Nuvole bianche. Białe chmury. Tom 2

Jak już nie raz wspominałam, kocham wszystkie książki, filmy i seriale w stylu Bridgertonów. Wystawne bale, piękne suknie. Dlatego też przychodzę do was z kolejną recenzją książki w tym cudownym klimacie.

☁☁☁

,,Nuvole Bianche. Białe chmury 2”- Adrianna Ratajczak

🩷🩷🩷

Tym razem wraz z bohaterami tej lekkiej jak chmurka ☁ i delikatnej niczym płatki róży powieści przeniesiemy się do Szkocji, a dokładnie do Glamis- rodzinnej posiadłości Aimil. Od pierwszych stron autorka stworzyła niesamowity klimat, dzięki któremu czułam się tak, jakbym była naocznym świadkiem wydarzeń tam się rozgrywających. Ucieczka Aimil do rodzinnej Szkocji nie przyniosła do końca oczekiwanych efektów. Opuszczając Anglię, dziewczyna zostawiła tam cząstkę siebie, która nie dawała o sobie zapomnieć. Tą cząstką był pewien angielski dżentelmen, który nieustannie wypełniał jej myśli.

Diuk Alistair to osoba, w której nie jedna kobieta mogłaby się zakochać. Rozważny, zmanierowany, lecz pod tą całą otoczką bije niesamowite ciepło.

Po drugiej części ,,Białych chmur” widać, jak ogrom pracy autorka włączyła w tą książkę. Wszelkie opisy, detale znacznie wpływają na wyobraźnię. Autorka sprawiła, że od pierwszych stron czuć ten niesamowity klimat XIX wieku. Niesamowicie podobało mi się zakończenie tej pięknej dylogii. Czuć było tą iskierkę namiętności, ogromne uczucie bijące prosto od bohaterów.

,,Mogło minąć pół roku, mogłyby minąć i całe wieki, ale on już zawsze będzie ją kochał.”

Nuvole Bianche to piękny romans kostiumowy, który zagości w moim sercu na długo.

Dajcie się porwać Bislym Chmurą i przeczytajcie tą powieść.

Polecam🩷☁

,, Jednak jedno było pewne : Tak jak na niebie zawsze pojawiały się chmury, tak oni już po kres tego świata związani zostań u uczuciem zwanym miłość.”

Jak ja na nią czekałam! I okazała się rewelacyjna! Ta mieszanka romansu historycznego, piękna uczucia i walki o szczęście to coś, co lubię. ♥

Urzekający bohaterowie mieli w sobie dużo charyzmy! I podczas czytania uśmiech nie schodził mi z twarzy. Wciąż o niej myślę, i o tych bohaterach, którzy skradli moje serce.

Ta część ma zupełnie inny klimat. Powrót Aimil i jej wcześniejsza ucieczka spowodowały, że wszystko stanęło na głowie. Powrót do rodzinnego domu to coś, czego pragnęła. Tu właśnie zostawiła swoje serce, a ono wyrywało się do znanego bezpieczeństwa. Chociaż nowe uczucia powodują tęsknotę i ból, za człowiekiem, który stał się dla niej ważny...

Alistair natomiast podejmuje walkę – o szczęście swoje i Ami. To człowiek honorowy, który dotrzymuje obietnic, dlatego wyrusza w podróż, która okazuje się dla niego wyzwaniem. Walczy o miłość!

Piękne są momenty, które bohaterowie spędzają razem. Czasem owiane nutką niepewności, w innym momencie pełne romantyczności, ale co najbardziej niezwykłe pełne otwartości. Oboje czują, że mogą sobie zaufać i stopniowo to zaufanie pogłębiają.

Akcja niesie za sobą mnóstwo wydarzeń, ale do głosu dochodzą też rodzinne tajemnice i pewne nadzwyczajne umiejętności. Kocham ten klimat, który stworzyła autorka i piękno tej powieści. Polecam!

