Obiecaj, że będziesz pić kawę o poranku

Natasza Socha- i wszystko jasne! Autorka od lat ceniona jest za szczerość, autentyczność, charakterystyczny, lecz pasujący do wątku sarkazm słowny. Inną zaletą jest też jej wielogatunkowa odsłona, a zatem pisarka nie próżnuje. Możemy zachwycać się jej opowieściami dla dzieci, mądrymi obyczajami, a nawet krótkimi historiami z mordem w tle. W zależności od okazji my, czytelnicy, mamy się wzruszyć, zmusić do myślenia, totalnie przekształcić swoje dotychczasowe rozumienie emocji.

Natasza Socha nigdy nie każe na siebie długo czekać. Tym razem otrzymaliśmy świeży obyczaj, obok którego nie można przejść obojętnie. Teraz, po lekturze, już wiem doskonale że tę historię zapamiętam na długo, a także spróbuję zrobić wszystko, by inni odbiorcy otwarli swe serca, by podczas czytania nie patrzyli wyłącznie przez sztuczne, zimne mickiewiczowskie szkiełko i oko. Lepiej jednak patrzeć sercem, a tu nie da się zrobić inaczej.

Miłość to główny składnik tej książki, ale czy jest ona prosta, usłana płatkami róż i przypomina bajkę? Zdecydowanie nie, a korzystając ze słów innego autora naprawdę zrozumiałam, że odrzucenie miłości to wyrzeczenie się ostatniej szansy na szczęście. Czy tego właśnie chcą główni bohaterowie, którzy znaleźli się na życiowym rozdrożu, w epicentrum ludzkiego dramatu? Małgorzata i Adam, bo o nich mowa, wzorcowo traktują słowa przysięgi małżeńskiej. Obiecali trwać nie tylko w zdrowiu, ale i w chorobie- nie mam tu oczywiście na myśli tygodniowego kataru, który przejdzie, a my szybko o nim zapomnimy. Sytuacja przedstawiona przez Nataszę Sochę jest dużo bardziej poważna, wręcz terminalna. Nie chcę zdradzać wszystkiego, ale zakłady opiekuńczo-lecznicze nie należą do miejsc, w których panuje radość, śmiech i zabawa. Jest raczej odwrotnie- przejmująca cisza potrafi aż dzwonić w uszach i sprawiać ból nie tylko chorym, ale też opiekunom. Niestety, bardzo często nikt nie zwraca uwagi na ból osoby trzeciej- liczy się tylko chory, a co z myślami opiekunów: żon, mężów, najbliższych partnerów? Jest to temat do głębokiej refleksji. Czy

w przypadku Małgorzaty i Adama to dobry moment, by zacieśniać niespodziewaną, niezaplanowaną więź? Jestem przekonana, że wielu odbiorców będzie chciało się o tym przekonać. Jedno jest pewne- osoby przechodzące ten sam dramat rozumieją się zawsze najlepiej.

Jestem osobą szalenie emocjonalną, dlatego niemal każdy rozdział czytałam ze łzami

w oczach. Muszę jedynie podkreślić, że książka ta NIE jest nasycona wyłącznie atmosferą szpitalnych korytarzy. Znajdziemy tu też wątki bardziej radosne, tajemnicze. Dowiemy się, że człowiek jest osobą zgubną, zawsze popełnia błędy, których może potem żałować. Niemniej jednak, autorka przeprowadziła mnie przez niezwykle bolesny, ale świetnie opisany wachlarz emocji. Jeszcze chwilę temu sądziłam, że nie jest to dobra propozycja literacka dla osób nieczułych, ale teraz myślę zupełnie inaczej. Może dzięki tej magicznej powieści zmiękną niektóre skamieniałe serca? Bardzo bym tego chciała, autorka zapewne także o tym marzy.

