Pani Dobrego Znaku. Wieczny pokój. Księga Całości. Tom 5

Muszę przyznać, że piąty tom Księgi Całości sprawił mi najmniej problemów, w porównaniu ze swoimi poprzednikami. Ciągle nie zgrałem się dobrze z piórem śp. Feliksa Kresa i jak dotąd kończyłem lekturę jego książek z mniejszym bądź większym "ale" wiszącym między nami. Tu kilka "ale" też się znajdzie, lecz zasadniczo są one całkiem mikre. A zatem. Osoby zabierające się do lektury Pani Dobrego Znaku zauważyły już zapewne, że pan Kres postanowił przedstawiać swoje uniwersum i rządzące nim prawa w częściach. Każda książka przenosiła nas w inne miejsce, wprowadzała nowych bohaterów, i umożliwiała poznanie poszczególnych krain i panujących w nim tradycji. Piąty tom jest ładnym zazębieniem się czterech poprzednich. Pojawia się w nim znany Armekt i Dartan, wzmiankowana jest Północna Granica i Bezmiary, a także posępna kraina leżąca u podnóża Gór Ciężkich. Co ciekawe, pojawia się także postać Przyjętego - mędrca, którego zdążyliśmy już poznać w trzecim i czwartym tomie. W każdym razie, autor wynagradza czytelnikowi wierność serii i pokazuje nam jak wydarzenia z poprzednich części zaczynają zmieniać powoli sytuację panującą w Wiecznym Cesarstwie. W ogóle ta część jest pełna polityki, knucia i intryg, które śledzi się całkiem przyjemnie i można powiedzieć, że sprawiają wrażenie przemyślanych i konsekwentnych. Bohaterowie, którzy rozgrywają między sobą tę partię politycnzych szachów, również są interesujący. Wyzwolona niewolnica, która, jak się wydawało, w wyniku kaprysu swego byłego pana zostaje przezeń pojęta za żonę a następnie dziedziczy bajońskie sumy i majątek, ciężki do oszacowania. Szlachetny rycerz, z domu o długowiekowej tradycji, który dał słowo, że będzie służył wyzwolenicy, do której z początku nie żywi szacunku. I wreszcie, Trzy Perły - niewolnice wysokiej klasy, które wraz z rozwojem fabuły poznajemy lepiej i przyglądamy się ich poczynaniom. Właściwie na tych, wyżej wymienionych postaciach, skupia się głównie akcja książki, choć z różnym natężeniem. Autor wprowadził także i inne postacie, spoza tytułowego Dobrego Znaku (albo Sey Aye, włości odziedziczonych przez byłą niewolnicę), których losy i tak zostają związane z tą krainą. Wspomniane polityczne intrygi, mogą przywieść na myśl Grę o Tron i myślę, że to dość uczciwe porównanie. Choć nie zarzucam Kresowi jakiegoś silenia się na powielenie prozy Martina, bo Pani Dobrego Znaku stoi na własnych nogach.

Akcji niewiele tu uświadczymy, choć jeśli już coś się dzieje, ma to wpływ na fabułę i stawia postacie wobec wyzwań, którym muszą sprostać. Równie przyjemnie śledzi się rozmowy i dynamiczne relacje między bohaterami, którzy uczą się wzajemnego szacunku, czy też dojrzewają do ról jakie zgotował im los. Niemniej, w dalszym ciągu nie potrafię zaakceptować dość dokładnych i naturalistycznych opisów Kresa. Jest jakaś wartość dodana w wyróżnianiającej się kulturze Armektańczyków, ale opisy ich podejścia do owłosienia, fizjologii i ciała ludzkiego, mógł sobie darować. Ponadto, niekiedy łapałem się na tym, że narracja przeskakiwała nagle i gubiłem się z tym, kto i co powiedział. Są to pewne skazy na stylu autora, które osobiście mnie odpychają. Podobnie jak niejasny system metafizyczny i moralności. Niby w świecie Szerni istnieją jakieś siły (Pasma Szerni) mające wpływ na świat, jest też jakaś tajemnicza istota, która obdarzyła ludzi, koty i sępy, rozumem, ale de facto nie uświadczymy tu jakiegoś kultu religijnego. Nieco to dziwne i nietypowe, ponadto rodzi pytanie o to, co stanowi podstawę sądów etycznych postaci.

