Piętno diabła. Kuba Sobański. Tom 5

Kolejna część przygód Kuby Sobańskiego. Teraz jednak wychodzi z więzienia. Sąd zabrał mu prawo do wykonywania zawodu. U rodziców pomocy szukać nie ma co, kasa na koncie się uszczupla... Jednak ważniejsza od tego jest chęć zemsty. Zemsty na Soni, prze która to znalazł się w tak fatalnym położeniu. Przez którą to musiał spędzić kilka lat w więzieniu. Nie przewidział jednak, że przez te 6 lat Sonia stała się sprytniejsza i silniejsza...

✨✨✨

Kurcze, mam pewien problem. O ile wątek chęci zemsty Kuby na Soni Wodzińskiej mnie bardzo intrygował, o tyle zabrakło mi troszkę skupienia się na samych morderstwach. Chociaż rozumiem też, że to już piąty tom i autor wszedł na troszkę wyższy poziom skupiając się właśnie głównie na relacji bohaterów.

Kuba po tych 6 latach mam wrażenie, że wyszedł zagubiony. Jedyne co wiedział, to, że chce śmierci Soni za to co mu zrobiła. Jednak oprócz tego, chodził trochę po omacku. Sonia natomiast przez ten czas została bizneswoman. To pokazuje jak będąc na szczycie, szybko można spaść na dół i odwrotnie.

Między nimi jest tak toksyczna więź, że to aż niebezpieczne. Ona go kocha. On jej nienawidzi. Jednak wciąż są gdzieś blisko siebie i jakby potrzebują się nawzajem.

Jeśli chodzi o styl i napięcie to autor utrzymał poziom, za co jestem bardzo wdzięczna. Naprawdę, jest to moja ulubiona seria kryminalna i nie chciałabym, żeby coś się popsuło. Także dziękuję Panie Adrianie!

Polecam. To, że ja oczekiwałam więcej krwi i mordu nie oznacza, że ta książka nie jest warta polecenia. Jest i to bardzo bo pod względem psychologicznym uważam, że została bardzo fajnie rozpracowana. Pojawia się też pewna postać, która troszkę namiesza na swój sposób.

No i zakończenie, które chyba wprowadza nas do kolejnej części, czyli Rywala. Na szczęście książka już czeka na półce

Kiedy myślisz, że Adrian Bednarek niczym Cię już nie zaskoczy… musisz wiedzieć, że na pewno się mylisz 😀

Zacznijmy od tego, że na kolejny tom serii o Kubie Sobańskim trzeba było czekać całe pięć lat. Na szczęście gdy nasz diabełek wrócił, to od razu z przytupem, bo nie w jednym, a w dwóch nowych tomach! Przy okazji, szósty tom zapowiada się tak fantastycznie, że nie mogę się już doczekać, aż po niego sięgnę!

Nie miałam obaw o to, jak autor odnajdzie się w tej serii po tylu latach przerwy i miałam rację. "Piętno diabła" jest bardzo, ale to bardzo dobre!

Przyjaciół trzymaj blisko, ale wrogów jeszcze bliżej - znacie to powiedzenie? Sobański zna je doskonale. Po sześciu latach w więzieniu Kuba nadal jest tym samym psychopatycznym mordercą, ale tym razem za cel obiera swoją dawną kochankę, podopieczną, partnerkę w zbrodni - Sonię. Wie jednak, że jest ona szalenie niebezpieczną przeciwniczką. Co wyniknie z tego zderzenia pożądania oraz nienawiści? Nie zdradzę! 😎

Powiem Wam za to, że nie będziecie w stanie oderwać się od tej historii ani na moment. Po raz kolejny Adrian Bednarek stworzył książkę, która wciąga i porywa na długie godziny.

Bohaterowie zostali wykreowani fenomenalnie i w tak nieoczywisty sposób, że znów kibicujemy Kubie z całych sił - temu złemu, opętanemu obsesją seryjnemu mordercy, którego przecież, tak na logikę, powinniśmy nienawidzić...

Książka jak zwykle jest niebywale brutalna i krwawa, więc zapoznajcie się z TW zanim zdecydujecie się po nią sięgnąć!

Siedzę przed laptopem i patrzę na tę nową okładkę, odświeżonej serii. I znów trzeba poczynić zakupy, gdyż mam serię starą, która nie pasuje okładkami... :D Ale tak poważnie, nowa szata graficzna jest naprawdę wpadająca w oko. Duży, żółty tytuł odznacza się. Nad nim widzimy mężczyznę i kobietę, która trzyma nóż za plecami. Ja już wiem, i domyślałam się, kto może być na okładce. 👿

W dotyku jest matowa, z wytłuszczonymi elementami.

