Podszepty

Dziś recenzja książki, której premiera faktycznie nie została chyba nawet zauważona. Pojawienie się tej książki na rynku, w zasadzie odbyło się bez większego echa, a jest naprawdę warta uwagi. Podszepty są debiutem Danuty Szulczyńskiej-Miłosz, która wcześniej pisała publikacje w ?Pograniczach? i "Dyskursie", absolwentka filologii polskiej.

Jestem wprost oczarowana tą historią, którą stworzyła autorka, pomimo sporej objętości i bardzo małej czcionki. Opowieść była tak fascynująca, że gdy się skończyła, było mi szkoda rozstawać się z jej bohaterami, a to może świadczyć tylko o jednym, że książka jest po prostu rewelacyjna. Czytałam ją z przerwami w każdej wolnej chwili, gdyż poprzedni tydzień był dla mnie dość trudny, ale byłam tak ciekawa losów bohaterów ?Podszeptów?, że jak tylko mogłam, to każdą wolną chwilę poświęcałam na jej czytanie.

Mogę tylko napisać tytułem wstępu jedno. Jeżeli lubicie takie nieoczywiste, zawiłe powieści, pełne mroku i zagadek, to śmiało sięgajcie po tę książkę, a gwarantuje Wam, że zakończycie lekturę z poczuciem dobrze spędzonego czasu.

Gdyby tak można było zatrzymać czas, albo jeszcze lepiej cofnąć go. Ile dalibyśmy za możliwość spotkania tych, których już z nami nie ma. Zrobić coś inaczej, powiedzieć coś, czego nie zdążyliśmy. Zmienić mały szczegół lub zmienić wszystko. Gdyby się udało zatrzymać czas. Co by się stało, gdybyśmy otrzymali taką możliwość? Takie marzenia są niebezpieczne, bo nie wolno igrać z czymś, co kręci się wokół zabobonnych wierzeń i symboliki związanej z życiem i śmiercią.

?Są rzeczy, na które nie można mieć wpływu. Czasu nie cofniesz, nie zmienisz życia, nie zawrócisz biegu wydarzeń, które już minęły. I bez tego możesz być szczęśliwy, pamiętaj o tym zawsze. Nie warto płakać za tym co minęło. Nie da się pewnych rzeczy odwrócić, naprawić. Nie wierz w taką możliwość! Nie daj sobie tego wmówić. Skup się na przyszłości[?]?

W ?Podszeptach? nieoczekiwanie splatają się losy kilkunastu obcych sobie ludzi. Każde z nich przeżyło coś, co zaważyło na całym jego życiu. Potem okaże się, jak bardzo wszyscy związani są tym, co wydarzyło się w przeszłości. Dwoje z nich ma tak realne sny, że wydaje im, się, że wszystko, o czym śnią, dzieje się naprawdę. Wciąż poszukują czegoś, czego ani nie znają, ani nie rozumieją, bo to, co im się śni, całkowicie burzy ich racjonalny sposób postrzegania świata. Koszmary senne, mają ogromny wpływ na ich codzienne życie, panicznie boją się nadejścia kolejnej nocy.

Marianna czuje, że podczas snu, realnie przebywa w dwóch światach, nie rozumie tego i boi się zasnąć, bo każdej nocy wciąż przeżywa to samo. Pomimo że jest dorosła, nadal mieszka ze swoją matką, obawia się podejmowania jakiejkolwiek pracy, gdyż ciągłe zmęczenie jest powodem problemów z koncentracją i tego, że nie potrafi na niczym się skupić. Pewnego dnia jednak postanawia się usamodzielnić i podjąć próbę zawalczenia o swoją przyszłość. Znajduje mieszkanie i zatrudnienie w antykwariacie. Odtąd jej życie kieruje się na zupełnie nowe życiowe tory.

Seweryn wykonuje renowację witraży w kościele i jego nietypowe zachowanie i zmęczony wygląd zwraca w końcu uwagę proboszcza Wincentego, który zaczyna się o niego martwić. Gdy w końcu ksiądz namawia artystę na szczerą rozmowę o tym co jest powodem jego złego samopoczucia, przypadkowo świadkiem tej rozmowy jest gospodyni Marta, która z przerażeniem stwierdza, że jej córkę dręczą podobne koszmary jak Seweryna. Ksiądz i Seweryn wspólnie zastanawiają się nad przyczynami tak nieracjonalnych snów. Odtąd pomiędzy mężczyznami zawiązuje się szczególna przyjaźń, a ich dysputy nad sensem życia i wiary są prawdziwym majstersztykiem. Ateista i ksiądz, każdy z nich broni swoich racji, ale do siebie odnoszą się z wielkim szacunkiem, potrafią zaakceptować odmienne zdanie drugiej strony.