Feliks W. Kres nie pisze książek lekkich, takich do czytania z herbatką pod kocykiem. Niektóre tomy Księgi Całości są łatwiejsze do przyswojenia, inne zaś są tak skomplikowane, że mózg paruje bardziej niż wrząca woda w zamkniętej łazience. Uwielbiam je za to, że wymagają od czytelnika całkowitego skupienia. „Pani Dobrego Znaku” znajduje się gdzieś pomiędzy.

Wyzwolona niewolnica Ezena została postawiona na czele największego majątku Dartanu przed umierającego księcia. W krainie rządzonej przez mężczyzn Ezena musi udowodnić, że jest odpowiednią osobą na odpowiednim miejscu, jednak jest to niezwykle trudne bez sprzymierzeńców i przyjaciół. Sey Aye jest miejscem niezwykle tajemniczym, w którym do życia budzą legendy, czy nowa księżna jest jedną z nich?

„Pani Dobrego Znaku” to książka dużo wolniejsza niż poprzednie tomy. Nie dzieje się tu zbyt wiele, autor skupia się mocno na sferze obyczajowej. Zamiast potyczek i wielkich bitew dostajemy intrygi i walkę o władzę. Poznajemy kilku nowych bohaterów ale powraca też kilku, których już znamy. Dzięki temu zabiegowi łatwiej jest odczuć całokształt historii, poszczególne tomy łączą się ze sobą w pewien nieoczywisty sposób. Ezena jest postacią niezwykle intrygującą, o której dowiadujemy się całkiem sporo,. Choć w tym tomie mogłoby być więcej akcji, to walka z systemem Ezeny dopiero się zaczyna, jestem niemalże pewna, iż w kolejnym tomie jej wątek dostanie prawdziwego kopa.

Na tym etapie nie mam pojęcia co może wydarzyć się dalej, autor z tomu na tom miesza coraz bardziej. Kiedy zaczynam myśleć, że rozumiem o co w tym wszystkich chodzi, kolejne tomy skutecznie wyprowadzają mnie z błędu. Księga Całości to jedno wielkie zaskoczenie!

Czy Wy też czujecie tę niesprawiedliwość powiązaną z urodzeniem? Miejscem urodzenia, rodziną, hierarchią, krajem... Wszystkim co nas od siebie odróżnia? Czemu to tak banalne i nic nieznaczące rzeczy znaczą tak wiele? Jedni czują się poszkodowani, bo urodzili się na terenie, gdzie toczą się bez przerwy wojny, inni ubolewają nad ubóstwem, inni nad tym, że rodzina okazała się rozczarowaniem. Osobiście nie należę do żadnego grona, jednak prawie codziennie jestem świadkiem, jak ktoś czegoś takiego właśnie żałuje. Z czego to wynika? Czy my sami stwarzamy w sobie takie poczucie? Czy to jednak los w nas bezpodstawnie uderza?

Puszcza Bukowa – miejsce dość dziwaczne i trudnodostępne, ale dające olbrzymie przychody i możliwości. Póki wszystko działa poprawnie nikt za bardzo się nią nie interesował. Jednak teraz pan tego terytorium umarł i prawa odziedziczyła jego żona. Wszystko wydawałoby się zgodnie z prawem, gdyby nie drobny mankament. To niewolnica! Co prawda wyzwolona już, ale wszystko wskazuje na to, że małżeństwo powinno się unieważnić. Co zrobi kobieta? Czy będzie walczyć o swoje prawa? Czy pozwoli, by uprzedzenia wzięły nad nimi górę?

