Panna z Jaśminowa. Kochankowie Burzy. Tom 1

,,Spomiędzy zieleni drzew wyłoniły się kremowe ściany pałacu. Wysokie okna płonęły w blasku zachodu, podobne do wielkich rubinów. Idąc po miękkim jak dywan trawniku, upajała się cudownym widokiem. Krajobraz był tak piękny i pełen spokoju, że patrzyła jak zaczarowana, myśląc z radością, że oto spełniły się jej marzenia i powróciła do domu."

Lubicie powieści historyczne? Ja osobiście uwielbiam, zwłaszcza te z wątkiem romantycznym. Właśnie taka jest pierwsza część monumentalnej, jedenastotomowej sagi

Kochankowie Burzy.

Akcja powieści rozpoczyna się w 1860 r. gdy poznajemy młodziutką Ninę, która po śmierci rodziców mieszka u swoich krewnych państwa Buratyńskich. Będą biedną panną bez posagu, nie jest dobrze traktowana przez swoich opiekunów. Jej jedynym wsparciem są ukochana niania i kuzynka, które jako jedyne okazują jej wsparcie. Wszystko się zmienia gdy poznaje swojego wujka Aleksandra Klonowieckiego a obdarzając go uczuciem, nawet nie wie na jakie niebezpieczeństwa się naraża.

Powieść napisana jest pięknym językiem, doskonale oddającym nastroje społeczne w przededniu wybuchu powstania styczniowego. Pokazuje podziały, które istniały w społeczeństwie, ich dążenia do niepodległości ale także potrzebę stabilizacji i spokoju. Autorka nakreśliła wspaniały obraz życia ówczesnego ziemiaństwa, ich zmagania z codziennością a także marzenia i wewnętrzne niepokoje. Towarzysząc Ninie, czułam się niczym uczestnik balów, spotkań i salonowych intryg. Polecam serdecznie, jeśli tak jak ja lubicie zanurzyć się w historii z innej epoki.

"Niczyje życie nie jest proste, kochanie, cokolwiek byśmy o tym myśleli. Zawsze jest w nim cierpienie, choroba, strata..."

Macie ochotę na kilka godzin przenieść się na salony, ociekające przepychem bale, wystawne kolację, a jednocześnie w niespokojne czasy walki o niepodległość?

Szczęśliwe dzieciństwo Niny zostaje brutalnie przerwane po śmierci rodziców. Osierocona trafia pod dach państwa Borutyńskich. Wujostwo na każdym kroku przypomina dziewczynie, że jest dla nich ciężarem. Otuchę i bliskość znajduje w ramionach ukochanej niani i kuzynki Bini, którą kocha jak siostrę. Czasy, w których wartość człowieka określa nadany tytuł i pochodzenie, sprawiają, że zbliżający się przyjazd hrabiego Klonowieckiego ekscytuje całą rodzinę. Dziewczyna marzy o wielkiej miłości i to właśnie spotkanie z dawno nie widzianym wujem sprawia, że zakochuje się od pierwszego wejrzenia. Nieświadomy skrywanych uczuć arystokrata, postanawia zostać opiekunem prawnym młodej panienki.

Znakomity styl pisania sprawia, że opisana historia wciąga od pierwszej chwili i oczarowuje klimatem. Autorka niezwykle barwnie opisuje realia życia w XXI wieku. Mogłam poczuć się świadkiem protestów ludności, krwawych zamieszek Polaków walczących o wolność narodu. Nina znajduje się u progu dorosłości, stopniowo z naiwnej dziewczynki z głową pełną marzeń, dojrzewa i przygotowuje się do zarządzania dworem.

To pierwsza odsłona rozbudowanego cyklu "Kochankowie burzy". Końcówka pozostawia niedosyt, więc już czekam z niecierpliwością na kontynuację.

"Jasno zdawała sobie sprawę z przepaści dzielącej ją, ubogą sierotę żyjącą na łaskawym chlebie u bogatych krewnych, od wielkiego pana, arystokraty, właściciela ogromnego majątku."

"Panna z Jaśminowa" to pierwszy tom cyklu "Kochankowie burzy", który liczy aż 11 tomów. Główną bohaterką tejże powieści jest Nina, która po stracie rodziców mieszka u wujostwa Borutyńskich. W jej historii można doszukiwać się delikatnych powiązań do Kopciuszka, co na pewno zauważy niejeden czytelnik.

