Podróż życia Sióstr Shergill

Pamiętam, że gdy czytałam pierwszą powieść Balli Kaur Jaswal wydaną w Polsce, odczuwałam ogromną przyjemność. Pikantne historie dla pendżabskich wdów zachwyciły mnie na tyle, że nie potrafię patrzeć na tę książkę inaczej, niż z uśmiechem na ustach. Dlatego też ogromnie cieszę się, że w moje ręce trafiła druga powieść tej autorki i dzisiaj opowiem Wam kilka słów na temat Podróży życia sióstr Shergill. Czy mnie zachwyciła?

Kiedy umiera matka Rajni, Jezmeen i Shiriny, ich życie gwałtownie się zmienia. Choć żyją całkowicie osobno i z dala od siebie, list, który zostawiła im mama, mówi jasno i wyraźnie: mają one się pogodzić i odbyć pielgrzymkę do Złotej Świątyni w Indiach i tam rozsypać jej prochy. Wydaje się to zadaniem do wykonania, ale co, jeśli każda z sióstr ma zupełnie inny charakter i każda skrywa coś, czym nie chce się dzielić? Czy podróż naprawi ich relacje?

Nie da się ukryć, że najmocniejszą stroną tej pozycji są główne bohaterki – to one napędzają całą akcję, to ich postępowanie wzbudza w czytelniku różne emocje i to właśnie one przyczyniają się do różnych wydarzeń. Z całej trójki najbardziej do gustu przypadła mi Jezmeen. Miałam wrażenie, jest ona najbardziej sobą, mimo zdarzeń z przeszłości, które nie do końca są pozytywne. Najmniej emocji i ciepłych uczuć wzbudziła we mnie Rajni - czuć było, że jest najstarszą siostrą i że próbuje im matkować, choć przecież nie są one już małymi dziećmi.

Wszystkie bohaterki zostały wykreowane bardzo dobrze, dzięki czemu odbiorca podczas lektury może z łatwością utożsamić się z daną postacią, ale też wciągnąć się w opisywaną fabułę. Głównym wątkiem powieści jest naprawianie i odnawianie relacji siostrzanych, które z biegiem czasu i przez pewne doświadczenia po prostu została naderwana. Wydaje mi się również, że autorka chciała pokazać właśnie, jak ważna jest ta więź między rodzeństwem.

Balli Kaur Jaswal ma bardzo lekkie pióro, dzięki czemu tę pozycję pochłania się z największą przyjemnością. Zdaję sobie również sprawę z tego, że nie wszystkim taka książka przypadnie do gustu. Nie ma tutaj zbyt dynamicznej akcji, więc osoby nieprzepadające za literaturą obyczajową mogą szybko się znudzić. Oczywiście, polecam doczytać do końca tę historię i poznać ją w całości, ale też nie zmuszam. 😊

Podróż życia sióstr Shergill to świetna książka, która zdecydowanie umiliła mi dzień, zajęła myśli i całkowicie pochłonęła. Wątek praw kobiet w Indiach, poszukiwania swojej życiowej szansy czy akceptacji wyboru naszych bliskich również przyczynił się do tego, że powieść ta zdecydowanie urosła w moich oczach. Po raz kolejny autorka pokazała, na co ją stać i mam szczerą nadzieję, że wydawnictwo będzie wydawać kolejne jej książki. Jeżeli poszukujecie lekkiej i dobrej powieści na zbliżające się cieplejsze dni, zdecydowanie polecam Wam właśnie tę pozycję.

Rajni ma za kilka miesięcy zostać babcią, Jezmeen stała się bohaterką plotkarskiej prasy a Shirina nie do końca potrafi sprostać oczekiwaniom teściowej. To tak w bardzo dużym uproszczeniu. Trzy siostry. Siedem dni. Jedna pielgrzymka, którą są winne zmarłej matce. Problem w tym, że siostry, delikatnie mówiąc, nie są sobie bliskie a dodatkowo każdą z nich zajmują osobiste problemy. Ich matka w swojej ostatniej woli, krok po kroku rozpisała pielgrzymkę po Indiach. Jej cel stanowi Złota Świątynia w Amritsarze i rozsypaniem prochów zmarłej. Powieść drogi w barwnej, orientalnej scenerii Bliskiego Wschód. Sikhizm, indyjskie świątynie a w tle temat praw kobiet.

