Ostatni dzwonek

Dwoje recepcjonistów w upadającym hotelu, każde z nich walczy o utrzymanie posady. W związku z redukcją personelu są na siebie skazani. Do tej pory widywali się stosunkowo rzadko, teraz muszą ze sobą współpracować. Ich zadaniem jest odnalezienie klientów hotelu, którzy na przestrzeni lat zgubili swoje obrączki. Z czasem sprawa ta przeradza się w zawziętą rywalizację, o całkiem satysfakcjonującą stawkę.

Książka zapowiadała się dość schematycznie, ale całkiem obiecująco w kontekście lekkiej, zimowej historii, ze zbliżającym się Bożym Narodzeniem w tle, niestety muszę napisać, że jest to najgorsza powieść autorki i strasznie się przy niej wynudziłam. Nie wiem, co poszło nie tak, ale z uroczej historyjki, książka zamieniła się w taniego harlequina.

Głównych bohaterów mamy dwójkę: Izzy jest ekscentryczną dziewczyną z sercem na dłoni, Lucas jest powściągliwy i nieco gburowaty. Oficjalnie się nie znoszą, lecz widać między nimi napięcie. Wciąż robią sobie na złość, lecz rzucają sobie również ukradkowe spojrzenia. Oboje chcą związku ze sobą, lecz wykręcają się od uczuć, jak tylko mogą, w imię czego? Nie wiem.

Ponad czterysta stron, przynajmniej o sto za dużo. Dziecinne dialogi, zachowania godne nastolatków z burzą hormonalną, z biegiem fabuły coraz nudniejsze sceny. Ot, romans bez polotu i fajerwerków. Niektóre zdarzenia upchnięte jakby na siłę, by książka osiągnęła określoną objętość. Od początku wiadomo, do czego całość zmierza. Podobnych historii każdy z nas widział lub czytał całe mnóstwo. Można tę historię opisać dosłownie w dwóch lub trzech zdaniach.

Miałam problem, żeby wczuć się w tę historię dlatego nieustannie po nią sięgałam i po paru stronach ją odkładałam. Połowę książki można by było wyciąć, a i tak czytelnik nie zdołałby się pogubić w tym, co czyta, gdyż większość zawartych w niej informacji, jest nieistotna.

Gdybym miała krótko podsumować tę powieść, to napisałabym, że jest to historia o kobiecie i mężczyźnie, którzy chcą iść ze sobą do łóżka, lecz na wszystkie możliwe sposoby utrudniają sobie to zadanie. Ciągle o tym dyskutują lub myślą i przez większą część nic z tego nie wynika. Ot lekki, niezobowiązujący, przydługi romans, który na długo nie zapadnie w pamięci.

Książki autorki lubię za to, że są inne. Inne, chociaż spokojnie wpisują się w ramy amerykańskich komedii romantycznych. Tym razem było tak samo, ale na próżno szukać tu schematu.

Izzy i Lucas pracują razem. Łączy ich wzajemna niechęć. Jak dla mnie, brzmi dobrze. W tle majaczą święta, a nad bohaterami wisi widmo utraty pracy, bo pensjonat w którym pracują nieprosperuje najlepiej. I jak możemy się domyślać cała ta sytuacja tylko zaogni konflikt. Może bohaterowie nie są zadowoleni ze swojej sytuacji, lecz ja bawiłam się świetnie. Jest zabawnie, jest śmiesznie, oryginalnie, ale i momentami nostalgicznie. Nie zabraknie trudniejszych tematów, jednak autorka ukazuje je bardzo lekko. Ale też nie za lekko.

Lubię pióro autorki, lubię takie podejście do świątecznych książek. Nie wymuszone, nie przesłodzone, ale pełne uroku. Takie powieści świąteczne chce się czytać.

Beth O'Leary, mistrzyni ciętego języka, powraca z nową powieścią od której nie sposób się oderwać! Uwielbiam styl autorki, jej poczucie humoru a także bystre oko obserwujące świat co przekłada się zawsze na lekturę pełną wrażeń oraz niezapomnianych emocji.

Rozbrajająco szczera, inteligenta i sięgająca po ważne tematy w sposób wyjątkowo lekki oraz zupełnie nie narzucający czytelnikowi swojej woli. Fabuła wydaje się prosta, ponieważ napisana jest w lekkim stylu. Autorka pisze niczym piórko na wietrze - dostrzegamy bowiem wszelkie kształty wydarzeń, ale także swobodę poruszania się postaci na tle niecodziennej sytuacji. To powieść obyczajowa z zabarwieniem romantycznym, ale od początku w powietrzu wisi agresja kierowana przeciw sobie, gdy dwójka bohaterów nie potrafi poradzić sobie ze zrozumieniem kryjących się w ich sercu emocji. Na szczęście dla czytelnika, który dzięki temu otrzymuje w tle komedię pomyłek i wiele scen poprawiających humor.

Izzy i Lucas pracują na recepcji w tym samym hotelu. Łączy ich jeszcze jedno: szczerze się nie znoszą. Jak na złość ich plan, by wspólne zmiany nigdy się nie pokrywały legł w gruzach a po zawaleniu się hotelowego sufitu właściciel wyznaczył im wspólne zadania, by móc ich jakoś utrzymać na czas remontu. Tak odnajdują pudełko ze ślubnymi obrączkami i wyruszają w drogę, by odnaleźć właścicieli a to co czeka ich na wspólnym szlaku odmieni wszystkich. Tylko czy ta dwójka na pewno jest na to gotowa?

