Początek. Wilcze rządy. Część 1

„Chcę spróbować. Czuję, że to może być coś niezwykłego. Zostałem wybrany, zatem nie chcę się tego pozbywać.”

Kiedy świat, który znasz, rozpada się w drobny mak, masz dwa wyjścia. Poddać się albo stać się groźniejszym od oprawcy. Ludzie tracą kontrolę, a przerażające bóstwo Cienia na nowo zaczyna siać chaos i zagrożenie. A jedynym ratunkiem okazuje się bestia, która zrodziła się w Bastim.

Ogień, rzeź, strata rodziny, poszukiwania syna i zemsta są siłą napędową Bastia. A to, że został wybrany i przemieniony w wilkołaka, dodaje mu sił, bo dzięki temu, że zmienia się w bestie, może walczyć z wrogiem, z którym ludzie nie mają szans.

„Skoro chcesz by wilkołakiem, muszę cię ostrzec. Czeka cię długi oraz żmudny trening. Nie jest łatwo zapanować nad bestią tkwiącą w tobie. Sam widziałeś, jak łatwo ulega emocją.”

„Wilcze rządy. Początek” tu od razu wchodzi się w mroczny świat fantasy, który zaskakuje intensywnością i mrocznym klimatem. Tutaj magia jest brudna, a walka o przetrwanie jest usłana krwią i śmiercią. Autorka nie bierze tutaj jeńców i to od samego początku. Styl autorki jest pełen dynamicznych opisów i emocjonalny. Stawia na akcje i jej zwroty, które pchają całą fabułę do przodu, zapewniając czytelnikowi niesamowite emocje. Sceny walk, momenty zwątpienia i narodzin krwiożerczego wilka w Bastim wciągają czytelnika, nie pozwalając mu oderwać się od lektury. Jego przemiana ta fizyczna i psychiczna jest jak dla mnie największym atutem. Zostaje ukazane, jak trauma, rozpacz i gniew mogą przemienić człowieka. Nie boi się poruszać trudnych tematów, a do tego świetnie oddaje atmosferę grozy oraz motywację, jaka kieruje bohaterem. Granica między człowiekiem a bestią zaczyna się zacierać. Świat, który przedstawia nam Milena Gniado, jest duszny, niebezpieczny i nie świeci w nim słońce. To jest jej debiut, który został świetnie napisany i który wciąga od pierwsze strony. Jest to początek serii, który zostawił mnie z apatytem i ciekawością na więcej, by przekonać się, co jeszcze się tam wydarzy oraz jaki mrok skrywa ten świat.

Człowiek staje się bestią, a zasady przestają istnieć... 🐺

🔥

Wyobraźcie sobie świat, w którym to nie ludzie dyktują warunki. Świat, w którym bóstwo Cienia obraca w pył wszystko, co kochacie. Basti stracił wszystko: dom, żonę i córkę. Została mu tylko żądza zemsty i palące pytanie – gdzie jest jego syn?

Wilcze rządy" od @gniadomilena to nie tylko mroczne fantasy. To brutalna opowieść o przemianie, która zachodzi nie tylko w ciele, ale i w duszy. Co wygrywa, gdy w sercu hodowcy zwierząt budzi się krwiożerczy wilk? Ocalenie czy całkowita ciemność?

Przyznam że niezwykle rzadko wychodzę podczas czytania ze swojej romansowo/ erotycznej strefy komfortu( jakkolwiek dziwnie to brzmi) jednak książka "Wilcze rządy. Początek" którą otrzymałam dzięki współpracy barterowej do recenzji od @wydawnictwo_novaeres coś we mnie poruszyła. Jakąś mroczniejszą część mojej zaczytanej duszyczki. Od dzieciaka uwielbiałam oglądać filmy o nadnaturalnych istotach, o walce ludzi z czymś czego umysł nie jest w stanie ogarnąć ani wyjaśnić. A tutaj z książki ten duszący mrok wylewa się od pierwszych stron. Chwilami podczas lektury miałam w głowie przebłyski jak z filmu "Władca pierścieni " z wędrówki do Mordoru i bitew z oddziałami Saurona. To według mnie może oznaczać tylko jedno, a mianowicie że historia jest naprawdę godna przeczytania.

