Plan doskonały. Duże Litery

„Plan doskonały” Izabelli Frączyk może nie jest dziełem idealnym, ale ja nie miałam problemów z czytaniem tej książki z kilku powodów. Twórczość pisarki jest mi znana i nigdy nie należała ona do arcytrudnej. Poza tym, często odwiedzam filie biblioteczne, mam swoją ulubioną i akurat ktoś zwracał ten tytuł. Poprzednia czytelniczka mówiła, że raczej nie będę się nudzić. Miała rację, choć i bywa, że kilka rozdziałów uznać można za przegadane, niepotrzebne i mało realistyczne. „Plan doskonały” nie jest przypisany do fantastyki, a nieraz czułam się tak, jak gdybym znalazła się w centrum jakiejś mało prawdziwej opowieści.

Ania, główna bohaterka, to w pewnym sensie przykład młodych polskich dziewcząt, które pragną wybić się z tak zwanych wiejskich dziur i zrobić oszałamiającą karierę w mieście. Takie marzenie nikogo nie dziwi, ale na tym podobieństwo Anki do współczesnych nastolatek się kończy. Jestem przekonana, że wielu czytelników chciałoby wstrząsnąć tą jakże bezwstydną, idącą po trupach dziewuchą. Nie ma ona bowiem żadnego problemu z tym, by bawić się w tak zwany sponsoring, umawiać się z żonatymi i dużo starszymi od siebie mężczyznami. Dla niej liczą się tylko pieniądze, natomiast uczucia to coś błahego, zbędnego, nieistniejącego. Energia Ani do korzystania z uroków bogactwa jest „uzasadniona”- rok temu szansę studiowania wymarzonego kierunku, czyli fizjoterapii, straciła niemal o włos. Przepadło wszystko- nie tylko kariera naukowa, ale przede wszystkim picie, zabawa i mocno nieetyczne kontakty.

Co ważne, Halina, matka Anny, ma tylko ją, więc boi się stracić ukochaną córkę. To tylko wątek powierzchowny, gdyż samo ówczesne życie kobiety było akurat bardzo ciekawie opisane. Nie chcę zdradzać szczegółów, ale warto zapoznać się i z jej perypetiami miłosnymi. Autorka uświadomi zapewne niejednemu odbiorcy, że wstępowanie do bogatego grona rodzinnego wcale nie jest takie proste. I czy pieniądze rzeczywiście szczęścia nie dają? A może to tylko banał, a tak naprawdę pragniemy kąpać się w sławie i chwale? Warto samemu to ocenić i dojść do konkretnych wniosków. Mogą się one bardzo różnić, co wcale mnie nie dziwi.

Izabella Frączyk nie zapomniała także podkreślić, jak mocne było kiedyś pojęcie wstydu społecznego. Hasło: co ludzie powiedzą wcale nie stanowiło kopii słynnego angielskiego serialu, tylko było kompromitacją do potęgo setnej. Czy dziś młode kobiety koncentrują się na ocenie osób trzecich? Cóż, konfrontacja postaw Haliny i Anny każe nam uznać, że czasy bardzo, ale to bardzo się zmieniły…

Myślałyście też, Drogie Czytelniczki, jaki powinien być współczesny wybranek, kandydat na męża/partnera? Anna bezwstydnie podkreśla, że liczy się tylko prezencja, kasa i dobry seks. Jej zdaniem nie istnieją już książęta na białym koniu, ale czy jej „wybory” można pochwalać? Wszak nawet Maryla Rodowicz przekonywała nas, że „to, co nas podnieca, to się nazywa kasa”. Seks także. Czytelnicy na pewno zauważą, że główna bohaterka swą odważną postawę przejęła po ojcu, a wiadomo, że z genami się nie wygrywa… Dlaczego o nim wspominam? Nic nie zdradzę, bo to bardzo istotny wątek.