O'Leary lubi motyw drogi i chwała jej za to, ponieważ ja również za nim przepadam! Z przyjemnością obserwuję zmiany zachodzące w bohaterach pod wpływem doświadczeń, podziwiam ich dynamiczne kreacje a także sama próbuję postawić się na ich miejscu. Izzy i Lucas od wrogów przechodzą ku drodze szczerej przyjaźni a ich relację zacieśnia tajemnica sprzed lat, która może wydaje się aż nazbyt romantyczna, ale czy nie tego właśnie oczekujemy? Z resztą jak się szybko okaże obroczki kryją wiele niewypowiedzianych słów, które na ostatecznym zakręcie podróży pokażą jak podstępny potrafi być los.

"Ostatni dzwonek" przywołuje na usta szczery uśmiech i budzi same pozytywne emocje. To piękna powieść nawiązująca do zaskoczeń dnia codziennego, udowadniająca, że żadne spory nie są warte zachodu a silne uczucia czasami całkowicie potrafią zmienić swój bieg. Wraz z bohaterami jeździmy po całej Wielkiej Brytanii i zaczynamy rozumieć, że miłość zawsze będzie rządziła się swoimi prawami. Beth O'Leary po raz kolejny składa więc na nasze dłonie książkę w pełni godną uwagi, która pozostaje w pamięci na długo po zamknięciu ostatniej strony.

„Ostatni dzwonek” autorstwa Beth O'Leary to książka, w którą nie do końca potrafiłam się wczuć. Z jednej strony fabuła miała ciekawy zarys, a z drugiej powiewało tutaj nudą. Całość czytało się lekko i przyjemnie, ale przez to, że tak naprawdę nie działo się tutaj nic szczególnego to były momenty, kiedy najzwyczajniej zaczynałam ziewać. Strasznie denerwowały mnie rozdziały, które kompletnie niczego nie wnosiły do lektury, a były zwykłą zapchaj dziurą. Momentami nawet odnosiłam wrażenie, że Autorce brakowało pomysłów i po prostu przelała na papier pierwsze myśli jakie wpadały jej do głowy i tym samym powstał właśnie „Ostatni dzwonek”.

Pomysł z szukaniem właścicieli pozostawionych w hotelu przedmiotów zapewne miał napędzać akcję, ale mnie kompletnie nie kupił. Na szczęście poszukiwania te napędzały potyczki pomiędzy Izzy, a Lucasem co jest najmocniejszą stroną tej powieści. Ta dwójka z pozoru się nienawidziła jednak podczas ich spotkać było czuć iskry i chemię.

Natomiast sama kreacja bohaterów jest dość przeciętna. Jedynie poczułam większą sympatię do Lucasa, którego postać mam wrażenie, że została najmocniej dopracowana.

Samo zakończenie może i zaskakuje, ale z całą pewnością jest mocno przekoloryzowane.

„Ostatni dzwonek” to z całą pewnością najsłabsza pozycja z książek Autorki, które miałam okazję czytać. Nie jest to historia która na długo zapada w pamięci, ale można ją potraktować jako milutki romansik do przeczytania w tym zimowym okresie.

Beth O’Leary jest brytyjską pisarką, której książki stały się bestsellerami i zostały przetłumaczone na ponad 30 języków. Autorkę można znać z takich książek jak „Współlokatorzy”, „Zamiana”, „W drogę!” oraz „Poszukiwany ukochany”.

„Ostatni dzwonek” jest komedią miłosną, która idealnie wpasowuje się w świąteczny klimat. Książka opowiada historię dwójki młodych ludzi, Lucasa, Brazylijczyka z niesamowitym ciałem oraz Izzy czarującej dziewczyny z doczepianymi różowymi pasemkami, którzy wszyscy dookoła uwielbiają. Oboje pracują w jednym hotelu Forest Manor. Izzy postanawia wysłać do Lucasa kartkę bożonarodzeniową z wyznaniem miłosnym. Jednak w święta Izzy widzi jak chłopak całuję się pod jemioła z jej współlokatorką. To po tym pomiędzy nimi wyrasta napięcie, oboje zaczynają sobie dogryzać. Niestety przez pandemię Forest Manor niestety zaczyna podupadać, ponieważ przez pandemię zarobki nie były takie same jak zawsze, wręcz ich nie było. Teraz para młodych niezwykle ambitnych ludzi musi odłożyć swoje uprzedzenia na bok i skupić się na ratowaniu hotelu.

„Ostatni dzwonek” to niezwykle wciągająca i lekka lektura, którą spokojnie można przeczytać, by oderwać się od trudności codziennego świata. Mimo że książka jest komedią z przeplatanym wątkiem miłosnym, opowiada ona nie tylko o miłości, ale też o rozłące z rodziną, problemami finansowymi, z którymi czasami się zmagamy oraz problemy natury emocjonalnej. Niesamowite jest to, że mimo tych wszystkich nie zawsze miłych wątków, potrafi ona umilić zimny wieczór.

Było to moje pierwsze spotkanie z tą autorką i jestem bardzo pozytywnie zaskoczona, całą książkę pochłonęłam w niezwykłym tempie. W trakcie czytania nie było momentu, w którym fabuła by mnie znudziła lub coś wydałoby mi się zbyt monotonne. Mogę pewnie powiedzieć, że „Ostatni dzwonek” mogłabym przeczytać jeszcze raz, a czerpałabym z tego taką samą przyjemność jak za pierwszym razem.

Moim zdaniem ta książka przypadnie do gustu fanom romansów, jak i komedii, lecz nie tylko.

Jest to na pewno dobra lektura, jeśli ktoś chce przekonać się do rozpoczęcia swojej historii z czytaniem książek.

N.K.

Szkolny Klub Recenzenta