Gdy Seweryn i Marianna nieoczekiwanie na siebie wpadają, oboje stwierdzają, że spotkali się już w innym wymiarze, w swoich snach. Postanawiają zjednoczyć swoje siły, by dotrzeć do sedna tej niecodziennej zagadki. Wyjaśnić, dlaczego wciąż na nowo przeżywają podobne koszmary. Dostrzegają w tym jakiś związek, bo być może to, że oboje śnią to samo, nie jest przypadkiem. Postanawiają odnaleźć miejsce, które w snach napawa ich takim przerażeniem i wyjaśnić związaną z nim tajemnicę. W tych poszukiwaniach z wielkim oddaniem wspomaga ich ksiądz Wincenty. Gdy udaje im się ustalić, gdzie znajduje się mroczny dworek, który niestanie pojawia się w ich snach, okazuje się, że należał on do tajemniczego rodu Żarnowskich, którzy interesowali się, w chorobliwy wręcz sposób, możliwością zatrzymania czasu. Niestety odnalezienie tego miejsca nie będzie jeszcze końcem koszmarów Seweryna i Marianny, a raczej początkiem długiej drogi w wyjaśnianiu powiązań, mrocznych zagadek i tajemnic z ich życia.

Każdy człowiek jest kolorową mozaiką i sporo jest w nim sprzeczności. Nikt do końca nie jest dobry ani zły. To okoliczności często mają wpływ na czyjeś zachowanie. Krzywda i nieszczęście mogą zmienić raz na zawsze postrzeganie świata. Przeszłość potrafi zniszczyć to co trwa teraz i wlec się za człowiekiem całe życie niczym ogon za kometą.

?Podszepty?, to wspaniała historia, którą delektowałam się niczym najlepszą potrawą. Zachwycałam się wielopoziomową fabułą, ubraną w niesamowite opisy niczym w piękną szatę. Z ogromnym zainteresowaniem śledziłam losy wszystkich bohaterów. Nie tylko Seweryna, Marianny, czy księdza Wincentego, bo obok nich występuje tu cała plejada postaci drugoplanowych. Równie ciekawych i świetnie wykreowanych. Niesamowite wrażenie wywołuje mroczna atmosfera, obfitująca w niewytłumaczalne zjawiska i zdarzenia. Na uwagę zasługują liczne wątki, które pomimo sporego zagmatwania w końcowym efekcie splatają się ze sobą w jedną logiczną całość. Najbardziej chyba jednak zaimponowała mi postać księdza, który chwilami wątpił w sens swojej posługi, ale zarazem jest pełen dobroci i mądrości. Człowiek, który potrafił prowadzić niekończące się dysputy z Sewerynem, człowiekiem o ateistycznych poglądach.

W miarę rozwoju fabuły okaże się, że nie wszystko jest takie, na jakie wygląda, wyjdą na jaw różne tajemnice, a prawda o wszystkich będzie zupełnie inna, niż to sobie wyobrażałam. Na koniec, gdy wydawało mi się, że już wszystko wiem, a wątki zostały wyjaśnione i rozwiązane, następuje na dwóch ostatnich stronach taki zwrot akcji, który przewrócił dosłownie wszystko.

Ta historia pozwoliła mi na wysnucie własnych głębokich refleksji. Podstawowa myśl, to taka, że nigdy i to nawet z bardzo ważnego naszym zdaniem powodu, nie powinniśmy przekraczać pewnych granic, by nie znaleźć się po ciemnej stronie mocy, bo stamtąd nie ma powrotu. Powinniśmy trzymać na dystans ludzi, których obecność w naszym życiu tylko nam szkodzi, chociaż potrafią nam wmówić, że są niezastąpieni i niezbędni. Nie powinniśmy pozwolić im na wmawianie sobie, że znają nas lepiej niż my sami, bo mogą nas poprowadzić prostą drogą ku przepaści. Fałszywi przyjaciele będą nas mamić, karmić złudną nadzieją, że pomogą nam w spełnianiu naszych pragnień, byśmy mogli być doskonali, podziwiani, że uczynią nas szczęśliwymi. Będą nami sterować i wpływać na naszą wolę, a nasze marzenia zmienią w obsesyjne pragnienie, pełne emocji, by osiągnąć coś niesamowitego, na przykład nieśmiertelność.

Dzieciństwo jest bazą, z której czerpie się całe życie. Wyrządzona wtedy krzywda, pozostanie ze skrzywdzonym na zawsze. Ktoś poraniony, łatwo wpada w szpony niewłaściwych osób, bo szuka akceptacji i miłości. Poczucie wyobcowania, samotność, sprawią, że na siłę będzie szukać przyjaciela i powiernika. Kogoś, kogo będzie mógł kochać, oczekiwać by ten ktoś odwzajemnił to uczucie. Niestety bardzo często ludzie udają tylko przyjaciół, wykorzystują czyjeś zaufanie i naiwność, żeby potem odpłacić fałszem i obłudą, wykorzystać czyjeś dobre serce do własnych egoistycznych celów.

