Podłość

Dajecie sobą manipulować? Łatwo jest Was okręcić wokół palca? A może jesteście nieufni wobec innych? Ja jestem taka po środku, przyglądam się czyjemuś zachowaniu, wolę słuchać niż mówić, nie tak łatwo zdobyć moje zaufanie. Jednak wystarczy opowiedzieć mi o ludzkiej krzywdzie i wierzę bez mrugnięcia okiem, bo czy ktoś może kłamać że jest w nieszczęściu...

Opowiem Wam teraz o świetnym debiucie, uwielbiam takie książki, gdzie autor, w tym wypadku autorka, potrafi pierwszą książką mną zawładnąć.

"Podłość" to powieść trudna i nie zrażajcie się gdyby na początku był problem z połapaniem się, tu właśnie o to chodzi. Nieświadomy niczego czytelnik daje się wodzić za nos, pisarka doskonale się nami bawi, manipuluje, ale to tylko i wyłącznie wychodzi na plus.

Troje dzieci i ojciec giną w wypadku samochodowym. Policja jedzie poinformować o tragedii matkę dzieci, ale ta leży w swoim łóżku martwa. Co się wydarzyło? Dlaczego cała rodzina nagle ginie, co było tego przyczyną? Odpowiedzi na to pytanie szuka prokurator, policja i zawzięta pani dziennikarz. Czy im się uda? Nie każdemu zależy na tym żeby znaleźć prawdę, a niektórzy wręcz pragną by to była ich prawda, nawet jak nie ma związku z rzeczywistością.

Przeczytajcie tą książkę, debiut majstersztyk, Olga Mildyn ustawiła sobie poprzeczkę bardzo wysoko

We współpracy z wydawnictwem W.A.B.

Jak odróżnić nieszczęśliwy wypadek od przemyślanego samobójstwa? Dlaczego ojciec miałby celowo zabić siebie i trójkę dzieci, a w dodatku ryzykować życie kierowcy ciężarówki, gdy wjechał w niego swoim samochodem? I kto zabił jego żonę, której zwłoki leżały w domu?

Świadków brak, poszczególne elementy zdają się do siebie nie pasować, śledztwo utknęło w martwym punkcie, sprawa została zapomniana. Ale nie w internecie. Tam wszystko żyje swoim życiem.

„Podłość" to opowieść o wykorzystywaniu naiwności ludzi, codziennych kłopotach, matactwach i chciwości ważniejszej niż życie innych. Jest to kryminał, ale nieco inny niż te, do których przywykliśmy. Już sam jego język jest wyjątkowo zgrabny jak na ten gatunek. Raczej przywodzi na myśl literaturę piękną, właściwie to Piękną, a jedynie postępujące śledztwo dziennikarki oraz policjantki przypomina, co tak właściwie czytamy. Zasługuje to na ogromny plus ode mnie, bo brakowało mi takich tytułów, szczególnie naszych rodzimych autorów.

Mam jednak problem z tą powieścią i problem ten sprawił, że nie polubiłam się z debiutem Olgi Mildyny, choć wszystko wskazywało na to, że będzie na odwrót. Zgubiłam się mianowicie w jej świecie. Poplątałam w bohaterach, by później całkowicie stracić wątek, wybić się, a potem zgubić ponownie. Na koniec byłam już zwyczajnie zmęczona.

Najwyraźniej nie okazałam się odpowiednim odbiorcą "Podłości". Powieść ma potencjał, którego nie mogę jej odmówić, ale w ogólnym rozrachunku nie dość, że nie była dla mnie, to jeszcze po prostu mi się nie podobała. Za dużo bohaterów, za dużo linii czasowych, za dużo wszystkiego. Na kolejnych stronach panował zbyt duży chaos, bym mogła odczuć przyjemność z lektury, ale wciąż nie potrafię jednoznacznie powiedzieć, że nie warto się z nią zmierzyć, bo ma w sobie coś, co przyciąga. Co mówi, że w autorce tej kryje się wiele dobrego i nie jeden raz podbije serca czytelników.

Ładny styl, zaskakujące zakończenie i starannie kreśleni bohaterowie, to duże atuty. Następnym razem po prostu mam nadzieję, że Olga napisze swoją powieść mniej chaotycznie. Wtedy już na pewno się z nią polubię.

"Z kącika oczu wypadły jej emocje i zbiegły na dół. Kapnęły z urwiska na brodzie i stały się sporą plamą na piersi. Zamknęła oczy. Anna wciąż mogła znaleźć w sobie tylko głos służący do czytania bajek. Czuła to, chociaż nie mogła sprawdzić, cała setka pytań, które chciała zadać, przetoczyła jej się w tempie rewolucji przez głowę, ale utknęła jak gula w przełyku i koniec, teraz ani w tę, ani w tę. Nie da się ich zadać. Wyjść bez zadania też nie."

