Oczy z Rigela

Muszę przyznać, że ten tom spodobał mi się najbardziej i śmiało mogę powiedzieć, że jest to dla mnie idealne zakończenie całego cyklu. Sama książka naładowana jest tyloma emocjami, przez co nie mogłam się oderwać od tej historii. Fabularnie, również jest bardzo dobrze. Pomysł jest ciekawy, a co najważniejsze, wykonanie bardzo udane. Ponadto, styl Roya Jacobsena bardzo przypadł mi do gustu. Język jest piękny, a zarazem bardzo surowy, zatem takie połączenie było dla mnie dość nietypowe. Jeżeli chodzi o bohaterów, to są oni dobrze wykreowani i ciekawie poprowadzeni. Co do akcji, to nie gna ona tutaj na łeb, na szyję, lecz nie o to w tej książce tutaj chodzi, więc wcale mi to nie przeszkadzało.

.

Podsumowując, "Oczy z Rigela" autorstwa Roya Jacobsena, to bardzo piękna historia o tęsknocie, sile i wytrwałości. Ta nastolgiczna, przepełniona emocjami opowieść, zdecydowanie pozostanie ze mną na bardzo długo.

Roy Jacobsen Oczy z Rigela, muszę przyznać, że zżyłam się ogromnie z mieszkańcami Barrøy, małej wysepki wyłaniającej się gdzieś samotnie z morza. Pokochałam surowy klimat miejsca, w którym przyszło im mieszkać. Drżałam, kiedy nadeszła wojna, po zakończeniu której świat nie pozostał już taki sam. Najbardziej jednak polubiłam ten niewielki kawałek lądu, na którym, żeby zapewnić sobie byt a wręcz przeżyć, trzeba było nie raz stawać do walki z żywiołami, które niespodziewanie i z różnych stron, atakowały wyspę.

"Z nieba Barrøy wygląda jak odciśnięty w Morzu ślad stopy z kilkoma poobijanymi palcami od zachodu. Tyle że nikt wcześniej nie oglądał Barrøy z nieba, z wyjątkiem bombowców, które nie wiedziały, co widzą, i Pana Boga, któremu, zdaje się, nie przyświecał żaden cel, kiedy stawiał tę pieczęć na morzu. "

Trzecia część różni się od pierwszej, jest również inna od drugiej. Staje się tym razem powieścią drogi, którą odważnie i z determinacją postanawia kroczyć Ingrid niosąc w chuście maleńką Kaję. Wierzy, że uda się jej odnaleźć Aleksandra. Nie straszne jej będą żadne przeszkody, spotykani na trasie ludzie, którzy w mniejszym lub większym stopniu będą potrafili i chcieli pomóc. Każda, nawet najmniejsza wskazówka przybliżać ją będzie do upragnionego celu. Co zastanie na końcu tej drogi? "Krzyknęła za nim:- Dlaczego wszyscy tak się boją pamiętać? Henrik stanął. - Chyba bardziej boimy się tego, co pamiętają inni. Ingrid skojarzyło się to z tym, co mówił doktor Hübner. - Ja pamiętam wszystko! - zawołała." Związane z wojną przeżycia, rozłąka z bliskimi, uczucia, które nie miały szansy się rozwinąć i Barrøy, która, choć znajduje się na końcu świata, na zawsze będzie domem. To wszystko, co najcenniejszego ma Ingrid, o czym już zawsze będzie pamiętać. Będzie to dla niej nagrodą, a zarazem wielkim ciężarem.

Cenię w Ingrid ogromny spokój, a przede wszystkim podziwiam za siłę i niezwykłą determinację w pokonywaniu wszelkich przeciwności losu, posiadaną do samego końca wiarę, że gdzieś daleko jest ktoś dla niej ważny i bliski, odwagę samotnego przemierzania kraju.

Po raz kolejny nostalgiczna i poruszająca opowieść pięknie płynie aż do ostatniego słowa, również dzięki przekładowi Iwony Zimnickiej. Jestem zauroczona klimatem, który potrafi wykreować Roy Jacobsen i czekam na ciąg dalszy.

