Pod szepczącymi drzwiami

Początkowo „Pod szepczącymi drzwiami” czytało mi się dosyć ciężko. Nie zbyt mi się podobało, jednak zmieniało się to z każdą kolejną stroną. Efekt końcowy po lekturze? Zachwyt.

Jest to naprawdę piękna książka, opowiada o prawdziwym życiu, ludzkich błędach, przemianie z nieczułego robota w człowieka, dla którego bliscy są najważniejsi. To opowieść o przyjaźni, miłości i herbacie.

Dotyczy dosyć trudnego tematu, ale obecnego w naszym życiu – śmierci. Ale przecież, każdego z nas to czeka. Autor prosto ale i pięknie o tym mówi. Doskonale ukazuje, że w jej obliczu przewartościowujemy listę naszych priorytetów. Chodzi o to, żeby przeżyć życie. Jest tylko jedno.

Uwielbiam bohaterów. Są różnorodni i wyjątkowi. Pełni humoru i uczuć. Najbardziej polubiłam Hugo. To w jaki sposób prowadził rozmowy, to jaki był dla innych. Niesamowita postać. Niesamowita książka.

Zdecydowanie warta lektury!

Kiedy Wallece Price umiera, ludzie nie płaczą, ale dlaczego? Przecież był takim wspaniałym człowiekiem! Odpowiedź na to pytanie przychodzi dopiero z czasem, jednak po śmierci przypuszczalnie nie można już nic zmienić.

Zapraszam na krótkie spotkanie z Przeprawą Charona, herbaciarnią, do której na herbatę wpadają żywi i martwi.

Zaczynając, nie oczekiwałam wiele, ta pozycja zdecydowanie nie należy do tych, które mam zwyczaj czytywać. Jest spokojna, a jej akcja toczy się bardzo powoli, a jednak oceniłam ją wysoko, zastanawiacie się pewnie dlaczego, już wyjaśniam.

Cała fabuła wydaje się oderwana od rzeczywistości, w pozytywnym sensie. Znajdziemy tu głęboką relację między człowiekiem, a duchem. Herbaciarnię, której konstrukcja wygląda, jakby miała się zawalić, a mimo to wytrzymuje nawet ataki szału Alana, nawiedzoną (niedosłownie) jasnowidzkę, która wpada, żeby namieszać przynajmniej raz w miesiącu i Żniwiarza, a właściwie Żniwiarkę, lekko szaloną i nie panująca nad własnymi emocjami Mei.

„-Nic nas nie powstrzyma. Sam mi mówiłeś, że powinniśmy zawsze starać się realizować marzenia. - Ale nie miałem na myśli morderstwa.”

„Pod szepczącymi drzwiami” to pozycja śmieszna, ciepła i zmuszająca do myślenia. Pierwszy, dosłownie pierwszy, raz spotkałam się z książką, która przedstawia osoby innej rasy, czy orientacji seksualnej w sposób tak ludzki. Nie ma tu prześladowań, niedomówień, naśmiewania, czy wywyższania, jest tak... normalnie i bardzo mi się to podoba.

„Możliwe, ale to w niczym nie pomniejsza tego, czego dokonałeś, będąc tutaj. Wysiłku, jaki włożyłeś w to, żeby stać się lepszym człowiekiem.”

Bycie świadkiem przemiany głównego bohatera było oczyszczające. Z pełnoetatowego biurokraty Wallece zmienił się w empatycznego i pragnącego uczuć mężczyznę. Jego relacja z Hugo z rozdziału na rozdział stawała się coraz głębsza, oboje uczuli się na swoich błędach. W tajemnicy wam wyjawię, że byłam ich fanką numer jeden. Sam styl pisania i narracji z kolei jest bardzo przyjemny dla oka.

Było pięknie.

