Pocałunek Judasza

Kolejna część serii o prokurator Brygidzie Bocian i kolejny strzał w 1️⃣0️⃣ 🎯.

Autor ponownie przenosi czytelnika w okolice Poznania lat '90, gdzie w pobliskim lesie zostają znalezione zwłoki dwóch mężczyzn. Znaleziony został również palec nie należący do żadnego z nich, jednak nie pobrano z niego odcisków, bo w sumie to po co, przecież właścicielowi i tak się już nie przyda. 🤷‍♀️

Pani prokurator Bocian prosi o pomoc komisarza Blaszkowskiego, ten to dopiero jest specjalista. 🤦‍♀️

Ponownie absurd goni absurd. Szkieły wkraczają do akcji jak metalowiec na koncercie Zenka. Monty Python polskiej policji lat '90. A wsztsko to zakrapiane procentami i osnute gęstym dymem najtańszych papierosów w miękkich opakowaniach. Jak już wspominałam przy pierwszej części ta seria jest REWELACYJNA !!!

Jeśli lubicie retro kryminały z nutką absurdu to będzie w sam raz dla Was.

Dziękuję autorowi oraz @wydawnictwomuza za podróż w czasie, książka trochę czekała na swoją kolej, ale nie mogłam się oprzeć temu by zacząć od pierwszej części. Będę ją polecać każdemu. 😊

Co powiecie na książkę osadzoną w latach 90-tych? Macie ochotę na taki retro kryminał z błyskotliwym humorem, interesującym wątkiem i barwnymi bohaterami? Jeśli tak, to dobrze trafiliście. Mam dziś do polecenia #pocałunekjudasza , który jest drugim tomem cyklu z prokurator Brygidą Bocian. 📚 Znajdziecie tu wyjątkowy klimat dawnych lat, ciekawie poprowadzone śledztwo, kilka trupów i sporo dziwnych akcji. 😃

•

Na leśnym parkingu w okolicy Pniew dochodzi do krwawej jatki. Bandyci mordują dwóch mężczyzn, a trzeciemu, ku przestrodze, odcinają palec. Lokalni policjanci są bezradni. Widząc ich nieudolność i brak kompetencji, prokurator Brygida Bocian postanawia zwrócić się o pomoc do swojego kolegi z Komendy Wojewódzkiej w Poznaniu. Komisarz Blaszkowski był kiedyś jej wakacyjną miłością, ale jak to na ogół bywa, uczucie szybko przeminęło. Na szczęście oboje są profesjonalistami i zwykle potrafią oddzielić życie prywatne od pracy.

Szybko okazuje się, że zamordowani goście pracowali dla Rycha Grubińskiego, który mimo starań, by wyjść z nielegalnych interesów, wciąż kręci z poznańskim półświatkiem. Bank, którego jest właścicielem oraz prezesem to dobra przykrywka, a pomoc Mirka Brodziaka, policjanta odchodzącego ze służby, jest nieoceniona. Prywatne śledztwo i sprawa prowadzona przez Blachę wkrótce się łączą. Czy wspólnie uda im się rozpracować grupę gangsterów nazywających siebie Młodymi Lwami?

•

Specyficzny humor, cięte riposty i bezbłędne dialogi. 😄 Świetnie odwzorowany klimat lat 90. oraz dynamiczna akcja sprawiają, że książkę czyta się przyjemnie i bardzo sprawnie. 🤩 Z pewnością sięgnę po następną część. 📖 A Was zachęcam do przeczytania! 🤗

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwomuza . ❤️

Jaką masz ulubioną rzecz z lat 90?

Na leśnym parkingu zostają znalezione zwłoki dwóch młodych mężczyzn. Wszystko wskazuje na to, że była to zaplanowana i zrealizowana z zimną krwią egzekucja. Nie wiadomo, kim są zabici, bo przy zwłokach nie było żadnych dokumentów. Na domiar złego na miejscu zbrodni zostaje znaleziony obcięty palec. Problem w tym, że oba ciała nie mają żadnych okaleczeń. Szybko okazuje się, że wyjaśnienie sprawy przerasta możliwości lokalnych policjantów. Dlatego młoda i ambitna prokuratorka Brygida Bocian zwraca się z prośbą o pomoc do swojego dawnego znajomego komisarza Mariusza Blaszkowskiego z Komendy Wojewódzkiej w Poznaniu.

Jak miło było wrócić do lat 90 i przypomnieć sobie tyle istotnych elementów. Autor zabiera nas w podroż w czasie, gdzie szklanki z koszyczkiem i Peweks są mianem luksusu. Morderstwo rozwiązywane jest przez tworzącą się policję, choć przyzwyczajenia milicjantów wciąż są obecne. Działo się dużo, mnogość wątków, które w pewnym momencie splatają się w spójną całość. Barwne postacie, przy których nie raz pojawił się uśmiech na twarzy. Teofil był moim ulubieńcem.

