Sezon na cuda. Uroczysko. Tom 2 (barwione brzegi)

To bardzo ciekawe, że autorka w drugim tomie o Uroczysku również zaprezentowała nam kilka życiowych mądrości. Najbardziej utkwiło mi tutaj jedno, że jeśli ktoś zepsuje ci humor, to nie powinno się tą burzą złości obarczać innych. Czasami bardzo trudno jest pogodzić i rozdzielić emocjami pracę i życie prywatne. Nasza postać ma nieco utrudnione zadanie, gdyż jako nauczycielka jest gnębiona przez dyrektorkę. Kobietę, która zabiera niepotrzebny czas, pluje słowami niczym woda z węża ogrodowego i za swoje niepowodzenia obarcza innych. To taki kwaśny żelek, którego ktoś posypał kwaskiem cytrynowym i zapomniał dodać odrobiny cukru. Ma na tyle mocny jad, że ktokolwiek staje jej na drodze dosłownie i przenośni, nie ma szans na pozytywną potyczkę. Naszą nauczycielkę będzie też gnębiła postać byłego męża, która niczym zapach capa, przenika wszystko i wszystkich utrudniając życie swojej dawnej połówce. Jest takim tatą, który daje ci kawałek czekolady wtedy, kiedy wie, że ci jej jeść nie wolno. Postawił sobie za ideal pokazać córce, że potrafi dać szczęście, tylko kosztem tej drugiej strony. Dla niektórych przekupstwo to najlepszy sposób na okazanie miłości.

Powiem wam, że zaskoczył mnie tutaj wątek przygotowań do świąt Bożego Narodzenia, gdzie w szkole trzeba szykować szopkę, przedstawienia, więc po za tymi prostymi problemami, jest też czas oczekiwania, choć nieco ukryty, ale odczuwalny na tyle, żeby zacząć częściej o tym myśleć. Pomimo pięknego fioletu, który barwi brzegi książki, ja dołożyła bym nieco więcej bieli i błękitu, by oddać ten świąteczny klimat. W tym formacie jest dla mnie niczym jajko z niespodzianką, gdzie zamiast zabawki dostałam więcej kawałków małych czekoladek:-)

Nie dodałam jeszcze, że jest to bezpośrednia kontynuacja części pierwszej, gdzie wcześniej kobieta doprowadzała dworek do używalności, a teraz przyjmuje w nim pierwszych gości. Nawet wydaje mi się, że za sprawą prywatnych nerwów postaci, nawet tutaj niektóre sprawy nie mogą do końca popłynąć szczęśliwą rzeką, tylko co jakiś czas natrafiają na barykadę zbudowaną przez bobra:-) Niby pomysł, który stworzyli wydaje się być wręcz idealny, gdyż wspólna Wigilia to może być początek zacieśnienia więzów między postaciami, ale wykonać go z dokładną starannością jest już gorzej. Na całe szczęście z części pierwszej totalnie zbuntowana nastolatka zdjęła z siebie połowę niedorosłości i milej patrzy na swoją matkę. Miałam nawet wrażenie, że to wszystko przez ten świąteczny czar, przez chęć pojednania, ubierania choinki i zapachu cudów, które niemal wisiały w powietrzu. A czujemy tak też dlatego, że w tym tomie jest malutko dialogów, więc podchodzimy do książki jako opowieści, czyli czegoś co mogłoby się wydarzyć lub wydarzyło się kiedyś. Każdy wątek był tu wciągający, jak dla mnie lektura idealna na każdy czas:-)

"Sezon na cuda" to ciepła i pełna uroku kontynuacja serii "Uroczysko" autorstwa Magdaleny Kordel.

Majka wraz z całą ferajną na dobre zadomowiła się już w Malowniczem. Życie toczy się spokojnym rytmem, wszystko wydaje się układać idealnie. Właśnie dlatego, pod wpływem impulsu, Majka decyduje się zorganizować w swoim pensjonacie składkową wigilię dla mieszkańców miasteczka. Zbliża się bowiem ten najbardziej magiczny czas w roku – sezon na cuda.

Wracamy do dobrze znanych bohaterów, niczym do starych przyjaciół, pojawiają się również nowe postacie, które wnoszą do życia Uroczyska wiele barw, sprawiając, że historia staje się jeszcze bardziej emocjonująca, a atmosfera, aż kipi od ciepłych uczuć i dobrego humoru.

