Okno z widokiem. Uroczysko. Tom 4 (barwione brzegi)

🏡🍷 Magdalena Kordel po raz kolejny udowadnia, że Uroczysko to miejsce, do którego wraca się z przyjemnością, jak do domu pachnącego ciastem i ciepłą herbatą. Wino z Malwiną, trzeci tom serii, zabiera nas w sam środek codziennych wzlotów i potknięć Majki – kobiety z krwi i kości, która na co dzień balansuje między rolą nauczycielki, mamy, gospodyni pensjonatu i przyjaciółki. Tutaj życie nie stoi w miejscu. Dach zaczyna przeciekać, w mieście pojawia się kobieta z Niemiec roszcząca sobie prawa do ziemi, córka testuje cierpliwość, a w szkole dzieją się rzeczy, które potrafią wytrącić z równowagi. Majka jednak mierzy się z tym wszystkim z niesamowitym hartem ducha. Kordel pięknie pokazuje, że siła tkwi w zwyczajności i codziennych drobnych gestach.

🏡🍷 To, co urzeka w tym tomie, to ciepło i humor, jakimi autorka oplata nawet najbardziej trudne momenty. Są tu emocje, jest wzruszenie, ale nigdy przesada. Kiedy bohaterka staje wobec problemów, nie mamy do czynienia z dramatem podkręconym do maksimum, lecz z prawdziwym, życiowym podejściem: pochylić się, westchnąć, czasem się zezłościć, a potem wstać i ruszyć dalej. Kordel cudownie portretuje społeczność Malowniczego – z jej odmiennościami, charakterami, gadulstwem i dobrą wolą. To właśnie relacje między ludźmi stanowią fundament opowieści: są jak pajęczyna, która może się naprężać, lecz się nie zrywa.

🏡🍷 Wino z Malwiną to także opowieść o tym, że szczęście nie jest czymś spektakularnym. To umiejętność dostrzegania piękna w drobnych chwilach: rozmowie przy stole, wspólnej pracy, uśmiechu dziecka, czy w kubku gorącej herbaty po ciężkim dniu. Majka dojrzewa, choć nie jest to dojrzewanie głośne. Ona po prostu uczy się jeszcze bardziej ufać sobie i temu, co przyniesie los. Magdalena Kordel daje tu czytelnikowi oddech, lekkość i pewność, że nawet jeśli dziś jest trudno, jutro może okazać się zaskakująco jasne.

🏡🍷 W czwartym tomie, Okno z widokiem, do Malowniczego trafia Róża Winiarska – młoda archeolożka, która pragnie schować się przed światem. Jej ucieczka do babci jest próbą złapania równowagi, ale szybko okazuje się, że w Uroczysku trudno się zaszyć. Malownicze, choć spokojne, ma swoje sprawy do załatwienia – od rodzinnych sekretów, przez lokalne spory, aż po walkę o zachowanie dawnej kapliczki. Kordel tworzy tu bohaterkę delikatną, poszukującą, ale wewnętrznie silną, która uczy się stawiać granice i walczyć o to, co dla niej ważne.

ㅤ

🏡🍷 Okno z widokiem zachwyca atmosferą. Święty Antoni czuwa nad bohaterami tak, jakby naprawdę mieszkał w kapliczce, a Piąte Koło kusi zapachem deserów i rozmów przy kawie. To historia o miejscu, które odmienia ludzi, ale nie dlatego, że dzieje się tam coś nadzwyczajnego. Odmienia, bo pozwala spojrzeć na siebie z dystansu. Róża odkrywa tu nie tylko to, co warto zachować, ale i to, z czego trzeba zrezygnować, by żyć po swojemu.

ㅤ

🏡🍷 Obie książki łączy to, co w twórczości Magdaleny Kordel najpiękniejsze: umiejętność tworzenia świata, który koi. To literatura pełna ciepła, serdeczności i wiary w ludzi. Bohaterowie nie są idealni, ale za to prawdziwi. A Malownicze jawi się jako przestrzeń, w której każdy może znaleźć chwilę wytchnienia. Czytając Wino z Malwiną i Okno z widokiem, można poczuć, jak stres powoli odpuszcza, a w sercu robi się trochę jaśniej. To historie, do których dobrze jest wracać – zwłaszcza wtedy, kiedy własny świat uparcie staje się zbyt krzykliwy.