Jestem pod ogromnym wrażeniem tej historii i bardzo chciałabym czytać jak najwięcej takich mądrych w przekazie książek.

"Nasze sny to korytarze do innego wymiaru albo do cudzych myśli."

Sny są najczęściej odzwierciedleniem naszej obecnej sytuacji. Bardzo często związane są z wydarzeniami i emocjami, które towarzyszą nam w życiu codziennym. Koszmary senne są formą marzeń sennych. Charakteryzują się nieprzyjemną treścią i zabarwieniem emocjonalnym. Co zrobić gdy sny spędzają sen z powiek? Ja należę do osób które szybko śpią i o niczym nie śnią. U mnie sny należą do rzadkości.

"Największy wpływ na naszą osobowość mają jednak książki... Jesteśmy tym co czytamy. Nie na darmo nazywane są strawą dla ducha."

Debiuty w literaturze to temat rzeka. Jedni lubią, inni nie. Ja uwielbiam sięgać po książki nowych autorów, zwłaszcza polskich. Zawsze to jakieś wyzwanie, nie wiemy czego się spodziewać po takim debiucie.

Książka "Podszepty" Danuty Szulczyńskiej-Miłosz to debiut i grubasek, ma ponad 600 stron. O tym tytule dowiedziałam się od Halinki i postanowiłam zgłosić się po egz. recenzencki. Popełniłam błąd i przeczytałam pierwsze recenzje o tej książce w których czytelnicy narzekali na długie opisy. Owszem opisy są ,ale bez przesady.

Seweryn Gardy ( artysta, malarz) ma koszmary związane ze starym,mrocznym dworem. Śni o zegarach,wężach i zastanawia się co oznacza ta symbolika. Dzieli się swoim problemem z miejscowym proboszczem Wincentym. Okazuje się, że kluczowym elementem jest stary obraz który Seweryn zakupił kilka lat temu. To właśnie wtedy wszystko się zaczęło. Seweryn razem z Wincentym wyruszają w podróż która całkowicie zmieni ich życie. Powoli odkrywane tajemnice z przeszłości zmienią ich postrzeganie teraźniejszości. Stary dwór otoczony zaniedbanym ogrodem pojawia się również w nocnych koszmarach młodej dziewczyny Marianny. Z jednej strony jest upiorny i straszny, a z drugiej przyciąga niczym lep muchy. Co takiego jest uwięzione w murach tego domu? Jak to możliwe, że dwoje obcych sobie ludzi ma te same koszmary?

Czas... Gdyby tak można było go zatrzymać lub cofnąć i zachować młodość i zdrowie. Odwieczne marzenie ludzi. Być nieśmiertelnym i ponad wszystko. Koszmary to dar czy może wypracowana przypadłość?

Podziwiam autorów którzy wymyślają nietuzinkowe fabuły. Bo jednak żeby zachęcić czytelnika to trzeba napisać taką książkę jakiej jeszcze nikt nie wydał. Człowiek dużo czyta i myśli, że już żadna książka go nie zaskoczy... Jak było tym razem? Pani Danuta stworzyła nieco pogmatwaną ale intrygującą i bardzo ciekawą historię. Jest mrocznie,klimatycznie, strasznie i interesująco. Wszystko precyzyjnie opisane,że czytelnik ma wrażenie jakby tam był razem z bohaterami. Momentami gęsia skórka. Mnie ta książka oczarowała i pochłonęła bez reszty. Nie ukrywam, że podczas czytania trzeba się skupić bo mnóstwo bohaterów się przez kartki tej powieści przewija ale naprawdę warto. Autorce gratuluję debiutu!

Polecam.

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję Wydawnictwu Novae Res.

Sny dzielą się na te dobre i na złe. Koszmary które nas w nich nawiedzają najczęściej mają jakieś podłoże. Bywa i tak że przez parę dni myślimy co dany sen miał nam przekazać... A co jeśli w kółko śni nam się to samo ?

Kiedy otrzymałam propozycje recenzji tej książki, zastanawiałam się czy zawartość powieści będzie tak dobra jak jej opis. Patrząc na to że lubię historię o koszmarach sennych, poszukiwaniu prawdy i " nawiedzonych " dworach, zdecydowałam że muszę ją przeczytać. Początkowo przeraziła mnie ilość stron. Powieść okazała się bardzo rozległa i wielowątkowa co wpłynęło na jej objętość.

Myślę że autorka miała bardzo dobry pomysł na tę historię, jednak nie do końca jej potencjał został wykorzystany.

