Oko snajperki

"Oko snajperki" to bardzo poruszająca powieść znakomitej autorki Kate Quinn. Podczas czytania gwarantowane wzruszenie. Książka jest idealna dla wszystkich miłośników powieści historycznych.

Poznajemy tutaj losy pewnej Ukrainki Ludmiły Pawliczenko. Początkowo wychowuje samotnie synka Sławka. Ma zamiar rozwieźć się ze swoim mężem. Już od dawna nie są razem. Czy mąż ot, tak zgodzi się na rozwód? Nasza bohaterka jest studentką. Marzy o zostaniu bibliotekarką. Jednak życie jest życiem i pokazało jej coś zupełnie innego. Przeczytajcie, jak to się stało, że została największą i najlepszą snajperką w ZSRR. Z książki "Oko snajperki" dowiecie się również, jak doszło do przyjaźni naszej bohaterki z Pierwszą Damą Eleanor Roosevelt.

Bardzo ciekawa powieść. Oparta na prawdziwych i fikcyjnych wydarzeniach. Autorka barwnie poprowadziła swoich bohaterów i pokazał nam, jak mogło wyglądać ich życie.

Nasza Pani Śmierć (Ludmiła) poluje na bezwzględnych nazistów, którzy z zimną krwią mordują niewinnych ludzi. Czy z wojny wyjdzie w całości? Powiem jedno, jej życie będzie bardzo zagrożone. Ktoś ją śledzi. Ktoś chce ją w coś wrobić. Czy oko snajperki dostrzeże prawdziwego wroga, który się przed nią idealnie maskuje?

Czy synek naszej bohaterki przeżyje wojnę i cy jeszcze kiedykolwiek zobaczy się ze swoją ukochaną mamą?

W książce "Oko snajperki" otrzymacie: nieoczekiwane zwroty akcji, bardzo dobrą fabułę i barwną ponadprzeciętną bohaterkę. Dosłownie nie można oderwać się od czytania. Mimo swojej objętości bardzo szybko się ją czyta. Idealna lektura na długie zimowe wieczory.

Czy w ZSRR tak samo patrzono na kobiety, jak na mężczyzn w armii? Czy kobiety miały takie same prawa? Czy można zakochać się podczas czynnego udziału w wojnie?

Dziennikarze co jakiś czas przerażają. Przeczytajcie w "Oku snajperki" jakie durne pytania zadawali Pani Śmierci. Ręce i nogi opadają i nie wiadomo czy się śmiać, czy płakać.

Czy snajperzy powinni ujawniać swoje twarze?

Wielkie brawa dla Kate Quinn. Cieszę się, że mogłam poznać Ludmiłę Pawliczenko. Kobieta bardzo dużo w swoim życiu przeszła.

Z całego serca polecam "Oko snajperki", mommy_and_books.

Cudowna, przerażająca, wciągające, trzymająca w napięciu, dająca nadzieję...

I wiele innych pozytywnych słów można by użyć by opisać nowa książkę:

Oko snajperki- Kate Quinn

Przejmująca powieść historyczna o losach młodej kobiety, której marzenia i życie legły w gruzach, gdy tylko wybuchła wojna. Że zwykłej dziewczyny, posiadającej "nudne"niczym niewyróżniające się życie, staje się najlepsza snajperką.

Dla mnie wszytskie wątki tej książki do stworzone z dbałością o najmniejszy szczegół. Ew ksiazka wywołuje tyle emocji, że nie zwraca się uwagi na jakieś drobne(jeśli faktycznie są) nieścisłości logiczne. Najmniej chyba ważny dla mnie, wątek romansowy został z ogromnym wyczuciem używany, nie zapełnia on akcji na tyle mocno, że zamiast dobrej historycznej książki mamy romansidło. Wiele jest tu innych wątków, ogrom postaci ale nawet te drugoplanowe są dobrze dopracowane i ciekawe.

I o ile na prawdę wszytskie w tej książce mi się mega podoba to jestem zachwycona tym w jaki sposób autorka pokazuje do czego zdolna jest kobieta. Tu ta zmiana z można powiedzieć zwykłej kobiety, dziewczyny, w silna, niezłomną pogromczynie nazistów. To pokazuje jak wielki instynkt przetrwania mają kobiety i jak wiele są w stanie zrobić by walczyć o to w co wierzą. Oczywiście autorka pokazuje również, że mimo tych silnych emocji i osobowości, nadal jest zdolna nasza bohaterka do subtelniejszych uczuć i pozytywnych relacji z drugim człowiekiem.