To, że jestem fanką książek Magdaleny Kordel, to już wiadomo, bo wspominam o tym za każdym razem, kiedy piszę o jej książkach. Poznanie serii Uroczysko to była czysta przyjemność i świetna zabawa. Może zdarzały się rzeczy, które odrobinkę mnie irytowały, ale to dosłownie niuanse, o których nie chcę wspominać, bo byłoby to nie w porządku wobec tej całej reszty, która mnie zachwyciła. Dziś na tapet biorę dwie ostatnie części cyklu.

✨️Kto pokocha?

Lubisz polską literaturę obyczajową? Lubisz ciepłe, małomiasteczkowe historie? Lubisz subtelny humor i barwne postaci? To polubisz, a może właśnie nawet pokochasz te książki. To historie o ludziach, którzy szukają ukojenia i doświadczają przemian, którzy swoje miejsce odnajdują w malowniczym Malowniczym, którzy za każdym razem wnoszą coś nowego do kolejnej powieści.

✨️Za co pokochasz?

Te książki mają w sobie spokój, który udziela się czytelnikowi. Oczywiście dużo się w nich dzieje, a to, co rusz ktoś wpada w kłopoty, a ktoś coś źle zrozumiał, a to trzeba wyjaśnić, to co zostało zamotane. Magdalena Kordel stworzyła serdeczną, pełną ciepła atmosferę, a historie, które przelała na papier mimo swojej lekkości, często dotykają poważnych, życiowych spraw.

✨️Czy ja pokochałam?

Tak, no w końcu jestem fanką, prawda? Ta seria jest taką solidną dawką przytulności, fajnego humoru i komfortu. A tego miałam pod dostatkiem podczas lektur. Moją ulubioną częścią tej serii jest "Wino z Malwiną" - były majkowe szaleństwa, majkowe pomysły i majkowe pakowanie się w tarapaty. A wraz z nowymi problemami, pojawiły się też nowe uczucia. Ale polecam Wam całą serię — jeżeli tylko lubisz obyczajówki, to myślę, że odnajdziesz się w Uroczysku i Malowniczym. Autorka potrafi pięknie malować słowem, nadając swoim powieściom uroku, dynamiki i magii.

✨️Czy polecam?

Tak! Po pierwsze to świetne historie, a po drugie są przepięknie wydane (barwione brzegi po złożeniu wszystkich czterech części tworzą wizerunek pensjonatu prowadzonego przez Majkę, więc gratka dla wszystkich okładkowych i brzegowych srok).

✨️O czym jest?

Do Malowniczego przyjeżdża Róża Winiarska, młoda archeolożka szukająca oddechu od własnych problemów. Jednak spokój szybko ustępuje miejsca działaniu – trzeba walczyć o starą kapliczkę, odkrywać rodzinne tajemnice i budować relacje z mieszkańcami.

Czasem życie samo zatrzymuje nas w pół kroku. Zmusza, by spojrzeć przez okno - nie tylko na świat, ale i w głąb siebie.

Tak właśnie poczułam się, czytając „Okno z widokiem”, czwarty tom serii Uroczysko.

Magdalena Kordel po raz kolejny zabiera nas do Malowniczego - miejsca, które jest niemalże literackim azylem. Tym razem jednak nie spotykamy Majki, a nową bohaterkę - Różę Winiarską, archeolożkę z Warszawy, która przyjeżdża do babci, by złapać oddech i uporządkować myśli. Jej historia jest spokojniejsza, bardziej refleksyjna, jakby pisana ciszą.

Róża odkrywa nie tylko tajemnicę kapliczki św. Antoniego, która ma zostać usunięta przez dewelopera, ale też fragmenty własnego życia, które dawno przykrył kurz codzienności. To piękne, jak autorka potrafi połączyć zwykłe gesty i rozmowy z głęboką symboliką - bo przecież czasem trzeba coś odkopać, by naprawdę zobaczyć, co w nas żyje.

„Okno z widokiem” jest jak filiżanka herbaty w jesienny wieczór - ciepła, łagodna, otulająca. Choć brakuje mi trochę energii i humoru Majki z wcześniejszych tomów, to nowa bohaterka przynosi ukojenie. Zatrzymuje w biegu, uczy wdzięczności i pozwala uwierzyć, że każdy z nas ma swoje „Malownicze”, do którego warto wracać - choćby tylko myślami.

