kluczyć i zastanawiać się co się wydarzy i co wydarzyło się w przeszłości. Opowiem Wam o fabule słów kilka.

Julia i Wiktor, zaraz po ślubie planują zamieszkać w rodzinnym domu Julii. Kiedyś w tym miejscu doszło do tragedii, nastoletnia przyjaciółka Julki, Nastka zabija Filipa, kolegę jej brata, od tego zdarzenia upłynęło mnóstwo czasu, ale to właśnie w miejscu znalezienia zwłok ktoś zostawia żółty balonik z prośbą by Julia pojawiła się w motelu. Po przyjeździe okazuje się, że doszło tam do gwałtu, a winnym jest jej Wiktor. Świat kobiety się wali, a ktoś koniecznie chce, żeby wróciła wspomnieniami do przeszłości, do nocy kiedy zginął Filip, tylko po co skoro winna osoba została ujęta. Tylko czy na pewno ta noc wyglądała tak, jak opisane jest to w aktach?

Kolejna książka polecona przez Bartka Bliskiespotkania, zgadzam się z każdym słowem Twojej recenzji. Mroczny klimat, budowanie napięcia i tajemnice to domena autorki, jazda po emocjach jak na rollercosterze. Fabuła nie pędzi, wszystko jest wyważone, zauważyłam, że Ewa tak właśnie pogrywa z czytelnikiem, co bardzo lubię.` Na uwagę zasługuje fakt, który znajdziecie już na końcu książki czyli od autora, to stamtąd można się dowiedzieć, że inspiracją do „Pomornicy” była prawdziwa historia, która wydarzyła się w Stanach Zjednoczonych. Swoją drogą czytajcie to o czym autor mówi na końcu, tam można znaleźć mnóstwo smaczków.

Świetny kryminał, który trzyma w napięciu od samego momentu otrzymania przez główną bohaterkę tajemniczej wiadomości. Książka Przydrygi pokazuje ten smutny element życia, który pokazuje, że im szczęśliwszy jesteś - tym bardziej życie da Ci w kość. Szczęśliwe małżeństwo na początku swojej wspólnej drogi zostaje doświadczone przez życie, w grę wchodzi gwałt, śmierć chłopca sprzed kilkunastu lat, aresztowanie męża Julii - głównej bohaterki... Nagle okazuje się, że wszystko obraca się do góry nogami i nic nie jest takie, jak się wydawało na początku. Bardzo wciągająca opowieść, szkoda że tak krótka.

Świetne 350 stron czytelniczych endorfin.

Każda powieść Ewy Przydrygi serwuje mi emocje dokładnie takie, jakich oczekuję od powieści. Pełna napięcia, spowita mrokiem, duszna atmosfera, tajemnice sięgające daleko wstecz i psychologiczna głębia postaci, a wszystko to połączone w doskonałą historię.

Julia i Wiktor, młode małżeństwo, postanawiają zamieszkać w domu, w którym wychowywała się Julia. Próbują odczarować jego złą atmosferę i wprowadzić do niego ducha szczęścia. Niestety, dawne sekrety nie lubią być budzone, a kiedy tak się stanie, domagają się wyjaśnienia i zadośćuczynienia. Na skutek dziwnych wydarzeń Julia, mimo niechęci, musi cofnąć się szesnaście lat wstecz i zrewidować swoją wiedzę na temat wydarzeń sprzed lat. Budząc demony, musi wyruszyć w niebezpieczną podróż w przeszłość.

Z całej tej historii najbardziej przejmujący był dla mnie tragizm Nastki. Naznaczona szaleństwem dziewczynka, zmagająca się z odrzuceniem przez rówieśników, zaniedbywana przez rodziców, zatracająca się we własnym świecie, tworząca alternatywną rzeczywistość, w której ona i tajemnicza zmora zwana Pomornicą, stanowią jedność. Z początku byłam przekonana, że wątek Pomornicy będzie tym, wokół którego osnuty zostanie cały ciąg fabularny, jednak w pewnym momencie gdzieś on się rozmył, a na pierwszy plan wysunęły się zupełnie inne wydarzenia. Nie odebrało to jednak książce atrakcyjności. Kierunek, który autorka wybrała był niezwykle kreatywny. Zdarzenia dostały przebieg, jakiego w ogóle nie brałam pod uwagę. Nie wpadłam na takie możliwe rozwiązanie historii.

Drugą ciekawostką była postać Gabrysi – młodszej siostry Nastki. Siostrzana więź pokazana na tym przykładzie jednocześnie budzi ogromny smutek i grozę.

Jestem oczarowana i poruszona tą historią. Po każdej powieści Ewy próbuję strząsnąć z siebie to coś dziwnego, co przylepia się do mnie po lekturze jej książek. Tak jest i tym razem, bowiem styl autorki, sposób, w jaki włada słowem, atmosferą i emocjami bohaterów powoduje, że nie sposób wyrwać się spod tego ciężkiego kokonu wyrazistych przeżyć.

Rewelacja – nic dodać, nic ująć.

Od zawsze moim ukochanym gatunkiem literackim był kryminał, sensacja i thriller. Szczególnie cenię sobie, gdy lektura ma bardzo rozbudowany wątek obyczajowy i psychologiczny. Kocham też retrospekcję. Kiedy nadarzyła się okazja, by zapoznać się z najnowszym thrillerem autorstwa Ewy Przydrgi, nie mogłam obok tego tytułu przejść obojętnie. Miałam okazję przeczytać całkiem niedawno jej debiutancką książkę Bliżej niż myślisz. Nie zachwyciła mnie, ale musiałam przyznać, że w Autorce drzemie dość duży potencjał. Obserwowałam więc opinie na temat jej kolejnych książek i zauważyłam tendencję wzrostową pozytywnych ocen. Musiałam więc w końcu sama się przekonać, czy jej Pomornica przypadnie mi do gustu, zaangażuje i zachwyci.

Julia odziedziczyła dom, w którym nikt z rodziny nie chciał zamieszkać, ponieważ przywoływał paskudne wspomnienia z przeszłości. Kobieta jednak wraz z mężem postanowiła dać domostwu nowe życie i zapomnieć o tragedii sprzed lat. Życie nie jest jednak takie proste. Na posesji w miejscu, w którym 16 lat temu jej matka znalazła ciało młodego chłopaka, wisiał tajemniczy żółty balonik z wierszem. Kto go zostawił? Na domiar złego Wiktor został aresztowany i oskarżony o próbę brutalnego gwałtu. Świat Julii rozpada się na kawałki, a ktoś usilnie się stara, aby te kawałki były jak najmniejsze, by kobieta nigdy już nie doszła do siebie i nie była w stanie rozpocząć nowego życia.

Komu przyjdzie odpowiedzieć za grzechy popełnione w przeszłości?

Kto szuka sprawiedliwości?

Lektura zaczęła się tak, jak lubię, a więc z przytupem. Wraz z rozwojem akcji odkrywamy okruchy przeszłości i skrawki tajemnic sprzed szesnastu lat. Oprócz teraźniejszych wydarzeń poznajemy z retrospekcji wydarzenia z pamiętnego i strasznego dla wszystkich czerwca 2006 roku. To, co się wtedy stało, zmieniło naszych bohaterów i rozpoczęło układanie przez nich życia opartego na kłamstwach i niedomówieniach. Owijali się nimi jak kokonem, licząc na poczucie bezpieczeństwa, które z czasem okazało się złudne.

Podobał mi się sposób, w jaki Autorka stopniowała napięcie. Angażowało to czytelnika i sprawiało, że oprócz kolejnych rozdziałów nic więcej nie miało znaczenia. Powolne odkrywanie sekretów nawet należących do osób pozornie niezwiązanych w bezpośredni sposób z tragedią sprzed lat powodowało zaostrzenie ciekawości i dodatkowo gmatwało sprawę, którą śledziło się z zapartym tchem. Lektura idealnie ukazała powstawanie spirali zła. Negatywne emocje prowadzą do zatruwania się złymi myśli oraz intencjami co prędzej czy później może doprowadzić do eskalacji agresywnych, mściwych i złych zachowań, a niektórych słów, uczynków czy decyzji nie da się zmienić i cofnąć. Następuje destrukcja, która niszczy wszystko, co znajduje na swojej drodze. Zło rodzi zło, kłamać trzeba już do końca życia, a wyrzuty sumienia spędzają sen z powiek.

Z każdym przeczytanym rozdziałem wraz z Julią odnajdowaliśmy i dopasowywaliśmy kolejne brakujące elementy układanki. Czy jednak całkowicie ułożony, pełny obraz nie przerazi, zniesmaczy, odstręczy? Czy nie lepiej czasem żyć w błogiej nieświadomości? Czy za wszelką cenę należy zawsze być wiernym, lojalnym i mijać się z prawdą dla dobra bliskich nam osób? Nie chcę znaleźć się w sytuacji, w której byłabym zmuszona szukać odpowiedzi na wyżej postawione pytania…

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Redakcji S[Adres usunięty]

Odnoszę wrażenie, że dorosłego człowieka najbardziej potrafią złamać zbrodnie dokonane na drugim człowieku, szczególnie na osobach niewinnych i bezbronnych. Pani Ewa w swojej książce niejednokrotnie nawiązuje to diabelsko trudnych tematów. Gwałt, morderstwa, a także świadomość, że swoje życie dzieliliśmy z zupełnie obcą osobą. Niejednokrotnie zmieniałam typy osoby, która według mnie miała być mordercą, a ostatecznie i tak zostałam zaskoczona. Książkę przeczytałam w oka mgnieniu, choć z pewnością na tempo wpływ posiadala chęć poznania rozwiązania. Polecam.

📖 RECENZJA

Tytuł: Pomornica

Autor: @ewa_przydryga

Współpraca reklamowa z @wydawnictwomuza @[Adres usunięty]ws

Julia wraz z mężem mieszkają w jej rodzinnymi domu. Pewnego dnia kobieta zauważa w ogrodzie balonik z zaszyfrowaną wiadomością i jest pewna, że wydarzenia z przeszłości próbują o sobie przypomnieć. Kiedy jej mąż zostaje aresztowany, ona ulega wypadkowi, wszystko wskazuje na to, że jej świat legł w gruzach. Co się stało kilkanaście lat temu? Jaki to ma związek z obecnymi zdarzeniami?

