Ostatnia podróż

„Analizujemy profile, komentarze, awatary, całą aktywność młodych osób w Internecie, by wyselekcjonować ludzi , którzy są gotowi popełnić samobójstw.”[1] tak opowiada pracownica klubu Epicentrum o jego działalności. Po co szukać takich osób? Żeby je ratować? Nie do końca. Zostają one zaproszone do odbycia ostatniej podróży. Takie zaproszenie otrzymują dwie dziewczyny stojące u progu dorosłości – Lena i Niki. Dlaczego nastolatki podjęły decyzję o odebraniu sobie życia? Czy wizyta w Epicentrum wpłynie na ich wybór?

Powieść „Ostatnia podróż” porównałabym do słynnej „Opowieści wigilijnej” Dickensa. Co prawda dziewczyny nie odbywają wędrówki w takim samym schemacie jak Ebenezer Scrooge i cel jest nieco inny. Jednak widzę tu wiele punktów wspólnych. Lena i Niki wracają do pewnych wspomnień, mają okazję popatrzeć na siebie oczami bliskich, a jedna z nich zobaczy świat, w którym jej zabrakło. Odwiedzenie tych epizodów ma wpłynąć na myślenie bohaterek. Na postrzeganie przez nie siebie samych.

M. K. Root w tej książce stawia na emocje. Bardzo szczegółowo stara się przedstawić bezsens istnienia, jaki odczuwają jej bohaterki. Jest tu wiele zdań, które przerażają. A fakt, że wypowiadają je młode osoby jest szczególnie przytłaczający. Jednak ja mam duży problem z tą książką. Jeżeli chodzi o literaturę to nie czerpię emocji z opisów emocji, a z historii. I właśnie historii tych dziewczyn mi zabrało. Generalnie wiemy co im się przytrafiło i co ich popchnęło do tak ostatecznej decyzji. Jednak dla mnie jest tego stanowczo za mało. Chciałabym poznać te bohaterki lepiej, a także spojrzeć na ich problemy za szerszej perspektywy. Czytając „Ostatnią podróż” czułam się tak, jakby zapomniano mi je przedstawić. Bardzo mocno odczułam to na początku książki. Dziewczyny rzucały jakieś myśli, a ja nie byłam w stanie ich zrozumieć, wpisać w kontekst. Z każdą kolejną stroną było lepiej, ale w moim odczuciu czegoś tu zabrakło.

„Zaczyna się kolejny nowy dzień. Nikomu zupełnie niepotrzebny.” [2] A czy ta powieść jest potrzebna? M. K. Root stara się „rozgryźć” myśli osoby skorej do popełnienia samobójstwa. Ubiera je w poprawną formę, jednak mało spektakularną. To co zaproponowała pisarka to nie jest literatura jaką lubię. Opowiadanie o emocjach zazwyczaj mnie nie porusza i tak tez było w tym przypadku. Również koncepcja wędrówki przez wspomnienia trochę rozmywa się przy dwóch postaciach. Ta książka jest po prostu „w porządku”. Być może ma jakąś wartość terapeutyczną. Być może są osoby, które nawiążą kontakt z Leną i Niki. Ja to rozumiem i szanuję. Jednak muszę podkreślić po raz kolejny, to jest powieść o emocjach nie o ludziach.

[1] M. K. Root, „Ostatnia podróż”, Oficyna 4eM, Warszawa 2022, s. 58.

[2] Tamże, s. 17.

"Ostatnia podróż" to książka skupiająca się na historii Niki i Leny. Niki za dwa dni kończy osiemnaście lat i już wie, że nie chce mieć kolejnych urodzin. Lena nie potrafi odnaleźć się w świecie, który jest za oknem, a także wybrzmiewa z nagłówków portali i z mediów społecznościowych. Gdy obie podejmują decyzję o samobójstwie, dostają tajemnicze zaproszenie do klubu Epicentrum. Tam mają wyruszyć w swoją ostatnią podróż. Nie mając nic do stracenia, decydują się na wyprawę. Co wydarzy się w czasie podróży w nieznane? O tym przekonacie się czytając "Ostatnią podróż"!

