Plac Leńskiego

Jesteście gotowi na sentymentalną podróż w czasy głębokiego PRL-u ? Ta autobiograficzna powieść zachwyci nie tylko tych, którzy te czasy pamiętają, ale i tych, którzy chcieliby zaczerpnąć klimatu tamtych lat. Przepełniona wspomnieniami opowieść zabierze nas do dawnej Warszawy, do miejsc, których już nie ma. baza Różyckiego, Saska Kępa, Śródmieście, Praga, dalej Plac Leńskiego. Autor nie tylko obrazowo przywołuje klimat tamtych dni, ale używa tez specyficznego, szczerego języka, nie stroni od wulgaryzmów. Momentami śmieszna, momentami gorzka opowieść pełna anegdot ze szkolnych lat Danka (Daniela), ukazująca powolne dorastanie, wakacyjne podróże i marzenia. Polecam ją szczególnie znającym topografię Warszawy.

Książka "Plac Leńskiego" to najlepsza retrospektywa jaką ostatnio napisano. Właściwie rzecz dla każdego. Boć ja w wieku autora będąc (w 3 klasie) musiałem wierzyć ,że jest nas 2,5 mld na ziemi, a autor jest o 0,5 mld młodszy! Tak czy inaczej, panu Danielowi należą się gratulacje ,co też czynię. Książkę czyta się "jednym tchem".

"Plac Leńskiego" Daniel Wyszogrodzki

Danek od śmierci matki wychowywany jest przez dziadków. Ojciec ze względu na wykonywany zawód nie poświęca synowi zbyt dużo czasu. Chłopiec uczy się funkcjonować w warszawskim społeczeństwie, poznaje przyjaciół i rozpoczyna burzliwe życie szkolne...

"Plac Leńskiego" jest powieścią autobiograficzną, choć początkowo nic na to nie wskazuje, ponieważ czyta się ją jak scenariusz świetnego filmu.

Fabuła historii przedstawionej przez Daniela Wyszogrodzkiego toczy się w czasach PRL-u, więc okresie rozmaitych absurdów, irracjonalizmów, niedorzeczności, skandali i nonsensów, ale też szczęścia, radości, rozśpiewania i roztańczenia, bowiem po wojnie Warszawa, a raczej jej dzielnica Praga, budzi się do życia; wspomnienia dramatycznych wojennych przeżyć pozostają ukryte w pamięci mieszkańców, gdyż nie można o nich mówić, dzielić się nimi, jednak w domowym zaciszu są one przekazywane młodszym pokoleniom, w tym Dankowi, który z pasją wysłuchuje opowieści dziadków i ojca.

Pierwszorzędnym punktem odniesienia w książce jest tytułowy Plac Leńskiego, który dla głównego bohatera stanowi centrum wszechświata, oś kuli ziemskiej. To miejsce kształtuje jego osobowość, kreuje jako taki światopogląd, perspektywę patrzenia na sprawy bieżące, a także postrzeganie ówczesnej trudnej rzeczywistości, gdy sklepy świeciły pustkami, a władza rozsiewała wszechobecną, wpływającą destrukcyjnie na obywateli propagandę.

Pisząc o znakomitej, stanowiącej gratkę dla koneserów literatury opowieści, jaką jest "Plac Leńskiego", nie mogę pominąć genialnego wręcz nakreślenia realiów życia w socjalistycznej Warszawie, która niedawno podniosła się z gruzu i pyłu. Autor umiejętnie, z dużym wyczuciem i gracją oprowadza czytelników po najważniejszych punktach na mapie Danka, wśród których znajdują się mosty, linie komunikacyjne, słynne zoo, jak i rzecz jasna warszawska starówka. Historia opisana przez Wyszogrodzkiego przeplatana jest niedługimi wspomnieniami jego dziadków z okresu przedwojennego i wojennego, które czynią obraz tworzący się w naszej wyobraźni pełniejszym, bardzo detalicznym.

"Plac Leńskiego" jest również fascynującą, nostalgiczną historią o dorastaniu. To jeden z najistotniejszych motywów pozycji. Z rosnącym z upływem stron zaciekawieniem, obserwujemy kształtowanie osobowości Danka przez wiele czynników - szkołę, rówieśników, rodzinę, pochłanianą literaturę oraz, jak wcześniej wspomniałem, Plac Leńskiego. Tak więc portret psychologiczny głównego protagonisty pozostaje bardzo wyraźny, mocno nakreślony, wielowarstwowy i rozbudowany na każdym poziomie. Jako że podążamy za Dankiem ciągle, to poznajemy go "od podszewki", wszystkie jego fantazje, zainteresowania, poglądy polityczne moralne i religijne. Przed naszymi oczyma jawi się sylwetka inteligentnego, nieco beztroskiego i zagubionego chłopaka z krwi i kości. Daniel Wyszogrodzki rzetelnie dotyka każdej sfery życia socrealistycznego nastolatka - pierwsze miłości, seksualność, naukę, dylematy, przed którymi postawiony zostaje bohater.

