Oczami Alexandry

Ma wrażenie, że thrillery, a szczególnie te psychologiczne wyrastają jak grzyby po deszczu.

Nie żebym narzekała, lubię tan gatunek, ale trzeba też umiejętnie napisać taką książkę.

"Oczami Alexandry" to debiut Natashy Bell. Skusiła mnie okładka, opis tym bardziej zachęcił. No i debiut. A ja mam do nich słabość.

Tylko właśnie tak jest z debiutami, że nie każdy się uda.

Natasha napisała książkę, w której drzemie potencjał. Szczególnie ciekawym i nowym doznaniem był sposób narracji. Tytułowa Alexandra, dawna artystka, zostaje uwięziona. I wprowadza nas w świat książki wraz ze swoją niewiedzą odnośnie jej sytuacji. Wie, że jest porwana, niektóre informacje uzyskuje z wiadomości, innych musi się domyślać. Snuje plany o tym jak radzą sobie z życiem jej mąż i córki. Poznajmy również przeszłość kobiety. Przeszłość bogatą w sztukę i piękno.

Postać Alexandry albo się zaakceptowało albo miało ochotę potrząsnąć, co kilka stron, aby przestała myśleć, że świat kręci się tylko wokół niej. Oj irytowała mnie momentami.

Sama akcja rozwija się powolnie, nagle dodaje gazu i znów zwalnia. Może gdyby ograniczyć ilość rozmyślań o sztuce, ograniczyć się do kilku zdań to opowieść zyskałaby na dynamice i by tak nie rozleniwiała. I ta wyjątkowo mała czcionka...

Zakończenie dość ciekawe, mimo, że można było domyślać się jak potoczą się losy Alexandry i jej rodziny.

"Oczami Alexandry" to niewymagający myślenia, prosty thriller psychologiczny. Poznajemy tok myślenia porwanej kobiety. Opisana historia pokazuje, że nie każda bliska nam osoba jest wobec nas szczera i zdradza o sobie całą prawdę. Tajemnice ma każdy, tylko nie u każdego są mroczne i mogą niszczyć życie.

Ostatnio trafiałam na wspaniałe lub dobre thrillery. Jak to wszyscy mówią "apetyt rośnie w miarę jedzenia" to tak samo mogłam stwierdzić o moich zachwytach nad tym gatunkiem. Mimo że znalazłam dobre książki, to tak naprawdę chciałam ich jeszcze więcej, dlatego sierpień jestem zagłębiona dosłownie w samych thrillerach. Na pierwszy rzut poszła książka "Oczami Alexandry" od Natashy Bell. Głównie opis przykuł moją uwagę ale nie powiem, sama okładka też wygląda świetnie. Byłam ciekawa jak potoczy się cała historia.

Pierwsze strony zapowiadały że to będzie ciekawy thriller, ale szybko to się zmieniło. Mam wrażenie że na początku autorka zaserwowała czytelnikom bardzo mało akcji. Za każdym razem kiedy sięgałam po książkę, na nowo ciężko było mi się wgryźć w historię. Mimo to starałam się czytać dalej z nadzieją że jeszcze pojawi się więcej ciekawych sytuacji.

Autorka bardzo skupiła się na wykreowaniu postaci a szczególnie tych głównych, czyli Marca i Alexandrę. Mogłam poznać ich całe życie aż do momentu zaginięcia kobiety. Potrafiłam dokładnie zrozumieć ich zachowanie czy charakter każdej z tych postaci. Czasami miałam wrażenie że bohaterowie są zbyt idealni, perfekcyjni ale rozumiem że mógłby być to specjalne działanie stworzone przez pisarkę. Dlatego to akurat jestem w stanie wybaczyć.

Podczas czytania miałam wrażenie że znam już odpowiedź, na wszystkie zadane wcześniej przeze mnie pytania. Myślałam że jestem pewna co do wszelkich wydarzeń które mają nadejść. I nagle autorka mnie zaskoczyła. Nie spodziewałam się tego co zaserwowała mi w dalszej części wydarzeń. Dlatego też mogę stwierdzić druga połowa książki jest lepsza. Było więcej akcji, zaskakujących momentów i już lepiej byłam zainteresowana czytaniem do samego końca.

Książka "Oczami Alexandry" nie była dla mnie czymś wybitnym ale też nie twierdzę że była kiepska. Miała swoje gorsze i lepsze momenty. Nie wiem czy jeszcze sięgnę po inne książki autorki, zobaczymy co jeszcze będzie wydane u nas i wtedy się zastanowię.

