Piaski Diuny

"Piaski Diuny" to zbiór opowiadań z uniwersum Diuny, w którym otrzymujemy dość szeroki przekrój tego, co ma ono do zaoferowania. Teksty są różnorodne - dłuższe lub krótsze, ale też różnią się tematyką - od pełnych pasji potyczek Fremenów do intryg i zdrad na imperatorskim dworze.

Nie wszystkie opowiadania spodobały mi się tak samo, ale kilka naprawdę mocno utkwiło mi w głowie i często wracam do nich pamięcią - najczęściej do tego pod tytułem "Dwór imperialny" o Wilemie Atrydzie.

Wydane są obłędnie - tak jak inne tytuły z tej serii, twarda złota oprawa, w środku liczne piękne ilustracje oraz większy format papieru, który jest wspaniały w dotyku.

Czy te opowiadania rozszerzają spojrzenie na uniwersum? Jeśli ktoś jeszcze nie poznał wszystkich książek - owszem, lecz moim zdaniem delikatnie, właśnie mocno zachęcają, by sięgnąć po inne dodatki do głównej serii.

Dla kogo jest ten zbiór?

Myślę, że idealnie sprawdzi się dla miłośników uniwersum - zapewni kilka historii ze znanych światów, oferując liczne smaczki i ciekawostki, które z przyjemnością się wyłapuje. Dla tych, którzy przeczytali wszystko i chcą więcej - będzie to miły powrót do uniwersum Diuny. Dla tych, którzy utknęli gdzieś w momencie zgłębiania tego uniwersum i potrzebują czegoś lżejszego na rozruch. Oraz dla tych, którzy obawiają się sięgnąć po Diunę - będę mogli się rozeznać czy prezentowane tu klimaty wpasowują się w ich gusta.

Ja miło spędziłam czas przy tym zbiorze, a do ulubionych opowiadań z pewnością jeszcze powrócę. Dodatkowo uważam, że czytanie książek z Diuny świetnie nadaje się na czas lata i upałów - można poczuć się jak na Arrakis!

„Piaski Diuny” to zbiór zawierający siedem opowiadań, których akcja rozgrywa się w całym Imperium na różnych etapach. Myślę, że ich celem jest dodanie pewnej perspektywy do tego, co mieliśmy okazję już przeczytać i poznać. Książka została wydana przepięknie, twarda oprawa z obwolutą sprawiła, że kiedy wzięłam ją w dłonie cieszyłam się, że mogę zgłębić świat Diuny, w który staram się wkraczać. Seria ta została wydana bardzo dawno temu, bo w 1965 roku i została w czytelnikach, w ich wyobraźni. Cieszy mnie to, że nie została zapominania i porywa nowych czytelników.

Ostrze krysnoża to opowiadanie, które przedstawia historię Szadout Mapes, która jest interesująca, biorąc pod uwagę współczesne czasy, jest silną kobietą walczącą o uznanie w społeczeństwie. Wspaniała jest jej przeszłość, która kształtuje ją w nieustannej walce z dominacją Harkonnenów na Arrakis. Krew saudarkarów przedstawia historię pułkownika sardaukarów, który ma własne motywy podczas ataku Harkonnenów. To było niezwykle odświeżające i interesujące opowiadanie. Jednego jestem pewna, a mianowicie tego, że z przyjemnością wkraczam w kolejne historie i dobrze jest mieć jakieś pojęcie o tym uniwersum. Do tego, że jest wyjątkowe, warte poznania nie muszę was przekonywać. Nie żałuję żadnej minuty, którą poświęciłam tej książce. W środku znajdziecie także następujące opowiadania: Wody kanly, Dwór imperialny, Czerwona zaraza, Ślubny jedwab oraz Skarb w Piasku. Ta publikacja stanowi dwojaki pomost, zarówno dla fanów oryginalnej powieści, jak i prequelowych trylogii, bez poczucia pochodności i utraty poczucia celu. „Piaski Diuny” to zbiór opowiadań, które wtapiają się w uniwersum i wywołują uczucie ekscytacji, zaspokoją potrzeby fanów i zapewniają ucztę dla wyobraźni. Brian Herbert i Kevin J. Anderson sprawili, że niesamowita atmosfera po raz kolejny mnie pochwyciła zachęcając do spędzenia kolejnych chwil w świecie Diuny.

🏵 "Piaski Diuny" autorstwa Briana Herberta oraz Kevina J. Andersona to zbiór siedmiu opowiadań ze świata fenomenalnej serii pod tytułem "Kroniki Diuny".

🏵 Fajnie było znów zanurzyć się w świecie Diuny i wrócić to tego magicznego miejsca.

Opowiadania napisane są przez syna Franka Herberta, który kontynuuje dzieło ojca, oraz Kevina J. Andersona, który jest amerykańskim autorem książek science- fiction. Choć Frank był prawdziwym mistrzem i napisał serię, która zachwyciła mnóstwo osób i stała się światowym fenomenem, to muszę przyznać, że autorzy nie zawiedli i stworzyli ciekawe i wciągające opowieści z życia bohaterów, których poznaliśmy we wcześniejszych tomach tej niezwykłej serii.

Bardzo lubię opowiadania i codziennie czytałam jedno do poduszki, aby nie skończyć tej książki zbyt szybko.

Każde z tych opowiadań można czytać bez znajomości serii, także jeśli zastanawiacie się czy zacząć ją czytać, to ta książka może wam pomóc podjąć decyzję i zobaczycie, czy to dla was.