To książka o patrzeniu z czułością. O tym, że czasem wystarczy spojrzeć przez okno… i zobaczyć, że życie wciąż ma dla nas widok wart zatrzymania 💛

"Okno z widokiem" to czwarty a zarazem ostatni tom serii "Uroczysko" autorstwa Magdaleny Kordel i i tym samym moje pożegnanie z ukochanymi bohaterami.

Zawsze z ogromną radością wracam do kolejnych odsłon tej serii, bo każda kontynuacja oznacza powrót do dobrze znanych postaci, które stały mi się bliskie niczym starzy przyjaciele. Jednocześnie pojawienie się nowych bohaterów wnosi do fabuły świeżość i nowe emocje, dzięki którym historia zyskuje jeszcze więcej ciepła i głębi. Malownicze ponownie staje się przystanią dla zagubionych dusz, bo żadne inne miasteczko nie potrafi leczyć złamanych serc, tak skutecznie, jak ono.

Magdalena Kordel, w swoim charakterystycznym, pełnym serdeczności stylu, przypomina, że problemy są naturalną częścią codzienności, ale nawet w najtrudniejszych chwilach warto pielęgnować pogodę ducha i optymizm. Wszystko zależy przecież od naszego nastawienia, a miłość, przyjaźń i rodzina to wartości, które nadają życiu prawdziwy sens.

"Okno z widokiem" to ciepła, zabawna, momentami lekko zwariowana opowieść, do której chce się wracać - tak jak wraca się do miejsc i ludzi, przy których czujemy się naprawdę dobrze.

,,Babcie tak mają, że opowiadają swoim wnuczkom przeróżne historie. Ale nie trzeba w nie tak bezkrytycznie wierzyć. W baśniach najważniejszy jest morał, a nie postacie, które nie żyją naprawdę."

Nie ukrywam, że najbardziej w tej książce zaciekawił mnie temat zbieranych ziół, gdyż sama to robię i wiem, że potrafią zadziałać niczym najlepszy antybiotyk, tylko należy dobrać odpowiednie proporcje. Co do lektury, to cała seria skradła moje serce. Postacie nadal opowiadają historię miasteczka Malowniczem, gdzie kolejny przybysz odwiedził ich skromne progi. To tutaj ujrzymy jak z delikatnej pasji odkrywania niemożliwego, ktoś stał się archeologiem. Niby wydawać by się mogło, że tam nie ma pośpiechu, jednak presja potrafi być na tyle wielka, że kobieta zapragnęła kolejny raz znaleźć się w objęciach babci. Jak to wiadomo, świat kiedy jest się dzieckiem, potrafi nas bardzo ciekawić, a czasami na tyle, że jako dorośli ludzie wciąż o nim pamiętamy. W ten sposób stara kapliczka zajaśni tajemnicą, a przybyszka z dawnych lat zapragnie poznać jej sekrety. Tylko co na to mieszkańcy? Czy pozwolą sobie tak bezkarnie plądrować niemal swoje mienie?

To najkrótsza książka z serii, lecz nie da się powiedzieć, że mniej dobra. Każdy czterech tomów jest jakby podróżą do miejsca o którym wiedzą tylko postacie. My nieśmiało do niego zaglądamy, a ono dzieli się z nami swoimi sekretami. Tak jak każda osoba w naszym życiu jest po coś, tak i tutaj nawet mali ludzie mają swoje trzy grosze do wtrącenia. Cytat o babci jest jak najbardziej prawdziwy, a przynajmniej ja będę taką babcią, która będzie się starała zwrócić na siebie uwagę i pokazać, że magia istnieje, tylko wpierw należy w nią uwierzyć. Pośród życia codziennego, gdzie szybko może zgasnąć, dobrze jest w coś wierzyć. W coś, co wywoła uśmiech na naszej twarzy, choć diabeł z książki niekoniecznie był taką pozytywną osobą. Za jego plecami stał czas na zbieranie leków z bożej apteki i chwili wyłącznie poświęconej sobie. Według opowieści, wszystko co się kończy tak naprawdę ma dopiero swój nowy początek. Czy wy też tak uważacie?

PS. Czytajcie tomy po kolei:-)