Nina to młoda kobieta, piętnastolatka, na którą to już przyszedł czas, by wyjść za mąż. Borutyńscy chcą pozbyć się dziewczyny, znajdując jej męża, lecz ona jest zakochana w swoim krewnym, Aleksandrze Klonowieckim. Po cichu jej miłość do mężczyzny rozkwita, z dnia na dzień coraz to bardziej.

Książka skupia się nie tylko na historii młodej dziewczyny, która nieszczęśliwie jest zakochana w swoim krewnym, lecz na czasach, w jakich przystało jej żyć. Jak w Królestwie Polskim obywatele dążą do rewolucji domagając się swobód obywatelskich i reform. Nie brakuje tu krwawych scen, pełnych poruszenia wśród ludzi, którzy pragną dla siebie lepszej przyszłości, wyzwolenia spod władz zaborcy.

Nina, mimo iż nie miała łatwego dzieciństwa, mieszka kątem u wujostwa, to ma ambitne plany na swoje życie. Chciałaby wyjść za mąż z miłości, żyć w dostatku. Jak na czasy dziewiętnastowieczne przystało, kobiety nie miały za wiele do powiedzenia w sprawie zamążpójścia. Po debiucie na salonach, spływają korzystne oferty, lecz czy Nina się ugnie i gorące uczucie zakopie głęboko w sercu?

Całkiem autentycznie została oddana XIX-wieczna etykieta. Zachowania dworskie, tańce, dialogi, rozrywki, potrawy - to wszystko pachnie czasami, których nie mamy możliwości posmakować. Trzeba przyznać, że Elżbieta Gizela Erban nadała taki klimat, jakby sama przeżyła wydarzenia z kart "Panny z Jaśminowa". Jestem pod ogromnym wrażeniem.

Historię Niny poznajemy z pozycji obserwatora, a tu naprawdę dużo się dzieje. Przedstawione są przede wszystkim te brzydkie charaktery, które wprowadzają zamęt do życia innych ludzi. Autorka postarała się, by wciągnąć czytelnika w życie tytułowej "Panny z Jaśminowa" i zagłębiać się w intrygę, którą tak świetnie uknuła. Chciałoby się napisać więcej o tym, co skrywa książka, jednak warto tę przygodę przeżyć samemu.

Jest to powieść historyczna, obyczajowa z subtelnym wątkiem romansu, który dodaje smaku całości. Jak dla mnie jest to świetne połączenie, by powstała całkiem interesująca powieść. Myślę, że znajdzie się spore grono czytelników, które zachwyci się piórem Autorki.

„Od ukochanych miejsc dzieliła nas przepaść czasu, nieuchronność śmierci, granice obcych państw i ten zimny szary popiół ze zgliszczy, które dawno już rozwiały wiatry i spłukały jesienne deszcze.”

Przenosimy się do niespokojnych czasów pod zaborami, jest rok 1860, tuż przed wybuchem powstania styczniowego. Poznajemy młodziutką zaledwie piętnastoletnią Ninę, dziewczyna stoi u progu życia, a ono już na początku bardzo ją doświadczyło. Osierocona, zostaje skazana na łaskę najbliższej rodziny. Przygarnia ją rodzina siostry matki, państwo Borutyńscy. Nie jest jej tam dobrze. Jej jedynym sprzymierzeńcem jest kuzynka, tylko ona odnosi się do Niny z sympatią. Traktowana trochę lepiej od służby, poniżana, krytykowana. Czuje się jak intruz, przyjmuje to jednak z godnością i stara się spełniać wszystkie oczekiwania ciotki. Po przyjeździe wuja hrabiego Klonowieckiego, jej życie zdecydowanie się odmienia. Przenosi się do dworu w Makowie, tutaj Nina czuje się zdecydowanie lepiej, a jej serce zaczyna bić coraz szybciej na widok wuja. Niestety hrabia ma żonę, jest dla niej zakazany i nieosiągalny.

Wielowątkowa, wielowymiarowa, a przy tym bardzo spójna powieść. Akcja powieści toczy się niespiesznie, wzbudza emocje i ciekawość. Całość jest naturalna i bardzo klimatyczna. Wyraźnie czujemy emocje, porywy serca, wewnętrzne rozterki naszych bohaterów. A ci rewelacyjnie ukazani, złożoność i nietuzinkowość charakterów daje nam ogromny przekrój ludzkich osobowości.