Książki Ewy Przydrygi to książki, które są zawsze bardzo dobrze przemyślane i przygotowane. Autorka za każdym razem zaprasza nas do mrocznego świata, który nie daje o sobie zapomnieć. Akcja "Pomornicy" toczy się dwutorowo, teraźniejszość przeplata się z wydarzeniami sprzed kilkunastu lat. Nie da się ukryć, że od pierwszych stron atmosfera tej fabuły jest gęsta i ciężka, ja jednak nie do końca potrafiłam się w nią wgryźć. Z jednej strony mnie intrygowała, z drugiej trudno mi było się zaangażować w lekturę.

Jest to na pewno pozycja, w której czuć dobre i niepowtarzalne pióro Ewy. Ma swój specyficzny klimat i myślę, że jest to Jej znak rozpoznawczy. Sięgając po "Pomornicę" liczyłam jednak na coś innego, nie polubiłam się z bohaterami, nie nawiązałam z nimi żadnej więzi. Chciałam jednak poznać rozwiązanie całej zagadki, dlatego z dozą ciekawości przewracałam kolejne strony thrillera i dotarłam do końca. Było warto - absolutnie nie podejrzewałam takiego zakończenia.

To nie jest zła książka, ona jest dobra, ale nie rewelacyjna. Po prostu uważam, że Autorka ma duże lepsze pozycje w swojej bibliografii. Jestem jednak ciekawa Waszej opinii - czytaliście? Macie w planach?

Ewa Przydryga to mistrzyni w pisaniu thrillerów. Jej książki są gwarancją doskonałego seansu z gęsią skórką na ciele i zakrywania ust w niemym krzyku.

Niepoczytalna, skazana za zabójstwo, niegdyś nastolatka, dziś dorosła kobieta. Wychodzi na wolność. To wydarzenie niesie ze sobą wiele konsekwencji. Od tego dnia świat Julii wywraca się do góry nogami. Traumy przeszłości wracają jak bumerang i nie chcą odejść. Czy ktoś celowo mąci w jej poukładanym na nowo świecie, by odkryć wszystkie trupy kryjące się głęboko w szafie? Komu zależy na ponownym rozgrzebywaniu przeszłości i do czego te działania dążą?

Po raz kolejny doskonała odsłona warsztatu, którym autorka od lat dzieli się z czytelnikami. Widać, że tworzenie historii z dreszczykiem to pasja Ewy, a pomysły na fabułę są przemyślane w każdym małym szczególe. Podczas czytania jej książek nie sposób się nudzić. I niech Was nie zmylą dziwnie brzmiące tytuły. Owszem. Pomornica na pierwszy rzut oka, zupełnie nic nie mówi. Jednak już na samym początku historii jest wytłumaczone, skąd ona się wzięła. Wyobraźnia bohaterek nie zna granic. Mają swoje tajemnice, których strzegą niczym skarbu. Jest to doskonała kreacja postaci, idealnie wpasowująca się do tego dusznego klimatu książki. Całkowicie angażująca fabuła z wartką akcją, która nie spowalnia nawet na minutę. Do tego szczegółowo przemyślana intryga, angażująca wszystkie zmysły i zwoje mózgowe. To nie może się nie podobać. Tu wszystko miało swoje miejsce i do siebie pasowało, jak kompletne puzzle. Ewa Przydryga to mistrzyni knucia i zabawy z czytelnikiem w kotka i myszkę. Nie dajcie się zwieść pozorom. Tu nic nie jest takie, jak się wydaje.

Książki Ewy Przydrygi to książki, które najtrudniej mi się ocenia. Wciągają, historia jest przemyślana, czyta się szybko, akcja nadaje dynamicznego tempa, ale jednak czegoś brakuje. Mój problem z książkami autorki polega na tym, że ja wiem że je zapomnę. I naprawdę chciałabym być miłośniczką autorki, zwłaszcza jak obserwuję ilu osób sympatię sobie zaskarbiła, jednak chyba nie jest nam do końca po drodze i prawdopodobnie nie skuszę się na kolejne.

.

Sprawdziłam przede wszystkim co znaczy bądź raczej czym jest Pomornica i dowiedziałam się, że można ją nazwać zwiastunką śmierci i pochodzi z jakichś legend. Dając więc taki tytuł książce wydawałoby się, że będzie miało to naprawdę istotne znaczenie dla fabuły, jednak ja jakoś tego nie odczułam. Nadawało to jednak całej historii mroczności, tajemniczości, czegoś specyficznego. I tu autorkę naprawdę szanuję, bo jak nikt potrafi budować w czytelniku to napięcie i niepokój. Tajemnice są na pewno czymś co odgrywa ogromną rolę w całej historii. Czytelnik zostaje wrzucony w środek dziwnej sytuacji, którą wraz z główną bohaterką stara się rozgryźć. Okazuje się wtedy, że kluczem do rozwiązania mogą okazać się tajemnice z dzieciństwa kobiety. Czy uda jej się rozwiązać zagadkę zanim Pomornica zbierze swoje żniwo?

.

Nie zdradzając za wiele z fabuły okazuje się, że mąż głównej bohaterki nie jest tym za kogo ona go miała, a wszelkie następstwa podjętych przez niego decyzji mogą się odbić na niej. W jej życiu od tego momentu zaczynają się pojawiać dziwne liściki z mrocznymi, zastraszającymi wierszykami i groźbami. I przez nie lub dzięki nim bohaterka stara się dojść do prawdy czemu nagle jej życie z poukładanego zmieniło się w pasmo paskudnych zagadek.

.

Książka jest naprawdę dobra. Wciąga, przykuwa też uwagę wizualnie. Przynosi dreszczyk emocji, jak i zaskarbia uwagę czytelnika. Także ogólnie polecam do przekonania się czy styl autorki Wam odpowiada. Mi może nie szczególnie po drodze z taką konstrukcją wydarzeń, ale wiem że wielu z pewnością się spodoba.

Przychodzę dzisiaj z recenzją Pomornicy autorstwa Ewy Przydrygi wydanej przez Wydawnictwo Muza, od którego dostałem książkę do recenzji.

To moja pierwsza styczność z twórczością Pani Ewy, ale coś czuje, że nie ostatnia. Książkę czytało się tak przyjemnie i lekko, że po raz kolejny nie wiedziałem gdzie te strony znikały - co stało się dla mnie magicznym zjawiskiem i zagięciem czasoprzestrzeni.

Fabuła wciągająca - intryga, tajemnica, zbrodnia z przeszłości, kryminalna zagadka. Całość to literackie puzzle, które czytelnik składa sobie w głowie. A zaskoczenie, mimo że dość przewidywalne to pozostawiło pewien smutek, morał i cząstkę siebie w głowie, nie pozwalającą o sobie zapomnieć. Mam ochotę uściskać Nastkę.. Bolało mnie jej cierpienie w samotności...

Postacie: kompletnie żadnej nie polubiłem, każdy ma coś za uszami, nikt nie jest idealny ale mój brak sympatii wynikał bardziej z tego, jak realnie i rzetelnie zostali przedstawieni. Po prostu wiem, że nie byłby to typ towarzystwa dla mnie, co nie zmienia faktu jak dobrze pasowali do zaprezentowanej historii.

Brakowało mi trochę tego zapowiadanego mroku i osaczenia. Są elementy, które mogą zjeżyć włos na głowie ale całość raczej pozostawia nas w refleksji dramatu życia, który się dział w życiu Julii, a którego nie była świadoma. Trupy z szafy zostały wyciągnięte, tajemnice przeszłości rozwiązane, ale żal który po nich pozostał nie zniknie.

Polecam Pomornice nie bojącym się cięższych emocjonalnych historii i fanom thrillerów z elementami kryminału. Myślę, że nie będziecie zawiedzeni.

Książki Ewy Przydrygi mają w sobie jakąś magiczną moc wciągania w wir opisywanych wydarzeń. W papierze czyta się je rewelacyjnie, audiobooków słucha czasami jeszcze lepiej. Mimo że jeszcze nie wszystkie tytuły są mi znane, coraz bardziej otwieram się na jej twórczość i na pewno nadrobię te dwie zaległe!

“Pomornica” gościła w moich rękach i słuchawkach dwa wieczory, ale gdyby nie konieczność wyjścia do pracy, podejrzewam, że przeczytałabym ją za jednym posiedzeniem. Jak się bowiem już wsiąknie w fabułę, ciężko jest się od niej oderwać.

Julia z mężem Wiktorem wprowadza się do jej rodzinnego domu, w którym przed laty wydarzyła się tragedia. Jeden z uczestników imprezy nastolatków został brutalnie zamordowany. Cień podejrzenia bardzo szybko padł na Nastkę - dziewczynkę, która na swoim blogu groziła śmiercią rówieśnikom, w tym zabitemu Filipowi. Niedługo po przeprowadzce, Julia znajduje w ogrodzie balonik z zaszyfrowaną wiadomością. Podążając jej tropem, kobieta trafia do hotelu, w którym przed momentem doszło do brutalnego gwałtu. Tego samego dnia mąż Julii zostaje aresztowany, a bohaterka zostaje wciągnięta w niebezpieczną grę ściśle związaną z wydarzeniami z przeszłości.

Autorka stworzyła dynamiczną historię, w której nie ma miejsca, ani czasu na uczucie znudzenia. Z połączenia wydarzeń teraźniejszych i przeszłych oraz narracji pierwszoosobowej z trzecioosobową powstał kawał świetnej fabuły i o dziwo tym razem żadna z płaszczyzn czasowych nie wysuwała się na prowadzenie – obie były dla mnie intrygujące i poznawałam ich bieg z zapartym tchem.

