Ostatni jednorożec

„Ostatni jednorożec” to książka, do której przekonywałam się stopniowo. Z początku mnie nie zachwyciła, język jakim została napisana jest dosyć specyficzny i trudno było mi się odnaleźć w świecie stworzonym przez autora. Ale nadszedł taki moment, gdy nagle wszystko się zmieniło. Książka nabrała ogromnego blasku, zaczęła dotykać mojego serca a ja już nie chciałam jej wypuszczać z rąk.

Powieść przedstawia nam historię jednorogini, która najprawdopodobniej jest ostatnią ze swojego gatunku żyjącą na świecie. Postanawia ona odnaleźć podobnych sobie i tym celu wyrusza z liliowego lasu na poszukiwania. Po drodze poznaje trochę nieudolnie władającego magią czarodzieja Szmendryka, a następnie Molly, z którymi się zaprzyjaźnia i na których zawsze może liczyć, a oni na nią. Spotka ich także wiele niebezpieczeństw, zagadek i zaklęć do wyczarowania.

Polecam „Ostatniego jednorożca” nie tylko najmłodszym. Piękna okładka oraz wspaniałe ilustracje sprawiają, że warto posiadać ją na swojej półce, ale jej wnętrze zachwyci Was jeszcze bardziej.

Na Ostatniego Jednorożca trafiłam lata temu, znalazłam go w starych zbiorach kaset VHS. Nie był to tytuł, który napawał mnie entuzjazmem, ale moja ciekawość była większa. I chyba nikogo nie zdziwi, że zakochałam się w tej animacji od pierwszych chwil. Przez lata wracałam do niej kilkukrotnie i za każdym razem mój zachwyt był coraz większy. A później historia się powtórzyła, jak to ma w zwyczaju się dziać. Natknęłam się na książkę o tym samym tytule (było to wydanie bodajże z 95 roku), ale tym razem wygrał mój sceptycyzm, bo przecież książka nie będzie lepsza niż film. Do czasu, aż w moje ręce wpadło nowe, rozszerzone wydanie. Wydanie, które zachwyciło mnie wizualnie tak bardzo, że musiałam dać szansę tej powieści. I cóż, ponownie, przepadłam! Pokochałam Jednoroginię, tak jak ją pokochałam mając lat naście. Bo ta magiczna proza płynąca z lirycznością, z posępnymi nutami, zręcznie tworzy głęboki i intensywny mit, który jest nam znany, a jednocześnie jest całkowicie unikalny. To pełna nadziei i żalu, radości i smutku cudowna opowieść, która głośno krzyczy do czytelnika silnym i mistrzowskim kunsztem autora. A pod tym, co na pierwszy rzut oka można nazwać klasyczną baśnią, kryje się tak wiele. Kryje się historia utkana z metafor i symbolizmu, z wiary, miłości i poświęcenia. Pokazuje, że w każdym z nas jest magiczne miejsce, w którym mieszka coś czystego i zachwycającego, i że czasem, by odnaleźć to miejsce potrzeba ogromnej niezłomności i ufności wobec siebie. Ale to co przyciąga do niej najbardziej, to jej ton, niemal filozoficzny, skrywający nieco mroczny i paraliżujący wydźwięk, tak silny, że wręcz przynoszący radość z naszej śmiertelności. To ten rodzaj historii, który prześladuje czytelnika cały czas. I tak zwyczajnie, po prostu jest zniewalająca i cudowna.

Jaka jest wasza ulubiona bajka z dzieciństwa?

🌪💙💞

Jednorogini żyła w lesie liliowym i pędziła żywot samotny. Pewnego dnia ruszyła w podróż w poszukiwaniu podobnych sobie. W towarzystwie nieudolnego magika Szmendryka i nieustraszonej Molly po raz pierwszy od urodzin poznaje uroki i trudy życia. Jej droga wiedzie do zamku podupadłego monarchy – i do konfrontacji z bestią, która wytrzebiła jej gatunek.

🌪💙💞

,,Ostatni jednorożec. Wydanie rozszerzone” autorstwa Peter S. Beagle.

Czytając tę książkę czułam się jakby otaczał mnie ciepły, puchaty kocyk. To cudowne, że poprzez literaturę możemy cofać się do czasów dzieciństwa i przypomnieć sobie te czasy niewinności.

Bajki mają w sobie ten magiczny i niepowtarzalny klimat. Historie, w których bohaterowie nie zawsze są ludźmi, a jednak posiadają ludzkie cechy. 

 

Opowieść o ostatnim jednorożcu rozczula, pociesza, a niekiedy zmusza do refleksji. To cudowna książka z przepięknymi ilustracjami.

W tej pozycji znalazłam wszystko to czego chciałam. Elementy fantastyczne, pewnego rodzaju pocieszenie i radość, gdyż takie pozycje najzwyczajniej cieszą.

