Piotr(uś) w pakiecie

„Piotr(uś) w pakiecie” to druga książka Anny M. Brengos, z którą się zapoznałam. Sądziłam, że tematyka samotnego tacierzyństwa będzie tu rozwinięta w sposób bardziej psychologiczny, jednak tak się nie stało. Sam pomysł na fabułę był bardzo dobry- polskie społeczeństwo przyzwyczajone jest bardziej do tego, że to matki zostają same i muszą poradzić sobie z cieniem i blaskiem wychowywania małego dzieciaczka. Niestety, problem też także dotyczy ojców, o czym chciała nam przypomnieć pisarka. Czy zrobiła to dobrze? Moim zdaniem niezbyt, co nie oznacza, że jedna z jej nowszych propozycji jest totalnie do niczego. Po prostu uważam, że czytelnicy potraktują tę książkę jak czytadełko, którego lektura potrwa góra 2-3 godziny. Odbiorców nic nie zaskoczy- ot, jest to po prostu bajka z happy endem, bez ewidentnych przeszkód i znajomości problemu.

Główni bohaterowie to mieszkańcy Warszawy. Zarówno Marta, jak i Piotr znają się niemal od dziecka. Wspólnie dzielą oni mały bliźniak, a zatem codziennie się widzą i lubią sobie docinać, oczywiście w wesoły sposób. Oboje są też bardzo zapracowani i jak dotąd nie zauważyli, że coś ich do siebie przyciąga. Wszystko zmienia się właściwie z dnia na dzień- gdy Piotr otwiera drzwi, widzi swoją dawną partnerkę z dzieckiem i torbą podróżną. Oznajmia mu, że teraz to on zajmie się owocem ich romansu. Piotr, choć oszołomiony, nie wypiera się ojcostwa i od teraz w jego mieszkaniu przebywają dwie osoby- Piotr duży i Piotr Mały. Czy zabiegany mężczyzna, który nigdy nie planował dziecka, poradzi sobie z ogromem obowiązków? Czy ktoś mu pomoże? Jak zareaguje Marta, jego odwieczna sąsiadka? Jeśli macie ochotę na coś lekkiego- usiądźcie do lektury.

Jak wiadomo, dziecko nie jest zabawką, ani też nie może być traktowane jak kukułcze jajo i nie podrzuca się go komuś w sposób permanentny. Owszem, są przedszkola, można wynająć nianię, ale przecież dziecko potrzebuje bliskości obojga rodziców, prawda? W tym przypadku uważam, że autorka opisała historię małego chłopca nieco po macoszemu. Wszystko tu układa się niemal pięknie, bajecznie, idealnie, a doskonale wiemy, że życie pisze różne scenariusze. Każda historyjka związana z wychowywaniem Piotrusia miała w czytelniku wywołać salwy śmiechu, ale co za dużo, to niezdrowo… Jak już ktoś słusznie zauważył, ciekawe czy pisarka sama ma dzieci i rozumie wiele kłopotów wychowawczych…?

Jedyne, co było w tej książce choć trochę ciekawe, to postawa pani Ireny, matki Piotra dużego. Jej wysokie mniemanie o sobie, ciągłe upokarzanie syna niejednego czytelnika doprowadzi do szału. Jak widać w tej lekturze, nie każda matka ma złote serce i nie każda matka pragnie być babcią.

Czy polecam tę książkę? Nie do końca, gdyż dla mnie była po prostu za łatwa, mało odkrywcza, banalna, bez odpowiedniego podejścia do trudnego tematu, jakim jest samotne i nieoczekiwane wychowywanie dziecka. Nie oznacza to jednak, że zrezygnuję z innych powieści pani Brengos. Istotnym plusem jest też to, że Wydawnictwo Lucku postarało się o edycję z bardzo dużą czcionką, a zatem osoby niedowidzące bez żadnych problemów będą mogły zatopić się w stworzonej historii obyczajowej.

Pojawienie się dziecka na świecie powoduje, że nasze życie przewartościowuje się. Zmienia się o 180 stopni i już nie jesteśmy panami własnego czasu, ale musimy go dzielić z małą istotką. Jak myślicie? Jak się czuł Piotr gdy z dnia na dzień jego była pojawia się pod drzwiami z dzieckiem i oznajmia mu, że „ to twój syn, teraz Ty się nim zajmij”.