Alexandra Southwood jest nauczycielką w pobliskiej szkole, wiedzie szczęśliwe życie, ma kochającą się rodzinę, męża oraz dwójkę małych dzieci. Niespodziewanie pewnego dnia po szkole znika. Nikt nie wie, gdzie się podziewa, mąż odchodzi od zmysłów i stara się cały czas szukać ukochanej. Jednak Alexandra przepada, policja nie może jej odnaleźć. W momencie, gdy znaleźli jej zakrwawione ubrania, policja uważa, że nie jest to zaginięcie, a morderstwo. Spoglądają inaczej na całą sprawę i zaczynają od nowa. Marc nie daje za wygraną i nie wierzy policjantom, że jego żona nie żyje. Mimo wszystko zaczyna prowadzić swoje tajne śledztwo, by odnaleźć matkę ich dzieci. Po jakimś czasie, gdy wydawało mu się, że ją odnalazł, dowiaduje się bardzo szokujących i przerażających rzeczy o niej. Nie wierzy w to wszystko i zaczyna jeszcze bardziej się przejmować. Obawia się, że osoba, z którą spędzał życie, nigdy nie byłą z nim szczera. Czego Marc dowiedział się o swojej żonie? Czy odnaleźli ją?

W książce mamy podział na dwa czasy, na to co dzieję się teraz po zaginięciu Alexandry i przed, gdzie opisuje ona swoje życie przed poznaniem ukochanego. Podoba mi się to w jaki sposób jest opisywana historia, jednak nie do końca przypadła mi sama lektura. Można przewidzieć końcówkę, ale wątek zadziwia. Nie odczułam dużo niepewności i dreszczyku emocji. Bardzo spodobało mi się to jak autorka opisała życie w rodzinie, role męża oraz żony. Widać od razu, że łączy ich bardzo duże uczucie i trudno z niego zrezygnować. Przeczytałam ją dość szybko i jestem zadowolona po przeczytaniu, chociaż oczekiwałam czegoś więcej.

Ocena 8/10.

Alexandra wykłada sztukę na uniwersytecie. Jest matką i żoną, mając swoje życie ustabilizowane w pewnych regionach. Pewnego dnia kobieta nie wraca do domu i zostaję wpisana jaka osoba zaginiona. Rozpoczynają się poszukiwania, jednak policja nie jest w stanie odnaleźć kobiety. Po nieudolności policji jej mąż zabiera się za poszukiwania. Z dnia na dzień coraz bardziej zagłębia się w przeszłość swojej żony. Książka ogółem kręci się wśród sztuki i rozważań na temat etyki w niej. Jest to kryminał z mocnym przesłaniem psychologii.

Ogólnie mam mieszane uczucia. Książka jest interesująca, jednak ma dużo zbędnych informacji. Bohaterowie są bezbarwni i czasem nudni. Jest tu sporo scen które nie są potrzebne. Jakby na siłę dobijane znaki żeby zmieścić się w minimum. Sam wątek mimo wszystko jest ciekawy i interesujący. Książka ma całkiem ciekawy tok, napisana jest ładnie.

Dlatego moja ocena jest pół na pół.

Jako że są wakacje postanowiłem czytać książki lekkie, łatwe i przyjemne. Takie przy których nie trzeba zbytnio wysilać szarych komórek i przy których całkiem przyjemnie się drzemie, używając rzeczonej powieści jako kapelusza przeciw słonecznego. Jednak – jak to bywa – z moich planów nic nie wynikło. Trafiałem tylko na thrillery psychologiczne, przy których trudno zasnąć, bowiem całkiem łatwo wciągają w swoje opowieści. Kolejna pozycja z tego gatunku to „Oczami Alexandry”.

O książce możemy przeczytać, że:

Alexandra Southwood wiodła szczęśliwe życie wraz z kochającym mężem, Markiem, i dwiema ślicznymi córeczkami. Teraz, zamknięta w czterech ścianach wbrew swojej woli, ogląda urywki wiadomości, w których zrozpaczony Marc błaga widzów o informacje na temat miejsca pobytu żony.