Powieść uznać należy za leniwą ale bez wątpienia nie nudną, za optymistyczną choć właściwie jest smutna. Mądrą, bo jak można się domyślić, ta podróż jest potrzebna siostrom razem i każdej z nich z osobna. Podróż w poszukiwaniu siebie ale i straconych gdzieś w życiu więzi a wracanie do czasów dzieciństwa nie zawsze będzie radosne, często wręcz zaogni i tak napięte już stosunki. Sporo pretensji między siostrami, sporo nieprzedyskutowanych tematów. W pielgrzymce siostrom towarzyszą wspomnienia o matce, ostatnie chwile, które z nią spędziły, migawki z dzieciństwa.

Co mi się podoba, to to, że autorka nie odkrywa przed czytelnikiem wszystkich kart od razu. Mami tajemnicami, niedopowiedzeniami, wciągając tym samym w coraz ciekawszą  podróż, odkrywając prawdziwe tajemnice każdej z sióstr.

Przyjemna, przemyślana lektura. Miejscami zabawna. Ładnym językiem napisana. Ładnie przetłumaczona. Bez wątpienia dla osób lubiących spokojne historie, bez zwrotów akcji i mnóstwa bohaterów. Spokojne, kobiece czytanie na poziomie.

O mamo i o córko! Jak ta książka przypadła mi do gustu! Może, dlatego, że przyjaźnię się z dziewczyną, która jest w połowie hinduską i stąd ten sentyment?

Macie w gronie swoich znajomych osoby o orientalnych korzeniach? Kontynuują oni tradycje z rodzinnych stron, przekazywane z pokolenia na pokolenie?

"Podróż życia sióstr Shergill" to pasjonująca opowieść o rodzinnych więzach, często pokiereszowanych przez los. To historia 3 sióstr, różnych pod każdym możliwym względem. Stonowana, ułożona i bojąca się przyszłości Rajni, szalona, niespełniona aktorsko i wiecznie młoda Jezmeen oraz cicha, lekko wycofana Shirina. Śmierć matki stawia je przed trudnym zadaniem - podróżą ku rodzinnym stornom i wierzeniom. Co może się wydarzyć podczas tej wyprawy? Ile sekretów kryje każda siostra? I najważniejsze, ile wyciągną z tej podróży i czy to odmieni ich życie.

Wzruszająca, pełna humoru i tajemnic, zabawna i po prostu piękna opowieść o życiu. Życiu tak różnym w zależności od otaczających ludzi i ich kultury. Czytanie jej to przyjemność, sama czułam się jak 4 siostra Shergill. Opowieść o sile kobiecości w świecie zdominowanym przez mężczyzn.

Ta książka jest po prostu piękna. Piękna, ale i momentami zatrważająca. Jak bardzo ograniczane są nadal prawa kobiet? Hinduska kobieta nie ma nic do powiedzenia, no chyba, że jest teściową. Wtedy może wywyższać się ponad synem ( koniecznie synem, pierworodnym, córka to pech) i jego żoną. Hinduskie dziewczęta nie mogą żyć pełnią nastoletniego życia tylko posłusznie wykonywać polecenia.

"Podróż życia sióstr Shergill" to, poza niezwykłą historią o sile siostrzanej miłości nadszarpniętej duchem czasu, zaufaniu, odnajdywaniu siebie, lekcja hinduskiej kultury i tradycji. Równie ciekawa jak i zdumiewająca. Momentami wręcz nie do pojęcia. Ta książka to przewodnik po ludzkich relacjach, skrywanych ranach i nadziei, że wszystko dzieje się po coś.