Duży Piotr do tej lekkoduchem i beztroskim człowiekiem i nagle musi zmienić swoje przyzwyczajenia i swoje otoczenie. Jak się odnalazł w nowej rzeczywistości?

Mały Piotruś to bystre i mądre dziecko, które jest ciekawe świata. Zadaje wiele pytań i na wiele pytań zna również odpowiedź.

A co się stało z matką? Czy wróciła po syna? Jeśli chcecie dowiedzieć się kto to Tusia i jaką rolę odgrywa w życiu małego chłopca? Przekonajcie się sami.

Książkę jest lekka i przyjemna. Czyta się bardzo szybko, ponieważ nie jest gruba, a do tego posiada powiększone litery. Autorka posługuje się łatwym językiem. Jednak czegoś mi brakowało w tej historii. Nie dostarczyła mi emocji, na które czekałam po przeczytaniu pierwszych stron o tym, że nagle dorosły mężczyzna musi zmienić wiele w swoim życiu i odnaleźć się w nowym ładzie. Brakowało mi tu trochę bardziej rozwiniętego wątku Marty i opisu uczuć jakie rodziły się w młodym tatusiu. Odniosłam wrażenie, że facet za szybko przyjął do wiadomości fakt, że ma dziecko. Ale to są moje odczucia, może Wy będziecie mieć inne, bo pomimo wszystko polecam tę książkę na letnie wieczory.

Marta mieszka w bliźniaku, a za ścianą ma uroczego, aczkolwiek dokuczającego jej sąsiada Piotra. Kiedy w jego domu niespodziewanie pojawia się jego była z dzieckiem, oświadczając mu, że to jego syn, którym teraz on ma się zająć jest w lekkim szoku. Oczywiście pomocy szuka u sąsiadki, która jest niezastąpiona i we wszystkim mu pomaga. Czy teraz życie Piotra się odmieni za sprawą syna? I jaką rolę w tym wszystkim odegra Marta?

Czytanie tej książki od początku do samego końca było niezwykłą przyjemnością. Mały, rezolutny Piotruś to chłopczyk, który zawładnął moim sercem. Niezły z niego kombinator, który doskonale wiedział jak zagadać, aby coś dla siebie ugrać. Pomimo swojego wieku, to niezwykle inteligentne i mądre dziecko. Pokochał swojego ojca w mgnieniu oka, ale również i sąsiadka stała mu się niezwykle bliska.

Marta to opanowana, zawsze znajdująca na wszystko rozwiązanie kobieta. Ze swoim sąsiadem wciąż się droczą, ale jedno na drugim zawsze może polegać.

Piotr natomiast pod wpływem syna musi nagle wydorośleć i zacząć myśleć nie tylko o sobie, ale również i o nim. Chce mu zapewnić jak najlepszy byt, choć wielu rzeczy sam musi się dopiero uczyć.

Cała ta trójka bohaterów tak naprawdę tworzy niezły team, dlatego tak dobrze czytało się tę powieść i obserwowało ich życie. Mnie całkowicie kupił mały Piotruś, który momentami potrafił rozbawić mnie do łez, a innym razem znowu zaskoczyć swoją logiką. Aż chciałoby się mieć takiego chłopczyka we własnej rodzinie.

Anna M. Brengos napisała niezwykłą powieść o samym życiu, które mogłoby spotkać każdego z nas. Bo jak sami dobrze wiemy, życie potrafi zaskakiwać w najmniej oczekiwanym momencie. Nasi bohaterowie zostają zaskoczeni, ale pomimo tego starają się poukładać jakoś życie, głównie ze względu na małego chłopca, który pojawił się z dnia na dzień. Niby osobno, ale tak po prawdzie to wciąż razem. Niby sąsiedzi, a tak jakby coś więcej. Zarówno Marta jak i Piotr mają niezwykle dobre serca i wielkie pokłady czułości w zanadrzu. Czy w końcu pozwolą sobie na to, aby w ich życiu nie dzieliła ich tylko ściana domu?

