Pogoda pod psem. Śledztwa Immy Tataranni. Tom 2

Drugi tom cyklu o śledztwach Immy Tataranni. Bezkompromisowej, złośliwej, wrednej, źle ubranej i malutkiej pani prokurator, ale piekielnie inteligentnej, która obojętnie, kto stoi za zbrodnią, nie odpuszcza.

Pierwszy tom „Kamienne miasto” czytało mi się świetnie, ale ten drugi jest jeszcze lepszy, bardzo wyrazisty, poruszający kontrowersyjne i mocne tematy. Imma staje się jeszcze bardziej zawzięta i prawdziwa.

Do prokurator Tataranni przychodzi list od dziewczyny, która twierdzi, że ma dowody na przestępstwo. Trafia do kosza. Kiedy dziewczyna chce porozmawiać z Immą, trafia na jej bardzo zły dzień i tak naprawdę pozostaje niewysłuchana. Pani prokurator zarzucona jest sprawami, których teczki zasypują jej biurko, a tu jeszcze dochodzi jedna, ta najważniejsza, bo niedługo po spotkaniu, dziewczyna zostaje zamordowana. Dookoła panuje zmowa milczenia, a Tataranni w poszukiwaniu winnych musi wybierać się aż do Rzymu. W sprawę zamieszany jest kandydat do regionalnego parlamentu. Jest jeszcze sprawa kompanii naftowych, które mają tam swoje interesy. Wszystko bardzo się komplikuje, a Tataranni się wścieka, bo jej zwierzchnik naciska na zakończenie i by przestała niepokoić ważnych ludzi.

Autorka stawia wiele pytań: jak daleko mogą sięgać macki wielkich firm? Czy politycy mają być bezkarni? Czy wolno im więcej niż zwykłym ludziom? Czy mogą bratać się nie tylko z właścicielami firm, ale także ze światem przestępczym, który coraz bardziej miesza się z elitami?

Jednak jednym z najważniejszych jest to o to, czy dziewczyny mogą być towarem? Wykorzystywane na imprezach na znamienitych gości, w przemyśle filmowym, będące utrzymankami, a jeżeli chcą się wyzwolić – giną. Dla Immy takie podejście do kobiet jest jak policzek. Nie odpuści, bo za wszelką cenę chce dopaść tego, kto zamordował dziewczynę.

Świetnie pokazany też system, w którym kobieta zawsze podlega mężczyźnie i rzadko ma okazję się buntować. Mąż, szef, kolega, kochanek to oni mogą mówić jej, co ma robić, to oni decydują o jej losie...

Tajemnica goni tajemnicę. Przeszłość także domaga się wyjaśnienia, a Imma ma jeszcze zmartwienia z córką i mężem. Nie bardzo rozumie swoje uczucie w stosunku do sierżanta Calogiuriego, którym coraz bardziej jest zauroczona, śni o nim coraz śmielsze sceny. Do tej pory myślała o sobie, jak o kobiecie, która ma poukładane życie rodzinne, a tu nagle siada z sierżantem na motor i gnam z nim po ulicach Rzymu. Bardzo prawdziwie pokazane życie prywatne i zawodowe żony, matki, która po latach ulega czarowi nowości. Pośród ścigania przestępcy zastanawia się nad produktami i sposobem zrobienia zapiekanki. Immę po prostu się lubi, bo jest postacią z krwi i kości.

Kryminał, ale na poważnie. Nad którym warto się zastanowić. Już nie mogę się doczekać na kolejny tom.

Pogoda pod psem to druga część cyklu o prokurator Immie Tataranni. Jest to powieść, którą pochłania się z przyjemnością większą niż talerz makaronu w domowej knajpce w sercu Matery.

A skoro już o Materze mowa, miasto to nie jest w tej książce jedynie tłem. Jest ono pełnoprawnym, żywym bohaterem, ze swoimi wilgotnymi zaułkami, historią zapisaną w tufie i melancholijną urodą południa Włoch. To wszystko bardziej przypomina kadr z filmu Felliniego niż kryminał. Vnezia pokazuje Basilicatę w nieco surowym świetle: z jednej strony pełną dzikiej urody, z drugiej – rozdrapywaną przez wielkie interesy, polityczne układy i lokalne przesądy. Deszcz, błoto i mrok doskonale oddają klimat śledztwa, ale też psychiczny stan bohaterki. A wszystko to w idealnych proporcjach, świetnie pomieszane i genialnie zaserwowane czytelnikom.