Cierpienie i rozpacz Marca są wszechogarniające. W trakcie poszukiwań policja znajduje zakrwawione rzeczy Alexandry i rozpoczyna śledztwo w sprawie morderstwa. Marc nie zgadza się z wersją śledczych i sam postanawia odkryć prawdę. Udaje się w podróż przez mroczny labirynt sekretów i pasji żony, konfrontując się z prawdą na temat ukochanej kobiety…

Jak to zwykle bywa przy tego typu książkach nic tu nie jest takie na jakie wygląda. Postacie mają tyle różnych twarzy że trudno odnaleźć taką, która przyniosłaby jakieś odpowiedzi, a być może okazałaby się tą prawdziwą. Tutaj Marc przekonuje się że jego ukochana nawet nie zbliżyła się do jego wyobrażeń o niej . Jak śpiewa niezawodna Budka Suflera – nie wierz nigdy kobiecie – bo może się okazać że się srogo zawiedziesz. Mnie ta opowieść wciągnęła bardzo i nawet zakończenie okazało się inne niż oczekiwałem. A to niestety nie jest oczywiste w tego typu książkach. Polecam zatem i ten tytuł.

Z oceną tej książki mam mały problem. Wymęczyła mnie ta powieść i przyznam, że dość długo się z nią zmagałam. A z drugiej strony zakończenie powoduje, że czuję się oszukana i mam mętlik w głowie, co świadczy o tym, że o historii z powieści nie idzie od tak zapomnieć.

Rozdziały są podzielone na te sprzed zaginięcia kobiety, które przedstawiają nam życie pary jako szczęśliwej rodziny pełnej miłości oraz na te, które opisują wydarzenia po zniknięciu Alexandry i rozpacz Marca oraz ich dwóch dziewczynek. Narratorem w powieści jest Alexandra. Tak jak w przypadku wspomnień nas to nie dziwi, to ciekawym zjawiskiem jest opisywanie działań i uczuć rodziny po jej zniknięciu. Kobieta nie może wiedzieć jakie decyzje podejmuje jej mąż, więc ten zapis jest po prostu jej wyobrażeniem o tym co dzieje się z bliskimi podczas jej nieobecności.

W powieści znajdują się również listy od niejakiej Amelii Heldt, która jest przyjaciółką Al z czasów studiów. Ekscentryczna artystka jest osobą, która bardzo dba o zachowanie swojej tożsamości w tajemnicy, co bardzo utrudnia wyjaśnienie jej relacji z zaginioną kobietą.

Dobrą stroną powieści jest jej zakończenie. Zdecydowanie nie tego się spodziewałam. Choć przez głowę przeleciało mi takie rozwiązanie, odrzuciłam je jednak jako nieprawdopodobne. Finał historii sprawia, że na przedstawioną opowieść zaczynamy patrzeć inaczej.

To co mnie do książki zraziło to brak napięcia, przez co ciekawa fabuła dłużyła mi się niemiłosiernie i nie czułam potrzeby wracania do przerwanej lektury.

Powieść „Oczami Alexandry” wyróżnia się ciekawą fabułą i dość oryginalnym sposobem narracji. Zaskakujące zakończenie sprawia, że o książce nie da się tak łatwo zapomnieć i zmusza nas do prześledzenia wszystkich wydarzeń raz jeszcze. Mocno też wpływa na nasze nastawienie względem bohaterów powieści. Opisana historia skłania nas do rozważań na temat sztuki. A dokładniej o jej granice, moralność, etykę. Choć kreacja Alexandry jest bardzo dobrze stworzona, to ja po raz kolejny się przekonałam, że artyści zupełnie inaczej postrzegają życie, inne wartości stawiając na pierwszym miejscu. Książka wywołała we mnie mieszane uczucia. Z jednej strony nie podobało mi się, że w powieści brak napięcia, które przyciągnęłoby uwagę i kazało z zapartym tchem śledzić akcję. Jednak z drugiej strony historia naprawdę jest warta poznania i stawia przed nami pytania, które nie są najważniejsze, dopóki nie dotkną nas bezpośrednio. Myślę, że książka spodoba się osobą, które interesują się sztuką i jej twórcami. Pozostali tak jak ja, mogą czuć się trochę zawiedzeni.

Alexandra Southwood jest nauczycielką, wiedzie spokojne i szczęśliwe życie, ma dwie córki, kochającego męża i przyjaciół.