Niezmiernie się cieszę, że mogłam powrócić do tego świata. Przeczytałam parę wcześniejszych tomów, choć niektóre z nich na razie są pominięte i czekają na swoją kolej. Bardzo dobrze wspominam te przeczytane, więc nie zastanawiając się, sięgnęłam po "Panią Dobrego Znaku. Wieczny pokój". W pewnym sensie to nowa opowieść w tym uniwersum, więc byłam niesamowite zaintrygowana, co tym razem się wydarzy.

Feliks Kres ponownie udowodnił, że potrafi posługiwać się piórem literackim. Jego styl sprawia, że czytelnik od razu wciąga się w ten świat, by dać się ponieść wyobraźni. Przyznam się, że rozpoczynając czytanie tego tomu, miałam wrażenie, że powracam do czegoś tak dobrze mi znanego. Dawało mi to swoiste poczucie literackiego bezpieczeństwa i czystą radość z czytania. Choć też nie mogę ukrywać, że momentami miałam wrażenie, że pojawiają się pewne niedopracowania.

Ogólnie jestem zdania, że ten tom dopiero jest wprowadzeniem do kolejnego. Nie dzieje się w nim zbyt wiele, choć bez wątpienia są to wydarzenia istotne i zapewne odgrywające przełomową rolę. W moim odbiorze jest to tło, które jest potrzebne, by stworzyć zrozumiałe podstawy tej części przedstawionego świata. I jest to widoczne w sferach politycznych, gdzie ciąg przyczynowo skutkowy jest wyrazisty. Niemniej pisarz skupił się też na indywidualnych postaciach, dając możliwość przywiązania się do nich i podjęcia własnych decyzji. Podejrzewam, że dla czytelników, którzy znają "Księgi Całości" właśnie w całości i w odpowiedniej kolejności może być to odbierane w sposób jeszcze bardziej przejrzysty, gdyż znają już wiele aspektów uniwersum.

Natomiast bohaterowie oczarowują dopracowaną kreacją. Każdy z nich jest na swój sposób wyjątkowy, a ich cechy osobowości i działania dają wgląd w wielowymiarowość wydarzeń. Dosłownie każda postać, która występuje w tej części, jest dopieszczona i posiada swoją własną, unikatową historię. Bardzo to doceniam, ponieważ uprzedzając Wam niektóre wydarzenia, część z tych osób zginie i to dość szybko. Niedokładni pisarze stwierdziliby, że to tylko marionetki, które mają coś ukazać w świetle całości, ale jako indywidualne postacie nie są wystarczająco ważne, by nadawać im głębię życia. Tymczasem Kres skupił się dosłownie na każdym.

Przede wszystkim uwaga skupia się na – to dość oczywiste – niewolnicy Ezenie. Jej postać jest wyjątkowa, gdyż niejednoznaczna, grająca pozorami i złudnością. Wszystko zależy od kontekstu i obecności innych osób. To postać perspektywiczna i pełna tajemnic. Ciężko jej zaufać, ponieważ do końca nie wiadomo, kim jest. I nie mam tutaj na myśli jakiś pojedynczych etykiet, a spójność osobowości. Unikatową postacią jest też Yokes, ale zapewne części z Was nie trzeba go przedstawiać.

Mimo że miałam już styczność z uniwersum, to nadal do końca go nie rozumiem. Wydaje się być majestatyczne i pełne niezgłębionych tajemnic. Wiodą nim siły nam nieznane z codzienności i to jest wyjątkowo interesujący motyw, który zachęca do dalszego czytania. Już względnie dobrze orientuję się w terytoriach i na mapie, ale imponuje mi nieskończonością.