Książka jest naprawdę pięknie wydana, ma twardą oprawę i zdobienia, a na początku każdego rozdziału znajdują się ilustracje.

Jest to prawdziwa gratka dla miłośników serii i książka pięknie się prezentuje z pozostałymi częściami "Kronik Diuny".

Jeśli jesteście fanami kultowej serii "Kroniki Diuny", lub oglądaliście film "Diuna" i zastanawiacie się czy zacząć czytać całą serię, to zachęcam was do sięgnięcia po tą pozycję.

Diuna w kinach, Diuna w książkach, w komiksach też jest. Co chwila mówi się o arcydziele tu i tam, szczególnie w odniesieniu do filmów, ale arcydzieło jest tylko jedno – pierwowzór Franka Herberta. Reszta to już nie to, ale nie znaczy to, że zawodzi. Bo np. ta książka, kolejna współtworzona przez syna zmarłego autora, całkiem fajna jest i dobrze dopełnia wizji klasycznej sagi.

Diuna. Piasek, kosmos, niezwykłości, zagrożenia, przygody. Science fantasy pełną gębą, przebogate połączenie wszystkiego, co niezwykłe, z baśniowością włącznie, z tym, co przyziemne – jak choćby wielka polityka. No masa jest w tym wszystkim rzeczy, elementów, gatunków. Herbert po mistrzowsku tym władał, jego syn z kolegą po fachu już mniej, ale jednak godnie podejmuje rękawicę. Więc może nie jest tak imponująco i stylistycznie też tak pięknie nie jest, ale nadal dobrze się to czyta, nadal jest w tym to coś i przede wszystkim doskonale dopełnia to wizji ojca. Okej, może nie doskonale, ale bardzo dobrze już tak. Satysfakcjonuje to wszystko, choć przede wszystkim fanów, a przy okazji cieszy, bo jednak saga sprzed wielu lat nadal ma się świetnie, nadal jest co do niej dopisać i nadal można to zrobić na poziomie.

W zbiorze znalazło się 7 opowiadań: Ostrze krysnoża, Krew saudarkarów, Wody kanly, Dwór imperialny, Czerwona zaraza, Ślubny jedwab oraz Skarb w Piasku. Pierwsze z nich opowiada o Szadout Mapes, która została zamordowana na kartach Diuny Franka Herberta, a dzięki temu opowiadaniu mamy okazję lepiej ją poznać, jak również zobaczyć jak Arrakis przeszła we władanie Harkonnenów. Z kolei Krew saudarkarów opowiada o pułkowniku sardaukarów, który w przebraniu wojsk Harkonnenów atakuje miasta rodu Atrydów, a przy okazji poznajemy jego związek z Leto Atrydą. W Wodach kanly obserwujemy losy Gurney'a Hallecka, który walczy ze znienawidzonym rodem i próbuje jak najbardziej zaszkodzić w wydobyciu przyprawy. Akcja opowiadaniu Dwór imperialny dzieje się kilka lat po wydarzeniach z Nawigatorów Diuny i przedstawia od jak dawna ród Atrydów i Harkonnenów walczą ze sobą, nie szczędząc środków i sposobów, aby pokonać znienawidzony ród. Czerwona zaraza rozgrywa się kilkadziesiąt lat po klęsce myślących maszyn i pokazuje jak powoli kształtowała się Gildia Kosmiczna. Ślubny jedwab to w zasadzie krótka scena wycięta z Paula z Diuny opisująca wyprawę na planetę Ekaz w związku z planowanym ślubem Leto Atrydy z córką arcyksięcia Armanda Ekaza. Ostatnie zaś opowiadanie rozgrywa się po wydarzeniach z książki Kapitularz Diuną.

Jak w każdym zbiorze, również w tym, niektóre opowiadania będę dobrze wspominał, inne natomiast były po prostu poprawne - gdyby ich nie było, nie czułbym wielkiej straty. Takim opowiadaniem jest Ślubny jedwab - ot pokazuje jedną z przygód młodego Paula i pewne egzotyczne zwierzęta w dżungli na planecie Imperium. Jednak zdecydowana większość opowiadań przedstawiała nowe dla mnie informacje, rozwijała historię bohaterów, czy samego uniwersum Diuny. Szczególnie bardzo zaintrygowało mnie opowiadanie Skarb w piasku, jak i Dwór imperialny, ponieważ rozgrywają się pomiędzy wydarzeniami opisanymi w książkach, których nie miałem jeszcze okazji przeczytać. Pomimo pewnych spojlerów, co do tych historii zawartych w tych dwóch powieściach, to czuję się bardzo zaintrygowany i na pewno będę chciał niedługo znów zanurzyć się w świecie Diuny. Odradzałbym jednak czytanie tego zbioru, bez znajomości chociażby Diuny Franka Herberta, ponieważ wtedy większość opisywanych tutaj historii nie będzie miała dla nas sensu, albo ich zwyczajnie nie zrozumiemy.

Piaski Diuny są zbiorem bardzo różnorodnym, w którym niektóre opowiadania bardzo przypadły mi do gustu, a inne z kolei były po prostu poprawne. Nawet jeżeli niektóre historie rozgrywały się po wydarzeniach opisanych w książkach, których jeszcze nie czytałem, to nie miałem problemu, żeby się odnaleźć, a wręcz przeciwnie, zachęciło mnie to, żeby sięgnąć po więcej powieści ze świata Diuny.