[współpraca reklamowa] Wydawnictwo Mando

„Oko Snajperki” to prawdziwa historia kobiety, która nazywana jest Panią Śmierci. Kobiety, która z kochającej matki stała się żołnierzem. Kobiety, która potrafiła świetnie odnaleźć się wśród męskiego grona. Kobiety, która potrafiła być jednocześnie matką, snajperką, kochanką i przyjaciółką.

Ludmiła miała zaledwie siedemnaście lat, gdy zaszła w ciążę i wzięła ślub. Obecnie ma 21 lat, ma pięcioletniego synka i męża, ale tylko na papierze. Alekesiej to ceniony chirurg, ale prywatnie to drań. Pewnego dnia postanawia zostawić syna i wyruszyć na front, by zabijać Niemców. Była bardzo dobrym strzelcem. Mężczyźni dziwili się, jak tak drobna bibliotekarka, może być snajperką. A jednak. Często ją pytano, ilu już zabiła. Zawsze odpowiadała, że nie lubi odpowiadać na to pytanie i, że przestała już liczyć. Jak się okazało trafiła do 309. Ludmiła to nie tylko matka i świetna snajperka. Jest również kobietą, którą z Związku Radzieckiego przemierzyła ocean i dotarła do Stanów Zjednoczonych. Jest ulubienicą Ameryki i serdeczną przyjaciółką Eleanor Roosevelt. Jak to wszystko osiągnęła? Musicie się sami przekonać.

Historia Mili wciąga od pierwszych stron. Kobieta nigdy nie miałam łatwego życia. Ani przed wojną, ani tym bardziej w trakcie. Będąc na froncie nie jeden raz została ranna i cudem została ocalona. Czy się bała? Bardzo. Każdy jej dzień był przepełniony strachem. Ale okres spędzony z karabinkiem w ręku, nie tylko był okresem strachu, ale również spotykała tutaj wiele wspaniałych osób, z którymi zaprzyjaźniła się, a nawet kogoś obdarzyła szczerą miłością. Mila była krucha, drobna, a zarazem silna, waleczna i nigdy nie pudłowała. Nie raz otarła się o śmierć, ale potrafiła podnieść się i przeć do przodu.

Książkę czyta się bardzo szybko, chociaż nie jest cienka. Bardzo podoba mi się styl pisania autorki. Z jeden strony autorka posiada lekkie pióra, a z drugiej strony wszystko zostaje przez nią dokładnie opisane. Pani Quinn nakreśliła historię Mili posiłkując się pamiętnikami i broszurami radzieckimi. Książka można powiedzieć, że jest podzielona jest na trzy części. Pierwsza to opis życia głównej bohaterki przed wybuchem II Wojny Światowej. Druga to opis tego co działo się na froncie, a trzecia część to przedstawienie tego co działo się w Białym Domu. Jej przyjaźni z Eleanor Roosevelt i wywiadów, z którymi miała na początku problem. Do tej pory musiała bowiem być ukryta, a teraz miała wyjść przed szeroką publicznością i odpowiadać na pytania. Książka wciąga od pierwszych stron. Trzyma w napięciu i nie pozwala się nudzić ani przez chwilę. Jest wachlarzem wydarzeń i emocji. Oprócz strachu o życie i tęsknoty za domem, synem znajdziemy tutaj również ciętą ripostę i garść humoru.

„Oko Snajperki” polecam każdemu, kto lubi książki oparte na faktach, ale nie tylko. Książka jest idealnym prezentem dla każdego, kto lubi powieści o silnych i odważnych kobietach.

Obnażająca kobiece, ale nadzwyczaj charakterne oblicze wojny, nakreślająca silne sylwetki płci pięknej, angażująca w zalesione meandry nieodzownej ciszy i cierpliwości, zakłócanej głośnymi wybuchami.