Jak jednak skończy się celowanie w starszych, żonatych, mężczyzn, którzy wręcz zapatrzeni są w młode, piękne ciało Anny? Nie jest ona też typową blondynką z kawałów, o nie! To bardzo mądra, młoda kobieta, która wie, czego chce. To mistrzyni manipulacji, łamania serc i szukania korzyści. Cieszę się, że finał opowieści nie został zniszczony czy napisany w nudny sposób.

Czy polecam tę powieść? Nie jest ona wybitna, lecz jeśli kogoś interesuje temat sponsoringu od kuchni, to na pewno szybko pochłonie wszystkie rozdziały. Celowo też nie wspominam o wszystkich bohaterach, zwłaszcza drugoplanowych- lepiej samemu połączyć wszystkie elementy.

Ania jest młoda, ambitna i ma plan na życie. Plan doskonały 😉 Plan jest taki, aby się wyrwać z sądeckiej wsi i zacząć żyć naprawdę. Co to dla niej znaczy? Wygodnie, samodzielnie, bez wysiłku, na poziomie, jaki do tej pory tylko obserwowała u bogatej kuzynki. Jej szansą są studia w Krakowie. Marzy o tym od dawna. Jest wyrachowana, ale wie, że wykształcenie jest ważne. A że przy okazji jest urodziwa i sprytna? No cóż…to tylko pomaga w drodze do celu. Nie zawaha się, by dopiąć swego.

Ależ to się świetnie czyta. Widziałam opinie, że Ania nie zdobyła sympatii niektórych czytelników, ale ja jestem nią zachwycona. Podziwiam jej konsekwencję, samokontrolę i umiejętność planowania. Nawet kiedy życie rzuca jej kłody pod nogi, ona dalej prze do przodu. Świetnie wykreowana, prawdziwa bohaterka. Jedna z tych, które się pamięta jeszcze długo po lekturze. Nawet jeśli momentami, wywracasz oczami, jak bardzo jest wyrachowana. Bo wiesz, że w głębi serca, to jest dobra dziewczyna, tylko bardzo pragnie mieć więcej, niż samotna matka może jej ofiarować. Czy doskonały plan Ani wypali? Przeczytajcie i przekonajcie się sami. Polecam!

Dobrego weekendu

Ania to postać, której nie da się polubić, a jej charakter i roszczenia względem życia odstraszy wielu. Ale wiecie co? Ona mnie nie irytowała, a fascynowała! Bo jej dążenie do wyznaczonego celu i osiąganie kolejnych punktów z opracowanego planu było godne podziwu. Nawet przeciwności losu i kłody rzucane przez życie nie były w stanie jej powstrzymać. Ale czy na pewno? Ta książka tak mnie pochłonęła, że mam ogromną nadzieję na kontynuację. Zakończenie było jak ostatni odcinek serialowego sezonu – intrygujące i sprawiające, że chce się więcej tu, teraz, natychmiast, a to dlatego, że na scenę wszedł nieobliczalny los i pokazał, co potrafi. I chętnie bym się przekonała, jak z tym wszystkim poradzi sobie Ania i czy te doświadczenia jakoś ją zmienią, a może wręcz umocnią w przekonaniu o słuszności swojego postępowania. Jak widać, książka wywołała we mnie dużo rozmyślań. Ale to dobrze.

Jakiś czas temu postanowiłam, że spływa do mnie tyle książek z niebieskimi okładkami, że w końcu muszę zrobić jedną półeczkę, na której będą właśnie tylko niebieskie okładki. A Wy układacie w jakiś sposób książki w swoich biblioteczkach?

No i teraz przyszedł ten moment, że ostatnio odbieram tylko zielone okładki! I też już mam w planach specjalnie oddzielną półkę dla nich i muszę je ułożyć kolorystycznie. Dlatego też niesamowitą radość wywołała u mnie nowość od Wydawnictwa Bookend, bo okazała się być w odcieniach niebieskiego, więc musze teraz dla niej wygospodarować miejsce na półce niebieskiej!