Pewnego dnia po lekcjach Alexandra nie wraca do domu, jej zrozpaczony mąż Marc próbuje ją za wszelką cene odnaleźć. Nie poddaje się nawet wtedy, kiedy nad rzeką zostają znalezione zakrwawione rzeczy kobiety i wszystko wskazuje na to, że sprawa dotyczy morderstwa. Marc przez cały czas wierzy, że jego żona żyje. Jego działania doprowadzają do nowych informacji na temat życia Alexandry.

Czy ich życie naprawdę było takie doskonałe?

Spodziewałam się thrillera, a dostałam obyczajówkę jedynie z namiastką thrillera. Książka jest podzielona na dwie części - przed zaginięciem Alexandry, która opowiada o swoim życiu z mężem, narodzinami córek oraz po jej zaginięciu - jak Marc radzi sobie z utratą żony i jakie podejmuje działania, żeby ją odnaleźć. Cała akcja rozgrywa się bardzo powoli, przez większość czasu nic się nie dzieje, jednakże podoba mi się pomysł autorki, która przedstawia nam narracje osoby zaginionej, jej perspektywe - jeszcze w żadnej książce się z tym nie spotkałam.

Historia pokazuje, że nie zawsze osoby, które wydaje nam się, że znamy doskonale są z nami szczere i wiemy o nich wszystko. Każdy z nas ma jakieś tajemnice, które ukrywamy nawet przed najblizszymi, nie mówimy im wszystkiego.

Moje pierwsze spotkanie z piórem autorki. Oczywiście muszę przyznać, że dawno nie sięgałam po książki tego typu, choć w ostatnim miesiącu jest to trzecia książka z gatunku thrillera. Być może miałam za dużą przerwę, a być może ta książka po prostu mi się podobała. Wydaje mi się, że oba czynniki są prawidłowe.

"Oczami Alexandry" to przejmujący i bardzo zaskakujący thriller psychiologiczny, który bardzo przypadł mi do gustu.

Niecodzienna fabuła, dobrze nakreśleni bohaterowie i wciągający bieg wydarzeń, który sprawił, że nie chciałam odkładać tej książki dopóki jej nie skończĘ.

Polecam jak najbardziej

"Nie leżałam martwa w grobie. Takie rzeczy się nie zdarzają. Zaginęlam".

"Oczami Aleksandry" to debiutancka powieść Natashy Bell. Skusiłam się opisem i nastawiłam na kolejną dobrą powieść z serii Thriller Psychologiczny. Niestety muszę przyznać, że trochę się rozczarowałam. Może po poprzedniej książce z tej serii miałam zbyt wygórowane oczekiwania? Nie wiem.

Alexandra i Marc Southwood to małżeństwo idealne. Razem od kilkunastu lat, spełnieni zawodowo, wiodą szczęśliwe życie z dwoma córkami.

Sielanka zostaje przerwana gdy kobieta znika w niewyjaśnionych okolicznościach. Wkrótce nad rzeką zostają odnalezione zakrwawione rzeczy Alexandry. Według policji doszło do morderstwa, a nie zaginięcia. Jednak Marc nie chce w to wierzyć i za wszelką cenę pragnie odnaleźć ukochaną żonę.

Jego działania doprowadzają to ujawnienia coraz dziwniejszych faktów z życia Alexandry.

Czy wizerunek idealnej matki i żony był prawdziwy? Czy Marc odnajdzie kobietę, z którą dzielił ostatnie kilkanaście lat?

"Najgorsze rzeczy w naszym życiu, nasze największe koszmary nigdy nie zdarzają się wszystkie naraz "

"Oczami Alexandry" to thriller psychologiczny, , z oceną którego muszę przyznać szczerze, mam problem.

Z jednej strony bardzo podobała mi się narracja zaproponowana przez autorkę. Wydarzenia opisywane z perspektywy zaginionej Alexandry, która wyobraża sobie jak wygląda życie jej męża i córek w tym trudnym czasie.

Z drugiej opisy sztuki, które kompletnie do mnie nie trafiały i przeszkadzały w lekturze. Do tego postać Alexandry, która od początku była bardzo irytująca. Aż miałam ochotę nią potrząsnąć!

Z kolei bardzo dużym plusem książki jest wnikliwy opis psychiki bohaterów oraz zakończenie. Miałam pewne podejrzenia, ale mimo to autorce udało się mnie zaskoczyć.

Podsumowując, książka nie jest zła, ani też wybitna. Powiedziałabym, że przeciętna. Do przeczytania i zapomnienia.