Ogromnym plusem są tutaj tajemniczo zatytułowane rozdziały. Włosy czy Sinusoida- niby nie specjalnego, ale to tylko nasze pierwsze wrażenie. W trakcie czytania możemy niemal doświadczyć uderzenia w splot słoneczny i nie jest żadna hiperbola. Sam tytuł książki też wydaje się być banalny, nawet zabawny. Jednak pod płaszczykiem czegoś oczywistego kryje się ogrom bólu, smutku niemocy oraz niepewności. Nie po raz pierwszy autorka umiejętnie nas zwodzi, by na końcu wycisnąć z nas niezwykle szczere łzy.

„Obiecaj, że będziesz pić kawę o poranku” uczy nas doceniać proste, nieskomplikowane czynności. Możemy kogoś pocałować? Przygotować wspólnie obiad? Pójść na spacer lub zwyczajnie zasnąć obok siebie? Cieszmy się z tego po stokroć. Poza tym, Natasza Socha doskonale podkreśla wagę ludzkich problemów. Złamany paznokieć? Brak pieniędzy na imprezę czy wakacje? Och, to naprawdę są bzdury. Szkoda, że zwykle nie doceniamy tego, co mamy, tylko szukamy dziury w całym. A gdy już naprawdę dosięgną nas dramaty, nie wierzymy, że coś bardzo okrutnego mogło spotkać właśnie nas…

Najnowsza książka Nataszy Sochy to niemal lektura obowiązkowa. Nie mam nic więcej do dodania, gdyż jest to po prostu emocjonalne arcydzieło. Brawo!

Mąż Małgorzaty, po udarze, nie jest tym samym człowiekiem, co kiedyś. Potrzebuje opieki całodobowej. Małgorzata poznaje w zakładzie opiekuńczo-leczniczym Adama, którego żona choruje na raka. Obydwoje mierzą się z dużą odpowiedzialnością i poczuciem niesprawiedliwości.

W myślach bohaterów kotłuje się wiele emocji i chociaż narracja jest trzecioosobowa, przez karty powieści przedziera się niepokój, który odczuwają. Czasem zamienia się w rezygnację i obawę o przyszłość. W takich chwilach człowiek potrzebuje wsparcia. Adam i Małgorzata rozumieją się doskonale - są w podobnej sytuacji. Obawiają się, że życie ich małżonków nigdy nie wróci do normalności. Próbują odnaleźć się w nowej codzienności, ale jest im ciężko. Powracają do nich chwile ze szczęśliwej przeszłości, co oprócz uśmiechu powoduje lekkie ukłucie w sercu.

Nic już nie będzie takie samo.

To niesamowite jak wiele emocji zawiera ta książka. Poruszyła mnie dogłębnie. Nie zliczę ile razy się wzruszyłam, ile razy zatrzymywałam się podczas czytania, żeby rozmyślać nad poszczególnym zdarzeniami oraz jak często czytałam jeszcze raz wybrane fragmenty. Rozdział z autobusem chyba na stałe wbije mi się w pamięć.

To bardzo życiowa i dojrzała historia, przeplatana smutkiem oraz iskierkami nadziei. Doceniam piękne porównania i głębokie przemyślenia.

Już wiem, że ta książka trafi na moją listę najlepszych przeczytanych powieści w tym roku.

Ogromnie polecam 💛

10/10

Najnowsza powieść Nataszy Sochy świetnie wyczerpuje definicję książki terapeutycznej, gdyż to historia mogąca namacalnie komuś pomóc poprzez trudne emocje, jakie ze sobą niesie. Historia dotykająca w swojej istocie rzeczy fundamentalnych, czyli naszego początku i naszego końca.

"Obiecaj, że będziesz pić kawę o poranku" to powieść o znikaniu, tym fizycznym, jak i duchowym, ale także o pojawianiu się na nowo. To książka pokazująca odwieczny cykl w naturze, w której wszystko się kończy, ale też po tym końcu, jest zawsze jakiś początek. To nie jest łatwa lektura, bo dotykająca rzeczy ostatecznej, czyli śmierci, na którą w przypadku bohaterów trzeba się przygotować. Jestem więc przekonana, że czytelnicy mający za sobą podobne doświadczenia z powolnym odchodzeniem bliskich, będą sobie lekturę tej powieści dozować, a nawet czytać na raty ze względu na ogrom emocji, jakimi wypełnione są jej strony.