Wallace nie zdaje sobie sprawy, że umarł. Nie potrafi pogodzić się z myślą, że tyle spraw nie dokończył, a czeka go jeszcze rozprawa, którą na pewno wygra. Jednak śmierć pokrzyżowała jego plany. Kiedy na jego pogrzebie pojawia się Żniwiarz, wszystko przybiera jeszcze gorszy obrót. Podczas mszy pojawia się bardzo mało osób i nikt po nim nie płacze. Czasami trzeba umrzeć, by zrozumieć swoje błędy. Trafia do nietypowej herbaciarni, gdzie wita go przewoźnik Hugo i jego nietypowa ekipa. Tam zaczyna dostrzegać swoje swoje błędy i mimo że chciałby je naprawić, stracił już na to szansę. Jak pogodzić się z taką stratą? Jak naprawić błędy, których już nie da się naprawić? Jak zaakceptować własne odejście?

"Dom nad błękitnym niebem" była jedną z najlepszych książek minionego roku, dlatego z wielką radością chciałam sięgnąć po kolejną powieść autora. Nie zagłębiałam się nawet w opis, bo chciałam zostać zaskoczona. Nie powiem, że nie byłam zaskoczona, bo takiej tematyki kompletnie się nie spodziewałam.

Wolę od razu uprzedzić, że powieść opowiada o śmierci, żałobie i radzeniu sobie z traumą. Chociaż jest to opatrzone słodkością, to jednak trudna książka. Dla osób wrażliwszych może to być ciężka i boląca przeprawa.

Jeżeli chodzi o samą książkę to naprawdę emocjonująca przeprawa. Na początku trudno jest polubić głównego bohatera. To taki typowy pracoholik, który nie widzi swoich błędów. Jednak przez poznanie nowych osób nabiera okłady i nowej perspektywy. Jednak jest to też historia bolesna, wzruszająca, trochę zabawna i głównie pouczająca.

Bohaterowie byli naprawdę różnorodni. Wallace to postać barwna, ucząca się na błędach i zaskakująca. Podejmuje naprawdę ciekawe decyzje i zmienia perspektywy. Po całej lekturze można go polubić i zrozumieć. To naprawdę interesujący bohater. Mamy też Mei, nowego Żniwiarza w swojej roli, która ma naprawdę ogromne serducho i empatię. Choć czasami jej metody są niekonwencjonalne to jednak czuć od niej dobroć i zaangażowanie. No i mamy też Hugo naszego przewoźnika. To osoba, która na każdym kroku zaskakuje. Osoba, która ma ważne zadanie do zrobienia, jednak czasami ma trudności by temu sprostać. Jednak do każdego podchodzi indywidualnie i jest w tym naprawdę dobry.

Chociaż powieść jest ciężka, to ma jednak zabawne momenty. Chociaż sytuacja z planszą Quija, nie będę za dużo zdradzać, ale była cudowna i przezabawna! I cudownie się ją czyta. Trudny temat poruszony w świetny sposób. Pozwala się z tym oswoić, da nadzieję i poucza. Można uważać, że zakończenie jest za słodkie, ale innego bym nie przyjęła! Jestem w niej zauroczona, a autor robi niesamowitą robotę. Ciężko jest porównywać powieści autora do siebie, a one poruszają na swój sposób i pozostają z czytelnikiem na długo.

Podsumowując to cudowna powieść, ale też ciężka. Nie polecałabym jej osobom wrażliwym i dla których temat śmierci jest trudny. Jednak jeśli się na nią zdecydujecie, to nie zawiedziecie się! To powieść ważna i dająca nadzieję. Nie porusza tematów wiary, tutaj religia nie gra roli. Dodatkowo też mamy delikatny wątek LGBT, co też zostało przedstawione w sposób subtelny, nienachalny, ale też oczywisty. Naprawdę przepiękna lektura.

„Czasem trzeba umrzeć, żeby stać się dobrym człowiekiem”.

Czasem trzeba przeczytać taką książkę, żeby zrozumieć jak cenne jest życie. Jak ważne jest bycie dobrym człowiekiem i traktowanie każdego dnia, jakby był naszym ostatnim. Motto tej powieści? Myślę, że carpe diem.