Posiada skrzydełka, dzięki czemu ma dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytamy kilka słów o autorze, a na drugim pięć części tej serii z nowymi okładkami i znakiem zapytania przy tomie szóstym. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla naszego oka. Podzielona została na rozdziały. Literówek brak, a nawet jeśli jakieś się zdarzały, to nie zwracałam na nie uwagi, bo byłam pochłonięta czytaniem.

"Nienawiść do kogoś, kogo darzy się sentymentem, kłuje jak kły."

Jest to moje kolejne już spotkanie z twórczością Adriana. Wiem, czego mniej więcej się spodziewać. Chyba jeszcze nigdy nie zawiodłam się, a wręcz przeciwnie - jeśli chodzi o postać główną z dzisiaj recenzowanej książki jest moim ulubieńcem. Zawsze jestem zadowolona i jak mogło być tym razem? Inaczej? Niee! I nie było. Dostałam kawał świetnej kontynuacji, piszę celowo kawał, bo lektura liczy sobie prawie pięćset stron. Co robi z niego niezłego grubaska, ale co to dla mnie, jak w nim czytam o ukochanym Kubusiu, za którym tak tęskniłam! Czyta się szybko, lekko i przyjemnie, dla mnie powrót do raju był najlepszym i najbardziej wyczekiwanym w świecie książkowym momentem. Pisarz posługuje się tak sprytnie piórem, że czaruje czytelnika już od pierwszej strony i nie pozwala mu odejść na dłużej aż do ostatniej strony. Zrzuca na nas wiele zwrotów akcji, nie pozwala nam się nudzić, co to, to nie. Opisy i dialogi są wyważone, nie ma ich za dużo, nie odczuwamy w ogóle w tej pozycji czegoś, że jest za dużo. Zresztą, Bednarek wie, kiedy i gdzie postawić ciekawe wydarzenie, które dzieje się nagle, by akcja jeszcze bardziej ożyła i by nasze serce biło jeszcze szybciej. Tak ogromnie się cieszę, że mogłam powrócić do wykreowanego świata przez autora, którego akcja dzieje się tak blisko mnie, bo w Krakowie! Ah. Jestem wzruszona. Wciąż podekscytowana.

Ogólnie jestem wulkanem emocji, odkąd sięgnęłam po tę pozycję. Nie dość, że byłam niezwykle przejęta, trzymając tę książkę w dłoni. To jeszcze podekscytowana - że będę mogła już teraz, niemal od razu po pojawieniu się książki na rynku ją poznać i cieszyć się powrotem Jakuba Sobańskiego. Tak bardzo czekałam na to, w końcu się doczekałam. Czułam wszystko to, co czuł nasz bohater. Akcja dodawała swoje, ogólnie ręce nogi mózg na ścianie. Co tu miało miejsce! Wow. Nadal się zastanawiam, co autor miał w głowie podczas pisania tej serii. I tak bardzo dziękuję za wykreowanie takiego pokręconego gagatka, który mimo tego, że jest złym bohaterem - zdobył moje serce, jakby w ogóle o nie zabiegał. :D

Niemniej jednak chcę Wam tą moją paplaniną udowodnić, że jak najbardziej warto sięgnąć po ten egzemplarz i móc cieszyć się emocjami i fabułą, która jest w najmniejszym szczególe dopracowana.

Niczego jej nie brakuje, wszystko jest w odpowiedniej ilości i kolejności. Swoją drogą autor musiał się nieźle napracować przy pisaniu, więc tym bardziej zyskuje w moich oczach.

Miałam okazję spotkać autora dwa razy w swoim życiu i za pierwszym, czy drugim razem towarzyszyła mi niezwykła do opisania fala emocji. Tym bardziej, iż można podczas targów chociaż przez kilka krótkich chwil wymienić się zdaniami, niekoniecznie na temat książek, ale głównie o nich. Takie spotkania zapadają w pamięć naprawdę na długo. Tym bardziej jeśli się lubi powieści danego autora, ja co prawda mam kilka zaległości, nie ukrywam się z tym, bo niestety nie jestem w stanie czytać każdej książki, którą bym chciała. Miniony rok zresztą był pełen wielu emocji, wydarzeń, które skutecznie odciągały mnie od czytania. Dlatego też na półce czeka kilka jego pozycji, a kilku jeszcze nie mam - co jest kwestią do nadrobienia. Najważniejszy Kubuś - jest. :)