Warsztat pisarski Wyszogrodzkiego charakteryzuje się niesamowitą oryginalnością, naturalnym językiem oraz swoistą prostotą przekazu. Dzięki swoim umiejętnościom autor otworzył przed nami bramę do "komunistycznego raju", jednak nie udałoby się to, gdyby nie wyjątkowy styl właśnie. "Plac Leńskiego" pisany jest bardzo błyskotliwie, przenikliwie, z ogromną dozą humoru tamtych lat. Przyznam, że niejednokrotnie zdarzyło mi się parsknąć śmiechem. Tego stylu pisania nie da się podrobić, jest ON niebanalny i zwyczajnie zachwycający.

Mimo to, że owa powieść naprawdę mi się podobała, to mam do niej małą uwagę. Według mnie, zabrakło balansu pomiędzy dynamizmem a monotonią, przez co książkę czyta się żmudnie, w wolnym tempie.

Reasumując, Daniel Wyszogrodzki stworzył opowieść sentymentalną, z nutą nostalgii i tęsknoty, ale też przepełnioną śmiechem, ciętą ripostą oraz duchem minionej epoki zarazem radosnej i strasznej. Ta historia z pewnością zawróci w głowie wielu czytelnikom. Polecam.

⭐7/10

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Marginesy.

Nie ukrywam, nie wiedziałam czego się po tej książce spodziewać. To debiut literacki Daniela Wyszogrodzkiego. Nie to jest jednak ważne.

Zapytacie może, a co się wobec tego liczy?

Liczy się najbardziej to, jaki jest to debiut. Jestem bardzo zadowolona z lektury. Zaskakująco dobra, ba momentami doskonała książka. Wyśmienity debiut.

Plac Leńskiego to książka wyjątkowa. Mnóstwo w niej najróżniejszych fantazji, porównań, śmiechu, a także sporo wzruszeń i refleksji, nostalgii.

To niezwykła opowieść o dorastaniu w PRL-u. To historia, która wielu zadziwi, poruszy, a jeszcze większej grupie czytelników przypomni ich młodość.

To opowieść o kilkuletnim chłopcu, półsierocie, który mieszka na warszawskiej Pradze, którego głównym zajęciem jest wyglądanie przez okno kamienicy, w której mieszka. Plac Leńskiego to cały świat tego chłopca, samotnego, niekochanego i nad wiek dojrzałego. Danek marzy, żeby coś się działo, coś się zmieniło, żeby świat, który może poznać był większy i nie ograniczał się tylko do muzyki, książek i widzianego z okna mieszkania Placu Leńskiego.

Wychowywany bez matki, przez zapracowanego ojca, który z nową ludową władzą jest za pan brat, Danek ma okazję jeść dobre rzeczy nie dostępne dla innych, a na wakacje jeżdzić nad ciepłe morza do ekskluzywnych w tym czasie kurortów. Taka postawa, sposób życia ojca Danka nie podoba się dziadkom chłopca, którzy są patriotami i zagorzałymi przeciwnikami władzy ludowej. Na tym tle mają miejsce liczne niesnaski i zawirowania.

Debiutujący autor, Daniel Wyszogrodzki snuje porywająca, świetnie napisaną opowieść autobiograficzną. Czyta się ją na równi z rozrzewnieniem, ciekawością, jak i ulga, ze te czasy już minęły...ale czy naprawdę minęły...?

Opowieść jest świetnie napisana. Lekko się ją czyta, szybko. lekturę przerywały mi tylko refleksje, jak wiele mamy obecnie podobieństw do czasów sprzed x lat, gdy dorastał Danek.

Poza tym wracałam do wspomnień z mojego wczesnego dzieciństwa, do tamtych czasów, które w wielu aspektach były nieciekawe, trudne, ale ludzie byli dla siebie bardziej życzliwi, mili, po prostu ludzcy.

Świetna, doskonale napisana, godna polecenia lektura pełna wspomnień, łotrzykowskich przygód, klimatu Warszawy rodem z PRL-u.

Książka ta jest dla mnie podróżą sentymentalną do lat dzieciństwa i wczesnej młodości.

Autor doskonale obrazuje miejsca , ludzi , przeżycia i relacje z tamtych lat. Pozwala na magiczne wspomnienia tego co już było , co stało się ulotne , schowane głęboko w zakamarkach pamięci. I właśnie podczas lektury ta pamięć ożywia się , przywołuje ulubione programy telewizyjne , rodzinne wieczory , kiedy wszyscy razem słuchali radia. Zakup pierwszego telewizora , z którego jak z magicznego pudła wydobywały się dźwięki i obrazy dobranocek dla dzieci , programów typu "Zrób to sam" czy filmów fabularnych.

Narrator barwnie relacjonuje obraz Warszawy z tamtych lat, kreśli podział społeczeństwa , wskazuje na istotne różnice wynikające chociażby z przynależności do miejsca zamieszkania .

Sądzę , że powieść ta mogłaby być dobrą lekturą uzupełniającą dla współczesnej młodzieży pragnącej zgłębić tajniki życia w socjalistycznej Polsce .Starsi odnajdą tu na pewno klimat minionej epoki , powrócą wspomnieniem , zaczerpną sił.