Pod stepowym niebem. Emigranci. Tom 3

„Pod stepowym niebem” to trzecia część cyklu „Emigranci”. I tak jak dwie wcześniejsze, również ta powieść porusza historią, jakże dziś niestety aktualną. Czytając książkę Sabiny Waszut odbierałem ją z wielką wrażliwością.

Często zatrzymywałem się, aby przemyśleć to wszystko, czego doświadczyła Olga Jelska. Ten ból, poczucie utraty suwerenności odbijały się w mych emocjach z ogromną siłą. A styl w jakim autorka opowiedziała tę historię, sprawił, iż czułem bliskość bohaterów tej powieści. Powieści, którą czytało się z ogromną emocjonalnością. I nie sądziłem nigdy, że czytając książkę o tematyce wojennej, tuż obok rozgrywać będą się wojenne dramaty. Dlatego też ta historia uderzyła we mnie z jeszcze większą mocą.

W powieści „Pod stepowym niebem” poznajemy historię Olgi Jelskiej. Jej dramat rozpoczyna się w kwietniową noc 1940 roku. Jej mąż trafił do obozu w Kozielsku, a ona sama zmuszona została do opuszczenia swojego mieszkania. Wsadzona wraz z wieloma innymi kobietami do bydlęcych wagonów drży o losy trójki swoich dzieci. Teraz tylko ona może zadbać o ich bezpieczeństwo. Przerażające warunki oraz brutalność komendanta kołchozu ściskają za serce. Jednak u Olgi siła walki jest ogromna. To uświadamia nam, jak wiele człowiek jest w stanie znieść.

Sabina Waszut napisała powieść opartą na faktach. To jeszcze bardziej elektryzuje emocje. Jeszcze mocniej odczuwa się lęk, oraz strach o losy ludzi dotkniętych wojennym dramatem. Czy Olga zdoła ochronić swoje dzieci? Jaką cenę będzie musiała zapłacić za ich bezpieczeństwo? Koniecznie sięgnijcie po najnowszą książkę Sabiny Waszut. Jeśli nie czytaliście wcześniejszych części „Podróż za horyzont” i „Listy z czarnych miast” to warto nadrobić tę zaległość.

Książka „Pod stepowym niebem” ukazała się nakładem Wydawnictwa Książnica

Kobiety nazywane są słabą płcią. Są niczym kwiat. Kojarzą się z kruchością, delikatnością i wrażliwością. Jednak wielokrotnie pokazały, że w obliczu zagrożenia potrafią być zdeterminowane. Że umieją odnaleźć w sobie ogromne pokłady siły, które pomogą im przetrwać, zwłaszcza jeśli celem, jaki im przyświeca, jest również bezpieczeństwo ich dzieci.

Sabina Waszut zabiera czytelnika w kolejną podróż. Tym razem nakreślona przez nią historia nie dotyczy dobrowolnej tułaczki, a sytuacji, w której bohaterowie zostają zmuszeni do opuszczenia swoich domów. Obserwujemy ich drogę, która sama w sobie była namiastką piekła, do którego trafili. „Pod stepowym niebem” to poruszająca opowieść o kobietach, które musiały niejako przejąć rolę mężczyzn i zawalczyć o przetrwanie w nieludzkich warunkach. Autorka opisuje ich życie na stepach Kazachstanu. Walka o życie najbliższych, o podtrzymanie nadziei, która malała z każdym dniem, miesiącem… Która znikała z horyzontu przyszłości, oddając miejsce rezygnacji i biernej aklimatyzacji. Historia rodziny Olgi angażuje i sprawiają, że drżymy o ich los, nieświadomie kibicując im, choć i w naszych sercach nadzieja staje się towarem deficytowym. Nieprzychylna przyroda i brutalność komendantem kołchozu w Priesnogorkowce, sprawiają, że zaczynamy wątpić, czy uda im się przeżyć i wyrwać się z tego piekła na ziemi...

Powieść Sabiny Waszut to nie tylko oparta na faktach opowieść o walce o przetrwanie, ale także o wszechobecnej tęsknocie, o bólu rozłąki i miłości, która może stanowić opokę nawet w tak niepewnych czasach, w których przyszło im żyć. Autorka wiernie oddała codzienność mieszkańców kołchozu. Realizm opisów wywołuje wiele emocji, od niemego sprzeciwu, przez żal, ból, a na niedowierzaniu skończywszy. Klamrą spinającą wszystkie tomy serii „Emigranci” są listy. Także w najnowszej powieści są one czymś najbardziej wyczekiwanym. Są niczym światło w ciemnym tunelu, które przypominało życie bohaterów podczas ich przymusowej tułaczki.