Ja tu tak pisze i piszę, a przecież pasowałoby co nieco opowiedzieć o samym sprawcy całego zamieszania. Zaczynamy czytać książkę w momencie, gdy bohater przebywa w więzieniu. Widzimy jego starania i spryt, dzięki czemu jest w stanie lżej przeżyć pobyt w więzieniu. Widzimy, że nie miał lekko. Niemniej przychodzi ten czas - gdy wychodzi na wolność i może powrócić do swojego raju, w którym ma już plan... Jak tylko się zaaklimatyzuje w nowym, a jednak starym środowisku. Musi zacząć od nowa, ale on jest sprytny, więc sobie poradzi - o tym nawet nie myślałam i się nie martwiłam, bo zawsze znajdzie dobre rozwiązanie. Jest to bohater sprytny i cwany, jego głowa pracuje na najwyższych obrotach. Pobyt w więzieniu nie sprawił, że wyszedł z wprawy, co to, to nie. Nadal jest moim ulubieńcem. Mamy również Sonię Wodzińską, która kompletnie mi do gustu nie przypadła, nawet teraz, nie zmieniła się oprócz tego, że jest starsza. Nadal zachowuje się jak rozkapryszona dziewucha. I nie lubię jej, nie dlatego, że leciała na Kubę jak mucha do wiecie czego, tylko jej charakter, zachowanie, całokształt niestety mnie nie oczarował i nie, nie jestem w stanie spojrzeć na nią przychylnym okiem. Ogólnie kreacja Kuby Sobańskiego to owacje na stojąco dla Adriana Bednarka. Po prostu.

"Wielkie sukcesy osiągają tylko ludzie wybitni, zdolni do poświęceń, ryzyka i stawiania na szali wszystkiego, łącznie z własnym życiem."

Mamy tutaj rozlew krwi, mamy wydarzenia, które nie każdy w stanie jest czytać. Dlatego uprzedzam, jeżeli jesteście wrażliwi na takie rzeczy, musicie niestety ominąć te pozycję. Jest tu śmierć, jest krew... To wszystko jest dla ludzi o MOCNYCH nerwach. Bo i mnie wychodziła gęsia skórka na ciele, ale nadal mimo to śledziłam nieco z podziwem momenty morderstw. Jak można było aż tak to wszystko dopracować... To nie na mój mózg, nie nadawałabym się do takich rzeczy absolutnie. Ale takie rzeczy to głównie psychopaci robią, więc... Ich głowy nieco inaczej działają.

Jest wątek psychiczny, który jest bardzo ważny w zrozumieniu całokształtu serii, zachowania bohaterów. Poniekąd tłumaczy, skąd to się bierze, i uważam, że to dobry zabieg. Nie wiem jak Wy, ale ja zawsze się staram znaleźć w danym bohaterze trochę człowieczeństwa - jakkolwiek to brzmi. I akurat przeszłość Kuby czy Soni nie należy do najprzyjemniejszych, niestety... To demony towarzyszą im niemal cały czas i nie chcą odejść, uciszyć się. Prześladują ich i dlatego jest tak, a nie inaczej...

Bednarek nie byłby sobą, gdyby zakończył normalnie książkę. Oczywiście, że musiał dać coś takiego na koniec, że buzia otwiera nam się ze zdziwienia i nie wiemy, czy to, co czytamy to jest na serio, czy jednak niekoniecznie. Po prostu... szok i niedowierzanie. Dlatego bardzo niecierpliwa jestem w oczekiwaniu na ostatni tom, który mam nadzieję, da nam wszystkim odpowiedź na temat zakończenia Piętna i że to, co się tam wydarzy... Ponownie nas zaskoczy.

Reasumując uważam, że jestem ZDECYDOWANIE ZADOWOLONA. Świetna kontynuacja, godna poprzednich czterech tomów, nie nudzi, a wręcz przeciwnie, jest piekielnie interesującym tomem. Majstersztyk!

,,Piętno diabła" piąty tom serii z Kubą Sobańskim, której autorem jest Adrian Bednarek.

Raj pochłania niczym piekło. Nie wiem czy tak można powiedzieć i czy jest to poprawne, ale kto czytał serię ten na pewno ze mną zgodzi się, a kto jeszcze nie zna to po przeczytaniu zapewne przyzna mi rację.

Wierni fani Kuby Sobańskiego na piąty tom czekali blisko pięć lat, ja trochę mniej, bo około sześć miesięcy temu skończyłem czytać ,,Wyrok diabła". Czy warto było czekać na kontynuację ?

Gdy przypomnę sobie siebie sprzed sześciu lat i jakbym wtedy znał Kubę Sobańskiego to bym znalazł zapewne kilka podobieństw. Jednak czas leci i ludzie się zmieniają, ale pewne demony pozostają.