Natasza Socha poprzez historię "czterech ćwiartek świata" skłania do głębszej refleksji i zadaje sporo pytań, na które czytelnik podczas lektury winien sam sobie odpowiedzieć. Dlaczego ludzie boją się choroby innych? Czy ludzkie cierpienie jest dla nas niewygodne? Czy można być profesjonalnym w swoim smutku? I dlaczego często uważamy, że w obliczu choroby bliskiej osoby nie wypada być szczęśliwym? To pytania niezwykle trudne, często niewygodne, ale taka też jest ta książka, w której szczęście miesza się z goryczą i nic do końca nie jest jednoznaczne oraz oczywiste.

Podczas lektury tej powieści ujęła mnie tworząca się wyjątkowa relacja pomiędzy Małgorzatą i Adamem. Podziwiałam także ich miłość i oddanie do chorych współmałżonków. Zaimponowały mi również pomysły bohaterów na ocalenie swoich bliskich. Moją szczególną uwagę w tej materii zwrócił rytuał straty, będący niewątpliwie dużym emocjonalnym wysiłkiem. A uśmiech na twarzy wywoływały przedstawione w powieści wizje tego, co będzie po śmierci, w tym ta, o ogromnej bibliotece z książkami o swoim własnym życiu.

Poetycki tytuł najnowszej powieści Nataszy Sochy to zapowiedź na wskroś prawdziwej historii o różnych wymiarach miłości, o początku i o końcu, oraz o kawie serwowanej o poranku, która symbolizuje tak ważne łapanie chwil. To książka, która wzrusza, uwrażliwia i przede wszystkim uczy nas tego, że pożegnanie może okazać się początkiem czegoś nowego. Ja płakałam przy jej lekturze, wy też będziecie.

Obiecaj, że będziesz pić kawę o poranku" Natasza Socha/ książka, którą napisało samo życie

*Czy w filiżance porannej kawy może kryć się całe życie? Natasza Socha udowadnia, że tak, serwując nam powieść "Obiecaj, że będziesz pić kawę o poranku" – książkę, która jest jak ten pierwszy, aromatyczny łyk o świcie. Gorzka, a jednocześnie słodka, pobudzająca i kojąca zarazem. To nie tylko historia, to zaproszenie do intymnej podróży w głąb ludzkiego serca, gdzie spotyka się nadzieja ze stratą, a codzienność z niezwykłością. Przygotujcie się na to, że ta powieść zostanie z Wami na długo po tym, jak zamkniecie ostatnią stronę, a każda kolejna kawa o poranku będzie smakować inaczej.

Pisarka z wrażliwością i obrazowością porusza temat często pomijany w dyskursie o chorobie: emocje i doświadczenia partnerów oraz bliskich osób zmagających się z ciężkimi schorzeniami. Autorka z chirurgiczną precyzją, a zarazem wielką empatią, demaskuje społeczną tendencję do skupiania całej uwagi na osobie chorej, tym samym spychając na margines tych, którzy stoją obok, niosąc równie wielki ciężar. Niezwykle sugestywnie rysuje portrety ludzi, którzy w obliczu cierpienia ukochanej osoby sami stają się niewidzialni. Ich strach, bezsilność, poczucie osamotnienia, a nawet frustracja czy złość – uczucia naturalne w tak ekstremalnych sytuacjach – często zostają stłumione, uznane za nieadekwatne, a nawet egoistyczne. W oczach otoczenia partnerzy stają się przede wszystkim „opiekunami”, „wsparciem”, a nie ludźmi z własnymi potrzebami, lękami i pękającymi sercami. Natasza Socha zmusza nas do refleksji: ile razy, koncentrując się na chorym, zapomnieliśmy zapytać, jak się czuje ten, kto dzień w dzień mierzy się z widmem choroby tuż obok?