Podsumowując:

Czytałam wiele historii o ludziach, którzy byli zmuszeni do opuszczenia domów. Którzy zostali wysłani lub wyruszyli w nieznane. Zazwyczaj towarzyszyła im nadzieja, że uda im się wrócić do nich lub odnaleźć swoje nowe miejsce na obcej ziemi. W powieści Sabiny Waszut ta nadzieja zdaje się ulotna, trwa zaledwie moment, aby oddać pole instynktowi, który nakazywał skupić się na przetrwaniu. Bohaterowie zdają się godzić z tym że najważniejsze jest przetrwanie, możliwość bycia razem, nawet jeśli przyjdzie im żyć na obczyźnie i tam stawiać fundamentu swojego nowego domu. Dziś słowa, które zamykają trzeci tom serii „Emigranci”, mają zupełnie inny wydźwięk… „Żyją i nieważne, co jeszcze przyniesie im los, gdziekolwiek ich ześle, będą mogli opowiadać o swoich przeżyciach, aby historia nigdy już nie popełniła błędu wojny”. Głęboko wierzę w to, że nadzieja, która teraz przepełnia nasze serca, choć tląca się nieśmiało, nie okaże się płonna, że historia jest bogatsza w bagaż doświadczeń z przeszłości... Polecam z całego serca tę mądrą i poruszającą powieść.

„Pod stepowym niebem” to trzeci tom sagi „Emigranci”, która i różni się trochę od poprzednich części. Tym razem emigracja nie była dobrowolna, zostali do niej zmuszeni. Olga wraz z dziećmi tak jak i setki przerażonych kobiet i dzieci zostało wepchniętych do bydlęcych wagonów i wysłanych w nieznane. Strach i obawa o najbliższych towarzyszył im każdego dnia. W Kazachstanie do którego zostali wywiezieni nieprzyjazna pogoda, brutalny komendant kołchozu, spartańskie warunki czy brak żywności były ich codziennością. Czy uda im się przetrwać?

„Pod stepowym niebem” to pełna emocji historia pełna walki i tęsknoty, która miała miejsce podczas II wojny światowej. Autorka posiada niebywały dar opowiadania., a dzięki plastycznym opisom odczuwamy trudy codzienności, upalnego lata czy srogiej zimy. Odczuwamy również strach czy lęk który im towarzyszył. Poznajemy ich codzienność, widzimy jak uczyli się żyć w bardzo trudnych warunkach. Nie brakuje momentów niezwykle wzruszających czy zmuszających do refleksji. Historia Olgi i jej najbliższych pokazuje, iż zawsze należy mieć nadzieję, że trzeba walczyć o przeżycie i się nie poddawać. To trudna opowieść o sile kobiet, rozłące ale i przyjaźni z historią w tle po którą zdecydowanie warto sięgnąć.

Jedną z dzisiejszych premier jest kolejna część serii „Emigranci” na którą niewątpliwie należy zwrócić swoją uwagę. „Pod stepowym niebem” chociaż nieco inna niż poprzednie dwa tomy to nadal utrzymana w klimacie znanym mi dzięki Pani Sabinie Waszut.

Kolejna historia ukazująca o sile kobiet, kolejna o losach setek tysięcy Polaków, którzy z przeróżnych powodów emigrowali. I choć różni się od poprzednich dwóch tomów chociażby tym, że bohaterowie nie wyruszyli na emigrację dobrowolnie, nadal ich los potęguje cierpienie, ból i siła, którą muszą znajdować w sobie każdego dnia.

Niełatwa opowieść o tęsknocie, o rozłące, o wędrówce i o poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi. Niesamowicie emocjonalna i uczuciowa historia, która angażuje czytelnika i zmusza go do przemyśleń, a nawet do zdania sobie sprawy z tego ile Ci ludzie musieli przejść, aby w końcu po trudach wędrówki odnaleźć upragniony spokój. Jak bardzo kręta była ich życiowa droga i jak zaufali wielkiej niewiadomej, która czekała na nich na obcej ziemi. Nie omieszkam wspomnieć, że w książce pojawił się moment, który mnie wzruszył i jednocześnie sprawił, że serce mocniej zabiło – moment kiedy ludzie przemieszczający się w nieznanie, wspólnie jednym głosem zaśpiewali Rotę.

Polecam wszystkim, którzy lubią książki z historią w tle, książki obyczajowe czy sagi rodzinne, a ja jestem pełna nadziei, że już niedługo pojawi się kolejny tom równie emocjonującej historii…