Najbardziej osobista książka Pedra Almodovara. Autoportret rozpisany na dwanaście historii, które ujawniają mniej znane oblicze i pasję pisarską popularnego reżysera. Dwanaście historii obejmujących różne okresy: od późnych lat sześćdziesiątych do dziś, i pokazujących ewolucję Almodovara jako artysty.
Mroczne lata edukacji szkolnej, bardzo osobiste wspomnienie o matce, rozważania na temat własnej twórczości – to wszystko autor zamyka w niewielkich formach fabularnych, dzięki którym możemy odkrywać go na nowo, szukać kolejnych tropów dotyczących jego życia i dzieł. Teksty składające się na ten tom Almodóvar pisał do szuflady przez blisko pięćdziesiąt lat. Fikcja przenika się tu z rzeczywistością, humor – z powagą, racjonalność – z szaleństwem, a logika – z paradoksem. Lektura tych opowiadań przypomina oglądanie filmów Almodovara: zaskakuje, bawi, dezorientuje, wzrusza, skłania do refleksji. A znany reżyser okazuje się również znakomitym stylistą doskonale władającym piórem.
Książkę poleca Grażyna Torbicka: „Taki jest Almodóvar. Są tu szczerość i tajemnica, szaleństwo i spokój, radość chwili i smutek przemijania, a przede wszystkim pasja i pożądanie”.
Jaki charakter mają teksty zawarte w książce "Ostatni sen"?
Książka stanowi zbiór dwunastu zróżnicowanych opowiadań o charakterze autobiograficznym i fabularnym. Teksty te powstawały na przestrzeni blisko pięćdziesięciu lat, dokumentując artystyczną ewolucję autora od lat sześćdziesiątych aż po współczesność. Czytelnik odnajdzie tu intymne wspomnienia o matce, relacje z okresu edukacji oraz refleksje nad procesem twórczym. Publikacja łączy w sobie elementy fikcji literackiej z autentycznymi doświadczeniami życiowymi reżysera.
Czy styl literacki Almodóvara przypomina estetykę znaną z jego produkcji filmowych?
Narracja w tomie opowiadań odzwierciedla charakterystyczne dla twórcy połączenie humoru, szaleństwa oraz głębokiej emocjonalności. Autor stosuje wyrafinowany styl, w którym logika często przeplata się z paradoksem, co bezpośrednio nawiązuje do klimatu jego dzieł kinowych. Lektura wywołuje u odbiorcy poczucie dezorientacji i wzruszenia, typowe dla obcowania z wizualną twórczością hiszpańskiego mistrza. To literackie uzupełnienie filmografii pozwala lepiej zrozumieć tropy i motywy obecne w jego słynnych filmach.
Jakie konkretne wątki biograficzne porusza autor w tych historiach?
Autor koncentruje się przede wszystkim na mrocznych latach edukacji szkolnej oraz silnej więzi z matką. Opowiadania odsłaniają mniej znane, prywatne oblicze artysty, które przez dekady pozostawało ukryte w jego prywatnych zapiskach. Treść skupia się na wewnętrznych przeżyciach i pasji pisarskiej, która towarzyszyła reżyserowi równolegle do kariery filmowej. Dzięki tym tekstom możliwe jest prześledzenie rozwoju jego wrażliwości artystycznej na różnych etapach życia.
Na jaki poziom trudności języka i formy należy się przygotować?
Publikacja charakteryzuje się kunsztownym stylem, jednak pozostaje przystępna dla miłośników literatury pięknej. Pedro Almodóvar sprawnie operuje krótką formą, co sprawia, że poszczególne historie czyta się dynamicznie i z dużym zaangażowaniem. Teksty są nasycone intelektualną refleksją, wymagającą od czytelnika skupienia i otwartości na nieliniową strukturę opowieści. Każde opowiadanie stanowi zamkniętą całość, pozwalającą na dawkowanie lektury w zależności od indywidualnych preferencji.
Dla kogo ta książka może nie być odpowiednim wyborem?
Pozycja ta nie jest polecana osobom poszukującym klasycznej, liniowej biografii lub chronologicznego kompendium wiedzy o filmach. Czytelnicy oczekujący lekkiej, stricte rozrywkowej literatury mogą poczuć się zdezorientowani obecnością mrocznych wątków i eksperymentalną formą niektórych tekstów. Książka wymaga od odbiorcy akceptacji dla przenikania się jawy ze snem oraz specyficznej, momentami prowokacyjnej estetyki autora. Nie jest to również pozycja dla osób unikających tematów związanych z trudnym procesem dojrzewania i edukacji w rygorystycznych warunkach.