To przejmująca opowieść nie tylko o chorobie, ale przede wszystkim o zapomnianej stronie empatii. To literacki apel o dostrzeżenie „tych drugich” – o pamięć, że ból ma wiele wymiarów, a cierpienie nie zawsze jest widoczne na pierwszy rzut oka. Socha zmusza nas do poszerzenia perspektywy, przypominając, że prawdziwa bliskość i wsparcie wymagają dostrzeżenia i zaopiekowania się każdym, kto niesie na swoich barkach ciężar choroby. To książka, która w subtelny, ale mocny sposób, przywraca głos tym, którzy przez chorobę bliskiej osoby często milkną w cieniu.

Wszystko, o czym na kartach książki czytamy, dotyka najczulszych strun ludzkiej duszy, prowadząc czytelnika przez labirynt emocji towarzyszących chorobie, stracie i poszukiwaniu sensu w obliczu cierpienia. To nie jest lekka lektura, ale z pewnością poruszająca i skłaniająca do głębokich refleksji, udowadniająca, że nadzieję można odnaleźć nawet w najciemniejszych zakamarkach życia.

Fabuła powieści koncentruje się wokół Małgorzaty i Adama, dwójki obcych sobie ludzi, których los połączył w specyficznym i trudnym miejscu – zakładzie opiekuńczo-leczniczym. Ta sceneria, z pozoru ponura i beznadziejna, staje się tłem dla rozwijającej się, subtelnej relacji. Główny wątek toczy się wokół ich codziennych wizyt u swoich chorych partnerów – męża Małgorzaty, Marka, i żony Adama, Anny. To właśnie w korytarzach i poczekalniach, w chwilach wyczerpującej bezczynności, ich drogi zaczynają się splatać. Autorka umiejętnie przeplata teraźniejszość z retrospekcjami. Wspomnienia Małgorzaty i Adama dotyczące ich życia sprzed choroby, ich relacji z partnerami, marzeń i planów, dodają postaciom głębi i sprawiają, że ich obecny ból jest jeszcze bardziej odczuwalny. Dzięki tym powrotom do przeszłości rozumiemy skalę ich straty – nie tylko fizycznej obecności ukochanej osoby, ale także utraconej przyszłości i wspólnych doświadczeń. Powieść jest tkana z ogromną starannością i uważnością z wątków żałoby, bezsilności, poczucia winy, ale i drobnych iskier nadziei, które pojawiają się niespodziewanie.

Oboje są bohaterami nader autentycznymi i wiarygodnymi w swoim cierpieniu. Małgorzata to kobieta, której siła została wystawiona na najcięższą próbę. Jej codzienna walka z rozpaczą i wyczerpaniem, a jednocześnie determinacja w opiece nad mężem, czynią z niej postać, z którą łatwo się utożsamić. Jej portret to studium kobiecej wytrwałości i poświęcenia. Adam jest lustrzanym odbiciem Małgorzaty w bólu. Jego męska perspektywa na chorobę i odchodzenie bliskiej osoby, często naznaczona wewnętrznym cierpieniem i potrzebą zachowania pozorów, jest równie poruszająca. Razem tworzą duet, który mimo indywidualnych dramatów, potrafi znaleźć wspólny język i wzajemne zrozumienie. Ich postacie są dalekie od idealizacji – są ludźmi z krwi i kości, zmagającymi się z bardzo trudnymi emocjami.

Autentycznego wymiaru książce dodaje również język i styl, jakim posługuje się autorka. Prosty, a jednocześnie poetycki i sugestywny. Brak tutaj zbędnego patosu czy manieryzmów. Autorka z wielkim wyczuciem oddaje emocje, operując subtelnymi opisami i trafnymi metaforami. Dialogi są naturalne i wiarygodne, doskonale odzwierciedlając stany psychiczne bohaterów. Socha ma niezwykłą zdolność do nazywania trudnych uczuć, które często pozostają niewypowiedziane. Jej styl jest pełen empatii, co sprawia, że czytelnik czuje się blisko bohaterów i ich wewnętrznych światów. Tempo narracji jest spokojne, wręcz kontemplacyjne, co pozwala na głębokie zanurzenie się w historii i pełne przeżycie emocji.