Szczególnie jednak na moje uznanie zasłużyły sobie wątki opisane w części z roku 2006, które czynią tę opowieść wyjątkową i wyróżniającą się ze stosu innych tytułów należących do tego gatunku. Co do zakończenia, finał wydarzeń z przeszłości nieco bardziej zaskakujący niż ten z teraźniejszości, niemniej ani jednego, ani drugiego sama się nie domyśliłam 🔥

Ewa Przydryga to niezwykle utalentowana młoda autorka, której karierę śledzę, od chwili przeczytania jej thrillera "Bliżej niż myślisz", w którym nie ma pędzącej akcji, za to jego siła tkwi w mrocznej atmosferze i niedomówieniach. Po przeczytaniu kilku następnych książek autorki mogę śmiało stwierdzić, że ma swój wypracowany styl i we wszystkich jej książkach najważniejsza jest psychologia postaci i mroczny klimat. Autorka w jednym z udzielonych wywiadów przyznała, że od zawsze fascynował ją człowiek w całej swej złożoności, a szczególnie te głęboko ukryte w nim zadry albo warstwy, do których nie chciał albo nie potrafił dopuścić. Tę fascynację czuć w jej książkach i po lekturze kilku thrillerów autorstwa Ewy, jestem przekonana, że pisze świetne książki i że w pisaniu o trudnych tematach autorka nie ma sobie równych. Nazwisko Przydrygi stało się dla mnie gwarantem, jakości, która nie zawodzi. "Pomornicą" Ewa Przydryga potwierdziła tylko, że jest w świetnej formie i pokazała się w swoim najlepszym wydaniu.

"Pomornicę" rozpoczyna prolog w wielkim stylu. Nieoczywisty, mroczny, intrygujący. Rozlega się w nim głos osoby, który opowiada o zbrodni, którą popełniła. To są myśli niewątpliwie chorego umysłu kogoś, kto podążył ścieżką zbrodni. Osoby, która odebrała życie młodemu chłopakowi.

Do domu rodzinnego po latach wraca Julia wraz z mężem. Kobieta chce tchnąć na nowo w ten budynek życie, które tu zamarło dawno temu. Niestety nie będzie to powrót marzeń. W baloniku przyczepionym do gałęzi Julia znajduje wizytówkę zajazdu, a na jej odwrocie zapisaną datę, godzinę i numer pokoju. Wiedziona złym przeczuciem jedzie pod wskazany adres, a po dotarciu do obskurnego motelu, dowiaduje się, że w tym pokoju, którego szuka, przed chwilą ktoś dokonał brutalnego gwałtu. Po powrocie do domu na nią i jej męża czeka już policja. Wiktorowi zostaje postawiony zarzut dokonania gwałtu i mężczyzna natychmiast trafia do aresztu. Julia nie może uwierzyć w winę męża, ale dowody zebrane na miejscu przestępstwa jednoznacznie wskazują na niego. Głównym świadkiem oskarżenia jest poszkodowana dziewczyna.

Od tej chwili zaczynają na jaw wychodzić przez lata skrywane tajemnice i mają miejsce różne zdarzenia dotyczące przeszłości Julii.

Wspaniale skonstruowany thriller, jeden z najlepszych autorki. Niesamowita analiza psychologiczna bohaterów i tajemnice z przeszłości, które stopniowo wypływają na powierzchnię. Żadne z bohaterów nie ma czystego sumienia, każde z nich od lat coś ukrywa. Każde kłamało, a teraz przeszłość ich dopadła i niszczy. Główna bohaterka też nie jest bez winy, ale wyparła ze świadomości tamte zdarzenia. Bliski sąsiad Juli też wie więcej, niż wtedy opowiedział. Milczy on, milczy Julia, a także inni, którzy wzięli udział w tamtym zdarzeniu. Julia gruntownie posprzątała dom, ale dawnych win nie da się zmyć, zedrzeć razem z farbą. Zło, które dawno temu zamieszkało w tym domu, nadal w nim jest i stopniowo niszczy jej życie. Żadne z nich nie jest bez winy, każdy, kto, był tego feralnego dnia na miejscu tragedii lub w jego pobliżu, coś ukrył, coś przemilczał. A teraz pojawił się ktoś, kto wie, co się wtedy zdarzyło, ktoś, komu bardzo zależy na ujawnieniu prawdy.

"Pomornica" to historia genezy obłędu, który rodzi się latami i świetnie przedstawiony motyw winy i pokuty. To wspaniały, mroczny, niezwykle sugestywny, doskonale napisany thriller. Moim zdaniem jedna z najlepszych książek Ewy Przydrygi w jej karierze. Każda przedstawiona tu scena jest przemyślana i perfekcyjna. "Pomornica" to pokręcone relacje międzyludzkie prowadzące prosto na krawędź przepaści. Skrywane tajemnice, które przez lata obciążają sumienie. Bohaterka balansująca na granicy obłędu. Przeszłość i teraźniejszość. Wszystko ze sobą współgra, tworzy jedną całość. Jest wina, musi być kara.

Julia zostaje wplątana w grę, do której jest zmuszona dołączyć, by w końcu poznać prawdę, o wszystkich biorących udział w tragedii tamtej nocy, która zmieniła wszystko. Ewa Przydryga stworzyła niezwykle klimatyczną powieść, w której przyjemność sprawiało mi nie tylko podążanie za tą niezwykłą historią, którą autorka opowiada, ale przede wszystkim możliwość wniknięcia w umysły bohaterów. Próbę odpowiedzi na pytania, które Przydryga stawia przed czytelnikiem. "Pomornica" to opowieść o zdradzie, cierpieniu, tragicznych w skutkach decyzjach. To książka, która intryguje, fascynuje i przeraża zarazem. Przedstawia obraz niezgłębionej natury ludzkiej, że tak naprawdę w każdym człowieku drzemie bardzo mroczna, podatna na manipulację, często wyjątkowo okrutna natura. Autorka stworzyła niezwykle mroczną łamigłówkę, w której trudno było wytypować kto jest dobry, a kto zły. W którymś momencie kończy się jednak łańcuch tajemnic. Jaka jest prawda o brutalnej zbrodni sprzed lat? Kto ponosi faktycznie winę za wszystkie te zdarzenia?

Za górami, za lasami w pewnym pięknym mieście żyła sobie Pani Ewa Przydryga ze swoimi pomysłami. Z racji tego, że wyobraźnię miała wyśmienitą, to pisała książki jedna za drugą znakomitą. Ludzie te książki pochłaniali i nad ich fenomenem się zastanawiali. Ja również kilka książek Pani Ewy przeczytałam i z podziwu wyjść nie chciałam. Teraz przyszedł czas na Pomornicę, ja pierniczę. To tyle tytułem wstępu.

"Widzisz, każde z nas ma coś na sumieniu. Ja mam swoje milczenie. A ty? Ty coś wiesz i z jakiegoś powodu też milczysz. Może kogoś chronisz. Może ktoś cię do czegoś zmusił..."

Czy w miejscu, w którym kiedyś wydarzyła się tragedia, można stworzyć szczęśliwy dom? O tym próbuje się przekonać Julia, która wraz z mężem Wiktorem wraca do swojego rodzinnego domu, aby tutaj rozpocząć nowe życie. Nie będzie to łatwe, biorąc pod uwagę fakt, że szesnaście lat temu w ogrodzie został zamordowany chłopak. Po tylu latach nie ma już śladu po tym morderstwie, ale z pamięci ciężko usunąć taki incydent. Uporządkowany świat Julii wywraca się do góry nogami po tym jak otrzymuje list, a w nim adres, pod który ma się stawić. Na miejscu zastaje policję i ofiarę gwałtu. Podejrzenie o ten czyn pada na bliską jej osobę. Kolejne listy, które otrzymuje Julia, utwierdzają ją tylko w przekonaniu, że jej obecne problemy w jakiś sposób łączą się z morderstwem Filipa sprzed lat. Pytanie tylko kto jest nadawcą listów, ile wie o tym feralnym morderstwie i jaki ma w tym cel? Jak silna okaże się żądza zemsty?

Zastanawialiście się kiedyś, skąd Pani Ewa bierze pomysły na tytuły swoich powieści? Są nietuzinkowe, przyznajcie sami. Fabuły książek Pani Ewy są nieszablonowe i wyjątkowe. Styl autorki jest nie do podrobienia. W Pomornicy mamy dwie ramy czasowe rok 2006 i 2022. Wyraziści bohaterowie i ich tajemnice. Wszystko idealnie przedstawione pomimo przeskoków w czasie przeszłość łączy się z teraźniejszością. Nic tu nie jest przypadkowe. Autorka zadbała o najmniejsze szczegóły. Są ludzie, którzy opętani żądzą zemsty nie cofną się przed niczym. Oni po prostu tym żyją i nieważne czy minie rok, dwa czy dziesięć lub więcej, chęć odwetu jest silniejsza. Zakończenie książki wprawia w stan totalnego osłupienia. Czegoś takiego się nie spodziewałam. Pani Ewa potrafi zaskoczyć czytelnika i udowodniła to już wielokrotnie. Chylę czoła Pani Ewo.

Polecam!

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Muza.

Są tacy autorzy, na których książki zawsze wyczekuję. Mam pewność, że zapewnią mi rozrywkę na wysokim poziomie, nie sposób się przy nich nudzić, rozpalają wyobraźnię do czerwoności i mocno wciągają. Jedną z takich autorek jest polska pisarka Ewa Przydryga. Przeczytałam wszystkie napisane przez Panią Ewę książki, od pierwszej powieści, która trafiła do mnie przez zupełny przypadek, ale urzekła mnie niesamowicie, aż po ostatnią "Pomornica".

Julia i Wiktor to młode małżeństwo, które rozpoczyna wspólne życie i przeprowadza się do rodzinnego domu kobiety. Łączy ich smutna przeszłość i tragedia, która wydarzyła się w tym właśnie domu. Próbują zapomnieć o przeszłości, wymazać z pamięci te okropne wydarzenia i starają się z nadzieją patrzeć w przód. Jednak nie wszystko idzie po ich myśli, bo Julii zaczynają przytrafiać się dziwne rzeczy. Kobieta odkrywa balon z zaszyfrowaną wiadomością na swojej posesji w miejscu, gdzie przed wielu laty rozegrała się tragedia. Podążając za wskazówką Julia dociera do obskurnego motelu, w którym chwilkę wcześniej doszło do gwałtu. Sprawcą okazuje się mąż kobiety. To jednak nie wszystko, bo dziewczyna dostaje kolejne wskazówki, liściki i mimo złych przeczuć daje się wciągnąć w niebezpieczną grę, która przypomina jej o morderstwie sprzed kilku lat, o martwym chłopcu znalezionym pod ogrodzeniem jej domu. Przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, nie da się od niej uciec, bo ona powraca ze zdwojoną siłą i uderza w najczulsze miejsca. Czy Julii uda się w końcu rozwikłać zagadkę, kto stoi za tajemniczymi wskazówkami, odkryć przeszłość, zmierzyć się z nią i rozpocząć nowe życie?