Jeśli szukacie historii pełnej dymu, krwi i pierwotnej siły – ta pozycja musi znaleźć się na Waszej półce.

Pytanie do was : Jaką bestię Wy nosicie w sobie np będąc brutalnie obudzonymi w poniedziałkowy poranek? 😉 A tak poważniej – wolicie w fantasy motyw walki z przeznaczeniem czy wewnętrzną przemianę bohatera?

Książki o wilkołakach nalezą do jednych z moich ulubionych motywów, dlatego staram się sięgać po różne historie i autorów, którzy chętnie próbują swoich sił by przekazać swoją wizję wilkołactwa. „Wilcze rządy. Część I Początek” to historia, która zaczyna się jak klasyczna opowieść o katastrofie i zemście, ale bardzo szybko okazuje się czymś znacznie bardziej złożonym, emocjonalną podróżą człowieka stojącego na granicy człowieczeństwa i bestii. To powieść, w której brutalność świata fantasy nie jest tylko tłem dla przygody, lecz siłą napędową przemiany bohatera. Zawsze fascynowała mnie złożoność bestii, mawiają, że człowiek bywa najgorszą z nich, czy tak było i w tym przypadku?

Głównym bohaterem książki autorstwa Mileny Gniado pod tytułem „Wilcze rządy. Część I Początek” jest Basti, prosty hodowca zwierząt, człowiek przywiązany do ziemi, rodziny i codziennej rutyny. Jego życie zostaje zniszczone w jednej chwili, gdy pobliska osada pada ofiarą ataku istot związanych z tajemniczym Bóstwem Cienia. Mężczyzna wyrusza do walki razem z innymi mężczyznami, jednak to, co początkowo wygląda na zwykłą potyczkę o przetrwanie, staje się początkiem jego koszmaru. Zostaje ugryziony przez dziką bestię, a po powrocie do domu odkrywa, że jego własna rodzina została brutalnie zamordowana. Żona i córka nie żyją, a syn znika bez śladu. Ugryzienie nie było zwykłym ranieniem w jego ciele budzi się wilcza natura. Zmysły się wyostrzają, ciało reaguje inaczej, a gniew przybiera formę fizycznej siły. Czy uda mu się odnaleźć syna? Czy Bóstwo Cienia pogrąży świat w ciemnościach?

„Wilcze rządy. Część I Początek” to książka, która bardzo mnie intrygowała, nie wiedziałam nic o niej, ani o autorce, może i nie jest zbyt obszerna, ale za to treściwa. Basti jest ciekawym bohaterem, jego strach przed utratą człowieczeństwa i jednoczesne pragnienie wykorzystania nowej siły sprawia, że nie dostałam jedynie historii o zemście, ale opowieść o tożsamości i granicach moralności. Myślę, że na szczególną uwagę zasługuje klimat świata przedstawionego. Jest mroczny, brutalny i bezlitosny. Nie ma tu idealizowania, ludzie są zmęczeni, przestraszeni, często egoistyczni. Bestie nie są tylko potworami do pokonania, lecz elementem nowego porządku, w którym człowiek przestaje być dominującym gatunkiem. Ta wizja była dla mnie szalenie ciekawa. „Wilcze rządy. Część I Początek” ma swój atut, jest nim emocjonalność. Łatwo było mi wejść w historię i poczuć ciężar tragedii Bastiego. To jedna z tych opowieści, w których czytelnik nie tyle śledzi wydarzenia, co przeżywa je razem z postacią. To książka dla osób, które lubią fantasy z silnym wątkiem przemiany bohatera, motywem bestii w człowieku i światem, w którym granica między dobrem, a złem nie jest oczywista. Książka zostawiła mnie z poczuciem niepokoju, ale też ciekawości. Świat przedstawiony wydaje się dopiero odsłaniać swoje zasady, a potencjał historii jest zdecydowanie większy niż to, co poznajemy w pierwszym tomie. Mam wrażenie, że autorka dopiero „rozstawia pionki”, a prawdziwa gra dopiero się zacznie.