Sześć lat, tyle czasu Kuba Sobański spędził w odosobnieniu. Kuba po izolacji od społeczeństwa wychodzi na wolność. Wiele w tym czasie się zmieniło. Wydarzenia jakie przeszedł Kuba Sobański odcisnęły na nim piętno. W jego głowie ciągle siedzi demon, ale demon to nie jedyne zmartwienie Sobańskiego. Osoba, dla której poświęcił się Kuba, nie zmarnowała czasu pod jego nieobecność. Doskonaliła swoje umiejętności i metody, których ją nauczył. Odniosła sukces na wielu płaszczyznach, zarówno prywatnych i zawodowych. Jednak czy Kuba będzie potrafił wybaczyć błędy, których można było unikać, a za które spotkała go izolacja ?

Często podczas czytania ze względu na poprzednie wydania i tytuły, zadawane było mi pytanie czy ta seria to horror ? Nowe wydanie bardziej kojarzy się z rasowymi thrillerami czy kryminałami i taki charakter one mają. Są to thrillery trzymające w napięciu do ostatnich stron, jednak zdecydowanie horroru doświadczają ofiary Rzeźnika Niewiniątek i Bestyjeczki. Pojawia się wiele zwrotów akcji. ,,Piętno diabła" jest nowym otwarciem w życiu Kuby jak i autora. I te otwarcie zasługuje na wielkie uznanie. Mógłbym rozpisywać się o świetnym researchu, warsztacie pisarskim autora, doskonałej fabule, misternej intrydze, itd. Jednak ta książka jest po prostu genialna. Najlepsza z książek i premier tego roku jakie czytałem, a już niedługo 8 marca premiera szóstego tomu ,,Rywal diabła".

Jak ktoś się nie zgadza to niech go ,,piekło" pochłonie albo jeszcze lepiej - raj Kuby Sobańskiego!

Adrian Bednarek doskonale wie, jak wzbudzić w czytelniku żądzę czytania. Już nieraz w swej twórczości dowiódł, że potrafi rozgrzać do czerwoności. Każda jego książka, to prawdziwa petarda, torpeda, która trafia w sam punkt. Kuba Sobański to pierwszy bohater, którego Adrian Bednarek stworzył. Co więcej, rozbudował tę historię.

„Piętno diabła” to piąte spotkanie z Sobańskim, który po wyjściu z więzienia, musi odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Sześć lat społecznej izolacji dało się we znaki. Ze względu na zbrodnie, których się dopuścił, został pozbawiony praw wykonywania zawodu. Kolejnym zawodem dla Sobańskiego jest reakcja jego rodziny, dla której jest niechciany. Od teraz zmuszony jest zacząć wszystko od nowa. A jego plany, które budował za więziennymi murami, napawają grozą. Zwłaszcza że dotyczą Sonii Wodzińskiej, dla której Sobański był mentorem, a ona jego naśladowcą.

Sonia Wodzińska nie próżnowała, podczas nieobecności swojego mentora. Sobański jest jej miłością. Ona jego największym wrogiem. Co może wyniknąć z takiego połączenia? Co może się wydarzyć, gdy namiętność połączy się z zemstą, gdy pragnienie spotka się z nienawiścią? Możecie być pewni, że diabelskie emocje oplotą Was w pełni. Wszak historię rozpisał sam Adrian Bednarek, autor, który stworzył Kubę Sobańskiego, pisarz, który doskonale wie jak włada się słowem. Dlatego też Bednarek zawładnął moimi czytelniczymi emocjami. Myślę, że nie tylko moimi.

Jestem zadowolony, z faktu, że na polskim rynku wydawniczym ukazała się kontynuacja tego cyklu. I co najlepsze, to nie koniec, gdyż na skrzydełku tej książki znajdziemy znak zapytania, który otwiera furtkę do kolejnych „przygód” Sobańskiego – Kuby Sobańskiego.

„Piętno diabła” to kolejny diament w twórczości pochodzącego z Częstochowy pisarza. To historia o mrocznych zakamarkach ludzkiej natury. Jeśli jesteście fanami powieści grozy, to cykl o Sobańskim jest Waszym „must read”. Zatem nie zabieram Waszego czasu na czytanie tej recenzji, ponieważ w tym czasie możecie przeczytać naprawdę coś mocnego. To coś to najnowsza książka Adriana Bednarka.

Książka „Piętno diabła” ukazała się nakładem Wydawnictwa Zaczytani

Czas premiery Piętna diabła zbliża się wielkimi krokami. Kto nie mógł się doczekać kontynuacji cyklu? Fani Kuby Sobańskiego powinni skakać do góry z radości, ponieważ autor, Adrian Bednarek, postanowił, że warto dopisać kolejne części o Rzeźniku Niewiniątek. To plus, a minus? Będzie tylko jeszcze jedna część (no, chyba że...)?