Magdalena Kordel w niezwykle subtelny sposób przypomina nam o osobach starszych i samotnych - tych, którzy w okresie świąt szczególnie dotkliwie odczuwają brak bliskości i wsparcia. To piękna opowieść o empatii, potrzebie wspólnoty i o tym, że cuda naprawdę się zdarzają, jeśli tylko damy im szansę.

"Sezon na cuda" to idealna lektura na długie, jesienne wieczory - otula niczym miękki koc, przypominając, co w życiu naprawdę ważne.

Magdalena Kordel to jedna z moich ulubionych polskich autorek. Z chęcią więc sięgnęłam po wznowienie serii “Uroczysko”, której wcześniej nie miałam okazji poznać. Spędziłam z tymi powieściami rewelacyjny czas. To otulające, pełne ciepła i humoru historie, które nie boją się podejmowania trudnych tematów i w kojący oraz racjonalny sposób udowadniają, że nie ma sytuacji bez wyjścia, trzeba tylko (i aż!) dać sobie drugą szansę.

Majka, główna bohaterka cyklu, to kobieta petarda. Mimo przeciwności losu, z podniesioną głową, energią, humorem i odwagą bierze je na klatę i krok po kroku, wychodzi na prostą, a co najważniejsze — robi to na własnych zasadach.

Autorka pisze lekkim i barwnym językiem, a malownicze opisy otoczenia, w tym temperamentnych i kolorowych postaci sprawiają, że te książki stają się bliskie sercu, wciągają do swojego świata, dając wrażenie przytulności i chęci znalezienia się w centrum wydarzeń.

Te powieści wzruszają, bawią, dają nadzieję. Pięknie napisane historie o nowych początkach, przyjaźniach, kobiecej sile. A to wszystko przyprawione życiowymi zwrotami akcji i poczuciem humoru, które za każdym razem jest idealnym plastrem na małe ranki.

Świat Majki się sypie. Z dnia na dzień mąż odchodzi do innej, zostawiając ją z nastoletnią córką i…długami. Kobieta decyduje się na krótki wyjazd w Sudety, gdzie w pewnej mieścinie znajduje się dom po jej ciotce. Chęć przewietrzenia głowy i nabrania dystansu kończą się chęcią zostania tam na zawsze i założenia pensjonatu.

“Sezon na cuda” to kontynuacja losów Majki. Tym razem kobieta coraz bardziej zaprzyjaźnia się z mieszkańcami Malowniczego. Za namową pewnej seniorki, zgadza się na organizację w “Uroczysku” składkowej wigilii dla chętnych lokalsów, którym w tym czasie doskwiera samotność.

Każda z tych części ma swój urok, klimat i ciepło. “Sezon na cuda” czytało mi się trochę wolniej, ze względu na niepasujący do wakacyjnej aury, zimowy klimat tej powieści. To zdecydowanie historia idealna na grudzień. Nie zmienia to jednak faktu, że kolejny raz przekonałam się, iż Magdalena Kordel jest prawdziwą czarodziejką słowa i obyczajowych historii.

Jeśli pierwszy tom Uroczyska był dla mnie jak kubek gorącego kakao w zimny dzień, to Sezon na cuda okazał się całym termosem z domowym piernikiem w pakiecie. Drugi tom ukochanej przez czytelniczki serii Magdaleny Kordel nie tylko nie zawiódł - on, bez problemów sięgnął poprzeczki.

Po raz kolejny miałam poczucie, że nie czytam książki, tylko odwiedzam bliskich, których dawno nie widziałam. Tyle że tym razem nie ma już tyle niepokoju i niepewności - jest za to szaleństwo, ciepło i cudowna pewność, że jestem w dobrym miejscu.

W Sezonie na cuda Majka już nie szuka swojego miejsca - ona je znalazła. Malownicze nie jest już tłem wydarzeń - staje się ze swoimi mieszkańcami żywym bohaterem tej opowieści. A pensjonat „Uroczysko” zaczyna naprawdę tętnić życiem - pełnym nie tylko gości, ale też wyzwań, wzruszeń i… zabawnych komplikacji.