"Pomornica" to genialny, niezwykle przemyślany i misternie dopracowany thriller. Duszny i przerażający klimat książki sprawia, że ma się wrażenie bycia w samym środku akcji. Ciarki niepokoju nie jeden raz biegły mi po plecach. Wartka akcja i mroczna układanka, którą nie tak prosto rozszyfrować sprawiają, że "Pomornicę" czyta się płynnie, szybko i z zaciekawieniem. Wielopoziomowa intryga angażuje bez reszty. Skrywane od lat sekrety, zamiatane pod dywan niewygodne fakty z każdą stroną książki wypływają na wierzch i zmieniają postrzeganie Czytelnika na sprawę zbrodni sprzed lat.

Polecam! Będziecie zachwyceni! A jeżeli jeszcze nie czytaliście poprzednich książek Pani Ewy Przydrygi to naprawdę warto nadrobić.

"(...) brud był tutaj zawsze, od tych przeklętych szesnastu lat, tylko niezdarnie przykryty cienką warstewką nowej, lśniącej bieli..."

Dom, który kryje wiele mrocznych tajemnic. Przelana przed laty krew zatruła jego mury i otoczenie. Mimo to Julia postanawia ponownie w nim zamieszkać. Niestety spokój nie trwa długo. Jej świat kolejny raz staje na głowie. Rozpoczyna się śmiertelnie niebezpieczna rozgrywka. Kobieta musi zmierzyć się z rodzinnymi problemami, które w pewnym sensie są pokłosiem dawnych wydarzeń.

Genialna, niezwykle przemyślana intryga. Autorka utkała gęstą sieć powiązań i zależności. Na tapet wzięła toksyczne relacje rodzinne i przyjacielskie, zdradę, gwałt, szykany i chore ambicje. Istotną rolę odgrywa choroba, zarówno w swej fizycznej, jak i psychicznej odsłonie. Dużo tego, ale zapewniam Was, nic tu nie dzieje się bez przyczyny. To symfonia ludzkich ułomności, sekwencja złych decyzji, które w połączeniu ze sobą stworzyły niebezpieczną mieszankę i doprowadziły do dramatycznego w skutkach końca.

Autorka nie oszczędza żadnego z bohaterów. Każdy ma coś na sumieniu i tylko niczym niezmącona szczerość może w końcu oczyścić atmosferę. Pytanie, czy to wystarczy aby w pełni odkupić winy i zadośćuczynić ofiarom?

"Pomornica" to dla mnie thriller idealny! Napięta atmosfera, emocjonalna i niejednoznaczna fabuła, która balansuje na granicy realności. To wszystko oblepione wieloletnim kurzem kłamstw i wilgocią duszonych w sobie tajemnic.

Polecam!

Pani Ewa Przydryga jest dla mnie mistrzynią tworzenia w książce mrocznego i pełnego niepokoju klimatu. To, jak ta duszna atmosfera oddziałuje na czytelnika jest po prostu niesamowite.

"Pomornica" to thriller psychologiczny, który idealnie oddaje umiejętności autorki!

Książka rozpoczyna się w momencie, gdy Julia wraz z mężem Wiktorem wprowadzają się do jej rodzinnego domu, w którym wiele lat temu doszło do tragedii. Na posesji domu brutalnie zamordowano chłopiec. Wszystkie znaki i dowody wskazują na jedną osobę, dlatego też złapanie sprawcy i zamknięcie sprawy wydaje się banalnie proste.

W trakcie rozpakowywania swoich rzeczy Julia zauważa w ogrodzie balonik, w którym znajduje się ukryta wiadomość. Czy to przypadek, że balon został przyczepiony dokładnie w tym samym miejscu, gdzie 16 lat temu zamordowano tamtego chłopca? Pełna niepokoju, ale także wiedziona ciekawością i przeczuciem jedzie pod wskazany adres, który prowadzi ją prosto na parking obskurnego motelu, gdzie zauważa patrol policji. Okazuje się, że przed chwilą doszło tam do gwałtu. Dlaczego ktoś chciał, by tam przyjechała? Z jakiego powodu jeszcze tego samego dnia do jej domu przyjeżdżają policjanci i wypytują o jej męża? Co się stało, że Wiktor zostaje aresztowany? I czy to wszystko jest połączone z wydarzeniami sprzed 16 lat?

Ta książka to zaplątana sieć pełna sekretów. Gdy udaje się rozwiązać jeden supeł nagle ukazuje się kolejny. Fabuła jest określona, a akcja zmierza z punktu A, do punktu B - czyli wyjaśnienia tajemnicy. Ale jakiej? Wydarzeń z hotelu? Imprezy sprzed lat? Co ma do tego dawna koleżanka, która właśnie wyszła na wolność? Nie brakuje tutaj zaskoczeń, a zakończenie jest zgrabnie połączone, wszystkie wątki zostały pociągnięte i wyjaśnione. Cudownie! Nie zostaje nic innego, tylko czytać!

Julia wraz z mężem Wiktorem, wprowadzają się do domu rodzinnego kobiety. Niestety miejsce to wywołuje w Julii, ciągły niepokój, a wszystko przez tragiczne wydarzenie z przeszłości. Pewnego dnia Julia będąc w domu ze swoją matką, zauważa w ogrodzie żółty balonik zawieszony nieopodal miejsca tragedii sprzed lat. Do balonika dołączona jest też karteczka z wiadomością, która prowadzi do obskurnego motelu, gdzie kiedyś zatrzymali się małżonkowie i nie byli z tego pobytu zadowoleni. Kiedy kobieta dociera na miejsce okazuje się, że w motelu jest pełno policji i doszło tam do brutalnego gwałtu na młodej dziewczynie, która oskarża o wszystko męża Julii. Jeszcze tego samego dnia Wiktor zostaje areszyowany. Od tej pory życie kobiety zmienia się a przeszłość, o której bardzo chciała zapomnieć powraca ze zdwojoną siłą.

Pomornica to mroczny, pełen tajemnic thriller psychologiczny. Tutaj nic nie jest takie jak mogłoby się wydawać. Książka dosłownie wciąga i nie pozwala o sobie zapomnieć. I jeszcze ta okładka no cudo 😍 Takie książki uwielbiam czytać i polecać 🖤

Julia wraz z mężem wprowadza się do swego rodzinnego domu. Szesnaście lat temu wydarzyła się tam tragedia. W trakcie imprezy, jeden chłopak został zamordowany. Wspomnienia wracają do Julii gdy któregoś dnia znajduje w ogrodzie balonik z wiadomością. Znajduje się tam wskazówka, za którą kobieta podąża. Od tej pory rozpoczyna się lawina okropnych zdarzeń.

Kto zostawia wiadomości? Kto zabił chłopaka przed laty?

✨✨✨

Nie powiem bo już od początku ta historia wciąga. W trakcie czytania wiele rzeczy może budować się bez sensu ale uwierzcie mi, że pod koniec wyjaśnia się absolutnie wszystko. Owszem, było kilka momentów, gdzie historia mi się lekko dłużyła ale końcówka zdecydowanie zrekompensowała wszystko bo zupełnie nie spodziewałam się takiego rozwiązania sprawy. Gdzieś w połowie myślałam, że wiem ktoś stoi za tym balonikiem i wiadomościami, ale później ta postać zginęła... I zgłupiałam 🤨 No ale teraz, kiedy już wiem co i jak to jestem spokojna.

Owszem, odczuwałam dreszczyk emocji, kiedy wraz z Julią odkrywałam powoli kto za tym wszystkim stoi. Ba! Po latach wyszło na jaw kto tak naprawdę stał za śmiercią biednego Filipa. Przyznam, że to był chyba dla mnie największy szok całej tej historii. Tak jak wspomniałam, w ogóle się tego nie spodziewałam. Zaszokowała mnie ta informacja. Fajnie, że nie było tu nic oczywistego w tym rozwiązaniu sprawy.

Historia przedstawia motyw zemsty. Jednak jako, że mściciel nie mógł nic zrobić osobom autentycznie winnym to zaczął się mścić na osobie powiązanej z nimi. I to w okropny sposób, który niemal zniszczył jej dotychczasowe życie. Sposób, który podłamał ją psychicznie w pewien sposób, bo dowiadywała się okropnej prawdy. Prawdy, która z kolei nie zawsze była taka oczywista i niekiedy nieco sfingowana.

Wiele emocji we mnie wzbudziła ta książka. Cieszę się, że miałam okazję ją przeczytać. Autorka wspomina, że tworząc Pomornicę, inspirowała się wydarzeniami sprzed kilkunastu lat, jakie miały miejsce w stanie Wisconsin w USA. Polecam Wam przeczytać tę książkę jak i zgłębić sprawę Morgan i Anissy właśnie.

„[…] Pomornicy strzeż się, dziecię,

gdy cię wybierze, toś martwy,

nie skryjesz się nigdzie na świecie.”

Nie wiem dlaczego, ale to słowa tak mi się „wkręciły”, że chodziłam i je powtarzałam gdy czytałam książkę, jak i długo po jej skończeniu.

„Pomornica” to najnowszy thriller psychologiczny Ewy Przydrygi i jak zawsze autorka stanęła na wysokości zadania tworząc fabułę, która ciekawi, ale i przynosi dreszczyk emocji.