Jedyne do czego mogłabym się przyczepić do język i styl jakim napisana jest ta książka. Nieco ciężki przez, co nie poleciłabym jej młodszym czytelnikom. Jednak tym nieco starszym już jak najbardziej.

Jeśli i wy lubicie od czasu do czasu zadurzyć się w bajkowych klimatach to jak zachęcam do sięgnięcia po lekturę.

„Urodziłem się jako zwykły śmiertelnik, od lat dźwigam idiotyczne brzemię nieśmiertelności, a pewnego dnia znów stanę się śmiertelny. Wiem zatem coś, czego jednorożec wiedzieć nie może. Wszystko, co śmiertelne, jest piękne. Piękniejsze od jednorożca, który żyje wiecznie i jest najpiękniejszą istotą na świecie”.

Zacznę od oprawy graficznej tej książki, bo jestem nią totalnie i niezaprzeczalnie oczarowana. A to w jaki sposób wpływa na odbiór fabuły i jej magię to sprawa najwyższej wagi. Każda ilustracja, dosłownie, była na swoim miejscu. W chwili, kiedy potrzebowała „zobaczyć” daną sytuację jeszcze bardziej pojawiał się przepiękny rysunek odnoszący się do treści. „Ostatni jednorożec” to trochę mój eksperyment czytelniczy, bo nie jest to gatunek, po którym sięgam, a jednak bardzo pochłonęła mnie ta książka. Może nie od samego początku, ale gdy tylko zaskoczyłam i pognałam razem z dynamiką akcji, bardzo przyjemnie spędziłam czas w towarzystwie bohaterów. Ogromnie spodobały mi się opisy, które owiewała magia, a jednocześnie pewna życiowa mądrość, którą sama wyniosłam z tej powieści. Jednorogini to moja ulubiona istota w tej książce - piękna, niezwyciężona i magiczna, chociaż jej samotny żywot był nieco przygnębiający znalazła dla siebie odrobinę ukojenia. Podróż, w którą udają się bohaterowie jest fascynująca, a w im gorsze tarapaty padają, tym więcej emocji wzbudza wyciągnięcie ich z nich. Ogromnie polecam, szczególnie, że to wydanie zawiera w sobie sequel „Dwa serca”, które idealnie dopełnia całość.😚

Ostatni jednorożec" to historia niezwykle magiczna. Cudowny baśniowy klimat odczuwalny jest na każdej stronie.

Patrząc na okładkę spodziewałam się pięknej, ale cukierkowej historii. Ależ się myliłam!

Podróż Jednorogini pełna jest nieco mrocznych wydarzeń. Muszę przyznać, że bardzo mi się to podobało.

Główna bohaterka zmaga się z wieloma problemami, które stają jej na drodze do innych jednorożców. Ponadto musi stawić czoła również sobie samej i pozostać tym, kim jest naprawdę.

W książce spotkamy bardzo wiele różnorodnych postaci - zarówno tych dobrych, jak i złych. Dodatkowo odnajdziemy elementy nawiązujące do mitologii, co sprawia, że historia jest jeszcze ciekawsza.

Wraz z Jednorogini czytelnik poznaje wspaniały świat, ciekawe opowiadania oraz wiele piosenek.

Bohaterowie wykreowani są w ciekawy sposób. Z łatwością da się ich polubić. Każdemu z nich przypisany jest też pewnego typu archetyp. Spotkamy tu między innymi honorowego, dzielnego rycerza, ale również inne postacie rodem ze starych baśni.

"Ostatni jednorożec" napisany jest dość ciężkim językiem, choć dla mnie nie było to problemem, a wręcz nadawało historii klimatu. Jest ona dość stara, a zatem i język nie jest aktualny. Ponadto autor momentami wprowadza tajemniczy i wręcz nieco poetycki styl. Znajdziemy tu również nieco humorystycznego podejścia, jednak jest ono dość specyficzne i nie każdemu może odpowiadać.

Książka dodatkowo zawiera nagradzany sequel "Dwa serca". Jest to krótka historia, której akcja toczy się lata później. Opowiadanie stanowi świetną klamrę do wcześniejszej historii. Dodatkowo poznajemy tu dzielną dziewczynkę, która od razu skradła moje serce. Ta część bardzo mi się podobała.

Koniecznie muszę wspomnieć o samym wydaniu książki, które jest naprawdę niesamowite. Znajdziemy tu mnóstwo pięknych ilustracji, dzięki którym czytanie staje się jeszcze przyjemniejsze.

Książkę polecam zarówno starszym, jak i młodszym, choć niekoniecznie tym najmłodszym, dla których język może okazać się zbyt skomplikowany. Jest to przyjemna i niesamowicie klimatyczna lektura, przy ktorej bardzo dobrze się bawiłam.