Jestem przekonana, że ta książka trafi do serca każdego, kto zechce spędzić z nią swój wolny czas, do czego gorąco zachęcam i zostanie w jego pamięci na długo po odłożeniu jej na półkę. Zmusi do zastanowienia się nad ulotnością życia, kruchością istnienia i tym, co naprawdę się liczy. Kiedy poznamy już tę wciągającą bez reszty historię, nie sposób jest uniknąć kilku ważnych i głębokich rozważań, które z pewnością każdy czytelnik przeniesie na płaszczyznę własnego życia.

* Prawda o chorobie i opiece: Książka bez cenzury pokazuje realia życia z ciężko chorą osobą – wyczerpanie, bezsilność, poczucie straty, które często dotyka opiekunów jeszcze przed faktyczną śmiercią bliskiego.

* Siła ludzkich relacji: Nawet w najtrudniejszych okolicznościach, możliwość nawiązania więzi z kimś, kto rozumie nasze cierpienie, staje się bezcenna. Spotkanie Małgorzaty i Adama pokazuje, jak małe gesty, wspólna kawa czy krótka rozmowa mogą stać się kotwicą w sztormie.

* Nadzieja wbrew wszystkiemu: Mimo wszechobecnego smutku i bólu, Socha przemyca subtelne przesłanie o nadziei. Nie jest to nadzieja na cudowne uzdrowienie, lecz nadzieja na to, że nawet po największej stracie życie może toczyć się dalej, a w sercu znajdzie się miejsce na nowe uczucia i spokój.

* Znaczenie małych rytuałów: Tytułowa kawa o poranku, powtarzana codziennie, staje się symbolem wytrwałości, ale i momentu, w którym można na chwilę oderwać się od cierpienia i znaleźć odrobinę wytchnienia. To przypomnienie, że nawet w chaosie warto szukać stałych punktów, które pomagają przetrwać.

Powieść Nataszy Sochy to nie tylko historia o chorobie i śmierci, ale przede wszystkim o miłości w jej najtrudniejszej formie, o wytrwałości ducha i o tym, że nawet najbardziej połamane skrzydła da się jeszcze posklejać. Jest to książka, która uczy empatii, pokory i wdzięczności za każdy dzień. Zdecydowanie polecam ją każdemu, kto szuka literatury z głębią, która zmusza do myślenia i odczuwania.

Jak wspomniałam przed chwilą, jest to również książka o miłości, także tej romantycznej. Odnajdziemy w niej wątek romantyczny. Jest on subtelnie wpleciony w historię, odgrywając rolę delikatnego tła i nadziei dla głównej bohaterki, ale nie jest jej centralnym punktem. Książka skupia się bardziej na procesie żałoby, poszukiwaniu sensu życia po stracie bliskiej osoby i odnajdywaniu siły w sobie, jednak wątek romantyczny stanowi ważny element w drodze do uzdrowienia. Główna bohaterka, która mierzy się z traumą i poczuciem straty, powoli otwiera się na nowe znajomości. Relacja, która zaczyna się wyłaniać, nie jest gwałtownym romansem, lecz raczej powolnym budowaniem zaufania i bliskości. Autorka unika tu schematów typowych dla literatury obyczajowej, gdzie miłość pojawia się jako magiczne rozwiązanie wszystkich problemów. Zamiast tego, pokazuje, jak nowa relacja może być delikatnym wsparciem i motywacją do podnoszenia się z trudnej sytuacji. Partner, który pojawia się w życiu bohaterki, jest postacią wrażliwą i cierpliwą. Nie naciska, daje jej przestrzeń na przeżywanie emocji i jest obecny, kiedy go potrzebuje. To właśnie w tej subtelności i braku nachalności tkwi siła tego wątku. Jest to miłość, która rozumie ból i nie próbuje go zatuszować, ale raczej współistnieje z nim, oferując ukojenie i perspektywę na przyszłość. Wątek miłosny w "Obiecaj, że będziesz pić kawę o poranku" jest zatem metaforą odradzania się. Nie jest to miłość, która zastępuje utraconą, ale raczej taka, która pokazuje, że życie po stracie może być piękne i wartościowe, a w sercu wciąż jest miejsce na nowe uczucia. Jest to opowieść o tym, jak nawet w najtrudniejszych chwilach, iskierka nadziei i ludzkiej bliskości może pomóc odnaleźć drogę do światła.