Recenzja

„Wilcze Rządy. Początek”

Autor: Milena Gniado

Wydawnictwo: Novae Res

"Las. Ciemność. Gwiazdy rozswietlające niebo. Miały dziwny

kolor. Czerwony. Jakby były skąpane we krwi. Basti patrzył na swoje ludzkie dłonie. Były umazane posoką, która wręcz z nich skapywała. Między palcami coś mu mignęło. Spojrzał

wdół. Znajdował się na stercie ludzkich ciał. Na dole widział

upiory, duchy..."

„Wilcze Rządy. Początek” to książka, która nie prowadzi czytelnika za rękę, ona wciąga go w mrok i zostawia tam, zmuszając, by sam zmierzył się z tym, co niewygodne, brutalne i boleśnie prawdziwe.

Muszę przyznać, że mimo tej surowości i emocji, które momentami giną w chaosie walki, ta historia ma w sobie coś przyciągającego. Jest w niej pewna autentyczność i siła, która sprawia, że zostaje z czytelnikiem na dłużej.

Basti miał wszystko, rodzinę, dom i spokojne życie hodowcy. Był też wojownikiem, gotowym stanąć do walki, gdy nadciągało zagrożenie. A ono przyszło szybciej, niż ktokolwiek mógł się spodziewać, wraz z mrocznym bóstwem Cienia i krwawym atakiem na pobliską osadę.

Jedna bitwa zmienia wszystko. Ugryziony przez wilka Basti wraca do domu, by znaleźć tylko zgliszcza i ciała najbliższych. Syn znika bez śladu.

Z niczym do stracenia rusza w drogę, po zemstę, prawdę i odpowiedzi. Bo coś w nim się zmieniło… a to, co się budzi, nie jest już do końca ludzkie.

Już od pierwszych stron czuć, że to nie będzie opowieść łatwa. Świat wykreowany przez autorkę jest surowy, wyniszczony i pozbawiony złudzeń. Ludzkość straciła swoją pozycję, a przetrwanie stało się jedynym prawem. Nie ma tu miejsca na bohaterów w lśniących zbrojach ani na proste wybory, każdy krok ma swoją cenę, a granica między dobrem a złem zaciera się szybciej, niż chcielibyśmy przyznać.

W centrum tej historii stoi Basti, bohater daleki od ideału, a przez to tak niezwykle prawdziwy. Jego droga zaczyna się od tragedii, która niszczy wszystko, co znał. Strata, ból i gniew stają się jego napędem, ale to, co czyni tę postać naprawdę fascynującą, to jego przemiana. Nie jest ona ani spektakularna, ani romantyczna, to powolne, bolesne osuwanie się w coś dzikiego, nieokiełznanego.

I właśnie to robi największe wrażenie.

Basti nie walczy o świat, walczy o siebie. O resztki człowieczeństwa, które w nim jeszcze zostały. Jego motywacje nie są jednoznaczne, momentami wydają się chaotyczne, od żądzy zemsty po desperacką potrzebę odnalezienia syna. Ale w tym chaosie jest coś niezwykle autentycznego. Bo trauma rzadko jest uporządkowana.

Ciekawie było obserwować rozdziały z perspektywy Axsela – to, jak po tym, co go spotkało, powoli odnajduje siebie na nowo. Jego zamiłowanie do kowalstwa i ciężka praca stają się czymś więcej niż tylko zajęciem, są formą leczenia, sposobem na poukładanie myśli i odzyskanie wewnętrznego spokoju.

Narracyjnie książka również potrafi zaskoczyć. Początkowo wyraźny podział na perspektywy daje czytelnikowi poczucie kontroli nad historią, jednak z czasem ta struktura zaczyna się rozmywać. Dla jednych będzie to zabieg oddający chaos świata i emocji bohaterów, dla innych, element wymagający większego skupienia. Niezależnie od odbioru, jedno jest pewne: ta historia nie pozwala czytać jej obojętnie.