Mamy okazję przyjrzenia się jak polskiemu społeczeństwu podczas zaborów. Arystokratyczny świat w całej okazałości, jedni sympatyzują z zaborcą, czerpią z tego osobiste korzyści, drudzy wręcz przeciwnie, dumni, nieugięci, prawdziwi patrioci. Wystawne bale, piękne suknie, flirty, intrygi, zwyczaje, konwenanse. Widzimy odwagę, patriotyzm, wolę walki o odzyskanie niepodległości. Głęboka wiara, moralność, etykieta. Zakazana miłość, a w tle zbliżające się powstanie styczniowe. Wyraźnie nakreślona sytuacja polityczna w kraju, krwawe pełne grozy zamieszki, okrucieństwo i bezwzględność zaborcy. Postacie i fakty historyczne idealne wpasowane w fikcją literacką.

Pięknie napisana słodko-gorzka opowieść, która całkowicie skradła moje serce. Czytanie tej przejmującej powieści dało mi możliwość spojrzenia na tamte czasy, z nowej, tchnącej świeżością perspektywy. Już z niecierpliwością czekam na dalsze losy Niny. Bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)

Nina po stracie rodziców trafia do majątku swych krewnych, państwa Borutyńskich. Jedyne oparcie ma w swojej niani i kuzynce Bini, gdyż wujostwo nie traktuje ją jak zło konieczne. Wielokrotnie wypominane jest jej, iż jako panna bez posagu i balast jak najszybciej powinna znaleźć męża. W wieku 15 lat po raz pierwszy udaje się na bal gdzie zostaje przedstawiona dalekiemu krewnemu hrabiemu Klonowieckiemu. Nina zakochuje się w nim od pierwszego wejrzenia. Nieświadomy uczuć jakimi darzy go Nina hrabia zostaje jej prawnym opiekunem. Tym sposobem Nina przenosi się do jego rodzinnego majątku w Makowie. Ale czy to uczucie ma jakiekolwiek szanse, zważywszy na to, że hrabia jest żonaty?

"Panna z Jaśminowa" to pierwszy tom cyklu "Kochankowie Burzy". Wraz z bohaterami przenosimy się do życia pod zaborami gdy kobiety w ramach żałoby narodowej przywdziewały ciemne lub czarne suknie. Ale wbrew pozorom nie znajdziemy tu wyłącznie opisów nieszczęśliwej miłości. Przeniesiemy się do czasów gdzie honor i obowiązek wobec ojczyzny był najcenniejszy. Autorka w niezwykle obrazowy sposób oddaje niepokoje i emocje tamtych czasów nakreślając wydarzenia czy obawy jakie towarzyszyła obywatelom. Masakra na Placu Zamkowym ukazuje ogrom okrucieństwa władz carskich ale i chęć oraz wiarę w odzyskanie niepodległości. Nie brakuje tu również opisów życia wyższych sfer wypełnionych balami, polowaniami, licznych intryg ale i gry pozorów. Przecież najważniejsze było to jak postrzegają nas inni. Przenosimy się do świata gdzie młode panny ale i kobiety nie miały za dużo do powiedzenia może poza wyborem toalet czy serwowanych dań.

„Panna z dobrego domu nie myśli i nie mówi o rzeczach nieskromnych. Po domu chodzi na paluszkach, nie odzywa się niepytana i nie przerywa starszym.”

Możemy obserwować ogrom hipokryzji części obywateli oraz korzyści jakie z tego czerpali. Jeśli macie ochotę przenieść się choć na chwilę w te niezwykle faszynujące czasy to zdecydowanie polecam. Nie ma co ukrywać to wyjątkowo udane połączenie powieści historycznej z romansem, a ja już z niecierpliwością czekam na kolejny tom.

„Od ukochany miejsc dzieła nas przepaść czasu, nieuchronność śmierci, granice obcych państw i ten zimny szary popiół ze zgliszczy, które dawno już rozwiały wiatry i spłukały jesienne deszcze.”

Wiele jest dzisiaj powieści zarówno polskich jak i zagranicznych autorów, opisujących okrucieństwa i życie podczas II Wojny Światowej. Mało natomiast jest książek ukazujących los ludzi w czasie zaborów. Autorka, Elżbieta Gizela Erban napisała cykl monumentalnej sagi „Kochankowie Burzy”, który w nowym wydaniu ukaże się w postaci aż jedenastu tomów. Jest to saga opisująca dzieje ludzi w drugiej połowie XIX wieku.