Dla przypomnienia. Choć wiem, że mamy coraz więcej fanów częstochowianina, Adriana Bednarka. Autor nie tylko cyklu o Kubie Sobańskim, ale np.: o Oskarze Blajerze, Zapomnianym oraz innych thrillerach psychologicznych pasjonuje się tematyką kryminalną. Jego bohaterzy to przeważnie bezwzględni i wyrachowani sadyści, mordercy, ze "zrytą" maksymalnie psychiką. Wykreowani tak, by... odbierający fabułę, kibicował właśnie jemu. Prócz pisarstwa ma wiele ciekawych zainteresowań, związanych ze sportem. Jest fanem czarnego sportu, czyli żużla, dopinguje "swój" Raków Częstochowa z trybun stadionu, w derbach Manchesteru jest po czerwonej stronie mocy. Hm... znów diabły, tyle że czerwone, hi, hi. Sport to nie tylko oglądanie i kibicowanie, ale także dbanie o własną kondycję przez systematyczne bieganie.

Grzbiet okładki, jak i sam pomysł taki sam, nie odbiega niczym od tych poprzednich. Jednak tym razem tyłem do odbiorcy stoją oni: Jakub Sobański i Sonia Wodzińska. Jak się dobrze przyjrzymy, kobieta trzyma za sobą wielki nóż, którym jest w stanie zadać straszny ból swojej ofierze. Kuba jak to Kuba. Modnie ubrany, biała koszula, skrojone na wymiar spodnie, aktówka w jednej ręce, w drugiej marynarka. I tak idą sobie w dal, zapewne coś planują strasznego...

Jak pisałem przy recenzji czwartego tomu, byłbym rozczarowany, srodze bym się zawiódł, gdyby pan Adrian zakończył cykl. Nie po to jednak dokonał korekty, podrasował kolejne wydanie, by zakończyć to wszystko ponownie na "czwórce". Mam więc przed sobą część nr pięć. Oczywiście przeczytaną i znów targają mną pewne uczucia. Zawczasu się martwię, że znów za chwilę będzie po wszystkim, po tomie kolejnym, podobno ostatnim, szóstym.

Co wydarzyło się debiutanckim tomie? Kuba Sobański trafia do więzienia. Mimo że jest bohaterem, uratował Sonię przez "bezwzględnym gwałcicielem", trafia na sześć długich lat za mury odosobnienia. Boi się, że spotka go tam wiele zła, fizycznego bólu, jak i psychicznego cierpienia. Postanawia jednak, że ten pobyt przez 2190 dni w więzieniu będzie tylko i wyłącznie na jego warunkach. Po wyjściu z pudła musi zacząć wszystko od początku. Praktycznie od zera, ponieważ nie może wrócić do wykonywania swojego zawodu, z którego czerpał wiele korzyści. Jest też bardzo ciekawy, co u jego Bestyjeczki, Soni, która... ma również swój plan. Nie próżnowała przez te sześć lat nieobecności jej mentora, kochanka i osoby, bez której dziewczyna nie może żyć. Są pewne "ale". Kuba, mimo ciekawości związanej z Wodzińską, wcale nie chce się z nią wiązać w żaden sposób. Wręcz przeciwnie, pragnie jej śmierci i wie, jak to uczynić. Tylko od razu nasuwa się pytanie, czy Sonia nie poczyniła pewnych kroków w obronie swojego życia? Nie jest głupia. Długie dni bez Kuby nauczyły ją wiele.

Fani nie będą w żaden sposób zawiedzeni. Zarwą dzień albo noc, by tylko skonsumować fabułę i poznać to, co niepoznane. To, co będzie preludium do finału.

„Wielkie sukcesy osiągają tylko ludzie wybitni, zdolni do poświęceń, ryzyka i stawiania na szali wszystkiego, łącznie z własnym życiem”.

Kto miał diabelską przyjemność poznać Kubę Sobańskiego, ten, po ogłoszeniu „wyroku diabła” i zatrzaśnięciu się bram raju, wbrew wszystkim znakom na niebie i ziemi, z pewnością miał żywą nadzieję, że Kuba Sobański kiedyś wróci..

Długo nam było czekać na ten powrót..

Najważniejsze jest jednak to, że było warto!

Życie Kuby Sobańskiego, choć on sam może nie zawsze sobie to uświadamia, od zawsze kręciło się wokół kobiet. I tak, niewinna znajomość z jedną z nich, Sonią, wyjątkową, podrasowaną wersją jego samego, jego „bratnim brakiem duszy”, uczennicą, powierniczką sekretów, jego słabym punktem – sprawiła, że świat młodego, przystojnego prawnika wywraca się do góry nogami.