Akcja toczy się bardzo, ale to bardzo powoli. Niestety początkowo mnie to zniechęciło, gdyż po przeczytaniu parędziesięciu stron nic mnie nie zaskoczyło, nie wyczuwałam żadnych emocji które miały mi towarzyszyć. Zmieniło się to dopiero po jakimś czasie. Myślę że było to spowodowane tym, że autorka poświęciła wiele uwagi długim opisom, które nie musiały być aż tak dokładne. Tłumaczyłam to sobie tym, że chciała dobrze oddać miejsce akcji ale i jej klimat. Dlatego przymknęłam na to oko, ale obawiam się że wiele osób mogło by się zniechęcić.

Co do dalszej akcji, to faktycznie zaczęła ona przyspieszać. Autorka skupiła się na druzgocących opisach koszmarów, ale i ich następstw. I to był dla mnie punkt kulminacyjny tej historii. W tym momencie zaczęłam się faktycznie bać, gdyż patrząc na te opisy czułam się tak jakby były one realne.

Z jednej strony książka jest thrillerem natomiast posiada wiele nie do końca logicznych rozumowań co w mojej ocenie odebrałam jako fantazjowanie. I myślę że w tym gatunku owa powieść również by sobie poradziła, gdyż niektóre wątki są iście fantazyjne.

To co zauważyłam i co mnie niestety denerwowało to nie zawsze dokończenie danego wątku. Czasem autorka urywała daną sytuację i już więcej do niej nie wracała tym samym nie dowiedziałam się czemu akurat tak w danym momencie postępowano.

Co prawda zakończenie historii sporo nam wyjaśnia, ale jednak niektóre wydarzenia mogłyby być pociągnięte do końca... Styl autorki wymaga myślenia. Nie podaje nam wszystkiego na tacy dlatego my jako czytelnicy musimy analizować czytany tekst i to mi się bardzo podobało. Lubię książki przy których trzeba myśleć ! Oceniam ją dobrze :) mimo moich uszczypliwości uważam że pomysł był bardzo dobry, dlatego też zachęcam do przeczytania :)

Historia pełna niebezpieczeństw, niedopowiedzeń a także ukrytych znaków. Intrygująca od pierwszej do ostatniej strony, bardzo klimatyczna oraz nieprzewidywalna. Liczyłam na sympatyczny dreszcz niepewności i Danuta Szulczyńska-Miłosz bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła!

Mam słabość do pokaźnych tomów, więc do lektury namówiła mnie jej objętość. Autorka debiutuje z "Podszeptami", więc trudno było mi robić jakiekolwiek założenia wobec fabuły, ale zarówno okładka jak i opis sugerowały, że będzie to opowieść bardzo w moim guście. Ostatecznie okazało się, że wybór był bardzo trafiony, ponieważ przy książce spędziłam dwa wieczory pełne wrażeń.

Wielki stary dwór odpowiada za klimat powieści oraz prowadzi nas przez swoje mroczne zakamarki. Po przekroczeniu progu tej nietypowej posiadłości od razu ma się wrażenie, że coś wisi w powietrzu a im więcej szczegółów z życia bohaterów poznajemy, tym więcej logiki dostrzegamy w całej historii, ponieważ składa się ona na poszczególne znaki. Nie jest to prosta wizja i potrzeba chwili, by w tym wszystkim się odnaleźć, ale bardzo doceniam pomysł autorki oraz pracę jaką w to włożyła, bo to przełożyło się na obrazową i emocjonalną lekturę.

Dwoje nieznajomych przeżywa senne koszmary. Obydwoje czują, że otacza ich zło związane ze starą posiadłością otoczoną wielkim parkiem. Co takiego skrywają te mury? I dlaczego upatrzyły sobie na ofiarę akurat tych bohaterów? Seweryn Gardy wraz z księdzem Wincentym podejmą próbę rozwiązania tej niebanalnej zagadki, ale nikt nie spodziewa się jak zgubny będzie finał tych działań. Czytelnika natomiast porwie w swoje objęcia wir niebezpieczeństwa, skrajnych emocji a także wszechobecna zagadka, która odpowiada za połączenie różnych gatunków - kryminału, thrillera a nawet nuty sensacji.

"Podszepty" to lektura, która sprawdzi się idealnie podczas deszczowych, leniwych popołudni. Zaczyna się powoli, ale jest za to bardzo klimatyczna i wprowadza czytelnika w nietypowy, oryginalny świat. Autorka postarała się o dobre wykonanie i właściwie nie czuć tam debiutu, owszem może i jest kilka niedopracowanych do końca scen czy mało subtelnych przeskoków między wątkami, ale całość mimo wszystko prezentuje się bardzo ciekawie i tym samym cieszę się, że dałam jej szansę.