Autorka porywa nas w świat, który tak naprawdę nie różni się niczym szczególnym od naszego dotychczasowego. Pozwala nam poznać niezwykłych bohaterów, którzy zostali świetnie wykreowani. Nie są idealni, bo nie ma idealnych ludzi, uczą się na własnych błędach starając się wyciągać z nich własne wnioski. Jesteśmy tutaj również świadkami, jak bardzo dziecko potrafi zmienić bieg naszego życia i wywrócić je niemalże do góry nogami. Dzieci uczą nas, tak samo jak i my je, wzajemnie możemy czerpać korzyści z tej relacji. Kiedy w naszym beztroskim dotąd życiu pojawia się mała, młoda osóbka za którą trzeba wziąć całkowitą odpowiedzialność  nic nie jest już takie jak wcześniej. Najpierw jest szok, niedowierzanie, ale z każdym kolejnym dniem zaczynamy sobie uświadamiać, że już nie wyobrażamy sobie życia bez tejże osoby.

"- A jaka jest różnica między urządzaniem przyjęć a przyjmowaniem gości?

- Na przyjęciu najważniejsze jest przyjęcie, a jak się przyjmuje gości, to najważniejsi są goście.

- Czy ty lubisz przyjmować gości?

- Lubię, bo przynoszą prezenty i można jeść ciasto.

- To ciasto jada się tylko, kiedy przychodzą goście?

- Nie, ale wtedy jest więcej niż jedno ciasto. Mogę kawałek?"

Powieść jest napisana lekkim językiem, więc czyta się niezwykle płynnie i szybko. Nie brakuje tutaj emocji, zabawnych momentów, mądrości dziecka oraz zrozumienia i uświadomienia sobie pewnych spraw. Ja jestem zauroczona tą powieścią i tak naprawdę żal było mi się rozstawać z bohaterami. Dodatkowo książka posiada większe litery, co jest dodatkowym ułatwieniem przy czytaniu.

"PIOTR(uś) w pakiecie" to interesująca historia dwóch mężczyzn oraz uroczej sąsiadki. Gwarantuję wam, że jak już zaczniecie czytać nie będziecie mogli się oderwać. Gorąco polecam!

Lekka niczym puch, urocza jak pierwszy uśmiech dziecka, ciepła jak pierwszy kocyk noworodka. Przyjemna jak słodka truskawka, orzeźwiająca niczym lody latem i taka czysta jak dusza niemowlęcia. Te wszystkie emocje kłębiły mi się w głowie podczas jej czytania. Tutaj nie niegodnych zachowań, są tylko takie, które tłumaczą w zabawny sposób, by Piotruś mógł pojąć. Jeśli jest krzywda, to szybko ją łagodzą, gdyż zależy im na dobru dziecka. Jeśli chłopiec nie był czegoś pewny, zaraz z pomocą przychodziła mu Tusia i na spokojnie wszystko tłumaczyła. Co prawda jego tatuś miał ogrom przeżyć, gdyż o roli ojca dowiedział się znienacka, to jednak znalazł sposób, choć bardzo pokraczny i czasem nie do pojęcia, ale miał kto się Piotrusiem zająć. Bywało, że wędrował z rąk do rąk, od sąsiada do sąsiada i to w najmniej odpowiednich momentach, ale nigdy nie traktowali go jak przedmiot. No bo co byście zrobili, gdyby nagle ktoś przyprowadził wam chłopca i stwierdził, że odtąd zostaje z wami? Ojciec dziecka miał ogromne szczęście, że miał na kogo liczyć. Nieszczęściem były poszukiwania miłości, które rozpływały się wraz z lodem na twarzy chłopca, kiedy tylko się o nim panie dowiadywały. Tylko jedna jedyna Marta, zwana przez chłopca Tusią była tą, której skradł on serce. I choć uczucia są tutaj rzadkie niczym wschodząca pietruszka w suszę, to jednak były. Pojawiały się znienacka niczym burza latem i znikały pozostawiając po sobie zmianę i niepewność.

To naprawdę delikatna pozycja, gdyż ogólnie historia skupia się na dziecku, tylko niekiedy któreś z dorosłych nadmieni o skrawku swoich uczuć. Swobodnie książkę mogą czytać nawet dzieci, gdyż nie znajdą tutaj niczego gorszącego. Zupełnie jakby autorka bała się, że za złe uczynki nie pójdzie do Nieba. Polecam do przeczytania każdemu, kto chce poznać dobro i świat oczami nie tylko dziecka, ale i rodzica, który zostaje nim nagle. Do tego ogromny druczek sprawiał, że bardzo szybko ją przeczytałam, a na końcu żałowałam, że odwróciłam ostatnią stronę...