Diabeł trafił do piekła, by odpokutować głupotę nastolatki, której chcąc nie chcąc stał się „opiekunem”.

Piekło.

Tu wciąż Kuba jest drapieżnikiem, ale zupełnie innym. Zmuszony zajrzeć głęboko w oczy wielu swoim słabościom, skrępowany niemocą i wrzucony w objęcia mroku, napędzając się nienawiścią i chęcią zemsty – musiał zapłacić podwójną stawkę, by jego piekło stało się czyśćcem, a on mógł w spokoju obrócić czas kary, w czas snucia wizji na swoje nowe życie.

I w końcu przyszedł ten dzień. Składający się niemal z samych mięśni, kipiący żądzą zemsty i nie tylko, ten sam Kuba Sobański o wciąż niewinnej twarzy, ale rysach wyostrzonych przez wiek – powraca do krakowskiego raju. Świadom, że zderzenie z nową rzeczywistością może boleć, dobrze wie, że nie ma wyjścia – musi przywrócić tu właściwą hierarchię, zacząć od zera i pozbyć piętna niemocy. Na „dzień dobry” czeka go zatem mordercze tango ze sprytną i perfidną bestią – dziś już inną, wyrachowaną niezależną Sonią. Tu nienawiść miesza się z pożądaniem, będzie zatem wrzało, kipiało, iskrzyło, raziło. A że nikt z tej „epicko dopasowanej” pary nie grzeszy subtelnością, do końca nie wiadomo kto kogo przechytrzy i kto tak naprawdę rozdaje tu karty..

„Piętno diabła” to pięta, jakże wyczekiwana odsłona diabelskich harców w raju. Kuba powraca. Choć dojrzał, zmądrzał, nieco się zmienił, to wciąż on. Diabeł we własnej osobie. Niezawodnie zaskakuje, burzy schematy, uzależnia. Pokazuje swoje nowe oblicze. A przed nim wiele wyzwań, wzlotów i upadków. Czy nieco „zwapniały” już diabeł jest gotowy na „wstrząśnięty, nie zmieszany” koktajl namiętności, napięcia, mroku, śniegu, seksu, biznesu i redbulla..? Przekonajcie się sami. Premiera już 25-01-2023 r.

Polecam.

„Każde, nawet najlepsze zabezpieczenie da się obejść. Trzeba tylko znaleźć odpowiedni sposób.”

Powrót Kuby Sobańskiego to jak spotkanie z demonem, który przez sześć lat nabierał sił w zamknięciu, by teraz wyjść na wolność – głodny, zdesperowany i bez skrupułów. „Piętno diabła”, piąty tom bestsellerowej serii Adriana Bednarka, to brutalna konfrontacja obsesji, pożądania i żądzy zemsty.

Kuba wychodzi z więzienia. Zgorzkniały, odcięty od dawnych przywilejów, zniszczony psychicznie i finansowo. Ale to nie oznacza, że się poddał. Wręcz przeciwnie – jego jedynym celem staje się zemsta. Sonia Wodzińska, niegdyś podopieczna, dziś potężna i niebezpieczna, nie zapomniała o swoim mentorze. Nadal coś do niego czuje. I to właśnie ta emocjonalna więź staje się detonatorem tego mrocznego starcia.

W tej części autor prowadzi czytelnika przez zawiłą grę emocji, gdzie każdy ruch bohaterów ma znaczenie. Namiętność walczy z nienawiścią, a dawne relacje, zamiast gasnąć, eksplodują z nową siłą. Wodzińska – silna i niezależna – staje się pełnoprawnym przeciwnikiem dla Kuby. Nie ma tu miejsca na sentymenty, a jedyną walutą są kontrola, manipulacja i przemoc.

Bednarek ponownie tworzy thriller, który wciąga jak wir – mroczny, brutalny, ale niepozbawiony psychologicznej głębi. Między słowami czuć gniew, desperację i niesłabnący głód władzy. Czy Kuba zrealizuje swój plan? A może to Sonia okaże się prawdziwym diabłem?

Dla fanów serii – pozycja obowiązkowa. Dla nowych czytelników – ostrzeżenie: to nie jest książka dla wrażliwych.

🔪 Mroczny klimat, moralna dwuznaczność, psychopatyczne napięcie – czyli Adrian Bednarek w pełnej krasie.

„Matka jest dla mnie tym, czym ja dla niej - nicością.”

