Obsesja Lydii

Miałam jedną myśl po tej lekturze, a mianowicie, że to chore...

Lydia ma jedno pragnienie. I dąży do jego spełnienia. Niestety nie wszytko idzie tak jak to sobie zaplanowała.

Ann nie miala umrzeć, ale nie oczach Lydii w pełni na to zasłużyła... więc w sumie dobrze się stało.

Zawsze staram się pisać na świeżo po przeczytaniu lektury, ale [Adres usunięty] musiałam sobie dać czas na ułożenie myśli.

Początkowo przeszło mi przez moje zwoje mózgowe, że to już było. Takie historie to już zostały wyeksploatowane, wątek jest oblatany, jak zwał tak zwał.

Ale zaintrygował mnie obraz Lydii namalowany tak realnie przez autorkę.

Taka troskliwa mama, pełna miłości, gotowa do niszyklych poświęceń dla rodziny. Zwłaszcza dla ukochanego jedynaka. Kobieta pełna kasy, dystyngowanym pani z wyższej sfery, niezbyt wyniosła dla otoczenia. Ale im dalej w las, tym portret głównej bohaterki zostaje naznaczony pęknięciami. To jednak nie do końca jest tak słodko a miłość ociera się troskliwość, ale taką wiecie.. na granicy, wręcz obsesję.

No to jest thriler psychologiczny z pazurem. Nie wylewają się wnętrzności z trzewi, to nie horror. A jednak patrząc na całość, można tak nazwać tę książkę. Miłośnicy thrillerów powinni byc zadowoleni 📚

Zakończenie czytałam i nie wierzyłam. Autorka sprawiła, że osunął mi się grunt pod nogami a główną bohaterkę uznałam za chorą psychicznie...

Autorka zbiera sporo pozytywnych recenzji więc przyszła pora, żebym i ja zweryfikował o co tłumy tak szumią i co jest z tą twórczością pani Nugent.

Książka jest mocna, jest wciągająca, a skala toksyn, które z niej wypływają jest niebywała. Autorka bardzo starannie budowała napięcie, niestety do pewnego pułapu, którego przeskoczyć się nie udało. Dlatego właśnie książka jest dobra, momentami nawet bardzo dobra jednak do poziomu świetnej nie doskoczyła.

Bardziej po książce przerażające może być wyciągnięcie wniosków, że na pozór zwyczajni ludzie (czyli Wy, bo ja to nie jestem zwyczajny) są takimi socjopatami, że niszczą swoje najbliższe otoczenie, nie bacząc na skutki i każdą kolejną tragedie traktują jako problemik, który trzeba bezwzględnie wyeliminować przy pomocy wszelkich dostępnych środków, no może poza środkiem ciężkości, bo to jednak byłby skomplikowany zabieg. Powieść jest solidnym studium psychologicznym pod względem postrzegania życia, przeżywania go i emocji, jakie drzemią w ludziach.

Tytułowa Lydia, liczba tortur jawiących się w mojej głowie, które bym jej zaserwował nie ma końca (biłbym patykiem w pięty, bo ból jest piekielny, takie tortury nie zostawiają śladów, a ofiara nie może normalnie chodzić przez dobrych kilka dni (kolega mi tak mówił, nie żebym miał jakieś doświadczenie), no i klasyka chińska tortura wodna też by wjechała, reszty Wam najmilsi nie zdradzę, bo… nie), ale to chyba świadczy tylko o tym, jak autorka świetnie wykonała pracę skoro wykreowana przez nią postać wzbudza takie emocje.

Nie jest to książka idealna, ale bądźmy szczerzy, takiej nie ma i nigdy nie będzie, jednak dla mnie to był dobrze spędzony czas, bo ta książka ma charakter, jest jakaś, wzbudza emocje (chociaż zabrakło mi jakiegoś dreszczyku), i co ważne nie jest szablonowa, a to chyba najlepsza rekomendacje. Ja zapewne z autorką jeszcze gdzieś się trafię co i Wam najmilsi zalecam, polecam i tak dalej…

[Adres usunięty]

Kojarzycie Normana i Normę Bates?

Jedno zabójstwo wywraca życie rodziny Lydii do góry nogami.

I to właściwie tyle, większy opis jest zbędny.

Na okładce przeczytacie, że jest to mocny thriller psychologiczny - dla mnie nie. To specyficzna komedia o perypetiach nieco pokręconej matki i jej synka. I ta komedia wyszła całkiem nieźle.

Historię poznajemy oczami trójki bohaterów - tytułowej Lydii, jej syna Laurenca i Karen, siostry zamordowanej. Użycie tego zabiegu wyszło dobrze i schludnie w całości, unikamy zbędnych powtórek, w zamian tego płynnie przechodzimy akcją, poznając różne odczucia postaci.

Dwie rodziny - rodzina morderców i rodzina ofiary, jedna wartka akcja i mnóstwo chorych pomysłów autora.