Poznajemy młodziutką Ninę, która straciła swoich rodziców i trafia pod opiekę swoich krewnych. Historia dziewczyny bardzo przypomina mi baśń o Kopciuszku. Obie straciły rodziców, obie trafiły do kobiet, które nimi gardziły, poniżały i źle traktowali. Nina podobnie jak baśniowa postać musiała pracować w kuchni. Jej kuzynka Binia, chciała żeby Nina była jej druhną. Co z kolei nie cieszyło ciotkę, no bo jak umorusana dziewczyna mogła stać blisko jej córki w takim dniu? Przecież to zahaczało o skandal! Sierota czeka aż zjawi się ktoś w jej życiu, kto za pomocą magicznej różdżki odmieni jej los. I jej dobrą wróżka okazuje się wuj Aleksy, w którym Nina podkochiwała się. Maria zdaje się, że zauważa rodzące się uczucie dziewczyny do swojego męża i postanawia wydać Ninę za Orlewicza, ale ta odmówiła. Hrabiego Klonowieckiego zabiera biedną sierotę na dwór w Makowie. Czy miłość Niny ma jakiekolwiek szanse? Jak potoczą się dalej losy panny bez posagu? Przekonajcie się sami.

Książka to nie tylko opis nieszczęśliwie zakochanej Niny. To nie tylko opis przeżyć dziewczyny, która chce sama decydować o własnym losie. Jest tutaj również bardzo dokładnie przedstawiony rys historyczny. Przenosimy się bowiem do czasów, gdy honor i obowiązek wobec Ojczyzny był najcenniejszy. Często cenniejszy niż własne życie. Autorka z niezwykła dokładnością opisuje wydarzenia i nastroje poprzedzające wybuch Powstania Styczniowego. Jedni do niego przygotowywali się, inni uważali, że nie potrzebna jest kolejna wojna i zabici. Uważali, że Polska i tak nie odzyska Niepodległości.

Autorka przybliża nam świat dawno już zapomniany. Świat wystawnych bali, salonowych intryg i arystokratycznych zwyczajów. Świat nieznany a tak bardzo urokliwy. Opis przepięknej przyrody i zmieniających się pór roku sprawia, że książki nie można odłożyć nawet na chwile. Powieść czyta się szybko pomimo, ze rozdziały są dość długie. Nina to świetnie wykreowana postać. Emocje jakie przeżywała dziewczyna, udzieliły się również mnie. Wraz z nią wchodziłam na jej pierwszy bal pełen wystrojonych dam i eleganckich panów. Wraz z piętnastolatką przeżywałam jej pierwsza miłość. I jej radość i smutek, gdy wiedziała, że ten dojrzały mężczyzna nie jest dla niej. „Kochankowie burzy” jest bardzo udane połączenie powieści romantycznej z powieścią historyczną. Dzięki czemu każdy znajdzie w tej książce coś dla siebie.

Nina po stracie rodziców trafia do majątku swoich krewnych, państwa Borutyńskich. Traktowana jest tam oschle, a jedyne oparcie znajduje u swojej niani i kuzynki. Jednak przyjazd wuja, hrabiego Klonowieckiego, odmienia życie dziewczyny. Przenosi się na dwór w Makowie, powoli odkrywa sekrety pałacu i przekonuje się, że jej serce bije szybciej na widok wuja. Czy to uczucie ma jakiekolwiek szanse?

„Panna z Jaśminowa” to pierwszy tom z cyku „Kochankowie Burzy”, czyli największego dzieła Elżbiety Gizeli Erban. Nie będę urywać, że z czystą przyjemnością wyruszyłam w podróż do drugiej połowy XIX wieku. Tym bardziej, że autorka ma niesamowity dar do pisania i co najważniejsze w sposób obrazowy potrafi ukazać emocje poprzedzające wybuch powstania styczniowego. Czytając książkę przeniosłam się w czasie, gdzie Honor i Ojczyzna były najważniejsze. Gdzie na salonach wyprawiano wystawne bale i nie brakowało tam intryg, czy romansów. Widzimy jaka była codzienność polskiego społeczeństwa i jaką hipokryzją kierowała się część arystokracji.

