Ostatnie polowanie

„Ostatnie polowanie” to drugi tom serii kryminalnej o komendancie Niémans. Jego akcja toczy się tuż przy granicy francusko-niemieckiej, przy której łączą się lasy Alzacji i Schwarzwaldu. Tam dochodzi do brutalnego morderstwa, którego ofiarą pada członek arystokratycznego niemieckiego rodu rozmiłowanego w polowaniach. I tak też skończył – jako zwierzyna zabita przez myśliwego… W książce więc nie brak dosadnych, lekko makabrycznych opisów, jednak nie jest to minus powieści – są odpowiednio wyważone, tak że nie kłują w oczy. Akcja toczy się dynamicznie, jest dużo dialogów i zwrotów akcji, dzięki których napięcie utrzymuje się od początku do końca. Tło historii jest = ciekawe nie tylko ze względu na klaustrofobiczne, ciemne lasy, ale i na społeczność, w którą przychodzi wejść policjantom – Niémansowi i jego partnerce Ivanie Bogdanović. Społeczność małą, zamkniętą, skupioną wokół rodu von Geyersbergów. Intryga kryminalna rozpisana jest solidnie, a co ciekawe, w jej wątki wplecione zostały tematy wyjęte z historii prawdziwej jeszcze z czasów II wojny światowej. Nie można więc odmówić autorowi dobrego pomysłu, jak i realizacji – w końcu kontynuowanie serii po dwudziestu latach (tom pierwszy „Purpurowe rzeki” premierę miał w 1998 roku) przerwy na pewno było przedsięwzięciem ryzykownym. Grangé jednak świetnie sobie z tym poradził, to zajmujący, rasowy kryminał, który zadowoli każdego fana gatunku!

"Ostatnie polowanie" jest jedną z tych książek, które do mnie wołały samą okładką. Nie mogłam się jej oprzeć i miałam wrażenie, że kryje się za nią coś niepokojącego, a może nawet przerażającego. I w tym miejscu nie miałam zamiaru czytać opisu, a wpaść w środek opowieści, o której nie wiem absolutnie nic i pozwolić się autorowi zaskoczyć. Czy to wszyło mi na korzyść?

Ta książka to drugi tom serii, ale szczerze mówiąc, czytać można i w odwrotnej kolejności, nie ma to większego znaczenia. Jeśli chodzi o to, co wewnątrz, to jest to kryminał. Dość krwawy, brutalny i nie tylko chodzi tu o trupa i śledztwo, bo historia jest skomplikowana i dziwna. Ale oczywiście jest nieboszczyk i to nie byle jaki, bo obrzydliwie bogaty dziedzic rodu Szwabii. Mężczyzna został pozbawiony głowy i został także wykastrowany przez swojego oprawcę. Jeśli lubicie gdy leje się krew, to w tym miejscu pierwsze pytanie, co odcięto jako pierwsze i czy ofiara cierpiała?

Oczywiście, jak na kryminał przystało, jest również śledztwo i ciekawe postaci, które je prowadzą. Dwójka bohaterów, których już miałam okazję poznać przy czytaniu pierwszego tomu. Każde jest inne i bardzo charakterystyczne, ale też... no kurczę, nudne. Generalnie średnio mnie gdzieś od połowy lektury interesowało co się dalej z nimi stanie. A będę szczera, bohaterowie i to ci główni, śledczy, są dla mnie niezwykle istotni podczas czytania.

Jako swoisty smaczek, autor zahacza jeszcze o Himmlera i nienawiść wobec Żydów. Byłam przekonana, że Grange pokaże, że to niczym zjawy, okrutni oprawcy, ponownie wkradają się do czasów, gdy nie mają prawa takich rzeczy robić. I tu ode mnie ogromny minus, bo było tego zdecydowanie za mało!

W porównaniu do pierwszego tomu, tutaj jest tak dziwnie, nierówno, bo z jednej strony czytało się szybko, ale chyba oczekiwania po "Purpurowych rzekach" miałam zbyt wygórowane i nieco się zawiodłam. W tym przypadku wszystko było o wiele wolniejsze, nudniejsze, przegadane. Mimo to, podobała mi się ta książka i myślę, że chętnie sięgnę po kolejne tego autora.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Sonia Draga.