Już od samego początku czuć mroczny klimat, który otacza czytelnika swoimi mackami. Niepokój, który odczuwa bohaterka przenosi się na nas i zaczyna działać na naszą wyobraźnię. Otrzymujemy wątek tajemnicy z przeszłości, która odbiła piętno na teraźniejszości, intrygę, zemstę, kłamstwo… Jestem to mieszanka, która sprawia, że od książki naprawdę ciężko się oderwać pomimo, że na plecach momentami pojawią się ciarki.

Autorka w sposób wręcz genialny podrzuca coraz to nowsze tropy, wodzi nas za nos i zaskakuje na każdym kroku. Zwroty akcji tylko potęgowały napięcie i powodowały, że nie mogła się doczekać zakończenia. Teoretycznie miałam w głowie kilka scenariuszy z czego częściowo się one spełniły. Jednak takiego wyjaśnienia nigdy bym się nie spodziewała.

„Pomornica” jest idealną pozycją dla miłośników thrillerów psychologicznych. Czuć napięcie, mrok, nic nie jest takie jak mogłoby się wydawać. Zdecydowanie polecam!

„Pomornica” to thriller psychologiczny, który zawiera wszystko to czego poszukuję w tym gatunku. Od pierwszych stron byłam wrzucona w wir wydarzeń. Towarzyszyło mi również napięcie. Świetnie wykreowane postacie, którą kłamią, knują intrygi a nawet są obłąkane. Do końca nie wiadomo komu można zaufać. Książka posiada również wiele zwrotów akcji i zaskakujące zakończenie, które nigdy bym się nie domyśliła. Gdy byłam już bliska rozwiązania zagadki, okazało się, że mój trop jest błędny.

Julka i jej mąż Wiktor po wielu latach wprowadzają się znowu do jej rodzinnego domu. Przed latami, w ich ogrodzie doszło do tragedii. Znaleziono martwe ciało, jednego z ich kolegów Flipa Kalinowskiwgo. Winną została uznana Anastazja, zwaną Nastką. Dziewczyna była leczyła się psychiczne i łatwo było ją oskarżyć. Ale czy na pewno ona zabiła kolegę? Jaki miała motyw?

Pewnego dnia podczas nieobecności męża znajduje na drzewie przywiązany balonik, w którym była krótka informacja. Sprawia ona, że nie tylko Julka, ale również czytelnik zaczyna czuć napięcie. Bohaterka postanawia jechać pod wskazany adres, w którym dosłownie przed chwilką doszło do brutalnego gwałtu. Z motelu wychodzi Milena Kos. Kim jest i co ma wspólnego z jej mężem?

„Bo o tamtej nocy, kiedy zginął Kalinowski, wiem przecież znacznie więcej, niż zapisano w oficjalnych rejestrach. Możliwe, że zło już wtedy tu zalęgło się, a potem, w sprzyjających warunkach, tylko na dobre się rozpleniło”.

Książki Pani Ewy Przydrygi biorę w ciemno. Tak też było tym razem, gdy zobaczyłam, że autorka napisała nowy thriller psychologiczny pt. "Pomornica". Jaki to miało klimat!!! Jestem pod wrażeniem. :)

Julia i Wiktor są świeżo po ślubie. Postanawiają zamieszkać w domu, w którym wychowała się dziewczyna. Niegdyś opuszczony za sprawą kiepskiej reputacji, mroku i wydarzeń, które miały tam miejsce. Teraz Julia postanawia tchnąć na nowo życie i stworzyć przytulne gniazdko dla nowożeńców. Czy coś może pójść nie tak? Oczywiście.

Zaraz po przeprowadzce kobieta znajduje żółty balonik, w środku którego ukryta jest wiadomość. Prowadzi ona do motelu. Pech chciał, że para zjawia się tam w najmniej odpowiednim momencie. Chwilę wcześniej ma tam miejsce gwałt, o który zostaje oskarżony Miłosz. On idzie do aresztu, a Julia... No cóż - zostaje wciągnięta w niebezpieczną grę.

Co sprawa morderstwa sprzed lat ma wspólnego z obecną sytuacją? I co z dawną przyjaciółką, Nastką? Podobno właśnie opuściła szpital psychiatryczny, gdzie odbywała karę za zbrodnie o jaką została oskarżona...

Autorka ma niesamowity styl pisania. Klimat stworzony w tej powieści powoduje, że podczas czytania ciągle towarzyszył mi niepokój. Kreacja bohaterów jest ogromnym plusem, ich wątpliwości, rozterki, to jak toczy się akcja sprawiają, że od książki nie da się oderwać i czyta się ją ekspresowo i z wielką przyjemnością. Ja jestem ogromną fanką thrillerów, więc dla mnie ta książka była wręcz fenomenalna. Drobne szczegóły potrafiły utkwić mi tak w głowie, że ciągle doszukiwałam się rozwiązania tajemnicy. Kolejnym plusem było zakończenie, które dla mnie nie było oczywiste.

Jak dla mnie- trzy razy tak. Polecam z czystym sumieniem! ❤️

Przydrygowe klimaty 😍 Mogłabym się założyć, że po tekście byłabym w stanie rozpoznać, czy jest autorstwa Ewy Przydrygi. Styl pisania, oplatania emocjami, osaczenie bohaterów, przekazywanie niepokoju, niepewności, gęsta, duszna atmosfera są wyraziste, charakterystyczne i nie pozostawiają wątpliwości. Żelaznym elementem jest też porcja emocjonalnego rozchwiania postaci, balansowanie na skraju szaleństwa, czającego się tuż pod skórą – skaleczoną, rozdrapaną i krwawiącą.

W „Pomornicy” jest wiele bólu fizycznego i słabości, które podcinają skrzydła, ograniczają możliwości, ale nie zabierają wszystkiego, bo zawsze znajdzie się przestrzeń na mały choćby fragment wolności… Więcej jest jednak dotkliwego cierpienia psychicznego, a przyczyn – cała paleta. Odrzucenie, samotność, niezrozumienie, brak zaufania, oparcia, akceptacji, szacunku. Zaburzenia psychiczne , czy przekraczanie granic rozsądku powodują, że bohaterowie idą w problemy niczym ćmy w ogień. Nieobliczalni. Nierozsądni…

Wszystko jest prostsze do zniesienia, gdy jest ktoś obok, gdy nie idzie się samotnie. I taka przyjacielska, braterska więź jest najmocniejszym ogniwem. Ale lojalność wobec najbardziej zaufanej osoby też może przynieść prawdziwe kłopoty i latami sączyć truciznę wyrzutów sumienia, równie silną, co zdrada.

Tajemnice i kłamstwa, przykryte grubą już warstwą kurzu, zaczną wypełzać, by przywrócić właściwy kształt prawdzie. Przemilczenia w końcu doczekają się prawa głosu.

Powrót do domu rodzinnego, przypominającego o tragedii, to odważne posunięcie… A koszmar się nie skończył! Przydryga zaczyna z wysokiego C i nie odpuszcza aż do finału. „Pomornica” ląduje na podium moich ulubionych książek Ewy.

Będzie emocjonalnie, niepokojąco i baaardzo wciągająco 🔥

Zdecydowanie polecam!

Macie czasem tak, że czytacie książkę, która jest dobra, lubicie styl autora i w ogóle wszystko gra i śpiewa, ale jest w tym wszystkim drzazga, która uwiera i nie da się jej zignorować? Ja właśnie doświadczyłam tego podczas czytania, a moją drzazgą była tytułowa Pomornica. Nie odnalazłam się w tym wątku. Nie moje klimaty. Sama książka na tym nie traci, autorka niejednokrotnie udowodniła, że umie wciągnąć czytelnika w swoją historię i zapewnić dobrze spędzony czas z lekturą. Jeśli chodzi o pozostałą część fabuły to był to ciekawy thriller pomieszany z kryminałem i to śledziłam z ogromną ciekawością.

"Piekło, niebo, czyściec, raj, swoją duszę tutaj daj"

.

Będąc w literackich objęciach "Pomornicy" nawet najbardziej błaha i prozaiczna materia przybiera całkiem inną postać i działa na wyobraźnię. Żółty balonik zaczepiony o gałąź drzewa i leniwie poruszający się na wietrze jest zwiastunem czegoś, za czym dawno już zamknięto drzwi, ale ich nie zaryglowano. Teraz przeszłość sączy się przez nie, powodując ciarki na plecach. Zło, które kiedyś się tutaj "zalęgło" i w sprzyjających warunkach "rozpleniło", skrada się teraz mając za towarzystwo strach - "gęsty i oblepiający", domagając się sprawiedliwości i dyktując kolejne kroki bohaterom. Dziecięca rymowanka traci znamiona niewinności, przypominając z kolei o dawnej przyjaźni- pełnej "rys i rdzawych przebarwień", o nie do końca krystalicznym obrazie siebie oraz grzechach- "potencjalnej winy", "współwiny" oraz błędzie zaniechania- pojawiających się w różnych konfiguracjach i wijących gniazdo w sercu. Pomimo niewiedzy, jak było naprawdę, jest pewność, że prawda jest o wiele bardziej skomplikowana. Przeszłość ściska za gardło, tworząc węzeł, na który składają się rodzinne kłamstwa, sekrety i manipulacje...

.

Autorka- polska mistrzyni nurtu "domestic drama", rzuca nas w wir wydarzeń, pozwalając nam rozkoszować się, jak i balansować pomiędzy "domestic" i "drama". Na to pierwsze składa się zarówno przestrzeń fizyczna, która buduje klimat i generuje lekkie ciarki na plecach, jak i przestrzeń w umysłach bohaterów- nie zawsze wolna od "natrętnych i złośliwych" podszeptów opętanej przez zemstę świadomości. Warstwę "drama" tworzy natomiast szeroko ujęta znaczeniowo PRAWDA, która wypływając powoli na powierzchnię, muska boleśnie nasze serce i natrętnie ociera się o nasze przeświadczenie, że niektórym tragediom można zwyczajnie zapobiec. Nie zawsze musi być tak, że w obliczu ludzkiego cierpienia "świat stoi w miejscu, tak samo jak zawsze niemy i okrutny"...

.

