Pocałunek na pożegnanie. Frankie Elkin. Tom 4

Frankie Elkin przyjeżdża do Tucson, by odnaleźć zaginioną Saberę Ahmadi, afgańską uchodźczynię, która niespodziewanie znika, pozostawiając swoją małą córkę. W miarę prowadzenia śledztwa Frankie odkrywa, że zaginięcie Sabery jest powiązane z brutalną zbrodnią i tajemnicami, które mogą zagrozić kolejnym osobom.

"Pocałunek na pożegnanie" to historia o ludziach noszących na barkach ciężar przeszłości, trudnych wyborach i poszukiwaniu prawdy, która nie zawsze przynosi ulgę. Nie ukrywam, że nie mogłam się doczekać kolejnego spotkania z Frankie Elkin, bo to jest jedna z tych bohaterek, której nie da się po prostu nie lubić. Jest wytrwała, empatyczna i bardziej kieruje się sercem, niż procedurami, dlatego tak bardzo lubię do niej wracać i uważam, że to właśnie ona jest największym plusem tej książki. Frankie sprawia, że nawet spokojniejsze fragmenty czyta się z zainteresowaniem. Lubię sposób w jaki rozmawia z ludźmi i jak cierpliwie składa elementy każdej układanki. Gardner po raz kolejny udowodniła, że potrafi tworzyć wiarygodnych bohaterów i poruszać trudne tematy. W tle tej historii pojawia się wiele emocji związanych z utratą, traumą oraz próbą rozpoczęcia nowego życia, co nadaje jej całej głębi. Dobrze również wypadł główny wątek zaginięcia Sabery, od początku było czuć, że za jej zniknięciem kryje się coś znacznie większego, niż zwykła sprawa osoby zaginionej i byłam ciekawa w jaki sposób się ona rozwinie. Niestety jednocześnie miałam wrażenie, że autorka tym razem nieco za bardzo skomplikowała fabułę. Pojawia się wiele wątków, a akcja przez większość czasu pozostaje raczej dosyć spokojna, chwilami wręcz zbyt wolna. Kilka fragmentów wydawało mi się niepotrzebnie rozwleczonych i łapałam się na tym, że czekam na moment, aż akcja się w końcu rozkręci. W poprzednich częściach, szczególnie w pierwszym tomie, znacznie częściej towarzyszyło mi uczucie, że nie mogę odłożyć książki, bo koniecznie muszę wiedzieć, co wydarzy się dalej. Tutaj niestety tego zabrakło.

Samo zakończenie było satysfakcjonujące i spójne, jednak nie zaskoczyło mnie w taki sposób, jak się tego spodziewałam.

Czy zdarzyło Ci się przeczytać thriller, który jednocześnie trzymał Cię w napięciu i łamał serce?

Po książki Lisy Gardner sięgam w ciemno. To jedna z tych autorek, które potrafią stworzyć intrygę tak misterną, że do ostatnich stron nie mam pewności, komu ufać i czego się spodziewać. Tym razem postawiła przede mną historię, która okazała się czymś więcej niż kryminałem. „Pocałunek na pożegnanie” to opowieść o zaginięciu, ale także o wojnie, stracie, uchodźctwie i miłości silniejszej niż strach.

Frankie Elkin po raz kolejny rusza na pomoc komuś, o kim świat zdążył już zapomnieć. Nie jest policjantką, detektywem ani agentką. Nie ma odznaki, zaplecza technicznego ani sztabu ludzi do pomocy. Ma za to upór, intuicję i ogromną wrażliwość na ludzką krzywdę. I właśnie za to tak bardzo ją lubię. Frankie przypomina mi trochę Jacka Reachera w kobiecym wydaniu - żyje z plecakiem na ramieniu, nie przywiązuje się do miejsc i zawsze pojawia się tam, gdzie inni przestają szukać.