I choć brzmi to wszystko jak bajka, Magdalena Kordel potrafi pisać o tym bez zbędnych banałów. Owszem, jest sielsko - ale nie nudno. Są uśmiechy, ale też i łzy i to właśnie ten balans sprawia, że czytelnik wchodzi w tę historię całą duszą.

Tytułowy sezon na cuda rozgrywa się wokół pomysłu zorganizowania… składkowej Wigilii dla mieszkańców miasteczka. Brzmi szalenie? Oczywiście. I właśnie dlatego Majka nie może się oprzeć. Kto zna ją z pierwszego tomu, ten wie, że jej optymizm i potrzeba pomagania innym to piękna mieszanka odwagi i szaleństwa.

W tej części jest więcej humoru, więcej postaci, więcej świątecznego klimatu, ale też - co mnie bardzo ujęło - więcej wzruszeń. Zwykłe ludzkie problemy, samotność, lęk, brak zaufania - wszystko to przeplata się z atmosferą wspólnoty i cudów codzienności. Nie tych z nieba, tylko tych zwyczajnych, całkowicie ludzkich.

Autorka pisze z humorem, lekko, ale nigdy banalnie. Każda scena ma swój rytm, każda postać swoją prawdę. Nawet epizodyczni bohaterowie nie są tylko tłem – mają charakter, głos, własną historię.

Dzięki temu Malownicze żyje, a czytelnik czuje się, jakby był jego częścią. Czytając, miałam nieodparte wrażenie, że cieszę się sukcesami bohaterów jak ciotka na rodzinnej imprezie - tak bardzo ich polubiłam, tak bardzo chciałam, żeby im się udało.

Tak jak przy pierwszym tomie – zdaję sobie sprawę, że to świat trochę wyidealizowany. Tyle dobra, tylu wspierających ludzi, aż serce mięknie. Ale… może właśnie dlatego ta książka działa jak balsam? Nie po to, żeby odzwierciedlać rzeczywistość, tylko po to, by przypomnieć, jak mogłaby wyglądać. Jak bardzo potrzebujemy siebie nawzajem. Jak dużo zależy od jednego gestu.

I znowu - to nie wada. To cecha stylu autorki: tworzyć światy, które podnoszą z ziemi, a nie wgniatają w nią swoim ciężarem. A drugi tom serii potwierdza, że Magdalena Kordel ma niesamowity dar do tworzenia powieści-pocieszycielek. Nie przynudza, nie moralizuje - po prostu prowadzi czytelnika za rękę przez historię, która zostawia uśmiech i wzruszenie.

Choć czytałam Sezon na cuda w środku lata, czułam, jakby znowu było Boże Narodzenie. I nie chodzi o choinkę, tylko o to uczucie w sercu. Tę miękkość. Tę nadzieję.

Po przeczytaniu pierwszego tomu Uroczyska czułam się trochę tak, jakby ktoś przywrócił mi wiarę w ludzi i w to, że dobro istnieje naprawdę - nie tylko w bajkach. Dlatego do drugiego tomu - Sezon na cuda - podchodziłam z ogromną czułością, ale też lekką obawą: czy da się powtórzyć tę magię? No i… powiem szczerze - da się.

Magdalena Kordel po raz kolejny stworzyła świat, do którego chce się wracać. Pisze prosto, ale z ogromną empatią i uważnością. Umie rozbawić, umie wzruszyć, ale nigdy nie przekracza granicy tandety. Nie moralizuje, nie udaje, że zna wszystkie odpowiedzi. Po prostu opowiada historię, w której każdy może odnaleźć choć odrobinę siebie.

Jeśli chcesz zapomnieć o codziennym zgiełku, na chwilę się zatrzymać i poczuć, że cuda wcale nie są takie nierealne - Sezon na cuda będzie dla Ciebie idealny.

Ale uważaj, to jedna z tych powieści, do których człowiek wraca myślami nawet po ostatniej stronie!

Jeśli choć trochę czujesz, że świat potrzebuje więcej dobra – daj się porwać tej historii. Bo Malownicze naprawdę istnieje – w ludziach, którzy nie przestają wierzyć w cuda.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu W.A.B.

#współpracabarterowa

#współpracarecenzencka

#współpracareklamowa