Elektryzujący i mocny debiut, jedna z najciekawszych książek, jakie do tej pory czytałam. Trudna do zaklasyfikowania, mieszanka literatury pięknej, thrillera psychologicznego i reportażu.

Nie będę was oszukiwać "Podłość" to nie jest łatwa lektura, to wielowymiarowa, brutalna opowieść, która dobitnie i bez filtra portretuje Polskę i jej mieszkańców, która zmusza do myślenia. Przygnębiająca i bezwzględna, gdyż do bólu prawdziwa i aktualna. To co zasługuje na uznanie to to, z jaką starannością jest napisana, zarówno sceny jak i bohaterowie są dopracowane do perfekcji, naprawdę trudno uwierzyć, że to debiut.

Czytajcie i zachwycajcie się głośno, bo tego typu historie nie powinny przejść bez echa.

„Podłość” to tak naprawdę brutalny obraz otaczającej nas rzeczywistości. Dodając do tego świetny styl pisania autorki oraz dramaturgię otrzymujemy książkę genialnie wpływającą na emocje czytelnika doprowadzając go do istnego emocjonalnego rollercoastera. A wszystko to zaczyna się od katastrofalnego wypadku samochodowego i morderstwa, które bezpośrednio się z nim wiąże.

W książce tak naprawdę dzieje się wiele, a fabuła jest świetnie dopracowana. Autorka jest dziennikarką, która w genialny sposób wnika do ludzkiej świadomości i potrafi przelać to na papier. Owszem, na czytaniu trzeba się dość mocno skupić, aby nie pominąć żadnego z faktów, a uwierzcie, że wszystkie one są niezwykle ważne. Jesteśmy świadkami działań policjantów, prokuratorów, dziennikarzy, gangsterów… Każdy z nich tworzy swoją barwną historię, która pozostawia wiele znaków zapytania i ponury obraz rzeczywistości. Przyglądając się z boku autorskiemu eksperymentowi pewnego doktora nauk społecznych dochodzimy do niezwykle gorzkich i smutnych wniosków, gdzie światem rządzą media, obłuda, manipulacja, zemsta i gniew. Postacie zarówno te główne, jak i drugoplanowe zostały bardzo dobrze stworzone. Nie są przejaskrawione i nie brakuje im ludzkich cech. Nikt tutaj nie jest jednoznaczny, a znaczenie tych postaci dla całej powieści jest ogromne.

„Podłość” to smutna prawda o Polsce, ale i nie tylko. To prawda o ludzkiej naturze i mediach, w których sprzedaje się słabość i kpina która może dotknąć każdego z nas. Musiałam dwa razy spojrzeć czy aby na pewno jest to debiut, ponieważ kompletnie go nie przypomina. Mam nadzieję, że o autorce usłyszy cały świat i będziemy mieli okazję przeczytać jeszcze niejedną jej książkę.

Śmierć pewnej rodziny i umorzone dochodzenie. Czy ktoś okryje jednak prawdę?

Nie mogłam się wciągnąć. I to długo nie mogłam. I nie chodzi o to, że to jest zła książka. Bynajmniej! Ja po prostu nie spotkałam się z takim typem powieść jak dotąd i trudno było mi się przestawić. „Podłość” to jakby fabularyzowany reportaż, ale z szalą przechylającą się na stronę powieści fabularnej. Kiedy w końcu złapałam bakcyla, to leciałam z książką jak szalona, ponieważ byłam wybitnie ciekawa wyniku eksperymentu. Bo właśnie to eksperyment dotyczący dziennikarstwa, przeprowadzony przez jednego z bohaterów, porwał mnie najbardziej. Dziennikarstwo w naszych czasach wygląda trochę inaczej niż kiedyś. Jak łatwo można sprzedać fake newsa? Jak można manipulować społeczeństwem? Jak bardzo może zaszkodzić plotka w gazecie czy wiadomościach? Przecież to nie ważne. Najważniejsze, żeby się klikało. Wokół tego tematu autorka zbudowała fabułę i muszę przyznać, że zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Olga Mildyn jest niezwykle dobrą obserwatorką otaczającej nas rzeczywistości i potrafi przelać to na papier w sposób intrygujący. Brawo!

Ponura, pełna goryczy i tytułowej podłości debiutancka powieść autorki to po prostu kawał dobrej książki. Daje do myślenia i zwraca uwagę na realne problemy naszych czasów. Dorzućmy do tego przyjemny język, ciekawą formę i właściwe mamy hit.

Bardzo jestem ciekawa kolejnych książek autorki, bo przecież będą, prawda?