Wow. Tyle jestem w stanie powiedzieć po przeczytaniu tej książki. Nie sądziłam, że ta historia tak mocno na mnie wpłynie. Niech nie zmyli was fakt, że książka jest krótka a okładka może wydawać się idealną dla lekkiej historii. Co to, to nie. "Ostatnia podróż" porusza ciężkie tematy, jednocześnie bardzo ważne i warte poruszenia. Co prawda początkowo ciężko mi było się wdrożyć i wciągnąć w tą historię bo początek jakoś mi się dłużył. Jednak im więcej stron przeczytałam tym bardziej byłam pochłonięta tą historią. To było moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki i muszę przyznać, że ma ciekawy styl pisania i bądź co bądź przypadł mi do gustu. Fabuła jest nietypowa ale jednocześnie ciekawa i poruszająca. Mamy tu mix fantastyki i obyczajówki. Nasze główne bohaterki, które poznały się przez Internet i które nie chcą pozwolić sobie na szczęście, decydują się na ostatnią podróż bo przecież nie mają nic do stracenia. Czytanie o ich przygodach i przeżywanie ich razem z nimi jest naprawdę wciągające i ciekawe. Oklaski należą się autorce, która w tak "magiczny" sposób poruszyła tak ważny i ciężki temat jakim jest samobójstwo i myśli samobójcze. Ta historia jest pełna emocji i uczuć i przyznam, że mi samej zdarzyło się mieć łzy w oczach podczas czytania. "Ostatnia podróż" to książka o problemach, lękach, dojrzewaniu, cierpieniu i w końcu o myślach samobójczych, które potrafią doprowadzić do tragicznych skutków. Jest to książka, która po przeczytaniu daje do myślenia i myślę, że każdy powinien zapoznać się z tą lekturą🥺.

Lena i Niki poznają się przypadkowo w sieci, komentując artykuł o końcu świata. Koniec świata, jak się można domyślić, nie nastąpił, jednak przypadkowy komentarz wywołuje całą lawinę zdarzeń. Dwie kompletnie różne dziewczyny, z różnych środowisk i z różnymi doświadczeniami, łączy jedno pragnienie – zakończenie swojej egzystencji. Niespodziewanie dla siebie otrzymują tajemnicze zaproszenie do klubu Epicentrum. Twórcy klubu dotychczas oferowali swoje usługi jednej osobie w jednym czasie, dla Leny i Niki robią wyjątek. Jeśli dziewczęta podejmą się ostatniej podróży razem, żadna nie może skończyć jej bez zgody tej drugiej. Ku zaskoczeniu dziewczyny, po rozpoczęciu podróży mogą czytać sobie w myślach i odczuwać uczucia tej drugiej. Dokąd zaprowadzą je wydarzenia i uczucia, z którymi będą musiały się zmierzyć w swojej ostatniej podróży? Dokąd zaprowadzi je podróż w głąb siebie?

„Ostatnia podróż” M.K.Root, a właściwie ukrywającej się pod tym pseudonimem Mariki Krajewskiej, pisarki, scenarzystki i trenerki mentalnej to powieść skierowana do młodzieży, choć moim zdaniem dla wszystkich. Opis powieści sugerował połączenie „Alicji w Krainie Czarów” z motywem wędrówki z „Boskiej Komedii”, jednak mi bardziej skojarzył się z „Opowieścią wigilijną” Dickensa. Niezależnie jakie utwory literackie były inspiracją dla autorki, niewątpliwie w powieści mamy motyw wędrówki, wędrówki po wydarzeniach z życia głównych bohaterek, wędrówki po ich uczuciach, wędrówki, która pozwala im odkryć swoje lęki, emocje, te dobre i złe, a także pragnienia.

Mimo iż „Ostatnia podróż” ma tylko 176 stron i powinna się szybko czytać, tak jednak nie jest. Powieść przepełniona jest uczuciami, co powoduje, że nie jest to łatwa lektura. Zarówno Lena, jak i Niki nie pozwalają sobie na szczęście, nawet nie chcą pozwolić sobie na zauważenie otaczającego ich piękna świata, dziewczyny nie chcą zauważyć ani zrozumieć jak ich decyzja o samobójstwie wpływa na innych. Moim zdaniem najlepszym podsumowaniem zachowania bohaterek jest niniejszy cytat: „Nie można tego uznać za egoistyczne. Właśnie to, że dbasz o siebie, o swój dobrostan i swoje emocje, sprawia, że możesz troszczyć się o innych. Kiedy zamiast tego zadręczasz się i zaniedbujesz samą siebie, tak naprawdę wcale nie jesteś w stanie zaopiekować się innymi. Obarczasz ich swoimi demonami.”

Mój mały apel na koniec, tematycznie związany z powieścią, jeśli myślisz, aby podjąć ten ostateczny krok, proszę, porozmawiaj z kimś, wybierz numer telefonu zaufania, lub udaj się do poradni zdrowia psychicznego. Pozwól sobie pomóc, nie wybieraj się w ostatnią i ostateczną podróż.

Jak wspomniałam, nie jest to łatwa powieść, ale ważna i potrzebna. Przeczytajcie, wybierzcie się w podróż z Leną i Niki i zrozumcie, że życie też może być piękne.