Obok krwawych wydarzeń dotyczących walki o niepodległość przyglądamy się przede wszystkim niewinnemu uczuciu Niny do jej wuja. Uczuciu zakazanemu nie tylko przez fakt, że hrabia był wujem dziewczyny, ale i dlatego że miał on żonę. Postać młodziutkiej dziewczyny bardzo mi się podobała. Od samego początku przyglądamy się jej cierpieniu najpierw po stracie rodziców, później przez złe traktowanie u wujostwa. Dopiero pojawienie się hrabiego Klonowieckiego powoduje, że jej życie zmienia się diametralnie. Daje się wyczuć podekscytowanie młodziutkiej dziewczyny, która trafiła na salony i bierze udział w swoim pierwszym balu. Przyglądamy się jej uczuciu do swojego opiekuna. Jednak odczuwamy także jej zawód, że mężczyzna którego pokochała jest dla niej nieosiągalny. bo czy takie uczucie ma prawo istnieć?

„Panna z Jaśminowa” to tak naprawdę dopiero początki przygody Niny, do której bardzo chętnie wrócę w kolejnym tomie. Autorka oddała w nasze ręce romans historyczny, ale i książkę która w sposób szczegółowy oddaje ducha wojny. Jeżeli lubicie przenosić się w czasie to koniecznie sięgnijcie po tę książkę.

Z niekłamaną przyjemnością i pełną świadomością zdecydowałam się na tę jedenastotomową podróż do drugiej połowy XIX wieku. Do burzliwych czasów pod zaborami, ale też wystawnych bali i pałacowych intryg, arystokratycznych zwyczajów i salonowych romansów. Dlaczego? Autorka pisze tak obrazowo, że już po kilkudziesięciu stronach zakochałam się w tej historii mając wrażenie, że przeniosłam się do innego świata, do czasów szalenie barwnych i fascynujących niemal słysząc szelest bogato zdobionych sukien, stukot kopyt ciągnących powozy koni, czy muzykę Chopina płynącą spod uderzających w klawisze palców pianistki.

Niemal czułam też ekscytację młodziutkiej, zaledwie piętnastoletniej Niny, wywodzącej się ze znakomitego arystokratycznego rodu z uczestnictwa w pierwszym, wykwintnym balu. Czułam jej niewinne motylki w brzuchu na widok dużo starszego wujka, hrabiego Klonowieckiego. I smutek płynący ze świadomości, że ten żonaty mężczyzna jest dla niej nieosiągalny.

Wraz z nią odczuwałam nieprzychylność wujostwa, którzy przygarniając ją po śmierci rodziców, dają jej odczuć na każdym kroku, że jest dla nich ciężarem i ogromną radość i nadzieję, gdy jej los się odmienia pozwalając na zamieszkanie w pałacu w Makowie w pobliżu ukochanego wuja.

Ale to nie tylko czas wytwornych bali, przyjęć i polowań. W tle bowiem rozgrywa się dramatyczna historia kraju, któremu zabór rosyjski coraz bardziej zaczyna doskwierać. Pęd młodych ludzi do wyzwolenia, ich wiara w odzyskanie niepodległości prowadzi do demonstracji okupionych ceną życia. Masakra na Placu Zamkowym ukazuje ogrom okrucieństwa władz carskich.

Autorka z rozmachem i jednocześnie autentyzmem kreśli zarówno tło historyczne, jak i obraz polskiego społeczeństwa. Jego codziennego życia, zwyczajów i zmieniających się poglądów. Hipokryzji części arystokracji sympatyzującej z zaborcą i czerpiącej korzyści ze współpracy z nim i odwagi tych, którym godność i duma narodowa nakazują stawać w obronie swoich przekonań bez względu na okoliczności.

W tych trudnych czasach dorasta Nina, coraz bardziej świadoma sytuacji kraju i własnych poglądów i pragnień, tak jednak nadal słodko niewinna i naiwna. Czy potrafi zachować to wewnętrzne piękno w świecie pełnym hipokryzji, intryg i wyrachowania, których uosobieniem jest żona hrabiego? Z pewnością rąbka tajemnicy uchyli kolejny tom, który zgodnie z zapowiedzią Wydawnictwa ukaże się już za dwa miesiące.

Chcecie się zapomnieć choć na chwilę i przenieść w te fascynujące i burzliwe czasy? Szykujcie w biblioteczce miejsce dla tej serii i czytajcie! Ja już nie mogę się doczekać, by poznać dalsze losy Niny.