Książka jest drugą częścią o Prokurator Brygidzie Bocian. Zabrakło mi w tej części jej osoby. Pojawiała się, ale była jakby tłem, który nie wprowadzał wiele do historii. Może gdyby jej wątek został nieco bardziej rozbudowany i to ona wiodła prym w książce, to byłoby nieco ciekawiej. Może to kwestia, że początkowo nie mogłam wczuć się w klimat książki. Działo się wiele, przez co miałam wrażenie, że fabuła nie skupia się na zabójstwie. Autor jednak pokazał jak wszystkie elementy składały się na zakończenie. Jestem ciekawa kolejnej historii osadzonej w latach 90.

Z czym Ci się kojarzą lata 90-te?

To całe moje dzieciństwo, trzepaki, kasety magnetofonowe, kasety VHS , boazerie….. a teraz, kiedy pomyślę o tych czasach, to mam wrażenie, że były mniej kolorowe niż czasy obecne. Więcej w nich było szarości, brązów, czerni i … marazmu.

Tak też właśnie Poznań tamtych czasów przedstawia autor. Kawa w szklankach, wódka, papierosy zagraniczne, palone jeden za drugim, lombardy z magnetowidami i telewizorami kineskopowymi… choć ja dobrze wspominam ten czas, to nie… nie chciałabym ponownie żyć w tych latach. Obraz ukazany w tej historii jest przytłaczający… Milicja staje się policją, a świat przestępczy niemalże opanowuje miasto.

Na parkingu, gdzieś w lesie, zbiry zabiją dwóch facetów, a jednemu odcinają palec… ku przestrodze… w końcu Młode Lwy teraz rządzą. To nie koniec trupów, bo ze światem mafijnym nie ma co zadzierać.

Pierwszy raz czytając książkę skupiłam się bardziej nie na akcji, a na zakreślonej rzeczywistości. Sięgnęłam po ten tytuł głownie ze względu na czas, w którym wszystko się dzieje. W mojej głowie pamiętam go zupełnie inaczej, a teraz ujrzałam go w odmiennym świetle, brutalnym, pełnym niesnasek, machlojek, nielegalnych interesów, kontrastów, surowości i brudu. Czułam jakbym cofnęła się w czasie, jakbym znalazła się na ponurych ulicach Poznania i tylko szukałam bram kamienic, w których mogę się ukryć, bo tamta codzienność nie była zbyt przyjemna.

Wszystko spowite było dymem papierosowym, a przekleństwa wychodzące z ust chociażby policjantów nabierały jakby większej mocy, były bardziej bezwzględne i piorunujące.

Sama fabuła miała w sobie moc, dużo się działo, bardzo dużo, mocno, dosadnie, solidnie, bez pardonu i finał był gorzki, jak mocna herbata w szklance z koszyczkiem.

Jak się okazuje czasem lepiej nie wracać do minionych czasów, lepiej pozostawić je w głowie takim jakie się pamięta 😉

Rok 1991 to czas transformacji, kiedy milicja przekształca się w policję, ludzie zostają ci sami i muszą się przyzwyczaić do nowej rzeczywistości. Bandyci stają się bezwzględni, a w konsekwencji na parkingu zostają znalezione zwłoki dwóch młodych mężczyzn, wskazujące na egzekucję. Lokalna policja niezbyt sobie rodzi ze śledztwem, więc do akcji wkracza ambitna prokurator Brygida Bocian.

Niezwykłym atutem powieści jest idealnie odwzorowany świat lat 90, które osobiście uwielbiam. Błyskotliwy i ironicznych humor autora, którym opisuje daną rzeczywistość sprawia, że czyta się z przyjemnością, a także trafne spostrzeżenia i komentarze idealnie ukazują pracę policji jak i podejście do życia. Jesteśmy na etapie zmian ustrojowych, jednak mentalności i przyzwyczajeń nie da się zmienić z dnia na dzień. Postaci wyraziste i ciekawe, Teoś taki pocieszny, a Brygida twarda babka w męskim świecie, idealnie się odnalazła, trzymała ich w ryzach i kierowała śledztwem, naprowadzając ich na właściwy tor. Powieść jest wielowątkowa, każdy szczegół ma znaczenie dla sprawy i prowadzi do finału, którego nie sposób przewidzieć. Dużo się dzieje, jednak są momenty kiedy trochę mi się dłużyło, ale w ogólnym rozrachunku bardzo dobrze spędziłam z nią czas. Jestem pewna, że nie jest to ostatnie spotkanie z twórczością autora.