[reklama Gorzka Czekolada]

Aimil ucieka z Londynu do domu. Obowiązki jednak nie sprawiają, że zapomni i nie będzie tęsknić za pewnym diukiem. Alistair również nie wyobraża sobie życia bez szkockiej dziewczyny i udaje się do jej zamku by prosić jej rodziców o rękę. Tajemnice z przeszłości i niedopowiedziane fakty sprawiają, że szczęście Aimily i Alistair nie będzie trwało długo. Czy uda im się pokonać przeszkody i być razem?

Podobnie jak pierwszy tom, książka dostarczyła mi wielu emocji. Chyba nawet więcej w 2 części. Nadal są to zabawne sytuacje, ale dochodzą również tajemnice, które nadają całej historii wyrazistości. Rzadko też się zdarza, ale 2 tom jest znacznie lepszy od pierwszego. A wszystko do za sprawą mniejszej ilości opisów. Natomiast te opisy, które są wspaniale oddają klimat XIX Szkocji. Znajdziemy tutaj zarówno piękne opisy przyrody i szkockiego zamczyska, jak również opisy zwyczajów panujących w tamtej epoce w Szkocji. Akcja tej części jest również bardziej dynamiczna. Dzieje się tutaj znaczniej więcej. Były sceny jak pisałam, które potrafiły rozbawić, ale również wzruszyć, ścisnąć za serce.

Dla mnie oba tomy były wspaniałą podróżą do XIX wieku. W jednym tomie bliżej poznałam angielski dwór, a w drugim szkockie zamczysko.

Oglądaliście adaptację "Dumy i uprzedzenie" z 2005 roku?

Tą z Keirą Knightey. Ja przyznam szczerze, że obejrzałam dopiero rok temu, a wzięłam się za to, bo było mi wstyd, że nie znam ekranizacji, którą kochają miliony kobiet i wielbicieli twórczości Jane Austen. A ja sama przecież kocham taki klimat.

A co to ma wspólnego z drugim tomem książki "Białe chmury. Nuvole Bianche." ?

Cóż, czytając końcówkę książki miałam w sobie te same emocje, które rozgrywały się we mnie podczas oglądania wielu scen z tego filmu. Takie emocje, które ściskają w piersi i sprawiają, że nie istnieje nic innego poza tym co właśnie dzieje się z bohaterami.

Poza tym cała ta książka, jak i jej poprzedniczka mają niesamowity klimat, który przenosi nas jak nie do Anglii to do Szkocji, gdzie przebywamy wśród bohaterów i doświadczamy życia XIX wieku.

Ta książka pełna jest uczuć, bohaterowie mają wiele tajemnic, bolesnych i trudnych, jest w niej wiele niepewności i strachu ale jedno jest oczywiste, Ci dwoje nie mogą bez siebie żyć.

Pani @ratajczak_autorka pięknie opisała to w słowach od autorki. Pisała między innymi o akceptacji w miłości , nawet tego czego sami nie potrafimy akceptować. Myślę, że ciężko znaleźć słowa, które mogłyby to przebić.

Miłość Aimil i Alistaira jest piękna. Nie przyszła do nich nagle ale powoli, stopniowo zadomowiła się w ich sercach i wskazywała odpowiednie, lub mniej, ścieżki.

Czy zgadzałam się z ich wyborami? Nie zawsze. Czasami chciałabym nimi potelepać i powiedzieć "Gościu, weź się w garść, walcz, zrobże coś"

Wszystko ostatecznie zakończyło się...jak?

Tak, że nie mogłam odłożyć książki do ostatniej kartki, czułam dreszcze na skórze i łzy zalśniły w moich oczach, by spłynąć na policzki.