Od momentu, w którym skończyłam „Dom nad błękitnym morzem” wiedziałam, że twórczość Klune’a jest jedyna w swoim rodzaju. Piękna, umoralniająca, pełna ciepła, nadziei, niezwykle ważna w czasach, kiedy nie zastanawiamy się już nad tym, co to znaczy być dobrym człowiekiem. Teraz, po przeczytaniu „Pod szepczącymi drzwiami” mogę tylko utwierdzić się w tym przekonaniu. TJ ma tę moc, która wyciska łzy z oczu, żeby chwilę później wywołać zduszony śmiech. Leczy serce swoim humorem i sprawia, że wszystko nagle nabiera piękniejszych, bardziej nasyconych barw, że staje się bardziej znaczące.

Tym razem zabiera nas do miejsca, w którym przerażone dusze trafiają po swojej śmierci. Herbaciarnia, stacja pośrednia, nauka akceptacji, zrozumienia samego siebie, przygotowanie do wyruszenia w dalszą drogę. Na przykładzie duchów: Wallace’a, prawnika bez krzty empatii za życia, Camerona, czy Alana autor uczy nas jak ważne jest wykorzystanie każdej chwili, walka o swoje szczęście i miłość i przede wszystkim bycie dobrym, wyrozumiałym człowiekiem. Możemy się czasem zagubić, popełniać błędy. Zrozumiałe jest to, że się boimy, czujemy niesprawiedliwość. Chcemy uciec od problemów, nic nie czuć. Oddać ludziom, którzy nas skrzywdzili pięknym za nadobne. TJ Klune na 380 stronach porusza tyle tak ważnych tematów. A postacie? Hugo, Mei, Nelson… Wallace. Nie jestem w stanie opisać, jak dobrze zostali wykreowani, jak piękne słowa wypowiadali. Gdybym miała zachęcić Was do przeczytania tej książki cytatem musiałabym wypisać tutaj co drugie zdanie, opisać co drugą scenę.

Zamiast tego chciałabym zaprosić Was na herbatę do Przeprawy Charona. Myślę, że Hugo idealnie dobierze dla Was napój, który przypomni Wam najpiękniejszą chwilę z życia. Mięta? A może nutka pomarańczy? Co by to nie było, pamiętajcie kochani. Kiedy raz pijesz z kimś herbatę jesteś obcym. Za drugim razem jesteś wyczekiwanym gościem. Przy trzecim razie stajesz się rodziną.

W zeszłym roku w okolicach sierpnia czytałam i recenzowałam "Dom nad błękitnym morzem" autorstwa TJ Klune'a. Książkę wspominam jako przepiękną opowieść o dojrzewaniu, o nadziei i przyjaźni ze szczyptą fantastyki, dlatego kiedy pojawiło się polskie tłumaczenie "Pod szepczącymi drzwiami" wiedziałam, że muszę poznać kolejną książkę autora.

Już sam początek opowieści wzbudza ogromne zainteresowanie, ponieważ czytelnik poznaje Wallace'a - prawnika, współwłaściciela kancelarii i jednocześnie człowieka, który zamiast serca ma kawał skały. Zapytacie, co w tym takiego niezwykłego? Ano to, że Wallace nagle umiera i budzi się na własnym pogrzebie. Ku zdziwieniu, zamiast łez i lamentów oraz tłumu ludzi na ostatnim pożegnaniu pojawia się zaledwie sześć zupełnie nieprzejętych osób: była żona, współwłaściciele firmy i jedna nieznajoma dziewczyna.

Tragedio-komizm sytuacji jest taki, że nieznajoma okazuje się Żniwiarzem, którego zadaniem jest zaprowadzenie Wallace'a bezpośrednio przed oblicze przewoźnika. Co się stanie, kiedy Wallace trafi do nietuzinkowej herbaciarni? Czy po śmierci bohaterowi uda się naprawić swoje życie?

Pierwsze, co przychodzi mi do głowy na myśl o "Pod szepczącymi drzwiami", to: ta książka to jedna wielka emocja! Dialogi między bohaterami niosą ze sobą tyle uczuć, że momentami można się w nich zgubić. Oczywiście, w pozytywnym sensie. Podczas czytania ciężko było utrzymać emocje wewnątrz, dlatego co rusz albo szeroko się uśmiechałam, albo wręcz parskałam śmiechem, albo robiłam "aww" - identycznie jak podczas oglądania filmu z uroczym szczeniaczkiem - albo ostatnią siłą woli powstrzymywałam łzy przed wypłynięciem.

