Pakiet: Wiedźmin. Tom 1-8 (wydanie premium)

Ładne wydanie i nawet te serialowe wstawki aż tak nie bolą, bo są całkiem ładne. Mam na półce, ale sugerowałbym na przyszłość jednak porzucić wszelkie nawiązania do tego paździerza od netflixa. Zresztą od gier też. Lepiej stworzyć własne estetyczne grafiki. Ogólnie polecam to wydanie.

Ten zestaw myślę, że będzie za kilka ładnych lat gratką dla kolekcjonerów. Świetne wydanie. O treści nie będę się wypowiadać, bo każdy wie, o czym jest Wiedźmin. Ale ogólnie ten pakiet to jest coś, czego nie może zabraknąć na półce fana serii książek, jak i gier.

Drogie jak uncja złota, a brzydkie jak karton z Ikei. Twarda oprawa i sztuczny, nadrukowany podpis autora nie są żadnym usprawiedliwieniem tak wysokiej ceny. To nie jest wydanie premium — to jest zwykły zestaw zapakowany w czarne pudełko i sprzedany jako coś wyjątkowego.

Za ~800–1000 zł dostajemy twardą oprawę i komplet tomów — i właściwie na tym lista „luksusów” się kończy. Brakuje wszystkiego, co dziś definiuje prawdziwe wydanie kolekcjonerskie: barwionych brzegów stron, ilustracji, tłoczeń, złoconych detali, lepszego papieru. Zamiast tego mamy coś, co wygląda bardziej jak archiwalny karton niż edycja dla fanów. Trudno oprzeć się wrażeniu, że to „premium” istnieje tylko w nazwie.

Najbardziej boli jednak design. Jest minimalistyczny do granic możliwości, ale niestety nie w dobrym sensie. To nie jest elegancka prostota — to wizualna pustka. Brakuje klimatu, brakuje charakteru, brakuje świata, który przecież stworzył Andrzej Sapkowski. Gdzie są potwory? Gdzie znaki wiedźmińskie? Gdzie symbole szkół, heraldyka, jakiekolwiek nawiązania do uniwersum Wiedźmin? To wszystko aż się prosi o pokazanie — i aż boli, że tego nie ma.

Do tego dochodzi kwestia kompletności — wydanie „premium”, które nie zawiera wszystkich tomów, trudno traktować poważnie jako kolekcjonerskie. To powinien być standard, a nie opcja.

Najsmutniejsze w tym wszystkim jest to, że potencjał jest ogromny. Świat Sapkowskiego zasługuje na wydania piękne, dopracowane, z duszą — takie, które chce się postawić na półce i do których chce się wracać nie tylko dla treści, ale też dla samego obcowania z książką jako przedmiotem.

Marzy mi się moment, w którym wydawnictwo naprawdę pójdzie z duchem czasu — zadba o komunikację, o czytelników, o estetykę — i zacznie wydawać te książki tak, jak na to zasługują. Bo na razie to nie jest edycja dla fanów. To jest zmarnowana szansa.