„Oko snajperki” urzeczywistnia najbardziej burzliwy okres egzystencji Ludmiły Pawliczenko, snajperki, która zapisała się trwale na kartach historii walką z nazistami. To historia śmiało inspirowana autentycznymi wydarzeniami, wplatająca w owo sukno nici literackiej fikcji. Podszyta esencjonalnym materiałem, nasączonym świadomymi emocjami, kreacja wikła odbiorcę w treść, intencjonalnie angażując go w powleczone niebezpieczeństwem zmagania ze śmiercią, oko w oko. To treść, która przekracza banalny schemat – nie ona tworzy bohaterów, ale to oni budują jej fundament. Narracja fragmentarycznie oddaje głos naznaczonej enigmatycznością postaci, ale to Pawliczenko olśniewa złożonym charakterem i wiedze fabularny prym nieobliczalnym i nietypowym połączeniem odgrywanych ról społecznych. „Oko snajperki” to także wymowny portret wojny, który spaja krwawe i okrutne realia bitewnego kurzu, kontrastujące z tym nieujarzmionym obrazem źródło opanowania i gorliwych oczekiwań, towarzyszących snajperskiej rozgrywce, ale i siłę perswazji, osadzonej na filarze sławy i bohaterstwa. Surową, wręcz zimną otulinę bitewnego tła łagodzą gorące tony pięknej miłości i równie ciepłej przyjaźni, które skompilowano z dojmującą stratą, dotkliwym bólem psychicznym oraz fizycznym i samotnością. To powieść dostarczająca całego wachlarza skrajnych impresji, które mimowolnie przyspieszają puls i zatrważają. Z barwną wnikliwością, Kate Quinn kreśli intymnie kobiecy świat wśród rzeczywistości męskich indywidualności – słynna snajperka ewidentnie wnika jednak w otoczenie, nie dając mi się stłamsić ani przytłoczyć. Nietuzinkowa odsłona, wyczuwalny dramatyzm i sukcesywnie narastające napięcie, osnute na dynamicznym tempie, zabarwiono delikatnymi, ale równie intensywnymi akcentami – tęsknotą matki, czułością kochanki, lojalnością przyjaciółki. Z kolei tło historyczne podkreślone z charakterystyczną dla autorki rzetelnością oddziałuje na zmysły odbiorcy, podsycając zaintrygowanie. Bezwzględność wschodniego frontu zestawiono z jaskrawie odmiennym amerykańskim splendorem, wyraźnie podkreślając odmienne kwestie polityczne i społeczne, które są najmocniej dostrzegalne w mentalności postrzegania przez oba państwa kobiet. To książka wyzuta z trywialnego oblicza małżonki czekającej na powrót ukochanego z wojennej zawieruchy, łącząca esencję subtelności z hartem ducha i niezłomnością. Mila Pawliczenko. Pani Śmierć, która w imię miłości, a nie upajającego bestialstwa, niesie zgubę wrogom, odliczając do dwunastu, do północy. Zjawiskowa osobowość, którą stworzyło samo życie!

Wojna drastycznie zmienia postawę człowieka. Każe bowiem autentycznie konfrontować się z brutalnymi konsekwencjami – z niewyobrażalnym bólem, głodem, tęsknotą, także z nieuchronnie towarzyszącą śmiercią. Nierzadko wymaga też szlifowania wojowniczych umiejętności, świadomie odzierając wizerunek z przyjętej tradycjami delikatności, jednocześnie nadając łatkę odwagi oraz druzgocącej wizualnie bezwzględności. I właśnie taką bohaterkę – postać spisaną na kartach prawdziwej historii, przedstawia Kate Quinn w absolutnie przekonującej powieści Oko snajperki.

Matka samodzielnie wychowująca syna – pozornie zwyczajna, niewyróżniająca się, może nawet prozaiczna w swej przedwojennej codzienności, a jednak w obliczu parszywej wojny kobieta niezwykle stanowcza i zaskakująco pewna siebie, z pewnością nieustępliwa, harda i zdeterminowana. Ludmiła Pawliczenko – najsłynniejsza wojenna snajperka świata, fanatycznie budująca śmiertelną kolekcję, kobieta nazwana niebezpieczną łowczynią nazistów. To właśnie ekstremalne życie radzieckiej bohaterki narodowej, z pieczołowicie dobraną fabularnością, beletryzuje Kate Quinn w swojej emocjonującej opowieści. Czytelnik dosłownie chłonie zatrważający smak tej historii, z trwogą patrzy na nieubłagany charakter wojennej rzeczywistości – tu wyrażonej portretem kolejnych krwawych liczb na froncie wschodnim. Ale autorka nie skupia się jedynie na bitewnych umiejętnościach Mili – zauważalnie koncentruje się na jej intymnej stronie, wyraźnie dostrzega potrzeby złaknionego serca, przywołuje tym samym romantyczne uniesienia, także chwile smutku i boleśnie wgryzającej się tęsknoty za utraconą namiętnością. Jednocześnie pozwala odbiorcy spojrzeć na jej triumfy blaskiem amerykańskich reflektorów, akcentując zażyłość przyjaźni z Eleanor Roosevelt, nie zapominając przy tym o nieustannie grożącym jej niebezpieczeństwie. Ta część relacji porusza i bezsprzecznie chwyta za serce, niespodziewanie staje się też bardzo wymowna i wybitnie intrygująca.