Jak czytelniczo zapowiada się Wasz czerwiec?❤️

Matulu, kompletnie zapomniałam o recenzji PIĘTNA DIABŁA 🙈 Zdjęcie zrobione już dawno temu, a recenzja sama nie chciała się napisać 🤣 A to bardzo źle, bo, jak to niemal każda z książek @adrian_bednarek_pisarz i PIĘTNO było prześwietne👌🏼

Kuba Sobański powoli wraca do normalności, chociaż nie może liczyć na powrót do stylu życia, który prowadził dawniej. Wiele drzwi zostało przed nim zamkniętych, nawet pomimo faktu, że wśród opinii publicznej był postacią pozytywną, niesłusznie potraktowaną zbyt surowo. A za to wszystko wini jedną osobę - Sonię Wodzińską. I pluje sobie w brodę, że nie pozbył się Bestyjeczki przy pierwszej możliwej okazji...

Niby było trochę spokojniej, niż w poprzednich częściach serii, ale autor wciąż nie dał nam ani na chwilę odpocząć od akcji i intryg, kreujących się w myślach naszych głównych bohaterów. Zwłaszcza końcówka sprawiła, że serca mogły zabić nam szybciej, bo przecież coś musiało się skomplikować 🤯

PIĘTNO DIABŁA to kolejna, świetna część serii z Kubą Sobańskim i nie wiem, czy nie stała się nawet moją ulubioną - chociaż konkurencję ma sporą, więc muszę to przemyśleć 😅 Po raz kolejny autor udowodnił, że nie bez powodu jego książki są tak popularne. Ode mnie kolejna, OGROMNA polecajka, koniecznie sięgnijcie po całą serię ❤️

Piąte spotkanie z Kubą Sobańskim było dla mnie nieco wyzwaniem. Bo czy ten sam bohater po raz kolejny będzie w stanie jeszcze czymś mnie zaskoczyć, jednocześnie pozostając tym samym Kubą - ujmującym i niebezpiecznym demonem w ludzkiej skórze, walczącym w głowie ze swoim własnym demonem?

.

Codzienność Sobańskiego- chociaż "polukrowana wolnością"- zdecydowanie nie wygląda już tak samo. Niektóre powroty nie są już możliwe, inne - są możliwe, ale chociaż wskazane, to odpychające. Inne z kolei - choć zakazane, to aż nazbyt kuszące. Dochodzi do tego zabójcza mieszanka zdrowego rozsądku, nienawiści oraz pożądania, z których szczególnie to ostatnie potrafi nieźle "mącić zmysły". Dalej jest to jednak rzeczywistość "z mrokiem na karku", skomplikowana, ale bez znajomych demonów- szara i nudna. Otrzymujemy więc "mroczną balladę", w której nie wiadomo już kto kogo prowadzi na smyczy. Kuba i Sonia są tak samo uzależnieni od siebie, jak i swoich diabelskich żądz. Czyżby więc trzeba było zacząć działać, bo oprócz używek spustoszenie w organizmie sieje brak znajomej adrenaliny? "Skarby" kuszą, intrygują różnymi kształtami. Jest zaokrąglony karambit, klasyczny bojownik, srebrny motylek...

.

Fabularnie być może dzieje się tutaj mniej, niż w poprzednich częściach (chociaż dzieje całkiem sporo). Być może bohaterowie też zaskakują już nieco mniej. Znamy ich już bowiem doskonale- ich nawyki, słabości, sposób działania. To, jak potrafią zmieniać się, by swój uśmiech przemalować w grymas rozkoszy, a innych- w grymas cierpienia. Fascynująca jest psychologiczna gra między Kubą, a Sonią. Rozgrywa się ona na wielu poziomach, gdzie tak samo ważny jest fart, jak i intuicja. Kuba zajmuje już honorowe miejsce w moim osobistym panteonie psychopatycznych osobowości. Już dojrzalszy, jeszcze bardziej życiowo poturbowany, bardziej doświadczony i wyrachowany. Wzbudza ambiwalentne uczucia, w tym również podziw. W "Piętnie diabła" zarówno akcji, jak i emocji nie brakuje. Kroczymy wśród cieni i demonów, zaglądając w ich dusze, a może jednak ich "brak duszy" ... Polecam.