„Z nieba Barrøy wygląda jak odciśnięty w morzu ślad stopy z kilkoma poobijanymi palcami od zachodu.” Dla Ingrid Barrøy z wyspy Barrøy ów kształt to symbol jej związku z wyspą, która była i jest najważniejszym miejscem życiu, miejscem, które opuszczała i do którego zawsze wracała, jej domem. Domem, w którym przeplatały się ze sobą dni wypełnione ciężką pracą, prostymi, codziennymi radościami, w którym rodziły się dzieci i umierali kolejni członkowie rodziny. Miejscem, które w czasie wojennej zawieruch dało schronienie rosyjskiemu uciekinierowi, który nieoczekiwanie dla wszystkich, stał się częścią historii rodziny Barrøy. A stało się to za sprawą uczucia, które wybuchło między nieznajomym i wyspiarką i które pomimo przeciwności losu już na zawsze związało ich ze sobą. Ingrid bowiem spodziewa się dziecka. Małego człowieka, który każdego dnia będzie przypominał jej o uczuciu, którym obdarzyła człowieka, który, tak jak nagle pojawił się w jej życiu, tak równie niespodziewanie z niego zniknął.

W kolejnej odsłonie sagi o Ingrid z wyspy Barrøy,”Oczy z Rigela”, poznajemy dalsze koleje życia wyspiarki, której niezłomna wola walki o siebie, swoją miłość wypełni najbliższy okres jej życia. Ingrid jest już mamą. Kaja, jej córka, z każdym dniem jest coraz bardziej podobna do ojca. Jej ciemne włosy i czarne oczy nie pozwalają zapomnieć Ingrid o miłości, która przed kilkoma laty pozwoliła jej przetrwać okres wojny, a dziś, po przejściu wojennej nawałnicy, mobilizuje ją do odnalezienia człowieka, którego nieobecność każdego dnia wypełnia jej pamięć. Ingrid pakuje walizkę, owija w płócienny worek Kaję i wyrusza w drogę. I choć wszyscy uważają, że podróż śladami człowieka, który nie miał większych szans na przeżycie to szaleństwo, to ona wierzy w słuszność podjętej przez siebie decyzji. Ingrid wierzy, że jej Rosjaninowi udało się przeżyć i gdzieś tam, daleko czeka na nią i na ich dziecko. Kierunek jej wędrówki wyznaczają opowieści ludzi o Rosjaninie z okaleczonymi rękami. Opowieści bardzo oszczędne, wypowiadane szeptem i w tajemnicy, bo okres wojny, to czas o którym dziś wielu ludzi chce zapomnieć.

Wojna bowiem naznacza ludzi w różny sposób, z jednych robi bohaterów a z innych tchórzy i kolaborantów. Po wojnie nie ma wygranych i przegranych, każdy kto przeżyje ten czas próby wychodzi z niego okaleczony. Czy niezłomna walka walki Ingrid o swoją miłość i szczęśliwą rodzinę dla swojej córki nie okaże się płonna? Czy prawda jaką odkryje o Rosjaninie, któremu przed kilkoma laty uratowała życie, nie stanie się jej przekleństwem i nie zniszczy jej jako kobiety?

Trzecia część trylogii Roya Jacobsena „Oczy z Rigela” to powieść drogi, w której wędrując wraz z Ingrid po norweskich bezdrożach poznajemy niezwykłą opowieść o ludzkich losach naznaczonych traumą wojny. Bo „Oczy z Rigela” to nie tylko powieść o Ingrid, która heroicznie walczy o swoje szczęście, ale to także historie zwykłych ludzi, których spotyka w trakcie swoich poszukiwań. Ludzi, którzy chcąc przeżyć podczas okupacji podejmowali często nieakceptowalne w czasach powojennych decyzje, ludzi skrzywdzonych i załamanych, którym trudno jest wykrzesać w sobie iskierkę nadziei na lepsze życie po wojnie.

Trylogia Roya Jacobsena, „Niewidzialni”, „Białe morze” i „Oczy z Rigela” to przepiękna historia o prozie życia, walce człowieka z żywiołami natury i ciężkiej pracy, która wypełnia każdy dzień życia na wyspie. To także opowieść o próbie nie zatracenia tak prostych wartości jak dobroć, uczciwość, wiara w drugiego człowieka i miłość w czasach naznaczonych wojenną nikczemnością i powojennym okresie rozliczeń z traumatyczną przeszłością.

Dla mnie trylogia Roya Jacobsena to również opowieść o niezłomnej wierze w szczęśliwe zakończenie. To historia, która daje czytelnikowi nadzieję, że czasami, pomimo niesprzyjających okoliczności, warto podjąć rękawicę rzuconą przez los i stanąć do walki o lepsze jutro.

Czytajcie sagę o Ingrid i pozwólcie się uwieść magii prozy Roya Jacobsena.