Ocean straconych nadziei. Folly Beach. Tom 1 (barwione brzegi)

Nie znoszę jesieni, dlatego chętnie sięgam po historie, których akcja toczy się w lato. Tak jak w przypadku „Oceanu straconych nadziei” pióra Zuzanny Wólczyńskiej, pierwszego tomu cyklu „Folly Beach”, który miałam przyjemność przeczytać dzięki uprzejmości Wydawnictwa Jaguar.

Zaczynając tą historię kompletnie nie wiedziałam czego się spodziewać. Do momentu, gdy dostałam kopertę z wydawnictwa myślałam, że to będzie typowa wakacyjna historia. Jednak, gdy do czerwonej róży znalazłam przypięty liścik z tajemniczą treścią wiedziałam już, że to będzie coś o wiele ciekawszego.

Tym sposobem przepadłam w Folly Beach. Mała miejscowość nad brzegiem oceanu, wakacje i w tej sielskiej scenerii dwójka młodych ludzi stara się rozwikłać sprawę m0rderstwa.

Córka burmistrza i syn m0rdercy. Tych dwoje nic nie łączy, prócz głodu wiedzy i chęci znalezienia winnego.

Cassie jest postacią, którą pokochałam całym sercem już od pierwszych stron: piekielnie inteligentna, odważna, uczciwa i sarkastyczna.

Caleb za to jest postacią, o które mimo tych wszystkich przeczytanych stron dalej nie wiem co myśleć. Gra w swoją grę i do końca nie wiedziałam jaki będzie jego kolejny ruch. Wydawać by się mogło, że to zwykły złodziej i manipulator. Jednak pod grubą warstwą pozorów skrywa się ktoś zupełnie inny: artysta z specyficznym poczuciem moralności.

Od tej historii nie sposób się oderwać. Zagadki, intrygi, zdrada i niebezpieczeństwo. Tajemnicze liściki, trudne relacje rodzinne i walka o władzę. Surfing, muzyka i płyty winylowe, do tego wątek kryminalny dodający całej historii mroku oraz wątek romantyczny, który nie przysłania fabuły, w którym znajdą coś dla siebie miłośnicy enemies to lovers.

Jeszcze to zakończenie, które powoduje, że kolejny tom potrzebny jest na już. Trudno się wyrwać z tego świata. Folly Beach jest miejscem, gdzie chce się zostać i razem z Cassie i Calebem odkryć wszystkie jego tajemnice.

Ocean straconych nadziei - Zuzanna Wólczyńska - 4/5 ✨

[ współpraca reklamowa @wydawnictwojaguar ]

Cassie uwielbia surfować i pewien incydent z jej deską sprawia, że cała lawina przypadków pakuję ją w niemałe kłopoty. Caleb jest za to synem mężczyzny, który jest w więzieniu przez dziadka głównej bohaterki, po tym jak ojciec chłopak został oskarżony o morderstwo.

Książka miała tak wiele wątków, że było to zarówno plusem jak i minusem. Na pewno motyw surfowania i wszystkiego co było z tym związane strasznie przypadł mi do gustu, bo nie często spotykam się taki wątek, a tutaj na dodatek został on pięknie przedstawiony.

Wielkim plusem dla mnie było dochodzenie i rozwiązywanie tajemnic. Bardzo lubię gdy pojawiają się takie motywy w książkach a w tym przypadku autorka poradziła sobie niezwykle dobrze, bo nie byłam znudzona czy też przytłoczona ilością informacji i sama nie mogłam się doczekać aż wszystko wyjdzie na jaw.

Wiele się w tej książce działo, przez to wydawało mi się, że coś mi tutaj umyka i chyba to był rozwój relacji bohaterów. Naprawdę dobrze mi się czytało o tych bohaterach. Byli różni i to pod każdym względem i dzięki temu ich zestawienie było intrygujące i przyciągające jak magnes. Chciałam się dowiedzieć jak tych dwoje może ze sobą współpracować mimo takich okoliczności i swoich charakterów oraz doświadczeń życiowych.

Pierwszy raz miałam okazję czytać coś tej autorki i jestem zadowolona z efektu. Mam nadzieję, że drugi i zarazem ostatni tom odpowie na wiele pytań, które mam też przez to zakończenie i pokażę trochę więcej emocji odnośnie relacji między głównymi bohaterami. Już się nie mogę doczekać aż dorwę kontynuację tej historii w swoje ręce.

Lubicie książki, których narracja prowadzona jest z perspektywy dwóch bohaterów? Książki, których akcja dzieje się w małej miejscowości? Książki, których bohaterowie się nie lubią, ale w pewnych sytuacjach musza ze sobą współpracować? Jeśli tak to „Ocean straconych nadziei” jest lekturą dla Was.

Cassie i Caleb nie przepadają za sobą. On jest synem mordercy, a ona straciła wujka. I to jej dziadek wsadził jego ojca do więzienia. Jedyne co ich łączy to miłość do surfowania. Ale czy tylko?

Ta dwójka jednak postanawia ze sobą współpracować. Caleb dostaje dziwną wiadomość, która prowadzi go do sklepu ze starymi płytami. Nie potrafi jednak sam odszyfrować tej tajemniczej wiadomość i prosi o pomoc Cassie. Czy uda im się złamać szyfr?