Mam nadzieję, że po przeczytaniu mojej recenzji, nie będziecie mieli już żadnych wątpliwości, że warto spędzić z tą powieścią swój, uwierzcie mi wartościowy, wolny czas. To naprawdę wyjątkowa lektura, która porusza i inspiruje. Jeśli jednak wciąż się wahacie, zdradzę Wam istotną ciekawostkę: ta historia jest oparta na faktach, a główni bohaterowie mają swoje pierwowzory w rzeczywistości. To tylko dodaje jej autentyczności i sprawia, że staje się jeszcze bardziej wciągająca. Dajcie się porwać tej opowieści, a obiecuję, że nie pożałujecie.

Na najmłodsze literackie dziecko autorki w dużej mierze złożyły się ludzkie historie z życia wzięte, które dzieją się każdego dnia. Wielu z nas może odnaleźć cząstkę siebie w doświadczeniach bohaterów. Ta książka bez wątpienia jest niezwykle potrzebna społecznie. Ma moc, by stać się wsparciem i pocieszeniem w trudnych chwilach, takich jak strata czy choroba bliskiej osoby. Przypomina, że nie jesteśmy sami i że nawet po najgorszej burzy w końcu wychodzi słońce, przynosząc szansę otwarcia się na coś nowego. Innego, ale równie pięknego.

Sięgacie po książki, które podejmują tematy związane z kruchością życia? Takie, które zmuszają do refleksji nad przemijaniem, podejmują temat ulotności chwili, nieuchronności śmierci i pokazują, jak kruche jest nasze istnienie?

Ja cenię takie książki szczególnie. Pozwalają zatrzymać się na chwilę i spojrzeć głębiej na swoje życie. Przypominają, że każda chwila jest niezwykle cenna, niepowtarzalna i zasługuje na to, by ją w pełni przeżyć…

„Obiecaj, że będziesz pić kawę o poranku” to poruszająca powieść obyczajowa, która sięga głęboko w emocje czytelnika. To książka pomagająca zrozumieć siebie i innych, ucząca empatii, wdzięczności oraz świadomego przeżywania codzienności. Autorka utkała fabułę na kanwie trudnych prawd życiowych – tych, z którymi prędzej czy później każdy z nas będzie musiał się zmierzyć.

Małgorzata i Adam, dwoje zupełnie obcych sobie ludzi, spotykają się w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, gdzie oboje toczą prywatne walki o życie swoich najbliższych. Ona codziennie odwiedza męża, on czuwa przy chorej żonie… Czy los splecie ich drogi? Czy przyszłość zapisze dla nich wspólną historię?

„Obiecaj, że będziesz pić kawę o poranku” to powieść pełna bólu, cierpienia i rozpaczy, w której dramatyczne chwile zwątpienia przeplatają się z próbami odnalezienia sensu w najciemniejszych momentach życia. Bohaterowie mierzą się z ciężarem osobistych tragedii, a jednak mimo tych doświadczeń jest to także opowieść o niezłomnej sile ducha, nadziei i walce o każdy nowy dzień. Autorka pięknie ukazuje, że nawet w najtrudniejszych chwilach pojawiają się promyki światła, które pozwalają iść dalej.

Choć niektóre fragmenty były dla mnie emocjonalnie trudne, a łzy same cisnęły się do oczu, ta książka dała mi poczucie oczyszczenia. Zdecydowanie to jedna z tych historii, które zostają w sercu na długo. Czytając, czułam, jak głęboko mnie porusza, a refleksje i emocje towarzyszyły mi jeszcze długo po odłożeniu jej na półkę…