Książka charyzmatyczna, zadzierzysta i nieobliczalna, dogłębnie angażująca wrażliwość czytelnika! Oko snajperki to powieść niezaprzeczalnie zajmująca i zjawiskowa – fabularnie prezentująca arterię życia najsłynniejszej wojennej snajperki świata, kobiety otulonej pancerną bitewną osobowością, nadzwyczaj walecznej, niezłomnej i konsekwentnej, dostrzegalnie wyrafinowanej w swej strzeleckiej doskonałości. A jednocześnie tak subtelnej i uczuciowej, naturalnie podatnej na intensywność najpiękniejszych doznań. Kate Quinn zachwyca nie tylko kwintesencją wojennego okrucieństwa, ale też absorbującą intymnością.

Brawurowa akcja, świetnie skonstruowani bohaterowie, ciekawa fabuła – to cechuje twórczość Kate Quinn. I wcale mnie nie dziwi, że jej książki sprzedają się w milionach egzemplarzach. Jej książki po prostu się chłonie. Od pierwszych stron czytelnik jest wciągnięty przez stworzony przez autorkę świat.

Tym razem główną bohaterką jest Ludmiła Pawliczenko – snajperka w Armii Czerwonej. Powieść robi się tym bardziej ciekawa, gdy dowiadujemy się, że to nie postać fikcyjna. Ona żyła naprawdę. Oczywiście, reszta książki to fikcja i ja się z tego bardzo cieszę, ponieważ historia jest bardzo dobrze stworzona. Nie nudziłam się w ogóle, ale zanim o moich odczuciach to jeszcze trochę i czym to jest.

Mili jest młodą matką, żoną choć chce wyjść z tej roli, studentką historii i przyjaciółką. Gdy wybucha wojna zaciąga się do wojska, aby jej syn był z niej dumny. Jako że umie strzelać zostaje snajperem. Walczy na froncie, ale obok tego prowadzi na ile to możliwe zwykłe życie. Zakochuje się, opłakuje starty kolejnych przyjaciół, jednym słowem żyje.

W tej książce podobało mi się jak autorka pokazała najróżniejsze oblicza bycia kobietą i to w jednej postaci. Można być Panią Śmierć jak była nazywana, można być kochającą matką i kochanką jak również dobrą przyjaciółką. Życie miesza tu się ze śmiercią. Strach z miłością.

Kolejny raz Kate Quinn trzyma czytelnika w napięciu. Książkę czyta się naprawdę bardzo dobrze. Jej pióro jest bardzo plastyczne, nie można się nudzić. Raz akcja nabiera tempa, za chwilę zwalnia, ale tylko po to by na powrót przyspieszyć.

Z każdą kolejną książką nie ma się odczucia, że autorka się wypaliła, że któraś z jej powieści jest słaba. Jak szuka się niezawodnej rozrywki na wieczory, to powieści Kate Quinn, w tym „Oko snajperki” będzie zawsze dobrym wyborem.

Odkryciem tego roku są dla mnie książki #katequinn Jestem nimi zauroczona jak dzieci cukierkami na choince, odkrywam każdą warstwę po kolei i znajduje kolejne cudowne i zupełnie inne smaki. Właśnie tak jest z książkami autorki, sam wstęp to tylko preludium tego, co nas czeka po skończeniu ostatniej strony. #okosnajperki jest wielowarstwową i nietuzinkową książką. Poznawanie bohaterów, ich stylu życia, świata w którym przyszło im przebywać, nie da się tego ani bez emocji przeczytać a tym bardziej przejść obok tego obojętnie. Dlatego z ogromnym stresem podeszłam do tego tytułu, czy i on spełni moje ogromne oczekiwania. I przyznaje, było warto poświęcić jej każdą minutę i sekundę. Autorka ma wspaniały sposób przekazywania informacji, lekki a jednocześnie mocny i dobitny. Wielokrotnie dzięki niej miałam okazję poznać zupełnie różne światy, realnie oddane wydarzenia. Zarówno "Kod róży" jak i "Oko snajperki" udowodniły, że autorka jest mistrzynią tego gatunku i jeszcze nie powiedziała ostatniego słowa. Czekam na więcej książek, z którymi czas popłynie nie tylko znacznie szybciej ale w których zostanie ukazany kawał dobrej historii.

Kate Quinn to niezmiennie gwarancja porywającej literatury – silnych emocji i niebanalnych tematów. Autorka po raz kolejny stworzyła angażującą i trzymającą w napięciu historię, tym razem o Ludmile Pawliczenko – troskliwej matce, czułej kochance, studentce Kijowskiego Uniwersytetu, radzieckiej bohaterce i najsłynniejszej snajperce świata.