Tym razem trafia do rozgrzanego słońcem Tucson, gdzie znika Sabera Ahmadi - uchodźczyni z Afganistanu, żona, matka czteroletniej dziewczynki. Kobieta wychodzi z pracy i przepada bez śladu. Najbardziej zaskakujące jest jednak to, że niewiele osób wydaje się tym przejętych. Policja działa ospale, mąż zachowuje się co najmniej dziwnie, a jedyną osobą przekonaną, że Sabera nigdy dobrowolnie nie zostawiłaby córki, jest jej przyjaciółka.

Początkowo wydaje się, że mamy do czynienia z kolejną sprawą zaginięcia. Jednak Lisa Gardner bardzo szybko wywraca wszystko do góry nogami. Gdy Sabera zostaje zauważona na nagraniu z miejsca brutalnej zbrodni, pytania zaczynają mnożyć się szybciej niż odpowiedzi. Czy jest ofiarą? Świadkiem? A może kimś zupełnie innym, niż wszyscy zakładali?

Największe wrażenie zrobiła na mnie jednak nie sama zagadka, ale historia Sabery. Autorka pozwala nam zajrzeć do jej przeszłości i zobaczyć świat, który został jej odebrany. Fragmenty dotyczące Afganistanu, przejęcia władzy przez talibów, ucieczki i życia uchodźców były przejmujące, autentyczne i niezwykle poruszające. To właśnie one sprawiły, że ta książka wyróżnia się na tle wielu thrillerów dostępnych obecnie na rynku.

Bardzo podobało mi się również to, że Gardner nie zapomniała o charakterystycznym dla siebie balansie między napięciem a chwilami oddechu. W tle śledztwa pojawiają się sytuacje, które potrafią wywołać uśmiech, a nietypowe lokum Frankie i jej codzienne perypetie skutecznie rozładowują emocje. Dzięki temu historia nie przytłacza, mimo że porusza naprawdę trudne tematy.

Sama intryga została poprowadzona znakomicie. Autorka umiejętnie podrzuca tropy, myli ścieżki i sprawia, że każda nowa informacja zmienia sposób postrzegania bohaterów. Kiedy wydawało mi się, że wiem już wszystko, Gardner po raz kolejny wyciągała asa z rękawa. A zakończenie? Powiem tylko tyle – dawno finał thrillera nie wywołał we mnie tylu emocji. Najpierw poczułam, jak serce rozpada mi się na kawałki, a chwilę później autorka próbowała je posklejać.

„Pocałunek na pożegnanie” to nie jest książka dla osób szukających wyłącznie szybkiej akcji i spektakularnych pościgów. To thriller, który stawia na bohaterów, emocje i historię ukrytą za policyjnymi raportami. To opowieść o ludziach niewidzialnych dla systemu i o tych, którzy mimo wszystko nie przestają ich szukać.

Jeśli lubisz kryminały z mocnym tłem społecznym, pełne tajemnic, rodzinnych sekretów i bohaterów, których nie da się łatwo zapomnieć, koniecznie wpisz ten tytuł na swoją listę.

Ocena: 9/10

“Pocałunek na pożegnanie” Lisy Gardner, czyli czwarty tom serii z Frankie Elkin (ale pisany tak, że bez problemu można podejść do niego jak do powieści oddzielnej) to fikcja literacka, która pod przykrywką dobrej rozrywki porusza tematy współcześnie ważne, a jednak budzące kontrowersje, stawiające ludzi po dwóch stronach barykady. Frankie to bohaterka, która nieodpłatnie i prywatnie szuka osób, których nie szuka nikt - zaginionych, którzy nigdy do domu nie wrócili. A choć swoje sprawy opisuje w narracji pierwszoosobowej, to jednak nie jej postać jest w nich najważniejsza - w tym tomie na plan pierwszy wysuwa się zaginiona Sabera, młoda Afganka, która swoją postacią przynosi temat uchodźstwa. I właśnie ten wątek, ta baza robi ogromne wrażenie - to całościowy, pełnowymiarowy obraz tragedii opisanej od chwili, gdy zwyczajne życie w jednym momencie popada w ruinę, trzeba nagle je za sobą zostawić i ruszyć w ucieczkę przez ulice pogrążone w walce, przez obozy uchodźcze aż do kraju, który teoretycznie oferuje schronienie. Teoretycznie, bo i skala nieprzygotowania krajów przyjmujących, w tym wypadku Ameryki, oddana jest bardzo dosadnie. Dzięki tej perspektywie czytelnik może zrozumieć, z jak wielkimi przeszkodami, przyszło się takim osobom mierzyć, jak wiele blizn i traum noszą w sobie, ale też wyciągnąć kilka uniwersalnych refleksji i wartości. Mimo tak trudnego tematu Lisa Gardner potrafi utrzymać nastrój historii w ryzach - do towarzystwa Frankie daje kilka postaci, które swoim pozytywnym, acz ekscentrycznym podejściem budzą raz po raz uśmiech na twarzy, a sama intryga pozostaje w przyjemnych, choć zawiłych ramach fikcji i rozrywki. Myślę, że to może być jedna z najlepszych książek tej autorki, jakie miałam okazję czytać!