⭐RECENZJA PREMIEROWA⭐

"Piętno diabła" pisarstwa @adrian_bednarek_pisarz to piąty już tom kultowej serii o Kubie Sobańskim, która zawładnęła mną na amen 😁💪🏻 Autor w bardzo intrygujący, fascynujący i ciekawy sposób poprowadził całą tę fabułę. Wszystko było dopracowane, stonowane i na odpowiednim miejscu. W tej historii nie było przypadkowych bohaterów, żadnych zbiegów okoliczności, tutaj wszystko było przemyślane i ogarnięte od A do Z 💪🏻😁 Główny bohater Kuba był świetnie, przykuwając i tak nieziemsko dobrze wykreowany, że nie jest to sposób opisać 🤪 To trzeba przeczytać! Jego emocje są wyczuwalne, napięcie również, a uczucia nie do przejrzenia. To w jaki sposob manipulował ludźmi - niewyobrażalne. Ale powiem Wam, że jeszcze bardziej go polubiłam i kibicowałam mu na każdym kroku. Strasznie ciagło mnie do niego, a jego popapranie intrygowało 🤭😈 Adrian mam się bać? Chyba coś jest ze mną nie tak? 🤪🤪🤪 Postać Sonii irytowała mnie ogromnie. Była upierdliwa, narzucająca się, no nie wytrzymałabym z nią długo. Przypuszczam, że byśmy się pozabijały 🙊🙈 A to, że do końca nie potrafiłam jej rozgryźć, nie potrafiłam ogarnąć jej myśli i tego, co może zaraz zrobić - dość mnie wkurzało. Emocje były u niej wyczuwalne, jak również u Kuby. Reszta postaci była na swoim miejscu, była potrzebna i dobrze odegrali swoje role w tej lekturze. Zakończenie rozwaliło mnie, spodziewałam się innej końcówki, a tu proszę 😏 Adrian zaskoczyłeś mnie i to tak bardzo, bardzo! 🤪 Kto zna pisarza ten wie, że ma on niesamowicie dobrze wyrobiony kunszt pisarski. Jego styl oraz język są przyjemne, lekkie i takie niepowtarzalne. Dzięki temu wszystkiemu przez powieść się leci i nie czuć uciekających stron! 💪🏻 Uwielbiam to w książkach! Moliki Kochane, sięgajcie po tę serię, bo jest mega dobra! Nie sposób jest się od niej oderwać! Wciągnie Was od pierwszego tomu i nie puści do końca! Ja chciałabym już, teraz ten kolejny tom, bo chyba będzie, prawda Adrian? 🤔 Nie zostawiłbyś tak swoich ukochanych czytelników bez Kuby i Sonii 🤪🤪🤪

😱

Współpraca z @wydawnictwo_zaczytani @wydawnictwo_novaeres 💚

😱

Kuba Sobański po sześciu latach odsiadki w końcu wychodzi na wolność, a jedyne o czym myśli to śmierć Soni Wodzińskiej, przez którą znalazł się w więzieniu. Jednak w raju, w nowej rzeczywistości nie jest tak pięknie. Adwokat stracił prawo do wykonywania zawodu, a oszczędności na koncie szybko się kurczą uszczuplone o setki tysięcy, którymi Kuba załatwił sobie pojedynczą celę. Sonia natomiast te sześć lat wykorzystała bardzo dobrze. Jest dojrzałą kobietą i rasową zabójczynią a jedyną jej słabością jest Sobański. Spodziewała się, że po wyjściu z więzienia będzie chciał ją zabić, wiec zabezpieczyła się polisą, która w przypadku jej śmierci pogrąży Sobańskiego. Plan Kuby zatem musi ulec małej modyfikacji, ale czy mężczyzna poradzi sobie z namiętnością i pożądaniem, które krzyżować się będą z nienawiścią i chęcią zemsty ?

To już piąta cześć przygód Kuby Sobańskiego. Czy i tym razem książka mnie wciągnęła ?

Oczywiście, że tak. Ten tom był GENIALNY!!!

Moim zdaniem to, jak do tej pory najlepsza cześć. Najbardziej trzymająca w napięciu, z wieloma zawiłościami i nagłymi zwrotami akcji.

Długo zabierałam się za jej przeczytanie, ale jak dałam się wciągnąć, to zupełnie przepadłam i te 470 stron pochłonęłam praktycznie w dwa dni. Nie byłam w stanie się oderwać. Różne emocje towarzyszyły mi w czasie lektury. Od niepokoju, podenerwowania i złości po ulgę i radość.

To, co zafundował nam autor to był naprawdę istny rollercoaster. Moje uwielbienie dla Kuby pozostaje niezmienne, ale zaczęła bardzo irytować mnie Sonia. Nie zabrakło również nowego wątku miłosnego, którego głównym bohaterem był Sobański trochę rozerwany pomiędzy tym, co musi a tym, czego chce.

Jednak na największą pochwałę zasługuje końcówka książki. Zostałam tak wywiedziona w pole, że aż musiałam się cofnąć i sprawdzić, czy wszystko dobrze zrozumiałam. Boję się nawet pomyśleć, co autor zafunduje nam w kolejnej części, ale czekam z niecierpliwością, bo z pewnością to znowu będzie wielka bomba !

Czytajcie, czytajcie i jeszcze raz czytajcie!