Książka Kate Quinn to ciekawa biografia doprawiona literacką fikcją, dynamiczna fabuła z zagadkową intrygą, polityczne i społeczne akcenty, interesujące i złożone postaci oraz wielka historia i groza wojenna w tle. Otrzymaliśmy opowieść o kobiecej determinacji i wytrwałości, skomplikowanych ludzkich losach, miłości i konfrontacji ze śmiercią. O traumie, trudnych wyborach, bolesnych pożegnaniach i przesuwaniu emocjonalnych granic. O walce nie tylko z wrogiem, ale też z przeznaczeniem i o własną niezależność. Warto przeczytać, polecam.

Nie jest łatwo być kobietą w czasie wojny. Nie jest lekko zostawić swoje jedyne dziecko, by walczyć o ojczyznę. Nie jest łatwo uśmiercić 309 nazistów. Chyba że jesteś Ludmiłą Pawliczenko z domu Biełowa. Kate Quinn przedstawia nam historię tej odważnej snajperki na łamach swojej najnowszej powieści, przybliża nam postać Pani Śmierci, a wszystko to w bardzo intymnej i szczegółowej formie, jaką oferuje pierwszoosobowa narracja.

Autorka już od pierwszych stron kreśli przed nami obraz osoby, jaką była Pawliczenko. Od dnia wybuchu wojny jesteśmy świadkami, gdy ze studentki i samotnej matki zachodzi w niej proces przemiany w zabójczynię, żołnierza, Panią Śmierć. Jeden cel przyświeca jej misji: nie spudłować, trafić tyłu, ilu zdoła. Nie zabijała dla zabawy, chciała lepszego życia dla swojego syna, bez mrożącego krew w żyłach oddechu nazistów na karku. Krew, pot, łzy, wielogodzinne oczekiwanie, a także walka z mężczyznami, którzy pozornie są od niej silniejsi i bardziej wpływowi – Mila stawiała bohatersko stawiała czoła przeciwnościom, a także bez słowa skargi znosiła obrażenie wojenne. Czy Mila Pawliczenko była prawdziwą snajperką? A może produktem radzieckiej propagandy?

Po lekturze książki Kate Quinn, a także przejrzeniu źródeł, z jakich korzystała w procesie pisania, skłaniam się ku tej pierwszej opcji. Autorka nakreśliła opartą na pamiętnikach i broszurach radzieckich historię kobiety, która prawdopodobnie odmieniła los Rosjan w trakcie nazistowskiego ataku zbrojnego.

Pod względem fabularnym jest to inspirująca angażująca i skłaniająca do refleksji książka, oparta na prawdziwych wydarzeniach, przez co jeszcze bardziej wstrząsająca. To bardzo intymny portret kobiety, która kochała i była kochana, która walczyła bez słowa skargi, która straciła bliskich i sprawiła, że po drugiej stronie barykady wrogowie padali jak muchy.

„Oko snajperki” to powieść o odwadze, niezłomności, a także pokonywaniu własnych demonów, które siedzą głęboko w każdym człowieku. To historia o kobiecej sile z wojną, która nie dzieje się gdzieś w tle – wraz z główną bohaterką jesteśmy razem na froncie, razem odliczamy do dwunastu, wstrzymujemy oddech i oddajemy celny strzał, jakim jest ocena 10/10 dla kolejnej powieści Kate Quinn. W pełni zasłużone.

„Oko snajperki” to pozycja totalna: wspaniała pod względem fabularnym (uwaga, ta historia wydarzyła się naprawdę), pasjonująca, znakomicie (!) napisana. Kate Quinn to mistrzyni powieści historycznej, którą cechuje perfekcja, zarówno pod względem znajomości tematyki, którą porusza, jak i ubrania jej w słowa tak, by przykuć czytelnika do fotela i pozbawić tchu. NIGDY NIE ZAWIODŁAM SIĘ na żadnej powieści Kate Quinn, nigdy żadnej nie oceniłam poniżej 9/10. Jestem najzagorzalszą miłośniczką twórczości pisarski, nie tylko z powodu fascynujących historii, ale także wspomnianego już pierwszorzędnego stylu, który owe historie niesie :)

„Oko snajperki” to ponownie opowieść o sile i niezłomności kobiet, o Mili Pawliczenko, dwudziestosześcioletniej radzieckiej snajperce o złowrogim pseudonimie Pani Śmierć. Zakładam, że domyślacie się, od czego zaczerpnięty. To również przepiękna historia wielkiej miłości, historia walki o siebie, pomimo nieustannych przeciwności losu.

Jedna z najlepszych książek 2022 roku.