TJ Klune po raz kolejny stworzył niesamowitą opowieść, od której nie da rady się oderwać. "Pod szepczącymi drzwiami" nie tylko jest bardzo wzruszająca, zabawna i magicznie przeurocza, ale również dojrzała oraz poruszająca ważne kwestie takie jak: śmierć, niesienie pomocy innym czy odnajdowanie bratnich dusz w zupełnie niespodziewanym momencie życia. Lub nieżycia, jak w przypadku Wallace'a. :)

Po lekturze nie jestem w stanie stwierdzić, czy "Pod szepczącymi drzwiami" podobało mi się bardziej niż "Dom nad błękitnym morzem". Zawsze staram się też być z wami szczera, dlatego dodam, że znalazłam dziwne podobieństwo między tymi dwoma powieściami. Przede wszystkim w zachowaniu i poprowadzeniu głównych bohaterów. Hugo (przewoźnik) ogromnie przypominał mi Arthura, zaś Wallace - Linusa. Efekt był taki, że kilka razy czułam swego rodzaju deja vu - zawsze we fragmentach dotyczących tworzeniu się relacji między mężczyznami. Tę powtarzalność potraktuję jako lekki minus.

"Pod szepczącymi drzwiami" to przepiękna historia, którą należy polecać zawsze i każdemu. Czytelnicy odnajdą w niej wciągającą fabułę, wyjątkowych bohaterów, fragmenty pełne wzruszeń oraz śmiechu. TJ Klune napisał przejmującą opowieść o stracie, śmierci i nadziei, z której emocje wręcz wylewają się ze stron. Z pewnością wkrótce do niej wrócę - niech te słowa będą dla was najlepszą rekomendacją. :)

Wallace nie był dobrym człowiekiem, tyran, który nie jest nawet życzliwy dla innych. Gdy umarł nikt nie uronił ani jednej łzy. Co może być nie tak z ludźmi? A może to coś było nie tak z Wallacem? Na swoim pogrzebie spotyka Żniwiarza, który ma go zabrać w zaświaty. Mężczyzna z opóźnieniem akceptuje, że już nie żyje i to jak mało osób przybyło na pogrzeb. Następnie poznaje Hugo, właściciela herbaciarni. Opowiada mu swoją historię i to jakim był człowiekiem.

Książkę przeczytałam bardzo szybko i z ogromnym zaciekawieniem. Wciągnęła mnie do świata gdzie śmierć nie jest końcem, a może być początkiem czegoś dobrego. Ta książka opowiada naprawdę poruszającą, smutną historię. Jest odkupieniem, gdyż każdy zasługuje na drugą szansę która pozwala uświadomić sobie swoje błędy, pozwala stać się lepszym człowiekiem. Wallace przeszedł bardzo dużą przemianę od szefa, tyrana, który nie zważał na dobro innych do mężczyzny, który odkrył w sobie człowieka, jakim przypuszczalnie był, zanim przygniótł go ciężar egzystencji, oraz znalazł miłość, która wkradła się do serca z zaskoczenia. Był teraz wolny. Zrozumiał to wszystko dzięki Hugo, który jest przewoźnikiem dusz, również z pomocą dziadka Nelsona (duch),psa Apollo (duch) oraz Mei, fantastycznej żniwiarki, która wie co robi.

Historia może spodobać się niejednej osobie, autor wykazuje się ogromną mądrością, którą przelewa na kartki. Temat śmierci i żałoby jest ciężki. Książka ukazuje to jak Wallace przechodzi przez etapy żałoby i pokazuje to jak akceptuje swój los i godzi się ze śmiercią. Książka nie jest aż taka smutna i monotonna, są momenty, które rozbawią i chwycą za serce. Polecam, przeczytajcie i sami sprawdźcie co może kryć się "Pod szepczącymi drzwiami".