Imma Tataranni to absolutna perełka wśród literackich postaci. To prawdziwa kobieta, żywa bohaterka, a nie tylko literaci twór. Jest nieidealna, niepokorna, złośliwa, nieprzejednana, a jednocześnie pełna człowieczeństwa. Jej osobowość rwychodzi daleko poza ramy klasycznego kryminału. Ma więcej wspólnego z bohaterkami Eleny Ferrante niż ze stereotypowymi detektywami. Venezia portretuje ją wspaniale, z sympatią, ale bez taryfy ulgowej. Imma potrafi być trudna, kąśliwa, nie do końca fair. Jednak jej siła polega na autentyczności. To kobieta, która nie boi się być sobą, nawet jeśli oznacza to chodzenie w szpilkach po rozmokłym polu dowodowym. To postać, z którą utożsami się wiele z nas. I na tym polega potęga tych książek.

Bohaterka, Matera ok. Zapytacie - a wątki kryminalne, czyli to co w kryminale najważniejsze? Są, i to bardzo sprawnie poprowadzone. Mamy zniknięcie młodej dziewczyny, tajemnicze powiązania polityczne, cień przeszłości, kprzysłowiowe trupy w szafie, a do tego śledztwo balansujące na granicy zawodowej katastrofy. Ale Venezia robi coś więcej. Autorka wplata w kryminał refleksjąe nad współczesnymi Włochami, gdzie przeszłość wciąż czai się za rogiem, a prawda nigdy nie jest oczywista. Między kampanią wyborczą, a magią wiejskich zabobonów, przemyka cień pytania: komu właściwie zależy na sprawiedliwości, a komu na tym, żeby wszystko zostało po staremu? Widać tu bardzo duże podobieństwo do weneckiego cyklu z komisarzem Brunettim Donny Leon.

Bardzo ciekawi są także bohaterowie drugiego planu, np. sierżant Calogiuri, nieco zbyt przystojny, by mu ufać, mąż, który zaskakuje swoją zaradnością, i córka, z którą Imma toczy odwieczną wojnę pokoleń. Relacje rodzinne są tu nie mniej ważne niż śledztwo. Pisarka przedstawia je z humorem, ale i goryczą pokazują, jak trudno być jednocześnie kobietą, matką, partnerką i urzędniczką państwową na południu Włoch. Nie jest to kraina przyjazna dla kobiet. Wg. wielu Włochów z tego regionu, kobieta nadal powinna siedzieć w domu i zajmowac się tylko rodziną.

Pogoda pod psem to kryminał, którego nie da się jednoznacznie zaszufladkować. To również opowieść o kobiecie, która – mimo wszystkich przeciwności – nie daje się złamać. To także pieśń (czasami gorzka) traktująca o południu Włoch, które pachnie wilgotną ziemią, gotującym się gulaszem i niespełnionymi marzeniami. I o tym, że nawet w największym błocie można iść dalej – byle z głową podniesioną wysoko i w ulubionych szpilkach. Zdecydowanie polecam. Świetne, zabawne, mądre.

„To, co w Rzymie nazwaliby drobną łapówką, w Materze było tradycją przekazywaną z ojca na syna.”

„Imma była jak deszcz w sierpniu – nikt jej się nie spodziewał, ale jak już przyszła, to nie było ratunku.”

„Zabójstwo w Materze to jak burza śnieżna na Sycylii: rzadkie, ale kiedy się zdarzy, paraliżuje wszystko.”

„Imma nie wierzyła w przypadki. W Materei wszystko miało swój powód – i zazwyczaj był to ktoś znajomy.

Imma złapała nieco oddechu , obecnie jej głowę zaprzątają stosy zaległych dokumentów i odbieranie znajomych Valentiny ze szkoły.

W miasteczku trwa jednak gorący okres bowiem zbliżają się wybory do lokalnego parlamentu i kampania wyborcza nabiera rumieńców.

Pewnego dnia do Immacolaty podchodzi młoda kobieta-Donata Miulli.

Twierdzi ona ,że wysłała do pani prokurator list w którym ujawnia brudne tajemnice jednego z polityków.

Tataranni ignoruje jednak zaczepki, które z czasem przybierają na intensywności.

Sytuacja obraca się o sto osiemdziesiąt stopni , gdy Donata znika bez śladu.