Najbardziej podobała mi się narracja Laurenca-ucznia, ta jego naiwność i głupota mnie oczarowały.

To jest ta książka, w której od początku wiemy, kto kogo i dlaczego, a jednak co jakiś czas przecieramy oczy ze zdumienia (lub wybuchamy śmiechem w przypadku komedii) i pochłaniamy kolejne strony, myśląc sobie „dlaczego akurat tak?”.

Do samego końca byłam wciągnięta w tę historię i dosłownie nią żyłam. To niesamowite, jak bardzo jedno zabójstwo może doprowadzić do takiej fali zdarzeń.

Nieprzypadkowo zadałam pytanie o Normana i Normę, czuję tutaj ogromne podobieństwo (może inspirację?), ale nie przeszkadza mi to. Podczas gdy Norma i Norman byli przerażający w swym hotelu, tutaj mamy fajną komedię na rozerwanie się i jeden wieczór. Choć chyba nie taki był zamysł, patrząc na obietnice okładki.

Jeśli macie ochotę na coś pokręconego, dziwnego i dobrze napisanego - polecam, a nuż widelec zobaczycie tam więcej niż ja ze swoją komedią na jeden wieczór.

„Obsesja Lydii” Liz Nugent bardzo nieoczywisty thriller, w którym to warstwa psychologiczna postaci jest najważniejsza. Fabuła toczy się powoli, choć zaczyna się mocno – od morderstwa popełnionego w afekcie. Później bohaterowie muszę się mierzyć z jego konsekwencjami, więc zdarzenia może nie są już tak wstrząsające, a jednak każde ma duży wpływ na życie naszych bohaterów. Najistotniejszy w tej książce na pewno jest obraz tytułowej Lydii, która ogarnięta jest obsesyjną miłością na tle jej syna Lawrence’a. I tak wydarzenia obserwujemy poprzez oczy Lydii, Lawrence’a i siostry dziewczyny, która został zamordowana. Co więcej wydarzenia toczą się w latach 80tych XX wieku w Irlandii, kiedy to życie klasy robotniczej, a szczególnie rola kobiet ciągle jeszcze wyglądała inaczej niż teraz. To naprawdę oryginalny thriller psychologiczny z rewelacyjną kreacją mocno pokręconych, wręcz chorych postaci! Zdecydowanie będę sięgać w najbliższej przyszłości po pozostałe książki autorki.

Po ostatniej książce, którą męczyłam, a ona za każdym razem próbowała mnie otulić do snu, postanowiłam sięgnąć po coś sprawdzonego i polecanego na bookstagramie. Wybór padł na "Obsesję Lydii" Liz Nugent i co z tego wyszło? A to, że książka jest rewelacyjna😍 Od pierwszej do ostatniej strony trzyma w napięciu, tu nie znajdziecie chociaż fragmentu, który by przynudzał lub nie pasował do świetnie wymyślonej i poprowadzonej fabuły. Tu wszystko składa się w jedną całość, a pewne tragiczne zdarzenie, które miało miejsce, zapoczątkowało serię trudnych wyborów wśród bohaterów i doprowadziło do wielu życiowych komplikacji.

🌾

"Obsesja Lydii" to znakomity thriller psychologiczny, trzymający do końca w napięciu i niepewności. Autorka świetnie ukazała obraz kobiety pragnącej za wszelką cenę ponownie zostać matką oraz chorej matczynej miłości, która nie potrafi obciąć pępowiny łączącej ją z synem. Wszystko to ma związek z obsesjami kobiety, które swoje źródło miało w dzieciństwie, doprowadzając do tragicznego wypadku. Niewyobrażalne jest wręcz to, do czego ta kobieta jest zdolna, aby tylko utrzymać swojego pierworodnego syna przy sobie. Faszerowanie lekami, szantaże emocjonalne, próby samobójcze, czy tak postępuje kochająca matka, czy raczej chora psychicznie kobieta, którą za wszelką cenę będzie dążyć do upragnionego celu, utrzymania go przy sobie?

🌾

Dwie rodziny, historia opowiedziana z perspektywy trzech bohaterów, które łączy sieć kłamstw, wielka tajemnica i dojrzewające uczucie. Z jednej strony mamy zamężną i szanowaną rodzinę, kochającą się rodzinę, której do pełnego szczęścia brakuje kolejnego dziecka. Z kolei po drugiej stronie stoi rodzina z niższej klasy społecznej, z problemami finansowymi oraz wychowawczyni związanymi jedną z córek, oraz z jej nałogami. Obie rodziny połączy Annie, a raczej jej śmierć.

🌾

To historia, którą wciśnie Was w fotel i długo będziecie o niej pamiętać, jest to jedna z niewielu książek, które przeczytam z wielką przyjemnością jeszcze raz. Wam polecam ją z całego serducha, pozycja warta uwagi❤️