Ostatni trop

Gdy zasiadałam do tej, pozycji byłam pewna, że to swego rodzaju kontynuacja książki, którą czytałam już spory czas temu, a gdzie również uprowadzono dwie siostry. Po dokładniejszym zapoznaniu się z blurbem trochę się zdziwiłam, że to jeszcze inna historia i że o niej nie słyszałam! Ja, miłośniczka (tak, wiem, jak to zabrzmi) wszelkich tragedii, morderstw, porwań i innych koszmarów! Nie było więc szans, bym darowała sobie przeczytanie tego tytułu. Musiałam znaleźć czas by usiąść i zaliczyć ją w jak najkrótszym czasie, gdyż tego typu książek nie lubię rozciągać na długie wieczory. Czuję wewnętrzny mus czytania i poznania całej zawartości takich pozycji.

Jeden z kwietniowych dni w 1975 roku był dla rodziców Katheriny i Sheili Lyon najgorszym w ich życiu. Ich córki przepadły bez wieści jak gdyby nigdy nic. Na przedmieściach Waszyngtonu w jednym z centrów handlowych ktoś wywabił dwie dziewczynki, dziesięcio- i dwunastoletnią. Śledztwo utknęło w miejscu, nie znaleziono ani sióstr, ani ich ciał. Zdarzenie uznano za niewyjaśnione i choć wielu policjantów wracało do tej sprawy wielokrotnie, to nie udało im się posunąć ani o krok do przodu. Dopiero w 2013 roku, czyli po prawie 40 latach znalazł się jeden zdeterminowany policjant, który się nie poddał. Drążył i szukał, bo czuł, że gdzieś jakiś ślad musi być. Miał rację... Zwykły protokół przesłuchania jednego z rzekomych świadków daje mężczyźnie do myślenia. Mało tego okazuje się nitką, która doprowadzi to kłębka.

Ta książka zdecydowanie zbyt często frustruje i irytuje, a boli to tym bardziej że policjanci muszą to przeżywać praktycznie na co dzień. W przypadku tej książki jest to jednak o tyle duża zaleta, że pokazuje nam prawdziwe oblicze pracy funkcjonariuszy, a nie filmowe "pitu, pitu", gdzie sprawa rozwiązana jest w ciągu jednej dniówki! To wspaniały, a zarazem przerażający obraz tego, w co grają podejrzani (będąc przesłuchiwanym 10 razy, 9 razy zmieniają wersję swoich zeznań), ile cierpliwości muszą mieć w sobie policjanci oraz ile pomysłów, jak podejść daną osobę, by wyciągnąć z niej jak najwięcej.

Po skończeniu i odłożeniu "Ostatniego tropu. Tajemnica..." pozostaniemy rozdrażnieni, zirytowani i wzruszeni jednocześnie. Będziemy czuć frustrację przez wzgląd na to jak długo i w jakim stylu ciągła się ta historia i pewnego rodzaju radość dzięki zakończeniu. Bezuczuciowy, wręcz zimny tekst sprawi, że czytanie nie będzie łatwością ani przyjemnością, ale nie jest to kwestia warsztatu autora, lecz lecz realizmu codziennej pracy funkcjonariuszy.

"Ostatni trop" Marka Bowdena, to prawdziwa historia dwóch zaginionych w 1975 roku młodych dziewczynek. 25 marca, dziesięcioletnia Katherine Lyon i dwunastoletnia Shelia Lyon były widziane po raz ostatni w centrum handlowym i przez kolejne dziesięciolecia organy śledcze nie zdołały dojść do całej prawdy.

Ja się tą sprawą kiedyś mocno interesowałam, więc sporo czytałam na jej temat. Niemniej jednak "Ostatni trop" przedstawił mi zupełnie nowe fakty. Książka opisuje trwający ponad rok, proces przesłuchiwań jednego z podejrzanych czyli Lloyda Welcha. Całość została przedstawiona w sposób bardzo skrupulatny ale nie przytłaczający. Nie byłam tutaj bombardowana suchymi i mało znaczącymi faktami, co niestety często w tego typu książkach się zdarza. Ponadto, sam styl był bardzo plastyczny - dzięki czemu nie męczyłam się przy tym tytule. Najbardziej jednak, zafascynowało mnie przedstawienie tych manipulacji wykorzystanych przez policję, podczas przesłuchań. Nie wiem, czy do końca jestem za tym, ale było to bardzo interesujące i chciałabym się bardziej w tym kierunku zagłębić.

Oczywiście, nie jest to książka dla wszystkich i choć może nie ma tutaj krwawych opisów, to mamy jednak wgląd do umysłu szaleńca, który z pewnością był bestią. Momentami to szokuje.