Ogromnym atutem powieści jest klimat. Gęsty, ciężki, momentami wręcz przytłaczający. Autorka nie ucieka od brutalności, zarówno tej fizycznej, jak i emocjonalnej. Sceny walk są dynamiczne i surowe, ale to nie one stanowią sedno tej historii. Najważniejsze jest to, co dzieje się wewnątrz bohatera, jego rozdarcie, walka z instynktem, powolna utrata siebie.

A jednak… w tym całym mroku tli się coś jeszcze.

Miłość.

Nieoczywista, poraniona, ale wciąż obecna. To ona nadaje tej historii głębi i sprawia, że nie jest ona jedynie opowieścią o przemianie w bestię, ale o walce, by mimo wszystko nią nie zostać.

„Wilcze Rządy. Początek” to książka wymagająca. Nierówna momentami w konstrukcji, ale niezwykle silna emocjonalnie.

Jeśli szukasz opowieści mrocznej, intensywnej, pełnej wewnętrznych konfliktów i bohaterów, których nie da się jednoznacznie ocenić, ta książka jest dla Ciebie.

Bo to nie jest tylko historia o bestiach.

To historia o tym, jak łatwo samemu się jedną z nich stać.

Mimo wszechobecnego zła w tej historii wciąż tli się dobro kruche, ale uparte. To właśnie ono daje nadzieję w świecie pogrążonym w chaosie, gdzie bohaterowie muszą mierzyć się nie tylko z własnymi demonami, ale i z cieniami bóstwa, które zdają się nieustannie nad nimi unosić.

*współpraca reklamowa*

👉Od jakiegoś czasu wilkołaki stały się moimi ulubieńcami w fantastyce, więc też bardzo się napaliłam na tę historię. Słyszałam zachwyty, ale też pojawiły się pierwsze niepewne głosy, że coś jednak poszło tutaj nie tak. Tak więc moja ciekawość była jeszcze większa. Kiedy wzięłam lekturę do ręki już pojawiło się uczucie niepokoju, bo książka jak na fantasy okazała się cienka, ok 240 stron. Podtytuł mówi nam, że to początek i dokładnie tak trzeba tę książkę traktować, jako taki nieco przeciągnięty wstęp do historii.

👉Lektura ciekawa, choć moim zdaniem nieco przewidywalna i niczym szczególnym się nie wyróżniająca. Jak już wspominałam to początek całej historii, dowiadujemy się jakichś konkretów, widzimy jak świat pogrąża się w chaosie, staramy się zidentyfikować przeciwnika, z którym idziemy na wojnę. Krok po kroku ukazuje się nam jakaś struktura świata, do którego wprowadza nas autorka, zarysowują się główne problemy, pojawiają się pierwsze potyczki ale i nieścisłości. Jak na tak krótką książkę dzieje się dużo, może i nawet za dużo.

👉Lektura dynamiczna, przez co bardzo szybko się ją czyta, śmiało można ją przeczytać za jednym posiedzeniem. Mi osobiście zabrakło tutaj finezji, napięcia, większej ilości konkretów, ale tak jak mówiłam i jak sugeruje podtytuł, to początek, więc książka nas wprowadza, coś zarysuje, coś podpowie, naprowadzi nas na jakiś kierunek, w którym może dalej pójść fabuła, ale nie daje nam głębszego obrazu tego co się dzieje, nie daje nam konkretnych tropów ani odpowiedzi. Na końcu książki mam wrażenie, wiemy niewiele więcej niż na początku.

👉Było dobrze, tak po prostu dobrze. Lektura nie wzbudziła we mnie większych emocji, nie poruszyła mnie, ani też jakoś bardzo nie zainteresowała. Czytało mi się ją w miarę dobrze, a sądząc po innych opiniach czytelnikom się podoba, więc zachęcam żeby na własnej skórze przekonać się czy było warto poświęcić jej czas. Ja nie żałuję, że ją przeczytałam, ale też nie jestem pewna czy sięgnę po kontynuację.

*olilovesbooks2*