Książka wciąga i intryguje od samego początku. Autorka od razu wprowadza nas w wir wydarzeń. Cały czas coś tutaj się dzieje i nie ma mowy o nudzie. Autorka tym razem wprowadziła nutkę tajemniczości i dreszczyku związanego z szyfrem.

Bardzo polubiłam obojga bohaterów. Ich wzajemnie słowne przepychanki rozbawiły mnie nie jeden raz. A opowiedzenie ich historii z dwóch perspektyw pozwoliło mi ich lepiej poznać.

W książce znajdziemy zaskakujące Plot Twisty a samo zakończenie sprawia, że chce się drugi tom na już.

„Ocean straconych nadziei” to pełna tajemnic i emocji książka, którą bardzo polecam na długie jesienne i zimowe wieczory.

"Nie da się naprawić czegoś, co od początku było tylko ruiną..."

Piękna oprawa i barwione brzegi proszą się aby sięgnąć po tę książkę. A jak już będziecie mieli ją w swoich dłoniach, to nie raz was zaskoczy. To niesamowita historia, która łączy w sobie elementy przygody, tajemnicy, niebezpieczeństwa i rodzącego się uczucia. Główną bohaterką jest Cassie (Vaiana),która uwielbia surfować, wtedy jest wolna jak ptak. Pewnego dnia ktoś podmienia jej deskę, którą postanawia odzyskać, cena nie gra roli. Problem w tym, że złodziejem okazuje się Caleb, syn mordercy jej wujka. Chłopak od samego początku wie co robi. Wciąga Cassie w grę, która jest niebezpieczna i kręta. Mimo początkowych nieporozumień, para musi połączyć siły, aby rozwiązać zagadkę. Czy im się to uda?

Autorka zabrała mnie w bardzo ciekawą podróż, gdzie wszystko jest możliwe. Ciekawie ukazała rozwijającą się relację między Cassie i Calebem, pokazując jak wspólne odkrywanie tajemnic może zbliżyć do siebie. Tylko, czy wyjdzie im to na dobre? Ocean i surfowanie są tak przyjemne, że ma się wrażenie, jakby się tam było i odczuwało wszystko wraz z bohaterami. Postacie poboczne wprowadzają dużo zmieszania i dodają barwy całej historii.

Czy mi się podobała? Bardzo! Historia jest pełna zwrotów akcji i niespodzianek, co sprawia, że nie sposób jest odłożyć książki na później. Ciekawe dialogi i sporo emocji sprawia, że przeżywa się każde z wydarzeń, które autorka serwuje. Zakończenie jest istnym szaleństwem. Autorka rzuciła ogromną bombę, która wybuchła i zostawiła mnie z ogromnym niedosytem.

#oceanstraconychnadziei to nie tylko historia pełna przygód, ale także opowieść o relacjach rodzinnych i zaufaniu, które jest ulotne. Polecam tę książkę wszystkim miłośnikom zagadek, tajemnic i morskich fal. Z pewnością nie będziecie się nudzić. Zaciekawi was tak samo jak mnie.

Caleb Raeken mieszka w Folly Beach. Jest synem mordercy, chłopakiem, z którym lepiej nie zadzierać. Ludzie nie mają o nim dobrego zdania, a on nie zamierza robić nic, aby to zmienić.

Cassie Harrington kocha surfowanie, nie wyobraża sobie życia bez niego. Pewnego dnia wchodzi do sklepu, chowając deskę w swojej tajnej skrytce. Była pewna, że tylko ona o niej wie, no cóż, pomyliła się. Ktoś podmienia jej deskę, a na jej miejscu jest inna. Po narysowanych obrazkach wie, do kogo musi się udać, aby odzyskać swoją zgubę. Niestety okazuje się, że je własność ma Caleb, chłopak, którego lepiej unikać, tym bardziej że to jej dziadek wtrącił jego ojca do więzienia. Jednak ona zrobi wszystko, aby ją odzyskać.

Miała odzyskać co jej i nigdy więcej nie mieć z nim kontaktu. Jednak prawda okaże się inna, a oni zostaną wplątani w pewną grę. Jaką? Jak potoczy się ich znajomość? Jaki naprawdę jest chłopak? Co ich połączy?

Historia, jaką znalazłam w książce, mnie się podobała. Znalazłam w niej bardzo dużo, była początkowa niechęć, zagadka do rozwiązania, miłość. Autorka niejednokrotnie mnie zaskoczyła, z przyjemnością śledziłam losy bohaterów, a także odkrywałam wraz z nimi tajemnice.

Akcja sprawnie poprowadzona, z ciekawymi zwrotami. Książkę czytało się szybko, a podczas czytania towarzyszyły mi różne emocje. Nie należy ona do ciężkich, ma ponad 430 stron, a wciągnęła mnie na tyle, że przeczytałam ją w dwa wieczory.

Bohaterowie zdecydowanie ciekawi, naprawdę dobrze wykreowani.

Cassie polubiłam praktycznie od razu. Jeśli chodzi o Caleba, potrzebowałam na to czasu, a to dlatego, że na początku jego zachowanie było zdecydowanie negatywne. Podobała mi się też relacja między bohaterami, która znacząco się zmieniała z każdą przeczytaną stroną.

„Ocean straconych nadziei” to ciekawa, wciągająca książka, którą z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA