Pomarańczki komisarza Montalbano

Kocham książki Camillerego, kocham Komisarza Motralbano, kocham Catarellego i kocham ten uroczy klimat sycylijskiego miasteczka. Pomarańczki to zbiór opowiadań Autora, którego tytuł jest także tytułem ostatniego z nich. To urocze, krótkie historyjki, w których jak zwykle nie brakuje humoru (CATARE śmieszy do łez!) i obyczajowych klimatów małomiasteczkowych, ale są to rasowe kryminały - często zabawne, czasem smutne, zawsze wciągające.

Tłumaczenie Pana Stanisława Kasprzysiaka - doskonałe! Czyta się świetnie i dokładnie odbiera wszelkie emocje.

Urocza okładka Pana Tomasza Leca - oszczędna i elegancka dopełnia całości.

Jeśli jeszcze nie czytaliście Andrei Camilleriego - polecam z pełnym przekonaniem.

Lato nas nie rozpieszcza, dlatego, jeśli chcecie poczuć letni, kryminalny klimat zapraszam Was do ciepłej Sycylii. „Pomarańczki komisarza Montalbano” Andrea Camilleriego to zbiór kryminalnych opowiadań, w którym dostajemy przeróżne policyjne śledztwa do rozwiązania.

Przeczytałam wszystkie opowiadania i stwierdzam, że się od siebie różnią. Oczywiście łączy je ten sam styl, ale każde opowiadanie jest inne. Jedne zbrodnie są prostsze inne trudniejsze, jedne lekkie inne już bardziej przestępcze. Mam jednak taką konkluzję, że pierwsze opowiadania były schematyczne. Z łatwością można było domyślić się, kto był zbrodniarzem. Dopiero po opowiadaniu zatytułowanym „Montalbano odmawia” coś się zmieniło. Kolejne historie zaciekawiły mnie bardziej. Do moich ulubionych należą „Tu chodzi o miliardy”, „Tak to robiła Alicja” i „Ten przypadek rozwiązał Catarella”. Te trzy najbardziej mnie wciągnęły, a to trzecie polubiłam, właśnie przez tytułowego bohatera.

Jak już jestem przy bohaterach, to ci z posterunku policji sprawiają wrażenie prawdziwych policjantów. Są zaangażowani, dociekliwy, ale również zabawni, zwłaszcza Caterella. Z początku trudno spamiętać ich imiona, ale z każdym opowiadaniem było już lepiej, a muszę powiedzieć, że dużo tu imion. Dla mnie zdecydowanie za dużo. Szczerze to nie pamiętam żadnego imienia ofiary czy przestępcy. Natłok tych egzotycznych nazwisk był dla mnie dużym minusem.

Czy opowiadania Camilleriego przypadły mi do gustu? Nie wszystkie, ale niektóre tak. Na pewno dobrze się je czytało, ponieważ były krótkie i proste. Wydaje mi się, że dla osoby, które tak jak ja przeczytały dużo kryminałów, kryminalne zagadki Salvo są po prostu za delikatne. Niby jest zbrodnia, ale jest łagodna, a ja zdecydowanie wolę mocniejsze kryminalne powieści. Cieszę się jednak, że przeczytałam tę książkę i z ciekawości planuję również zerknąć na serial z komisarzem Montalbano.

Moja ocena: 7/10.

Dziękuję @oficyna_noir_sur_blanc za otrzymamy egzemplarz w ramach akcji recenzenckiej serwisu lubimyczytać.

„Pomarańczki komisarza Montalbano” autorstwa włoskiego mistrza kryminału, Andrei Camilleriego, to zbiór opowiadań, który zachwyci nie tylko miłośników klasycznych zagadek kryminalnych, ale również tych, którzy cenią sobie klimat Sycylii, pełen słońca, ironii i specyficznego, lokalnego kolorytu. To swoista uczta literacka – pełna aromatów, smaków i błyskotliwych dialogów.

Komisarz Salvo Montalbano – bohater tej serii – to postać charyzmatyczna, obdarzona ciętym językiem, silnym poczuciem sprawiedliwości, ale też głęboko ludzka i niepozbawiona słabości. Autor serwuje czytelnikowi szereg krótszych spraw i obserwacji, które nie tylko prezentują talent śledczy Montalbano, ale również jego osobiste przemyślenia, wrażliwość i nieco melancholijne spojrzenie na świat. Tytułowe „pomarańczki” to nie tylko symbol – to metafora życia, smakowita, ale czasem cierpka codzienność, z którą bohater musi się mierzyć.

Camilleri nie zawodzi – jego styl jest lekki, pełen ironii i włoskiego temperamentu, a jednocześnie nie unika społecznych i moralnych niuansów. Autor umiejętnie łączy intrygę z refleksją, a język narracji – barwny, rytmiczny, przesiąknięty włoskim duchem – sprawia, że lektura jest prawdziwą przyjemnością.