Wiedziona poczuciem winy prokurator zaczyna prześwietlać kolejne tropy.. a te prowadzą do zaskakujących odkryć..

Również w życiu prywatnym bohaterki wiele się dzieje a jej relacja z Ippazio Calogiurim aż iskrzy od napięcia.

Czy uda się dociec prawdy i ukarać winnych?

Ta część śledztw włoskiej urzędniczki była zdecydowanie bardziej mroczna i nieprzewidywalna , a przez to ciekawsza.

Jednak śledztwo Immy odsłania nadużycia, ujawnia mechanizmy powiązań między politykami a firmami, wpływające na życie mieszkańców Basilicaty.

Dużo się działo i czytanie było prawdziwą przyjemnością.

Mimo ,że spodziewałam się nieco innego zakończenia jestem usatysfakcjonowana i mam nadzieję ,że uda mi się poznać dalsze perypetie bohaterów.

Prokurator, Imma Tataranni otrzymuje tajemniczy list, który po przeczytaniu ląduje w śmieciach. Jednak jego adresatka zaczyna nachodzić kobietę, co ta uważa za wyjątkowo denerwujące, a jej opowieści dotyczące jednego z kandydatów do parlamentu, za zwyczajne wymysły. Jednak, gdy wkrótce dziewczyna znika bez śladu, a do Immy docierają informacje, które potwierdzałyby prawdomówność Donaty, prokurator ma nadzieję, że szybko uda się odnaleźć zaginioną. Po za pracą w życiu Tataranni też wszystko zdaje się iść w niedobrym kierunku, szczególnie, gdy chodzi o córkę. Dziewczyna co wieczór gdzieś wychodzi, wzbudzając podejrzenia szczególnie u matki. Pewnego razu Imma postanawia śledzić dziewczynę i to co odkrywa totalnie ją zaskakuje...

"Pogoda pod psem" to druga część serii o prokurator Immie Tataranni. Kobieta wciąż zmaga się z brakiem sympatii wśród współpracowników, dodatkowo pojawiają się zgrzyty w domu, a jedyna osoba do której czuje sympatię, wyjechała do Rzymu. Kolejne morderstwo, śledztwo, odkrywane w toku postępowania przekręty na wysokich szczeblach, a w tym wszystkim ona, mierząca 1,50 w szpilkach, denerwująca chyba każdego, kto stanie na jej drodze, włącznie z teściową. Cieszę się, że mogłam powrócić do Basilicaty. Uwielbiam ten cykl, w którym nie brak ciętego języka, humoru, i napięcia związanego z rozwiązywaniem kolejnego, zagadkowego zabójstwa. Choć według niektórych to było samobójstwo. Również obserwowanie relacji pomiędzy poszczególnymi postaciami jest ciekawym doświadczeniem, wzbudza emocje, momentami zmusza, by opowiedzieć się po jednej ze stron.

Świetna fabuła, w której na pierwszy plan wybija się typowo włoska natura bohaterów tej historii. Autorka ma tak przyjemne i lekkie pióro, że czytanie sprawia niezwykłą frajdę, wciąga, intryguje, a rozwiązanie zagadki trzyma w niepewności do samego końca.

Polecam !!!

W moim odczuciu to bardziej książka obyczajowa niż kryminał. No jest trup, wiadomo, ale jest też dużo o relacjach rodzinnych Immy, problemach z dorastającą córką, potyczkach z członkami dalszej rodziny, relacjach w pracy itp. itd. W tym wszystkim samo śledztwo gdzieś znika, wtapia się w wydarzenia i co prawda jest cały czas prowadzone, ale nie ośmieliłabym się powiedzieć, że to pierwszoplanowy wątek. Za to bardzo wyraźnie zapamiętałam rozmowę Immy z prokuratorem (jej przełożonym) na temat robienia zapiekanki i w ogóle gotowania obiadów dla męża. No bo praca pracą, zadania zadaniami, ale kobieta musi przede wszystkim dbać o rodzinę, a nie wchodzić w śledztwo i niepotrzebnie drążyć, zamiast zamknąć je po dwóch dniach zgodnie z wytycznymi.

Ogólnie muszę powiedzieć, że czyta się fajnie, rozdziały są krótkie, akcja nie stoi w miejscu. W sam raz dla kogoś, kto nie lubi szczegółowych opisów stanu zwłok i pogłębionej analizy psychologicznej mordercy. Ja lubię i trochę mi tu tego zabrakło.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy