Polszczyzna. 200 felietonów o języku

Jestem przekonana, że każdy rodowity Polak wie, kim jest profesor Jan Miodek. Kluczowa postać polonistyki w swoich tekstach udowadnia nam, że nie trzeba mieć wykształcenia wyższego, by czytać książki dotyczące zawiłych kwestii językowych. Jeśli o mnie chodzi, żałuję, że nie udało mi się spotkać z profesorem, na przykład na jakimś wykładzie. To dla mnie ogromna strata, tym bardziej, że jako ówczesna studentka filologii polskiej wielokrotnie widywałam wykładowców należących do ścisłego grona Rady Języka Polskiego. Cóż, nie można mieć wszystkiego, dlatego też program telewizyjny pt. „Słownik [Adres usunięty]” oglądałam zawsze z wypiekami na twarzy. Niedługie odcinki i tak pozwalały odbiorcom na to, by przyswoić sobie ważne zasady gramatyczne czy stylistyczne, a także wyzbyć się niepoprawnych przyzwyczajeń językowych. Cieszę się też, że w każdej chwili mogę wrócić do konkretnego odcinka- taka jest przecież magia wyszukiwarek internetowych, nieprawdaż?

„Polszczyzna. 200 felietonów i języku” to dość, obszerny wolumin, ma on bowiem ponad 500 stron. Jednak nie ma powodu do obaw- książka została tak opracowana, że wcale nie musimy czytać wszystkiego po kolei. Wręcz przeciwnie- indeks kłopotliwych wyrazów zamieszczony na końcu książki daje nam możliwość wyboru, dlatego też możemy pogłębić swoją wiedzę o tym, co akurat nas trapi lub interesuje. Co więcej, nie jest to podręcznik akademicki, którego treść niejednokrotnie przeraża studentów czy zwykłych odbiorców. Owszem, profesor Jan Miodek przytacza pewne zasady gramatyczne czy stylistyczne, ale robi to w sposób umiejętny. Słowa wyjaśnienia są tak dobrane, że zrozumie je stereotypowy Kowalski.

To, co mnie najbardziej cieszy, to przede wszystkim objaśnienia dotyczące odmiany nazwisk czy mieszkańców miast. Mamy z tym ogromny problem, a dzięki kapitalnej wiedzy profesora możemy z łatwością zrozumieć przypisane zasady fleksyjne.

W tak obszernej książce znalazłam też swój ulubiony wyraz, który notorycznie mylony jest przez jedną osobę z mojego otoczenia. Mam na myśli OPORTUNISTĘ. Ech, wydaje się, że chodzi o kogoś, kto stawia opór, ale to nieprawda! Ile razy już to tłumaczyłam, prosiłam, by nie używać wyrazów, których się nie rozumie, które swoim brzmieniem nasuwają zupełnie inne skojarzenia. Niestety, nie zawsze ktoś chce mnie słuchać, a błyszczenie bardziej wysublimowanymi wyrazami nie jest zaletą, wręcz przeciwnie. Może komuś bardzo zaszkodzić.

Jest to książka idealna dla pasjonatów języka polskiego, ale nie tylko. Jeśli ktoś czegoś nie rozumie, nie ma stuprocentowej pewności, to lepiej chyba odwołać się do rad profesjonalisty. Jak już wspominałam, nikt nie musi czytać tej książki od deski do deski. Nic się jednak złego nie stanie, jeśli ktoś zdecyduje się na opcję całościową. To na pewno nie zaszkodzi, a rozwinie naszą wiedzę.

Polecam.

Jan Miodek to człowiek, którego zna każdy Polak, niekwestionowany autorytet w dziedzinie znajomości naszego języka. Potrafi z każdego zagadnienia językowego uczynić barwną opowieść dla każdego. Nie inaczej jest z wydanymi obecnie felietonami. Sporo miejsca poświęca tutaj Miodek zapożyczeniom z języka angielskiego, dziś wszechobecnym w naszym języku. Jest też o coraz rzadszym używaniu rzeczowników w wołaczu, o etymologii niektórych słów. "Polszczyzna. 200 felietonów o języku" są książką dla każdego użytkownika naszego języka, napisaną mądrze i dowcipnie. Jak zawsze u Miodka.

Największym moim marzeniem było od wielu lat przeczytać dobrowolną książkę autorstwa Prof. Jana Miodka, z którym miałam okazję kiedyś korespondować dzięki zastosowaniu nowych powstających technologii, którym było korzystanie z poczty elektronicznej. Nie miałam wówczas sposobności, aby zapoznać z jego autorską twórczością.

Uświadomiłam sobie wkrótce, że nie zawsze w dobie powstającej wówczas nowej technologii jest czas na pisanie krótkich maili, które po części przyczyniają się do tego, że możemy oceniać osobę lub w ogóle nie podejmować się tego, bo można bardzo różnie ją odebrać niezależnie od przebiegu prowadzonych rozmów w danej tematyce.

Cieszyłam się z każdej możliwej otrzymanej od Profesora Miodka prywatnej wiadomości, gdyż były one miłe i starał się być naturalny w wyrażaniu swoich tematycznych myśli. Odbierałam wówczas je jako docenienie i szacunek dla mojej osoby, że słowa pisane ma dużą wartość. Z tego, co pamiętam, Profesor Miodek nie starał się mnie nigdy poprawiać językowo i za to najbardziej go cenię.

Nie jesteśmy znawcami języka polskiego, gdyż uczymy się go każdego dnia, a zarazem nie jest łatwy do zapamiętania w codziennej edukacji i o tym powinien, wiedzieć każdy z nas zapoznając się z nim podczas wsłuchiwania się w wypowiedziane słowa przez społeczeństwo posługujące się nim z różnym w odbiorze zrozumieniu.

Dlatego, kiedy otrzymałam propozycje zrecenzowania książki autorstwa Pana Jana Miodka pt.'' Polszczyzna. 200 felietonów o języku'' to nie byłam w stanie odmówienia sobie, gdyż stwierdziłam, że druga okazja mi się może nie nadarzyć i bardzo chętnie skorzystałam z takiej możliwości, że chcę ją przeczytać i wolnych chwilach powracać do niej.

Czy moje przeczucie dotyczące siły przekazu związane z zamieszczoną w niej tematyczną treścią były, słuszne nie ulega to żadnej negatywnej wątpliwości, ale aby o tym się przekonać, należy samemu odpowiedzieć sobie na to pytanie?

W trakcie czytania można zauważyć, jaką wielką moc mają słowa autora, a przede wszystkim upartość w dążeniu w wypełnianiu misji wyjaśnia jego dokładnego znaczenia i poszukiwania, w jaki sposób można go zastosować i w jakiej zaistniałej sytuacji.

Autor potrafi w niezwykły sposób podkreślić, jak prezentuje się stosowane współczesne słownictwo, jego znaczenie, a co najważniejsze nie zapomina wspomnieć o wyrażanych, w co poniektórych hasłach sloganowych bądź również przypomina, jaką potoczną mową posługuje się młodzież, która nie zawsze zna i rozumie wypowiadane słowa z podkreśleniem, że korzystają z dużej ilości czasu z przeznaczeniem go na przebywanie w świecie wirtualnym.

Bardzo podoba mi się to, że Pan Jan Miodek lubi przypomnieć wypowiedziane mądre słowa znanych lub mniej znanych osób i wówczas nic, a nic nie tracą na swojej wartości.

Książka ta składa się z 6 rozdziałów, w których to zostały opisane ciekawie tytułowe felietony o języku.

Uważam, że każdy z czytelników znajdzie coś dla siebie w książce autorstwa Pana Jana Miodka pt.'' Polszczyzna. 200 felietonów o języku'' zapoznając się dokładnie z precyzyjnie opracowanym całościowo rozdziałami które, wzbudzą w nim nie jedną myślową refleksję nad tym, czy zna znaczenie stosowanego przez niego słownictwa, zanim wypowie słowo, z którym chce się podzielić w codziennej komunikacji z drugą osobą.

Polecam przeczytać tę książkę.

Kto z nas nie zna profesora Miodka? Chyba każdy słyszał o nim chociaż raz w życiu. Teraz ten popularny językoznawca przychodzi do nas z własną propozycją książki pod tytułem ''Polszczyzna. 200 felietonów o języku''. Jest ona napisana w humorystyczny sposób, wyjaśnione są wszelkie zagadki języka polskiego. Myślę, że książka jest warta tego, aby poświęcić jej czas i uwagę w sposób nienachalny daje możliwość nauczenia się poprawnej polszczyzny co jak powszechnie wiadomo do szczególnie prostych nie należy.  

"Małżonka to żona małża"! „A jaka jest nie żartobliwa, lecz prawdziwa etymologia małżonki, kiedyś też małżony?”

Kiedy tylko zobaczyłam zapowiedzi wydania książki, wiedziałam, że chcę się z nią zapoznać. Nie ma nic lepszego niż zagłębianie się w pozorne oczywistości i intrygujące niuanse języka polskiego, na poważnie i z uśmiechem. Nie jestem językoznawcą, ale lubię bawić się znaczeniami i kojarzeniami słów. Z zainteresowaniem obserwuję, jak przyjmujemy do języka polskiego wpływy z innych. A najbardziej ciekawi mnie, jakich błędów dopuszczam się w polszczyźnie, czego nie jestem świadoma, co mogę naprawić. I dlatego tego typu felietony bardzo ciekawią, nawet jeśli kiedyś już z nimi się zetknęłam, wiedzę nie tylko wspaniale się zdobywa, lecz również odświeża. Krótkie i zwięzłe omówienia wybranych zagadnień, a jednak pełne informacji, wyjaśnień i przykładów, czytam z entuzjazmem. Przyjazny i przejrzysty styl przekonuje, ułatwia zrozumienie, dociera do każdego. Nauka o języku w przyjaznym wydaniu sprawia wiele radości i satysfakcji, nawet amator gładko się przez nią przebija. Znaczenie, pisownia, wymowa, odmiana, właściwe użycie, to językowe tajemnice, które każdy może poznawać i stosować w życiu codziennym, rozszyfrowywać pułapki i zmyłki. Książkę otwieram w dowolnym miejscu i za każdym razem wciąga przekazem i kolorytem przedstawiania polszczyzny. Zamieszczone na końcu indeks bardzo się przydaje. Bookendorfina