Pięć ran

Ta książka to wynik fascynacji widowiskowością religii katolickiej” - w wywiadzie z Michałem Nogasiem mówiła autorka „Pięciu ran” i rzeczywiście, czytając powieść, nie da się przejść obok tego motywu obojętnie. Ową fascynację religijną przejawia jeden z trójki głównych bohaterów - Amadeo - mężczyzna w średnim wieku, rozwodnik wciąż mieszkający z matką. „W tym roku Jezusem jest Amadeo Padilla” - tak brzmi pierwsze zdanie historii, której akcja rozpoczyna się chwilę przed świetami wielkanocnymi. Amadeo ma odegrać rolę Jezusa podczas corocznej procesji i dać się ukrzyżować - jest przekonany, że tym czynem odkupi wszystkie swoje winy, że dzięki temu stanie się lepszym człowiekiem. W tym samym przedświątecznym czasie, w domu, który mężczyzna dzieli z matką, pojawia się jego córka. 16-letnia Angel jest w ciąży i właśnie uciekła od matki postanawiając, że najbliższy czas spędzi z ojcem i babką. Z kolei ta ostatnia - w momencie przyjazdu wnuczki jest nieobecna - znajduje się w klinice onkologicznej, gdzie otrzymuje diagnozę złośliwego glejaka mózgu. Yolandzie pozostaje kilka miesięcy życia.

Wszystko to wydaje się być bardzo dramatyczne, obawiałam się, że efekt może być przerysowany, ale wręcz przeciwnie - Quade stworzyła historię rodzinną przepełnioną ciepłem, bohaterów, którzy mimo trudnego położenia - może nie zawsze z pozytywnym skutkiem - starają się je zmienić. Każdy tutaj próbował wspierać drugiego - Angel mimo częstych konfliktów z ojcem angażowała się w pomoc przy jego biznesie, on z kolei robił wszystko by być w trudnym czasie przy córce.

Autorka osadziła powieść w Nowym Meksyku - miejscu jej samej dobrze znanym - ukazując bolączki tamtejszych mieszkańców. Quade przygląda się sytuacji młodych matek, bezrobociu i nie pomija też kwestii związanej z problemem narkotykowym. Wątek ten wprowadza jednak bardzo subtelnie, jako stanowiącą tło, powracającą we wspomnieniach bohaterów historię kuzyna Amadea, który, mimo że nie żyje, nie daje o sobie zapomnieć bliskim.

Myślę, że „Pięć ran” to lektura idealna dla wszystkich, którzy lubią zanurzyć się w angażujących historiach rodzinnych. Szczególnie latem!

Książkę przeczytałam rok temu, ale dopiero zebrałam się na to, żeby cokolwiek o niej napisać. To naprawdę jedna z lepszych książek jakie miałam okazję czytać. I do tego książka jest debiutem autorki. Całość opowiada o jednym roku z życia latynoamerykańskiej rodziny. Rodziny typowej dla tej kultury - wielopokoleniowej. Niby nic, a naprawdę łapie za serce. Historia jest pełna empatii, czułości i subtelnego humoru. Opisywani bohaterowie są tak autentyczni, prości, mają wady, zalety, wiedzą o swoich słabościach i mocnych stronach. To zwykli ludzie z krwi i kości. I zwyczajnie nie idzie ich nie lubić.

Opowieść o jednym roku z życia latynoamerykańskiej wielopokoleniowej rodziny ma w sobie zaskakująco dużo empatii, czułości i subtelnego humoru. Valdez Quade stworzyła historię autentyczną, ludzką i mimo ogromnego bagażu trudnych doświadczeń, pełną nadziei i miłości. To właśnie na wspaniale wykreowanych postaciach, wielowymiarowych i złożonych, oraz zmieniającej się dynamice ich relacji, a nie na fabule, opiera się ciężar historii. Poznajemy ludzi niezwykle autentycznych w swoich słabościach i zmaganiach, którym nie sposób nie kibicować, do których nie sposób się nie przywiązać.

Świetnie napisana, przenikliwa opowieść o życiu i śmierci, stawianiu czoła przeciwnościom i własnym słabościom, sile więzi i drugich szansach. O cichym, codziennym radzeniu sobie z tym, co przynosi życie. Jeżeli lubicie niełatwe rodzinne historie, warto!