Kobiety w służbach specjalnych.
Patrząc wstecz na swoją służbę w jednej z formacji resortu spraw wewnętrznych, Agnieszka nie ma wątpliwości, że gdyby wiedziała, jak ojczyzna podziękuje jej za te wszystkie trudne lata, zapewne wybrałaby inny zawód. Swoją decyzję podjęła zaraz po studiach i bardzo szybko przekonała się, że praca w służbach specjalnych wygląda zupełnie inaczej, niż sobie to wyobrażała. Zwłaszcza, kiedy jest się kobietą… Za czasów ustroju słusznie minionego pomijaną przy podwyżkach, premiach, awansach na wyższe stopnie, w najlepszym razie traktowaną jak wyrobnica lub maskotka łagodząca obyczaje, w najgorszym – narażona na molestowanie i mobbing. Potem nastąpiły demokratyczne zmiany, surowe komisje weryfikacyjne, a także nowe formacje. I było już tylko… po staremu. „Tajne blizny” to pełne refleksji, ale także humoru i autoironii wspomnienia kobiety, która odkrywa przed czytelnikiem mało znane realia pracy w służbach specjalnych, przedstawiając je z jeszcze nieznanej, nie-męskiej perspektywy. To powieść zabawna, błyskotliwa, ale przede wszystkim – poruszająca aktualne również dziś problemy.
Fragment książki
Teraz już nic nie stoi na przeszkodzie, by przyznać się do kilku czynów, moich i cudzych, ponieważ nie służę już od paru ładnych lat. W sensie, że publicznie i ojczyźnie.
Funkcjonuję sobie na marginesie polityki i władzy jako wyrzutek społeczeństwa. Nawet czasami jako „chamska hołota”. Dosyć skromnie, co prawda, ale w miarę poprawnie.
Nie dorobiłam się na tej mojej służbie, a mogłam.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii obyczajowa lub z serii Tajne blizny. O czym milczę od lat
Czy książka "Officium. Tajne blizny. O czym milczę od lat. Tom 1" jest reportażem?
Książka jest powieścią obyczajową opartą na autentycznych wspomnieniach z pracy w polskich służbach specjalnych. Autorka łączy w niej gorzką refleksję nad systemem z dużą dawką humoru oraz autoironii. Przedstawia ona realia funkcjonowania kobiet w strukturach resortu spraw wewnętrznych na przełomie istotnych zmian ustrojowych w Polsce. Lektura pozwala zrozumieć codzienność funkcjonariuszek, która znacząco odbiega od popularnych, filmowych wyobrażeń o pracy wywiadowczej.
Jakie okresy historyczne obejmuje fabuła tej powieści?
Fabuła obejmuje okres od czasów PRL-u po przemiany demokratyczne i procesy weryfikacyjne w nowych formacjach. Czytelnik śledzi losy głównej bohaterki, która podejmuje pracę zaraz po studiach w jednostkach podległych ówczesnemu MSW. Książka obrazuje różnice w funkcjonowaniu służb przed i po transformacji ustrojowej z unikalnej perspektywy szeregowego pracownika. Pokazuje ona, że mimo zmian systemowych, pewne mechanizmy traktowania kobiet wewnątrz struktur przez lata pozostały nienaruszone.
W jakim stylu utrzymana jest narracja Anety Wybieralskiej?
Narracja jest prowadzona w sposób błyskotliwy, pełen dystansu do opisywanych wydarzeń oraz sarkastycznych uwag. Autorka świadomie unika patosu, stawiając na szczerość i ukazywanie absurdów pracy w policji czy wywiadzie. Dzięki takiemu podejściu trudne tematy, takie jak mobbing czy dyskryminacja, stają się łatwiejsze do przyswojenia przez odbiorcę. Styl pisania sprawia, że książkę czyta się bardzo płynnie, mimo poruszania przez autorkę ważnych i bolesnych problemów społecznych.
Czy ta pozycja jest odpowiednia dla osób niezwiązanych ze służbami mundurowymi?
Tak, książka jest napisana w sposób przystępny dla każdego czytelnika, niezależnie od jego wiedzy o służbach. Autorka skupia się na relacjach międzyludzkich, problemach zawodowych oraz emocjach, które są uniwersalne i zrozumiałe dla osób spoza branży. Tekst wyjaśnia realia pracy w strukturach państwowych bez nadmiernego używania hermetycznego żargonu technicznego czy skomplikowanych procedur. Jest to przede wszystkim opowieść o kobiecie walczącej o swoją zawodową pozycję w świecie zdominowanym przez mężczyzn.
Dla kogo ta książka może okazać się nieodpowiednim wyborem?
Książka nie jest odpowiednia dla osób szukających typowego kryminału akcji lub technicznego thrillera szpiegowskiego. Skupia się ona na aspektach psychologicznych i socjologicznych pracy pod przykryciem, a nie na widowiskowych pościgach czy strzelaninach. Czytelnicy oczekujący idealizacji zawodu oficera mogą poczuć się zawiedzeni bezkompromisowym obrazem patologii systemowych i trudnej rzeczywistości. Pozycja ta jest odradzana również tym, którzy preferują literaturę całkowicie pozbawioną wątków politycznych oraz społecznych.