Każde opowiadanie jest odrębną historią, a jednocześnie tworzy spójną mozaikę, która pozwala jeszcze lepiej zrozumieć złożony charakter komisarza. Camilleri pokazuje Montalbano nie tylko jako detektywa, ale jako człowieka – z jego rozterkami, humorem, miłością do jedzenia i niechęcią do głupoty.

„Pomarańczki komisarza Montalbano” to doskonała propozycja zarówno dla fanów serii, jak i dla tych, którzy dopiero chcą rozpocząć swoją przygodę z tym niezwykłym bohaterem. Lektura dostarcza nie tylko wciągającej rozrywki, ale też daje wgląd w południową kulturę i sposób myślenia, podszyty nostalgią i ironią. Polecam z całego serca – to książka, która jednocześnie odpręża, bawi i zmusza do refleksji.

Moje lubienie komisarza Montalbano deklarowałam już parokrotnie, więc nie będę się powtarzać. Natomiast nie przepadam za opowiadaniami. Dla mnie za szybko się kończą, mogłyby stanowić często normalną książkę.

Tak właśnie jest w przypadku miniatur kryminalnych „Pomarańczki komisarza Montalbano” autorstwa oczywiście Andrea Camilleriego. Każde z nich byłoby świetną książką, ale w takim maleństwie widać mistrzostwo autora. Zawrzeć tak dużo na kilkudziesięciu stronach, wciągnąć i pozostawić z myślą: chcę jeszcze — rewelacja.

Dwadzieścia opowieści, które dzieją się w sycylijskim miasteczku. Tylko na początku wydaje nam się ono normalne, ale szybko okazuje się, że dzieją się tam dziwne rzeczy, przestępcy popełniają niezwykłe przestępstwa, a mieszkańcy zachowują się co najmniej dziwnie. Nad tym wszystkim musi zapanować Salvo Montalbano, jak zwykle uroczy i zdystansowany do tego co dzieje się dookoła.

Camilleri w tych niewielkich opowiadaniach pokazuje cały swój kunszt. Potrafi przenieść nas w scenerię miasteczka i razem z komisarzem wysłać na poszukiwania przestępców. Gdybym miała określić tę książkę jednym słowem, byłoby to „kontrasty”. Możemy spodziewać się niespodziewanego. Tam, gdzie zaczyna się spokojnie i niemal przewidywalnie, finał jest tragiczny. Wywołuje uśmiech, by zaraz go zmrozić brutalnym opisem.

Autor żongluje gatunkami literackimi od groteski po dramat, zabierając nas w przedziwną podróż po śledztwach i przypadkach.

Oczywiście, jak zawsze u tego autora, nie brakuje włoskiego klimatu: słońca, morza, dobrego jedzenia. Opowiadania napisane są językiem lekkim, tak by czytało je się jednym tchem. Tylko ta jedna ich wada: za szybko się kończą.

Camilleri dał mi się poznać już jakiś czas temu jako autor kunsztowny i w swojej twórczości niezwykle dostojny. W tej książce autor stworzył dwadzieścia opowiadań detektywistycznych, w których znalazłam całe spektrum emocji, osobowości i rozlicznych tajemnic.

Główny bohater, czyli Saldo Montolbano to postać absolutnie prawdziwa w każdym calu, w swym snobizmie, łakomstwie, a przy tym wrażliwości zawsze wzbudza we mnie skojarzenie z Herculesem Poirot i może stąd wynika moja sympatia dla Włocha. Jego przenikliwy umysł śledczy niezmiennie imponuje, a wyższe poczucie sprawiedliwości nie pozwala na umkniecie jego bystremu wzrokowi nawet najmniejszego przestępcy.

W tej książce autor absolutnie nie ma czasu na nudę, a zadbał o to sam autor, który sięga zarówno po groteskę jak i niezwykle ponury dramat. Komisarz będąc na tropie swoich spraw niejednokrotnie zaskakiwał sam siebie, gdy z pozoru blachę dochodzenie kończyło się najgorszym z możliwych dla człowieka finałem. Pisarz znakomicie gra kontrastem co sprawiało, że książka niejednokrotnie wywołuje ironiczny uśmiech, by po chwili zmrozić pod wpływem brutalnego obrotu spraw.

Camilleri w swojej twórczości jest do bólu konkretny, próżno tu szukać rozwlekających się wątków czy zbędnych opisów. Wyjątkiem są „pomarańczki”, ale to już osobny tamat, bo one to swoisty symbol. Autor znakomicie konstruuje swoje opowiadania, nie pozwalając na nudę i unikając zarazem przesadnego melodramatyzmu. A klimat otaczający komisarza jest tak barwny, że nawet po lekturze w głowie unoszą się jeszcze jego nuty.