Pochłonięte

Pandemia była trudnym okresem dla wszystkich, ale okazało się, że poszczególne jednostki potrafiły ten czas nie najgorzej spożytkować. Wykorzystując lęk i osamotnienie na Białystok spadł terror niewyjaśnionych morderstw oraz poczucie, że każdy z mieszkańców może być kolejną ofiarą.

Przyznaję, że nie lubię książek, które wykorzystują motyw pandemii. W tym przypadku połączenie okazało się trafione, bo kiedy opustoszały ulice z ciemnych zakamarków wyszli ci, którzy wcześniej nie mieli na to odwagi. Martyna Bielska sprytnie połączyła etap wszechobecnej zarazy z rozległą drogą strachu przed tym co nas czeka i pokazała, że nie tylko to co niewidoczne może siać śmierć dookoła. W połączeniu kliku gatunków, z wiodącym motywem kryminału, spędziłam czas przy lekturze dość krótkiej, ale za to treściwej.

W Białymstoku prokurator Narwiński stanął w obliczu prawdziwego wyzwania. Znaleziono ciało młodej kobiety a jej zwłoki miały nietypowy kolor. Okazało się, że tym sposobem morderca zapoczątkował grę a kolejne odnalezione ciała wskazywały, że to dopiero wstęp do wszelkich tajemnic. Pacjentki z oddziału onkologicznego drżały o swoje życie a czas uciekał nieubłaganie. Czy Narwiński zdąży połączyć kropki nim nadejdzie kolejna tragedia?

Przyznaję, że autorka zdecydowała się wcisnąć do swojej fabuły dużą liczbę motywów i chociaż zapanował tutaj chaos, był w pełni kontrolowany. Dużo się działo, ale nie bez powodu, ponieważ akcja była napięta, dynamiczna i silnie poruszająca się do przodu. Podobało mi się połączenie historii miasta z licznymi tajemnicami oraz sekretami podbijającymi klimat a całość dopełnił strach przed kolejną zbrodnią jak to w rasowym kryminale być powinno. Co prawda rozgryzłam zagadkę nim finał sam nakreślił swoje kształty, ale nie uznaję tego za wadę - zbyt wiele mrocznych powieści z tego gatunku mam już na koncie - i potwierdzam, że jako lektura do poduszki powyższa propozycja dobrze się sprawdziła.

"Pochłonięte" przyciąga klimatem, zaskakuje drogą, którą obierze i zatrzymuje przy sobie ciekawą kreacją prowadzącego śledztwo. Duża liczba wątków niestety trochę przeciążyła płynne przenikanie się, ale mimo pewnych przewidywalności czy lżejszych momentów i tak cieszę się, że dałam tej historii szansę, ponieważ ma w sobie coś takiego, że realnie opowiada o tym co mogło wydarzyć się naprawdę.

Białystok odwiedziłem dwa tygodnie temu, a tuż po powrocie ze stolicy Podlasia, trafiła w moje ręce powieść pani Martyny Bielskiej Pochłonięte. Mogę więc śmiało rzec, że odbyłem kolejną podróż, tym razem z bohaterami powieści, a nasze drogi ciągle przecinały się, porównując mój niedawny pobyt w tym mieście.

Pani Martyna Bielska jest z wykształcenia historyczką i dziennikarką. Skończyła w tych dziedzinach studia w Warszawie i w Białymstoku. Pracowała w TVN24, Onecie, pisała teksty do [Adres usunięty], Swoje podlaskie okolice zna jak własną kieszeń. Pochodzi z niewielkiej miejscowości Knyszyn. Autorka gra w piłkę... błotną! Tak, tak, ta dyscyplina sportu w naszym kraju, a pierwszym Mistrzem Polski w 2011 został BKS Roztocze Krasnobród. Piłka błotna to nie jedyna pasja pani Martyny. Uwielbia przyrodę, a szczególnie pszczoły, dużo czyta, występuje w amatorskim teatrze, no i przede wszystkim dla czytelników, wydała pierwszą książkę, którą są Pochłonięte.

Na okładce prócz tytułu i nazwiska autorki znajdziemy pewien cytat, który na pewno idealnie wprowadzi nas w powieść:

Demony mrocznej przeszłości Białegostoku wracają, by upomnieć się o tych, o których nikt nie chce pamiętać...

Sama okładka przyciąga wzrok. Mamy na niej jakiś stary budynek, fragment korytarza, może to jakaś piwnica? Na pewno jest to puszczone miejsce, gdzie na pewno nikt nie zaglądał od dawna. Czy to nie idealne miejsce na ukrycie zwłok?

Tak jak wspomniałem na wstępie, Martyna Bielska jest historyczką, dlatego wątek, który wplotła w fabułę powieści, jest bardzo istotny dla niniejszej lektury. Akcja toczy się we współczesnych czasach, a dokładniej wtedy, gdy na całym świecie większość populacji ludzkiej dosięga covid-19. Ulice pustoszeją, nakazy, zakazy, maseczki, nagłe zgony są na porządku dziennym. Na północno-wschodnim krańcu Polski, w stolicy Podlasia, Białymstoku jest podobnie. Wydawać się może, że wyludnione ulice, pochowani w domach mieszkańcy, spowoduje, że będzie o wiele bezpieczniej niż zwykle. Mniej wypadków, mniej napaści, albo w ogóle. Nic bardziej mylnego. Prokurator Robert Narwiański nawet nie zdaje sobie sprawy, że czeka go najtrudniejszy okres w jego pracy. W Białymstoku dosyć przypadkowo zostają znalezione zwłoki kobiety. Denatka, a właściwie jej skóra przybrała jasnoróżowy kolor, co oznacza, że na pewno została czymś otruta, czymś, co nikomu nie mogłoby przyjść do głowy. Oczywiście pomijając tego, kto to uczynił. Jak się okaże, ofiar będzie zdecydowanie więcej, a każda kolejna będzie pokazywać, że morderca gra ze śledczymi w swoją chorą grę.

Co będą mieć z tym wspólnego pacjenci szpitala onkologicznego w białostockim mieście? Co łączy te makabryczne zbrodnie z białostockimi Romami, których los podczas II wojny światowej został już praktycznie zapomniany?

Debiut literacki pani Martyny to świetna książka. Fani kryminałów z historią w tle muszą go niezwłocznie przeczytać.