Po pierwsze nie szkodzić. Jana Berzelius. Tom 3

Po pierwsze nie szkodzić to 3. tom serii z prokurator Jana Berzelius. Tom 1. Naznaczeni na zawsze, był ciekawy, dobrze się go czytało. Może nie był to najlepszy kryminał świata, ale tez nie było żadnych zgrzytów, nie żałowałam czasu poświęconego na lekturę.

Gdy sięgałam po Biały trop oczekiwałam lektury co najmniej takiej, jak część 1.

Niestety. 2. tom jest znacznie gorszy od 1. Ba, nie można o nim powiedzieć niczego dobrego. W związku z tym byłam bardzo ciekawa, jaki będzie tom 3.

Nie jest to hit jeżeli chodzi o kryminał, ale czytało się nieźle, były nawet bardzo dobre momenty. Tym razem nie żałuję czasu poświęconego na lekturę, sięgnę po kolejne części serii. Jednak zupełnie nie rozumiem dlaczego autorka jest tak nierówną pisarką.

Wszystko zaczyna się gdy w jednym z mieszkań w Norrköping znalezione zostają zwłoki zamordowanej kobiety. Znajduje je ratownik pogotowia. Ale to dopiero początek. W błyskawicznym tempie dochodzi do kolejnego morderstwa. Rozpoczyna się śledztwo. Bardzo szybko wychodzi na jaw, że tym, co łączy obie ofiary jest osoba w/w ratownika medycznego Philipa Engströma. Na scenę wkracza znana z poprzednich tomów prokurator Jana Berzelius. Szybko wychodzi na jaw, że dwa zabójstwa to dopiero początek.

Jak się okaże, sprawa ma wiele aspektów i obok kryminalnej dot. zabójstw (i nie tylko) ma także inne, mniej kryminalne, a bardziej społeczne wątki. To typowe dla skandynawskich książek. Obok dobrego wątku kryminalnego mnóstwo, równie ważnych odniesień społeczno-obyczajowych. Nie inaczej jest z Po pierwsze nie szkodzić.

Ten tom, podobnie, jak i wcześniejsze, ciężko się czyta przynajmniej na początku. Autorka ma specyficzny styl. Trzeba go poznać, przyzwyczaić się do sposobu narracji. Gdy to nastąpi, lektura jest ciekawą przygodą. Schepp ma bardzo ciekawe pomysły na fabułę, w której za każdym razem, wątek kryminalny jest tylko pretekstem do ukazania problemu społecznego, ale także perypetii prywatnych pani prokurator.

W sumie nie zniechęcam, a lubiących skandynawskie kryminały, ich całą konstrukcję mogę nawet zachęcić do lektury Po pierwsze nie szkodzić. Trop obyczajowy bardzo dobry wątek kryminalny niezły, ciekawie skonstruowany. Jest kilka drobnych niedociągnięć, ale można na nie przymknąć oko. Nie jest to kryminał roku, ale warto po niego sięgnąć.

"Nigdy nie bała się śmierci. Śmierć była ostatecznym momentem (...) Po prostu końcem". Śmierci można się nie bać, ale są takie rodzaje śmierci, które mogą stanowić piekło za życia, po którym następny etap, jakikolwiek by on nie był- to jest już niebo...

.

Trzecia część szwedzkiej serii kryminalnej z prokurator Janą Berzelius. Mroczny skandynawski klimat, ale niekoniecznie skandynawski styl. Jest bowiem dynamicznie, fabuła pełna jest zwrotów akcji, z efektownym finałem, a przy tym ciekawą (chociaż nie nadmiernie rozbudowaną) warstwą obyczajową i psychologiczną. Makabryczne morderstwa, zagadkowy motyw, mrok unoszący się nad życiem bohaterów- to wszystko stanowi mieszankę, od której ciężko się oderwać.

.