"Pomornica" dzięki swojej warstwie fabularnej i językowej wciąga niesamowicie. Traktuje o problemach często spychanych na margines. To również historia o tym, że pewne emocje "nigdy nie ulegają przedawnieniu, ani nie obojętnieją".

Gdybym miała w kilku słowach opisać jaka jest najnowsza książka Ewy Przydrygi opisała bym ją jako niepokojącą, intrygującą i odrobinę psychodeliczną. Jest czymś na pograniczu horroru, choć zapewne osoby, które na co dzień lubują się w tym gatunku, mogą się ze mną nie zgodzić.

Emanuje tajemnicą od pierwszych stron, sprawia, że strach przebiega po plecach. Ma marginesie wspomnę, szczególnie dla osób o słabszych nerwach, że nie polecam czytania nocą w ciemnym pokoju. Ja popełniłam ten "błąd" i może właśnie dlatego, tak bardzo zadziałała na moją wyobraźnię. Jest w niej coś magnetycznego, coś, co pomimo tego strachu każe czytać dalej.

Absolutnie zgadzam się z głosami, twierdzącymi, że to najlepsza książka autorki. Chociaż jak nie raz wspominałam, "Nienarodzona" poprzeczkę powiesiła wyjątkowo wysoko.

To historia, która trzyma w napięciu do samego końca i choć część jej zakończenia stosunkowo łatwo jest przewidzieć, podobnie jak motywację prowodyra, tak tym razem zupełnie mi to nie przeszkadzało. Czułam ogromną satysfakcję z lektury, którą aż żal było odkładać.

Wyjątkowa narracja, która napędzała akcję. Oddała głos dwóm postaciom, raz po raz przenosząc czytelnika z przeszłości w teraźniejszość. Podobnie intrygujący był początkowy wątek związany wątek związany z mężem głównej bohaterki.

Od thrillerów nie oczekuję niczego innego jak świetnej rozrywki i w tym przypadku książka swoje zadanie spełniła w stu procentach. To była fenomenalna zabawa ❤️‍🔥

@kilka_slow_o_ksiazkach

„Piekło, niebo, czyściec, raj, swoją duszę tutaj daj”.

Julia ze swoim mężem Wiktorem wprowadzają się do jej rodzinnego domu, w którym wiele lat temu wydarzyła się tragedia. W ogrodzie znaleziono ciało zamordowanego nastolatka… O śmierć chłopca została oskarżona Nastka, przyjaciółka Juli, odrzucona przez rówieśników i mająca problemy psychiczne nastolatka. Jednak mimo wszystko to tutaj kobieta chce mieszkać ze swoim mężem.

Pewnego dnia Julia znajduje w ogrodzie żółty balonik z wiadomością. Zgodnie z otrzymaną informacją udaje się do obskurnego motelu, w którym kiedyś nocowała z mężem. Tam dowiaduje się, że przed chwilą doszło do brutalnego gwałtu. Skrzywdzona kobieta oskarża Wiktora. Świat Julii w jednej chwili legnie w gruzach. Dziewczyna zostaje wciągnięta w niebezpieczną grę oraz dostaje kolejne wiadomości, które są związane z tym, co wydarzyło się szesnaście lat temu.

Kto odpowiada za anonimowe wiadomości, która dostaje Julia? Co tak naprawdę wydarzyło się przed laty i kto jest winny śmierci nastolatka? Jeżeli jesteście ciekawi odpowiedzi na te pytania to koniecznie przeczytajcie tą książkę.

„Pomornica” to mroczny thriller psychologiczny, w którym nic nie jest tak oczywiste jak się wydaje. W książce znajdziecie tajemnice z przeszłości, kłamstwa, intrygi. Jest to powieść pełna napięcia, mroku, wywołująca ciarki na plecach. To wszystko nadaje tej historii niepodważalny klimat, wciąga czytelnika już od pierwszych stron i sprawia, że tej książki nie chce się odłożyć. Tytułowa Pomornica – zjawa wymyślona przez Nastkę przeraża i wywołuje gęsią skórkę. Najnowsza książka pani Ewy bardzo mi się podobała, lubię takie klimaty i thrillery psychologiczne. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Autorki ale na pewno nie ostatnie. Polecam wszystkim miłośnikom mrocznych, mocnych thrillerów.

Julia niedawno wyszła za mąż, razem z małżonkiem postanawiają zamieszkać w domu rodzi Julii.. jest to jednak trudne przeżycie, ponieważ wiele lat temu wydarzyła się tam tragedia.. podczas imprezy nastolatków, jeden z nich umiera.. jego ciało zostaje znalezione w ogrodzie... Julia, stara się żyć normalnie, jednak od samego początku, dostaje tajemnicze wskazówki, za którymi podąża.. bo są ściśle powiazane z przeszłością i tylko ona rozumie ich przekaz... żeby Julii nie było za mało atrakcji, okazuje się, że jej mąż.. zostaje zatrzymany.. Jak to możliwe? Czy Julia znała swojego męża?

Szalenie podoba mi się to, że bohaterowie tej książki to zamknięte grono znajomych z dzieciństwa, i to między nimi rozgrywa się cała akcja... Autorka po raz kolejny tworzy mroczną historię, wywołującą ciarki na plecach, a kreacje bohaterów są na najwyższym poziomie.. Ewa do każdej swojej powieści wplata naturę, nieważne czy jest to cały las, czy kawałek ogrodu lub jakieś zwierzę, owad czy gryzoń.. to zdecydowanie cechy książek Ewy. Tej książki nie da się odłożyć.. czytelnik od razu zostaje wciągnięty w wir wydarzeń I pragnie od razu poznać zakończenie.. a zakończenie, po prostu wbija w fotel.. spodziewałam się naprawdę wszystkiego, ale nie tego! Brawo @ewa_przydryga znowu wywiodłaś mnie w pole 😳

Jeśli jeszcze nie znacie książek Autorki, to to jest najlepszy czas na nadrobienie tego!

Ewa jest Pisarką, której książki biorę w ciemno. Na każdej stronie, w każdym wersie i zdaniu czuć wrażliwość, autentyzm, oraz magnetyzm który każe nam w pełni oddać się tej historii.

Są książki, które czytam na jednym wdechu, ale są też takie, które dawkuję po trochu, by maksymalnie wydłużyć ekscytację z jej czytania… Tak właśnie było w tym przypadku. Nie chciałam rozstawać się z bohaterami. Pragnęłam stopniowo odkrywać i analizować poszczególne wątki. Chciałam mieć czas by zastanowić się, co będzie dalej i do jakiego finału ta historia nas doprowadzi…

Wydawać by się mogło, że już na wstępie dostajemy historię, w której wszystkie karty wyłożone są na stół, a my czytelnicy mamy tylko odpowiednio dopasować te karty w pary… Proste? Ha! Nie u Przydrygi! Tutaj nic nie jest takie, jakie się wydaje. Emocje buzują, podniecenie sięga zenitu i gdy wszystko jest już dopasowane następują kolejne fenomenalne zwroty akcji… I tak jest od pierwszej, do ostatniej strony! Kocham to uczucie! Uwielbiam momenty, które sprawiają, że wstrzymuję oddech. Takie realne i namacalne napięcie.

Zagadki, sekrety, tajemnice, nękanie, zdrady, kłamstwa, podłość, oskarżenia i fascynacja, która nie pozwala przestać myśleć o tej historii…

Watro było czekać na tą historię. Mistrzyni mrocznych i dusznych klimatów po raz kolejny pokazała, że każda jej książka to dzieło, dopieszczone i dopracowane w każdym calu.

Polecam z całego serducha

Co wspólnego ma ze sobą uroczy domek na drzewie, żólty balonik zaczepiony o gałęziach krzewów w ogrodzie, upalny, letni wieczór i gra "Piekło-Niebo"? Czy mają jakiś związek ze śmiercią Filipa Kalinowskiego? I czym jest tytułowa Pomornica? Mnóstwo pytań, ale nim dojdziemy do finału, czeka nas nie lada intrygująca i nie pozwalająca na chwilę oddechu historia. Mrok jest wszechobecny na każdej stronie. Mało tego. Bohaterowie również są nim przesiąknięci. Ich zachowanie i myśli wręcz przerażają. Ewa Przydryga odkrywa przed czytelnikiem najciemniejsze zakamarki ludzkiej psychiki. Szczególnie zagłębia się w tę nastoletnią. Ukazuje skomplikowane i szokujące relacje rodzinne. Nie wszystko jest takim, jakim się wydaje. Autorka potrafi namieszać w głowie. Postaci będący z założenia dobrymi, okazują się być złymi i na odwrót.

Skrywane tajemnice z przeszłości, kłamstwa, intrygi, śmierć, strach, zastraszanie, niewypowiedziane słowa oraz te, które nigdy nie powinny były paść - zostajemy osaczeni pajęczyną gęstej atmosfery niepewności, domysłów i podejrzeń. Dopiero na koniec wszystkie elementy rozrzuconych puzzli układają się w całość. 

Historia pokazuje, do czego zdolni są posunąć się rodzice, by chronić swoje dzieci, ale i siebie samych. Zrzucić winę na kogoś innego, byle tylko uniknąć odpowiedzialności? Niektórym przychodzi to łatwo. Wstrząsające jest to, że mogą przy tym zniszczyć życie innemu dziecku i jego rodzinie. Droga, jaką obrali bohaterowie, rodzi pytania o moralność, etykę, której próżno w nich szukać. Zrozczarowują swoim zachowaniem. Postać Nastki może być bliska tym, którzy przeżyli coś podobnego, co dziewczyna. 

Dużo tu ciężkich i zmuszających do głębokich refleksji tematów. Odrzucenie i nękanie przez rówieśników, choroba, śmierć, radzenie sobie ze stratą, poświęcenie dla najbliższych - czasu na nudę nie ma.

To duszny, zatrważający, przesiąknięty emocjami thriller psychologiczny, który boleśnie obnaża ludzką naturę. To powieść o zdradzie, zemście, ale również o zaufaniu i miłości. Gotowi na spotkanie z "Pomornicą"? Zapewniam, że Przydrygowy świat fascynuje!