Mam ostatnio szczęście, by nie czytać po kolei, więc nie zdziwiło mnie, kiedy okazało się, że to tom drugi. W tym przypadku zaznaczam, że wielu rzeczy nie wiem, które były w części pierwszej, dlatego lepiej czytać po kolei. Są pewne wydarzenia do których wraca bohater, jednak nam ich nie tłumaczy, więc nie zawsze rozumiałam jego intencje. Dałam się jednak porwać okropnej historii śmierci bogatego dziedzica, którego zwłoki odnaleziono w lesie. Jak to mężczyźni z pewnej partii ciała są dumni, tak tutaj denatowi akurat jej brakowało... Śledztwo za wiele nie wnosi, gdyż każdy chowa głowę w piasek. Trudno na pierwszy rzut oka powiedzieć, czy mają coś do ukrycia, czy zwyczajnie nie chcą sprowadzić na siebie niepotrzebnego nieszczęścia. Po wielu staraniach odnajdą miejsce gdzie mordowani byli Żydzi. Rzuci to na ich sprawę wiele pytań, gdyż zaczną się zastanawiać, czy czasami nie natrafili na osoby, które chcą kontynuować dawne zbrodnie. Taka nutka dawnej historii była bardzo ciekawa, tym bardziej, że nie znałam nigdy wcześniej takich obrządków. Na logikę biorę fakty, że mogły zostać wymyślone, jednak śmiem twierdzić, że nie wszystkie...

Dość wartka akcja od samego początku wpaja nam poczucie pewnego niebezpieczeństwa. Wiele razy zastanawiamy się nad prawdziwością zdarzeń, co wywołuje pewien niepokój. Do tego czyta się ją szybko, gdyż mamy wydrukowaną w większych literach i odstępach pomiędzy wierszami. Jest ogrom dialogów, bardzo konkretnych i wspaniałe porównania, których również jest dużo. Jest to jedna z konkretniejszych pozycji, gdyż autor nie bawi się w zbędne opisy przyrody, czy miejsc, gdzie przebywają postacie. Osoby, które mają ponieść śmierć są selekcjonowane, odpowiednio dobierane pod pewnymi preferencjami. Bywają tu postacie, które z szacunkiem wypowiadają się o zmarłych, ale nie wszystkie.

Bardzo spodobał mi się oddech bohaterów po sprawia, gdyż nie kryli, że to, co przechodzą jest dla nich obojętne. Zasugerowali, że mają uczucia prawdziwych ludzi, co w moim mniemaniu zasługuje na uznanie.

Ulubiony cytat : Nie ma prawdy - powtarzał patetycznym tonem podczas wykładów w szkole policyjnej - są tylko wiarygodne kłamstwa.

Kryminalne thrillery, które tworzy autor dla niektórych czytelników mogą być zbyt mocne. Po poprzedniej książce Krainie Umarłych wiedziałam, że dla mnie jego pióro jest strzałem w dziesiątkę. Wszechogarniający mrok, nie oczywistość oraz pasmo niespodzianek.

Jean-Christophe Grangé konstruuje fabułę, w której od początku do końca będziecie raz po raz zaskakiwani. Końcówka jednak przejdzie wasze najśmielsze oczekiwania.

Tym razem przemierzamy duszne i gęste lasy. Kto będzie zwierzyną, a kto czarnym myśliwym ? Czy Pierre Niémans i Ivana Bogdanović pomogą niemieckiej policji w ustaleniu zbrodniarzy i ich krwiożerczych psów ?

Co ciekawe pomysł został zaczerpnięty z kryminalistów zmobilizowanych przez Himmela do tropienia i mordowania Żydów. Poznajemy ciemną stronę historii, o której nie miałam pojęcia.

Dziedzic bogatego rodu ze Szwabii zostaje brutalnie okaleczony i zamordowany podczas polowania. Chociaż miało to miejsce we Francji, cała rodzina mężczyzny i świadkowie mieszkają w Niemczech. Do pomocy niemieckiej policji zostaje skierowany Pierre Niémans i jego partnerka Ivana Bogdanović. Na miejscu trafiają na zmowę milczenia, a tropy wiodą do powołanej przez Himmlera formacji kryminalistów, używanej do tropienia i mordowania Żydów w czasie ostatniej wojny.

Lubię gdy w książkach pojawiają się nawiązania do prawdziwych wydarzeń i postaci historycznych. Tak jest u Grange’a. Chodzi o okrytą złą sławą bandycką formacje z II wojny światowej. Czarni myśliwi wsławili się pogromami ludności cywilnej, które zszokowały nawet SS. Działali oni na terenie Polski, Ukrainy i Białorusi (gdzie wymordowali dziesiątki tysięcy osób, pojawili się [Adres usunięty]. przy pacyfikacji Powstania Warszawskiego. Dzięki temu nie tylko przeczytałem dobry kryminał, ale też mogłem rozszerzyć swoją wiedzę o kolejne karty historii (w tym wypadku czarne).

„Ostatnie polowanie” to zręcznie skonstruowany thriller kryminalny. Autor nie daje nam odetchnąć nawet na moment (z komendantem Niémansem nie sposób się nudzić), często zaskakuje, a na koniec serwuje zaskakujący finał (czegoś takiego nie spodziewaliby się najstarsi górale). Polecam. Warto zanurzyć się w mroczne i niebezpieczne lasy Schwarzwaldu, by wraz z francuskim stróżem prawa rozwikłać tajemnicę brutalnego zabójstwa na polowaniu. Powieść wartka, pełna akcji, idealny materiał na film.