Pierwsza miłość jest zawsze niewinna. Zwłaszcza kiedy rodzi się w sercu młodej dziewczyny. Niedoświadczonej, delikatnej, nieświadomej tego, co ze sobą niesie to wyjątkowe uczucie. A jednak serce zaczyna szybciej bić, ręce drżą, kiedy obok jest ukochany mężczyzna. I tak trudno jest powstrzymać wszelkie oznaki ciała, nawet jeśli ta miłość nigdy nie znajdzie wzajemności. Ta świadomość nie jest w stanie zmienić tego, co czuje dziewczyna, kiedy serce wygrywa z rozumem, a uczucie jest dla niej tożsame z tym, co najpiękniejsze może spotkać kobietę.

Powieść Elżbiety Gizeli Erban zabiera nas w podróż do XIX wieku. „Panna z Jaśminowa” to bowiem nakreślona z dużym rozmachem i dbałością o szczegóły historia, która znajdzie uznanie w oczach miłośników powieści kostiumowych. Autorka stworzyła opowieść, którą cechuje niezwykły klimat epoki. Liczne opisy codziennych zwyczajów z życia szlachty, ówczesnych strojów, serwowanych dań, panujących konwenansów, sprawiają, że czytelnik ma poczucie, że oto przeniósł się w czasie do okresu, w którym królowały elegancja i przepych. Oczami wyobraźni ma on okazję przemierzać dworskie korytarze, podziwiać wzbudzające zachwyt bibeloty i dekoracje. Pełne przepychu wnętrza, które na myśl przywodzą filmowe kadry, sprawiają, że ma on poczucie, iż oto jest w innym świecie – świecie, którego już nie ma... I w takim otoczeniu znalazła się uboga sierota Nina, która przygarnięta przez krewnych, wychowała się w domu, w którym nie zaznała miłości. Tratowana jako zło konieczne, całe swoje młode życie cierpiała na deficyt miłości i troski, której mogła zaznać tylko od wiernej jej rodzinie niani. Dlatego, kiedy na jej drodze pojawił się hrabia Klonowiecki, dziewczyna uwierzyła, że jej los się odmieni. Czy odnajdzie się we dworze w Makowie, kiedy będzie musiała znosić obecność zepsutej do szpiku kości i ekscentrycznej hrabiny, a niewinne serce będzie wciąż wyrywać się do tego, który okazał jej tyle dobroci?

„Panna z Jaśminowa” to jednak nie tylko świetnie nakreślony obraz tamtej epoki pod względem ówczesnych zwyczajów, ale także drobiazgowo oddane realia dotyczące sytuacji politycznej kraju. Autorka nie szczędzi w powieści krwawych wydarzeń, opisując szczegółowo próby buntu i walki o niepodległość, jak chociażby te dotyczące masakry na Placu Zamkowym w Warszawie 1861 roku. Obnaża dwulicowość niektórych przedstawicieli wyższych sfer, którzy większym zainteresowaniem darzyli chęć wzbogacenia się i utrzymania pozycji społecznej, niż kwestie dotyczące sytuacji kraju pod rządami zaborcy.

Choć pierwszy tom serii „Kochankowie burzy” można określić mianem romansu historycznego, to tutaj wątek romantyczny skupia się przede wszystkim na niewinnym, pierwszym uczuciu młodej dziewczyny do jej opiekuna. Postać Niny od początku wzbudza sympatię. Czytelnik ma okazję obserwować jej przemianę. Jest ona niczym zaniedbany kwiat, który otrzymawszy odrobinę atencji, może tak pięknie rozkwitnąć. Jednak autorka zadbała również o to, aby dodać całej historii pikanterii w postaci drobnych flirtów, nieśmiałych (lub bardziej śmiałych) umizgów, ukradkowych spojrzeń, które były podstawowym punktem programu wszelki balów i rautów, na których bawili się przedstawiciele ówczesnej sosjety.

Podsumowując:

„Panna z Jaśminowa” to udane połączenie romantycznej powieści obyczajowej i historycznej. Z jednej strony, mamy opowieść o sierocie, która niczym ówczesny Kopciuszek, musiała stawić czoła nieprzychylnym jej osobom do czasu, aż pojawił się w jej życiu ktoś, kto postanowił odczarować jej smutną i szarą codzienność niczym za dotknięciem magicznej różdżki. Z drugiej zaś, powieść, w której bardzo drobiazgowo oddane zostały realia XIX wieku, przeplatane wydarzeniami znanymi z kart historii. Zakończenie pozostawia czytelnika z dużym znakiem zapytania, dlatego niecierpliwie czekam na kolejny tom.