Główną bohaterkę znamy już z poprzednich części. Wyrachowana samotniczka- tak widzą ją inni. Po raz kolejny dopadną ją demony przeszłości i sprawią, że stojąc na straży prawa - będzie musiała to prawo jednocześnie łamać. Będzie prowadzić "grę o wszystko", ryzykując przy tym zbyt wiele. Otrzymujemy także wyrazisty wątek kryminalny, który zdecydowanie trzyma w napięciu. Ktoś bowiem ze zbrodni robi sobie "jakiś zakrojony projekt artystyczny", który przeraża makabrą oraz poraża stopniem wyreżyserowania całości. W centrum dramatu - "pyłek błąkający się w powietrzu"... ON- "samotny nieudacznik błądzący po omacku w próżni", którego życie to "kłamstwa, więcej kłamstw i jeszcze więcej kłamstw". Autorka pokazuje nam przy tym codzienność ratownika medycznego i konsekwencje stresu, jaki ten rodzaj pracy ze sobą niesie. Odpowiedzialność za życie ludzkie oraz walka o ludzkie życie pod ogromną presją czasu pozostawiają ślad na psychice. Niektórych obrazów nie da się wyrzucić z pamięci, a pewnych sytuacji zapomnieć...

.

Krótkie rozdziały, lekki styl, dynamiczna akcja, kunsztowna kryminalna intryga, intrygująca postać głównej bohaterki. Czyta się rewelacyjnie. Polecam.

„Po pierwsze nie szkodzić” to już trzecie spotkanie z Janą Berzelius. Emelie Schepp ponownie zabiera nas do mrocznego świata zbrodni, którą będziemy starali się rozwikłać. A proszę mi wierzyć nie będzie to łatwe, gdyż autorka zadbała, aby zawiłość intrygi nie pozwoliła nam prędko wpaść na właściwy trop. I to właśnie jest cechą najbardziej pożądaną w bardzo dobrym, rasowym kryminale. Bez wątpienia ten należy do tego grona.

Na kartach „Po pierwsze nie szkodzić” będziemy uczestnikami zawiłego dochodzenia. Pewnego marcowego poranka w jednym z mieszkań w Norrköping odnaleziono ciężko ranną kobietę. Pierwszy, który udziela jej pomocy, jest przybyły na miejsce zdarzenia pielęgniarz Philip Engström. Jak się okazuje to nie koniec, ponieważ niebawem dochodzi do kolejnej zbrodni. Zatem Jana Berzelius będzie miała ręce pełne roboty. Wraz z inspektorem Henrikiem Levinem i inspektor Mią Bolander zrobi wszystko, aby poznać personalia osoby odpowiedzialnej za ten akt zbrodni. A my nie wypuścimy książki z rąk, dopóty, dopóki nie poznały finałowej sceny tej historii. Historii zatrważającej, genialnie poprowadzonej przez Emelie Schepp.

Nie da się ukryć, że „Po pierwsze nie szkodzić” to kryminał z górnej półki. To historia, która zaskoczy najbardziej wytrawnych miłośników gatunku. Jeśli sądzicie, że w kryminale już nic Was nie zaskoczy, to koniecznie sięgnijcie po książkę szwedzkiej pisarki. Zaskoczy Was to, że autorka tak genialnie poprowadziła nitki tej fabuły. I ten skandynawski klimat, to jest to, co kocham. Każdy fan solidnie skrojonego kryminału znajdzie w tej historii coś dla siebie – zawiłą kryminalną zagadkę oraz styl, który zahipnotyzuje każdego z nas.

Jeśli kochacie kryminały i uwielbiacie brać udział w rozwiązywaniu mrocznych zagadek to „Po pierwsze nie szkodzić”, jest właśnie dla Was. Akcja, zagadka, klimat, to przepis na doskonały kryminał. Emelie Schepp go zna i nie zawahała się go użyć i rozpisać na kartach tej książki. Jeśli jeszcze nie czytaliście dwóch wcześniejszych książek z tej serii, to zdecydowanie polecam sięgnąć po „Naznaczeni na zawsze” oraz „Biały trop”. Ta seria rozgrzeje Was do czerwoności.

Książka „Po pierwsze nie szkodzić” ukazała się nakładem Wydawnictwa Sonia Draga