Niezastąpioną detektyw D.D. Warren, główną bohaterkę cyklu kryminalnego Lisy Gardner uwielbiam od pierwszej powieści, jednak do drugiej z jej bohaterek, Frankie Elkin, musiałam się przekonać. Albo to raczej ona przekonała mnie do siebie swoją niezłomnością w odnajdywaniu zaginionych osób, o których świat zapomniał. Tym bardziej że nie jest policjantką ani licencjonowanym detektywem, a zwykłą kobietą, która zamiast odznaki posługuje się sercem i niesamowitą intuicją.

Przypomina mi też trochę Jacka Reachera w przysłowiowej spódnicy (choć woli znoszone dżinsy),bo tak jak on nie ma miejsca, które mogłaby nazwać domem, podróżując z jednym plecakiem. I choć nie jest idealna (walczy z własnymi demonami) również nie brak jej dowcipu, sarkazmu i wrażliwości na krzywdę drugiego człowieka.

„Pocałunek na pożegnanie” to już czwarta część cyklu, w którym autorka skupia się na ludziach z marginesu społecznego, tym razem migrantach z Afganistanu, pokazując, jak niesprawiedliwie system traktuje zaginięcia osób z różnych grup społecznych. Frankie dostaje zlecenie odnalezienia młodej emigrantki, która znika, pozostawiając męża i czteroletnią córeczkę. I zaskakująco, to nie jej mąż zgłasza zaginięcie, a przyjaciółka, pewna, że kobieta nie porzuciłaby własnego dziecka.

Sytuacja gwałtownie się komplikuje, gdy na nagraniach z kamer monitoringu w miejscu brutaln3go, m0rderstwa zostaje uchwycona kobieta w identycznym hidżabie. Czy to poszukiwana przez Frankie Sabera? A jeśli tak, jaki ma udział w tej zbr0dni i, co ważniejsze, dlaczego zniknęła?

To, co w tej książce trafiło do mnie najbardziej, to forma narracji. Autorka umiejętnie przeplata bieżące śledztwo Frankie z chwytającymi za gardło fragmentami listów zaginionej kobiety do córeczki. Wyłania się z nich obraz jej wcześniejszego, szczęśliwego życia, które po przejęciu władzy przez talibów legło w gruzach, ale też niezwykłej więzi i niespotykanych talentów matki i córki.

Autorka trudną uchodźczą tematykę i coraz bardziej niebezpieczne śledztwo równoważy humorystycznym akcentem, który u każdego z pewnością wywoła uśmiech. Bo tym razem Frankie, w zamian za darmowy kąt do spania, opiekuje się gigantycznym legwanem i wężami, przy czym oczywiście nie brak zabawnych (choć raczej nie dla niej) perypetii.

To powieść, która nie jest nastawiona na spektakularne efekty śledcze i pędzącą akcję, pozwalając nam odkrywać kolejne elementy układanki w takim samym tempie, jak czyni to Frankie. Choć znajdziemy w niej zaskakujące zwroty akcji i tragiczne wydarzenia, to jednak w dużej mierze jest to obraz uchodźczego, niełatwego życia i bezkresnej matczynej miłości. Zakończeniem natomiast autorka złamała mi serce, by po chwili je posklejać. No, jak tak można 😊.