Motyw podróży w książkach bardzo lubię, pozwala mi "bywać" w miejscach, do których w realu boję się jechać. I tak było z tą powieścią. Wycieczka do Indii to pretekst by poznać siebie, oczyścić z negatywnych emocji i odnaleźć sens na nowo. Trzy kobiety, siostry, na prośbę swojej umierającej matki ruszają w podróż, która oprócz turystycznego aspektu przyniesie im coś więcej - zrozumienie.

Orientalne powieści trochę ode mnie wymagają, najczęściej otwartego umysłu i przełamania bariery kulturowej. Niektóre obrzędy, zwyczaje czy choćby podporządkowanie się rodzinie męża są dla mnie dziwne, niepokojące i frustrujące. I chyba dlatego mam duży problem z tą książką. Z jednej strony mi się podobała, a z drugiej - nie. Na plus przemawia klimat tej powieści, namacalność Indii, mocno nakreślone relacje społeczne i kulturowe. Ogólny przekaz. Na nie - brak takiej zwykłej, najzwyklejszej, relacji między siostrami. Rozumiem, że taki był zamysł, ale mnie przeszkadzały te negatywne emocje, które wynikały z braku rozmowy. Męczyło mnie to i momentami nudziło.

Książkę czyta się dobrze, autorka plastycznie operuje słowem. Akcja jest raczej stateczna, ale to akurat uważam za dobre posunięcie. Wątki są spójne i z tak prowadzone, że ciągle jesteśmy ciekawi dalszego ciągu tej wyprawy. To dobra klimatyczna obyczajówka z przesłaniem.

Jeżeli ktoś z Was bardzo chce odwiedzić Indie to polecam Wam przeczytać tę książkę z całego serca! Znajdziecie w niej wiele ciekawie opisanych miejsc.

.

"Znajdźcie czas, nie tylko przy szczególnych okazjach, żeby umacniać rodzinne więzi. Życie nauczyło mnie, że najważniejsze jest okazywanie najbliższym jak bardzo ich kochamy i cenimy. Nigdy o tym nie zapominajcie."

.

Książka ta opowiada historię trzech sióstr - Rajni, Jezmen i Shiriny, które urodzily się w Wielkiej Brytanii, ale pochodziły z Pendżabu. Ich relacje nigdy nie były szczególnie bliskie, można by nawet rzec, że nic ich ze sobą nie łączyło.

.

Ich matka, która jest chora na raka, kieruje do nich ostatnią prośbę - kiedy umrze mają odbyć pielgrzymkę do Złotej Świątyni w Amritsarze i rozsypać w Indiach jej prochy..

.

Wtedy poznajemy historię trzech zupełnie innych córek.

Rajni - przykładna i kochająca żona nagle dowiaduje się, że jej 18-letni syn zakochał się w 36-letniej kobiecie i spodziewają się dziecka... Kobieta nie może poradzić sobie z tym, że zostanie tak wcześnie babcią.

Jezmeez - to szalona dziewczyna, która podczas pobytu w Indiach bierze udział w marszu poświęconym obronie praw kobiet przez co zostaje zatrzymana przez tamtejszą policję... Marzy się jej kariera w telewizji. Czy jej się uda? Musicie sprawdzić sami :)

Shirina - kochająca żona, która dbała o swojego męża, ale dostała go w pakiecie z teściową. Wyobraźcie sobie, że jej mąż nie miał swojego zdania! Był całkowicie podporządkowany swojej matce! Kiedy jego żona zaszła w ciążę bardzo się cieszył. Później, gdy okazało się, że będzie to dziewczynka teściowa kazała Shirinie usunąć ciążę. W rodzinie męża niedopuszczalne było by pierwsza rodziła się dziewczynka...

.

Jak widzicie - każda z sióstr była inna. Ten wyjazd początkowo bardzo je męczył, nie potrafiły się ze sobą dogadać, ale z czasem ich relacje zaczęły się ocieplać. Zaczęły się na siebie otwierać, a przede wszystkim rozmawiać!

.

Podczas czytania można naprawdę przenieść się do Indii! Jeżeli jesteście tego ciekawi to jest to książka jak najbardziej dla Was! Można się z niej dowiedzieć wielu ciekawych rzeczy :)