Poza tym "Pani Dobrego Znaku" jak każda dobra fantastyka, przedstawia wiele treści, które można odnieść do naszej rzeczywistości. Ukazuje siłę stereotypu i uprzedzeń. Nasze własne ograniczenia i idące za nimi tragedie. Świat, gdzie czasami bez mrugnięcia okiem decydujemy się na niepotrzebne cierpienie. Tym bardziej że ciekawym motywem jest ukazanie różnorodności niewolników. Mamy takich jak Ezena, czyli kobieta, która kiedyś była wolna, a właśnie życie ją zmusiło do sprzedaży samej siebie. Mamy niewolnice piękne i wykształcone, wbrew swojemu statusowi z niesamowitą potęgą i władzą, lecz wyhodowane do tego według wcześniej ustalonych zasad i niepotrafiące się od nich oderwać. Są też niewolnice i niewolnicy, którzy również zostali wyhodowani, ale do najcięższych prac. Czy widzicie, jak to wszystko źle brzmi? I jak wielka może być różnica między tymi osobami, a w ujęciu ich samych często między rzeczami? Bo ludźmi nigdy się nie czuli.

Już niedługo nadchodzi kolejny tom "Pani Dobrego Znaku". Mimo że zawsze zapewniam, że chcę powrócić przede wszystkim do pierwszego tomu "Księgi Całości", to niesamowicie chcę się dowiedzieć, co wydarzy się teraz i jak potoczą się losy Ezeny. Cała powieść to niezwykła przygoda skupiająca się na tworzeniu podstaw i wiązaniu relacji interpersonalnych. Przy tym zaskakuje wnikliwością i swoim majestatem.

"Pani dobrego znaku. Wieczny pokoj" to kolejna część serii "Księga Całości". Przeczytałem wcześniejsze książki, dlatego byłem ciekawy jak potoczy się kontynuacja. Muszę przyznać, że opisana historia wciągnęła mnie na długie godziny. Interesująca akcja, która sprawia że zapomina się o całym świecie.

Polecam jednak sięgnąć po tę książkę jako kontynuację wcześniejszych części. Pozwala to z łatwością zorientować się w losach bohaterów i wielu opisanych historii. Czytając ją w oderwaniu od całości można się nieźle pogubić i pozbawić dużej frajdy z czytania. Byłoby szkoda, bo to naprawdę wciągająca pozycja.

W piątym tomie "Księgi Całości" stary Levin - dartański Pan Puszczy Bukowej, odwiecznej siedziby pierwszego Domu K.B.I., wyzwala niewolnicę i tuż przed swą śmiercią bierze ją za żonę, dając jej tym samym wszystkie należące do niego ziemię, bogactwa, ludzi oraz prawa szlacheckie. Tym samym młoda dziewczyna, niedawno zajmującą się wyłącznie praniem, musi przekonać do siebie praktycznie wszystkich, od służby, czy dowódcy prywatnych sił zbrojnych, przez Pierwszą Perłę Domu, aż po krewnych K.B.I. Levina. Majątek, który teraz do niej należy jest jednym z najbardziej znaczących, więc krewni zmarłego starają się unieważnić to małżeństwo. Ktoś jednak ma inne plany co do młodej wdowy... Kim naprawdę jest ta nieznana wcześniej dziewczyna? Czy stary, żyjący na odludziu Levin po prostu postradał zmysły? A może kierowało nim coś większego, czego inni jeszcze nie dostrzegają? "Pani Dobrego Znaku" to historia o odwadze i sile, lojalności i miłości, ale też o słabościach i błędach, które mogą w jednym momencie diametralnie odmienić czyjeś życie. Kierowanie się swymi zachciankami, czy raczej żądzami, dodaje bohaterom autentyczności, a ich decyzje - dobre i złe - zawsze mają konsekwencje. To była naprawdę doskonała powieść! Za każdym razem, gdy sięgam po kolejny tom tego cyklu jestem na nowo oczarowana historią, którą stworzył Kres. Wyjątkowe i misternie skonstruowane wątki, które w tej części zaczynają się łączyć w całość to coś na co czekałam i jestem totalnie zachwycona pomysłami autora. CZYTAJCIE TO!! Naprawdę warto!!