Julia wraz z mężem Wiktorem wprowadzają się do jej rodzinnego domu. Z domem tym kobieta nie ma dobrych wspomnień. Przed laty w jego ogrodzie został brutalnie zamordowany kolega Julii brata. Chce jednak tchnąć nowe życie w ten dom i stworzyć nowe wspomnienia.

Wszystko zaczyna się psuć, kiedy w ogrodzie znajduje balonik z adresem i godziną. Julia trafia do obskurnego motelu, z którego właśnie wyprowadzana jest brutalnie zgwałcona kobieta. Niespodziewanie to Wiktor zostaje oskarżony i zatrzymany. Julia zaś dostaje kolejne wiadomości, które prowadzą ją w miejsca związane z przeszłością.

Czy obecne wydarzenia łącza się z tragedią z przeszłości?

"Pomornica" to mroczna i duszna fabuła, która skrywa wiele tajemnic. Czyta się jednym tchem. Już dawno tak dobrze i szybko nie czytało mi się żadnej książki.

Narracja prowadzona jest dwóch przestrzeniach czasowych. Czytelnik śledzi teraźniejsze wydarzenia i stopniowo odkrywa, co wydarzyło się przed szesnastu laty. Bardzo lubię takie zabiegi. Z początku wszystko wydaje się proste i oczywiste. Jednak jak się okazuje, nic takie nie jest.

Wykreowane postacie są intrygujące, pełne sprzecznych emocji, bólu, traum. Zwłaszcza postać nastoletniej Nastki, gnębionej w szkole, zafascynowanej śmiercią, ale bardzo opiekuńczej w stosunku do młodszej siostry.

Mrok, tajemnica i ból przebijają z każdej strony i otulają czytelnika. Ewa Przydryga stworzyła niepowtarzalny klimat. Przeszłość miesza się z teraźniejszością, a ból z chęcią zemsty. Ta historia po prostu fascynuje i wciąga w swój mroczny świat.

BRUNETTE BOOKS

●Mrocznie, brutalnie i tajemniczo❗️

Julia i Wiktor wprowadzają się do jej rodzinnego domu. Pewnego dnia, pod nieobecność męża, Julia zauważa w ogrodzie balonik z wiadomością dla niej. Jedzie pod wskazany adres i trafia do obskurnego hotelu. Okazuje się, że przed chwilą doszło tam do brutalnego gwałtu. Wkrótce mąż Julii zostaje aresztowany. Jej idealny świat rozsypuje się jak domek z kart.

"Pomornica" to genialny i wciągający thriller psychologiczny. Tajemnice, kryminalna zagadka, gęsta atmosfera, demony przeszłości, intryga, przemoc, kłamstwa, zdrada. Teraźniejszość przeplata się z przeszłością. Fabuła bardzo intrygująca. Powoli odkrywałam tajemnice. Autorka potrafi budować napięcie i sprawić, że czytelnik odczuwa strach i niepokój. Świetna kreacja psychologiczna bohaterów. Emocje bohaterów są tak intensywne, że towarzyszą czytelnikowi podczas tej lektury na każdym kroku. Zakończenie jest totalnie nieprzewidywalne i zaskakujące. Przewracałam kartkę za kartką, by rozgryźć tę misternie utkaną intrygę.

Autorka ma fajny styl i książkę przeczytałam szybko.

Jeśli lubicie mroczne klimaty to będziecie usatysfakcjonowani tą lekturą.

Bawiłam się wyśmienicie i jestem zachwycona.

Książki autorki biorę w ciemno. Z niecierpliwością będę czekała na kolejne historie spod pióra autorki.

Rewelacja!

Polecam gorąco!

“Pomornica” to emocjonalna pirografia. Ewa Przydryga wypala obrazy w wyobraźni czytelnika za pomocą sprawdzonych narzędzi - napięcia, niepewności i tajemnicy. Na naszych oczach Pisarka staje się artystką, a dzieło ukazuje nowe oblicze gatunku. Thriller jest we władaniu Autorki, a zwrot “Przydrygowe” po raz kolejny zyskał wiele nowych znaczeń i cech.

Matryca, na której Przydryga utrwaliła swoją historię, na pierwszym planie przedstawia rodzinę. Ojciec ma na imię Zdrada, ale bliscy wołają też na niego S*i**k (kto odgadnie ksywkę - wygrywa książkę niespodziankę). Matka to Sprzeczność - dla jednego dziecka nadopiekuńcza, dla drugiego obojętna, a przy tym ślepo podporządkowana mężowi. Syn stopniowo traci swoje imię, gdyż zastępuje je nazwa choroby, która go wyniszcza. Córka sama pozbawia się imienia, albowiem Kłamstwo przylgnęło do niej przez lata nad wyraz silnie. Co takiego wydarzyło się w tej rodzinie, że nie jest w stanie zaznać spokoju? Czy ich dom skrywa mroczny sekret? A może jest po prostu areną dla prześladowcy?

Najsilniej wypalone na obrazie są relacje między rodzeństwem, które to Przydryga ukazuje w kilku odsłonach. Miłość, oddanie i poświęcenie przeplatają się z zemstą, gniewem i rozpaczą. Bohaterowie, z początku podobni, są odbiciem wydarzeń, jakie ich dotknęły. Na twarzach mają zapisane swoje historie. To dlatego stale pochylają się przed lustrem - nie chcą ponownie wspominać własnych losów.

Nie mogę pominąć żółtego balonika, który również jest wypalony na drewnianym obrazie Autorki. Dotychczas kojarzył mi się wyłącznie z Derry i postacią TO Stephena Kinga. Od teraz zyskuje także oblicze “Pomornicy”, będąc symbolem przerażenia, demaskowania tajemnicy i mrożących krew w żyłach wiadomości. Kto jest ich autorem? Do jakich wydarzeń nawiązuje? Gdzie pragnie zaprowadzić odbiorcę?

Śmierć nastolatka, oskarżenie o gwałt, przemoc rówieśnicza, prześladowanie, skrywane kłamstwo i pragnienie zemsty - te motywy Przydryga również uwieczniła na swoim obrazie, ale ich Wam nie opiszę, bo widnieją na układance piekło-niebo, którą sami musicie zobaczyć.

Przydryga potrzebowała “Pomornicy” i przychodzi z nią w najwłaściwszym momencie swej literackiej kariery. Ta powieść nie budzi wątpliwości, a ewentualne głosy krytyczne zatoną pod naporem tsunami uznania. Autorka udowadnia, że literacki rozwój jest dla Niej największą wartością, a Ona sama, wciąż głodna wyzwań, podnosi poprzeczkę, niczym gimnastyczka szarfę.

Wielki Bart jest pod wrażeniem!

Po wielu latach Julia wraca wraz z mężem Wiktorem w rodzinne strony. W swoim ogrodzie znajduje żółty balonik z napisem „nowożeńcy”, a w jego środku wizytówkę z adresem motelu. Z ciekawości udaje się pod wskazany adres, a na miejscu okazuje się, że doszło tam do brutalnego gwałtu. Oskarżonym o jego dokonanie okazuje się jej mąż. Z dnia na dzień kobieta znajduje kolejne liściki, które nawiązują do zdarzeń sprzed szesnastu lat, kiedy to Julia wraz z matką, odnalazły w swoim ogrodzie ciało jej kolegi. Oskarżona wówczas została przyjaciółka kobiety – Nastka, której głos w głowie, nazywany przez nią Pomornicą, podpowiadał różne złe rzeczy. Czy faktycznie ona stoi za zabrodnią?

Wow! Cóż to była za książka! Akcja toczy się dwutorowo – w 2006 i 2022 roku, dzięki czemu poznajemy genezę obecnych wydarzeń. Autorka od pierwszych stron otula mroczną i tajemniczą aurą. Z każdą stroną dostajemy coraz więcej szokujących informacji, by na samym końcu dać się całkowicie zaskoczyć. Jest tu mnóstwo zwrotów akcji, które łatwo potrafią zmylić czytelnika.

Kreacja bohaterów jest na jak najwyższym poziomie. Ewa pokazała, że „złe wspomnienia są niczym w porównaniu z rozrastającymi się przez lata wyrzutami sumienia.” A takie ma większość bohaterów, tajemnice z przeszłości nie dają o sobie zapomnieć.

Szczególnie zafascynowała mnie postać Nastki, dziewczyny z zaburzeniami psychicznymi, która „lubiła ból, lubiła go zadawać i doświadczać, jedno i drugie upodobała sobie w jednakowych proporcjach.”

„Każda szkoła ma swoją ofiarę” i ona właśnie nią była. Ze względu na swoją inność stała się obiektem wyśmiewania i znęcania – zarówno psychicznego, jak i fizycznego wśród swoich kolegów i koleżanek. Jedyną bliską jej osobą była Julia. Dziewczyna prowadziła bloga, na którego łamach publikowała dość kontrowersyjne treści. I to również stało się podstawą do postawienia jej zarzutów. Wierzyła, że głos Pomornicy, który słyszy, prowadzi ją. Tworzyła tablicę, na której umieszczała nazwiska osób, które wybitnie ją dręczą i planowała swoją zemstę. Pewnego dnia poprosiła Julię o zabawę w wyliczankę - „Piekło,niebo czyściec, raj, swoją duszę tutaj daj”. Ta się zgodziła i wytypowała Filipa, którego ciało później znalazła wraz z matką.

Przyznam szczerze, że do samego końca nie byłam w stanie odgadnąć finału tej historii. Autorce udało się wprawić mnie w osłupienie. Dodatkowo warte uwagi jest to, że w książce podjęła ona trudne tematy – jak mukowiscydoza, homoseksualizm, nyktofobia. Ciekawostką dla mnie była technika kryminalistyczna , wykorzystywana w traseologii – ichnogram – nigdy wcześniej o niej nie słyszałam, a także program I-Doser, temat wirtualnych narkotyków nie był mi również znany.

Jeśli lubicie, kiedy książka zabiera Was w enigmatyczną podróż, interesuje Was zgłębianie ludzkiej psychiki, i wreszcie, gdy podczas czytania macie ciarki na plecach (i nie tylkoJ ) – to ten tytuł jest idealny! Gorąco polecam!