Ale wracając do samej książki... bo przeczytałam ją na legimi w oczekiwaniu na egzemplarz papierowy i w sumie mnie to cieszy, bo nie chciałabym zniszczyć tak pięknej okładki. I właśnie również z tego powodu po tę książkę sięgnęłam.

Poznajemy główną bohaterkę, Anię. Z opisu można śmiało wywnioskować, że to młoda osoba, która chciałaby się wyrwać ze wsi i z braku perspektyw na lepsze życie więc jej celem stają się studia w Krakowie. Z jednej strony bardzo ciekawa opcja i można się srogo pomylić co do dziewczyny. To nie jest osóbka, której zależy na tym aby było w życiu lepiej. To osoba pozbawiona wszelkich skrupułów i hamulców. To osoba, której nie da się lubić, serio.

Ania jest też śliczna i zamierza to wykorzystać. Sprowadza się to do tego, że zaczyna manipulować rodziną, ale nie tylko, bo mężczyznami także. Wszystko po to, aby osiągnąć swoje cele. I to jest ten moment, w którym muszę autorce przyznać, że stworzenie tak negatywnej postaci miało swój określony cel i tytuł ma jak najbardziej przełożenie na to, co dzieje się w fabule.

Czytając o Ani, o jej podejściu do życia, do innych ludzi powoli zaczyna się do niej czuć coraz większą niechęć, ale w tej książce chodzi o to, żeby zobaczyć, że granice są stawiane w jakimś celu, że karma potrafi wracać i uderzać ze zdwojoną siłą, a planu doskonałego nie ma, bo każdy może się gwałtownie zmienić.

Suma summarum, to wciągająca opowieść o tym, że ludzie potrafią być perfidni, że dla własnych korzyści potrafią krzywdzić innych i zacierać granice tylko po to, by osiągnąć swój cel. Dlatego myślę, że jako obyczajówka sprawdza się w zupełności mimo, że zamiast podążać za główną bohaterką, za jej wyborami i zamiast chcieć jej towarzyszyć, to jednak czeka się aż się potknie.

Może "Plan doskonały" mnie nie zachwycił, może nie będzie wśród moich ulubieńców stać na półce, ale mimo wszystko uważam, że ma w sobie coś, co przyciąga i w środku jest całe mnóstwo prawdy o ludziach i jeszcze więcej powodów do tego, aby się zatrzymać i przemyśleć pewne kwestie.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Bookend.

„Plan doskonały” to książka dosyć nieoczywista. Liczyłam na przyjemną powieść obyczajową, coś w rodzaju serii „Stajnia w Pieńkach”, a dostałam coś znacznie innego.

Ania to dziewiętnastoletnia dziewczyna, która marzy o wyjeździe do wielkiego miasta na studia. W końcu jej się to udaje. Wyrusza do Krakowa studiować fizjoterapię. Dziewczyna nie ma pieniędzy więc musi sobie jakoś radzić i dlatego obmyśla plan.

Gdyby Ania nie była moralnie zepsuta to faktycznie byłaby to świetna książka. Jednak Ania postanawia znaleźć sobie sponsora i w taki sposób zapewnić sobie dostatnie i przyjemne życie. Niestety wszystko zaczyna się sypać i tak Ania wymyśla kolejny plan i kolejny. Manipuluje ludźmi bez żadnych skrupułów, aby tylko odnieść korzyść dla siebie. Naprawdę próbowałam doszukać się w niej jakiś dobrych cech, myślałam również, że książka wybroni się końcówka… jednak końcówka też zawiodła.

Nie jestem pewna czy to książka ku przestrodze, czy po to żeby dobrze się bawić. Jeżeli po to drugie to nie każdemu przypadnie ona do gustu. To że dzisiejszy świat jest jaki jest nie znaczy, że w książkę trzeba wkładać wszystkie jego problemy.

Wiem, że może to trochę za mocna ocena, ale ja byłam dosyć zniesmaczona tą powieścią, a szkoda, bo lubię styl w jaki pisze autorka. Mnie książka nie musi szokować, dla mnie liczy się przyjemność z czytania, a tu niestety tego mi zabrakło.