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Autorki i było nieziemskie! Z przyjemnością sięgnę po Jej poprzednie książki.

To wyglądało tylko na niewinną zabawę. Gdy na jednej ze ścianek origami pojawiło się imię Filipa, nikt nie spodziewał się, że wkrótce zostanie on znaleziony pod domkiem na drzewie... martwy. I chociaż od krwawej zbrodni minęło już wiele lat, a osoba za to odpowiedzialna poniosła karę, powrót do rodzinnego domu przyniesie Julii nie tylko stare wspomnienia, ale i nowe tragedie...

Było lekko po pierwszej w nocy, gdy wsłuchując się w soundtrack z "Twin Peaks" przewracałam ostatnie strony "Pomornicy". I zdecydowanie było warto. Powiem więcej - jeśli miałabym wybrać tylko jedną polską autorkę thrillerów, bez cienia zawahania wybrałabym właśnie Przydrygę. Nikt bowiem tak jak ona nie brodzi w ciemnych zakamarkach umysłów bohaterów, wyciągając na światło dzienne to, co w nich najmroczniejsze.

"Pomornica" oszałamia nie tylko tym specyficznym, ziemistym klimatem, który stał się swoistym wyróżnikiem dzieł autorki. Zachwyca również zawiłością fabuły, nieustannym, tlącym się w tle uczuciem paranoi i genialną kreacją postaci, które wymagają od czytelnika nieustannego zaangażowania. A już szczególnie postać Nastki. Jakkolwiek dziwnie to zabrzmi, piekielnie dobrze siedziało mi się w jej głowie - już dawno nie spotkałam się z tak pokręconą, intrygującą i jednocześnie niepokojacą bohaterką.

Zakończenie wbija w fotel. Nie tylko pod względem fabularnym, ale i emocjonalnym. Wzbudza poczucie niesprawiedliwości i mimowolnie zmusza do refleksji - co by było gdyby?

"Pomornica" mocno trzyma w szponach napięcia i stopniowo budzi do życia demony przeszłości. A one osaczają, mącą i wciągają w swoją mroczną grę. To jak, podejmiecie się jej?

"Pomornicy strzeż się, dziecię..."

Uwielbiam książki, które od początku wciągają mnie w wir wydarzeń i nie chcą wypuścić ze swych objęć. Napięcie jest wyczuwalne od pierwszej strony i każdy kolejny rozdział to zagadka, którą nie sposób odgadnąć.

Ewa Przydryga potrafi w zwroty akcji, a każda podpowiedź w "Pomornicy" może być tylko podpuchą.

Tym razem jesteśmy świadkami konsekwencji tragedii, która wydarzyła się przed szesnastoma laty. Jak niszczyła życie bohaterów z każdym kolejnym dniem. Jak pozornie idealne życie przestaje nim być, gdy ktoś postanawia się zemścić. Wtedy nasuwa się pytanie, czy zemsta ma termin przydatności? Czy każdy moment jest odpowiedni, czy może się przedawnić? Z punktu prawa niektóre przypadki się przedawniają, natomiast silne uczucia ludzkie niekoniecznie.

Akcja "Pomornicy" poprowadzona jest dwutorowo, dzięki czemu poznaje się wydarzenia w obliczu tragedii.

Ewa Przydryga poruszyła ważne tematy, które są jak najbardziej aktualne w naszej rzeczywistości. Smutnej rzeczywistości. Dzieci, nastolatkowie szydzą ze swoich ofiar z powodu ich choroby, czy po prostu słabości. Pewne lekceważone zachowania mogą doprowadzić do tragedii. Ukrywanie swojej choroby może wpłynąć nie tylko na życie samego chorego, ale i jego otoczenie. Wymiar konsekwencji jest tu przedstawiony wzorowo, choć napawa smutkiem.

Kolejny ważny motyw to kłamstwo i jego siła. Mówi się, że kłamstwo ma zawsze krótkie nogi i nawet po wielu wielu latach może spustoszyć dotychczas spokojne życie człowieka. Jak z jednego kłamstwa rodzi się wiele kolejnych i z jaką łatwością to przychodzi. Nie mówiąc o reputacji, która może ucierpieć i robi się wszystko, za wszelką cenę, by nie doszło do jej upadku.

Ewa Przydryga jest niekwestionowaną królową powieści mrocznych, dusznych, które zgłębiają ludzkie tajemnice. Nie sposób przejść obok jej książek obojętnie i z każdą kolejną odczuwam jeszcze większy zachwyt. Czytajcie!

RECENZJA PRZEDPREMIEROWA

~~ PREMIERA 22.03.2023 ~~

"Nie możesz wprowadzać się do nowego domu ze starymi duchami. To było szesnaście lat temu."

Julia doskonale o tym wiedziała mimo to wydarzenia z tamtego okresu mocno zakotwiczył się w jej pamięci. Zabójstwo Filipa, szkolnego kolegi a potem śmierć brata sprawiły, że dziewczyna zmieniła się już na zawsze. Jednak pomimo bolesnych wspomnień to właśnie w rodzinnym domu, wraz ze swoim mężem, postanowiła zacząć nowy rozdział swojego życia. Z nadzieją, na tak bardzo upragniony spokój. Tymczasem podczas wznoszenia kartonów znajduje żółty balonik. Wiedziona ciekawością idzie po niego a z pozoru zwykły balonik okazuje się nośnikiem wiadomości - wizytówki z adresem motelu w którym Julia i Wiktor nocowali przed przeprowadzką. Na jej odwrocie dziewczyna znajduje odręczną notatkę z datą, godziną i numerem pokoju. Postanawia tam pojechać by przekonać się kto jest autorem wiadomości ale to co zastaje na miejscu sprawia, że czuje się jeszcze bardziej zszokowana i zagubiona. A czekająca w jej domu policja, która poszukuje jej męża pod zarzutem dokonania brutalnego gwałtu w motelowym pokoju sprawia, że spokój o który tak walczyła i ład który próbowała zaprowadzić w jednej chwili przestają istnieć. Pojawiają się wątpliwości i milion pytań…

Kim tak naprawdę jest jej mąż? Czy to możliwe by dopuścił się tak okrutnego czynu? Czy balonik znaleziony w miejscu gdzie przed szesnastoma laty znaleziono ciało Filipa i osoba która go zostawiła mają coś wspólnego z wydarzeniami sprzed lat? Czy tą zagadkę uda się rozwiązać?

O tym przekonacie się sięgając po książkę. Jednak musicie mieć świadomość, że wkraczając do Przydrygowego świata wkraczacie w mrok który osacza, wręcz oblepia już od pierwszych stron. Na każdym kroku, kiedy towarzyszymy bohaterce towarzyszy nam również, śmierć, strach oraz skrywane i niewypowiedziane tajemnice, które na przestrzeni lat nie pozwalają o sobie zapomnieć. Ewa Przydryga stworzyła intrygującą historię, podczas której czytelnik zadaje sobie ogrom pytań. Do czego jest się w stanie posunąć rodzic by chronić swoje dziecko? Jak śmierć bliskich i to co się do niej przyczyniło wpływa na tych, którzy zostali? I nie są to pytania retoryczne…a może jednak….

Na dodatkową uwagę zasługuje też fakt zastosowania przez autorkę retrospekcji dzięki której możemy poznać związek przyczynowo skutkowy pomiędzy przeszłością a wydarzeniami przedstawionymi w całej historii. Dla mnie jest to dodatkowy atut "Pomornicy".

Czy polecam??? Przeogromnie mocno 😊 chociaż nad tym co się tam odprzydrygowało będę się jeszcze długo zastanawiać…..

Ale żeby nie było, że nie uprzedzałam to zostawię Was z ważnym przekazem:

"Pomornicy strzeż się, dziecię

gdy cię wybierze, toś martwy,

nie skryjesz się nigdzie na świecie"

To jak gotowi na spotkanie z "Pomornicą"????

Cóż ta „ Pomornica ” z moją duszą czytelniczą poczyniła.

Emocjami porwała.

Klimatem zachwyciła.

Mrokiem zakamarki mojego wnętrza wypełniła.

Wrażeniami mocnymi mnie obdarzyła.

W mojej głowie i myślach została.

Pomornica. Czym jest? Kim jest?

Zjawą. Marą. Duchem. Ciemnością. Czernią.

A może...

Głosem szepczącym?

Duchowym przewodnikiem ku złemu popychającym?

Widziadłem złymi czynami się karmiącym?

Powiernikiem ofiary pragnącym?

Ubrać w słowa jest mi trudno swoje odczucia co do tej książki. Bo i słów brakuje, kiedy nieopisany zachwyt mnie wypełnia. Nie zliczę, ile uczuć towarzyszyło mi podczas lektury „ Pomornicy ”. Ekscytacja, napięcie, smutek, dreszcz emocji, wzruszenie. To tylko ich ułamek.

Przeszłość. Zła. Mroczna. Tragiczna. Śmierć nastolatka. Początek wędrówki ludzkiej, której towarzyszą wybory. Niekoniecznie te dobre. Raczej te, których konsekwencje ciągną się za bohaterami. Niektórzy z nich świadomi nie są, co tak naprawdę wydarzyło się w miejscu, w którym zawitała śmierć i zabrała Filipa.

Żółty balonik to początek zmagania się Julii z powrotem do tragicznych wydarzeń, które zabrały jej poczucie bezpieczeństwa i nadzieję na normalne życie. To gra, do której musi dołączyć, by nareszcie po szesnastu latach poznać prawdę. O swojej przyjaciółce, bracie i rodzinie. I o nocy, która zmieniła wszystko.

„ Pomornica ” to książka, która boli. Z jej zakamarków wydobywa się zdrada, cierpienie, tragiczne w skutkach decyzje i zmaganie się z mroczną stroną ludzkiej natury.

To książka, która fascynuje. Ileż tutaj jest wątków, które wzbudziły ciekawość moją i mnie zaintrygowały.

To opowieść o tym jak organizm zmaga się z chorobą, jak przeszłość domaga się wyjaśnienia, jak ludzka psychika w mroku i ciemności szuka ukojenia i jak łatwo zatracić się w pragnieniu zemsty.

Czytajcie.