Nie zdradzę Wam zakończenia a jedynie zachęcę do sięgnięcia i poznania ich losów

„Nuvole Bianche. Białe chmury” tom drugi, autorstwa Adrianny Ratajczak to romans historyczny, który zanurza nas w głęboko emocjonalnej podróży Aimil, która ucieka przed narastającym uczuciem, by powrócić do swego rodzinnego Glamis. W tej sielankowej przestrzeni, gdzie swoboda i codzienne obowiązki rządzą jej dniem, Aimil odkrywa, że nawet te proste przyjemności, nie są w stanie zagłuszyć tęsknoty za angielskim diukiem, Alistairem.

Alistair jako dżentelmen zobowiązany do dotrzymywania obietnic, wyrusza w podróż do szkockiego zamku, by zdobyć rękę Aimil i uznanie jej rodziny. Jego determinacja, by być z Aimil, jest równie silna jak tajemnice, które wybrzmiewają w tle ich historii.

Czy Alistairowi uda się zdobyć rękę Aimil?

Powieść ta jest malownicza, z barwnymi opisami, które przenoszą nas do tajemniczego zamku Aimil, wrzosowisk, i romantycznego klimatu wzajemnego magnetyzmu między bohaterami.

Narracja w pierwszej osobie, z perspektywy obu postaci, dodaje głębi emocjonalnej i pozwala na pełniejsze zrozumienie ich wewnętrznych konfliktów. Pomimo, że uczucie między Aimil a Alistairem jest czasem zepchnięte na dalszy plan, ich relacja mimo to rozwija się i oferuje nam urocze momenty oraz piękne wyznania miłosne. Plot twisty i zaskakujące zwroty akcji sprawiają, że książka trzyma w napięciu do samego do końca, utrzymując nas w zaciekawieniu, a mrocza przeszłość i druga szansa na miłość to elementy, które nadają tej historii wyjątkowego charakteru.

Jak na Szkocję przystało mam tu także szkockie tradycje, takie jak Noc Burnusa, wykrzykiwane Haggis, czy opisy apetycznych deserów, które wzbogacają fabułę o autentyczny klimat. Jeśli jesteśmy już przy realizmie, warto tutaj zaznaczyć, że Autorka w książce trzyma się prawdy historycznej, a miejsca opisane w powieści, takie jak zamek Glamis, Hougoumont czy Dolina Belvoir istnieją naprawdę, co jest godne podziwu.

Zakończenie powieści jest otwarte, przez co pozostawia miejsce na kontynuację przygód Aimil i Alistaira, a jednocześnie urzekająco-satysfakcjonujące, ponieważ podsumowuje ich dotychczasową podróż 🥹.

Adriana Ratajczak z wdziękiem splata elementy romansu, tajemnicy i historii, tworząc powieść, która jest zarówno klasyczna, jak i świeża. Jej zdolność do tworzenia żywych i wiarygodnych postaci, które są zarówno urzekające, jak i pełne charyzmy, sprawia, że "Białe chmury" to nie tylko książka do przeczytania, ale doświadczenie, które zostaje z nami na długo po zakończeniu lektury.

Nie byłabym sobą, gdybym nie wspomniała o okładkach tej serii. Są one przepiękne i dopracowane w każdym detalu od każdej strony, a same grzbiety pięknie prezentują się na półce. Wnętrza również zachwycają skrzydełkami, ozdobnymi stronami tytułowymi, zdobieniami początków rozdziałów oraz przy numeracji u dołu stron.

"Nuvole Bianche. Białe chmury" to urzekający i wspaniały romans historyczny, który stanowi idealne dopełnienie tej dylogii. Jest to seria, która zasługuje na uwagę i która, bez wątpienia, pozostawi czytelników w oczekiwaniu na więcej od tej Autorki. Idealna dla fanów klasycznej literatury, a także tych, którzy szukają czegoś więcej niż tylko kolejnej historii miłosnej. To była ogromna przyjemność móc czytać tę serię i na pewno będę do niej wracać 💖.

Musicie ją przeczytać!

Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @[Adres usunięty]nictwo , a Autorce @ratajczak_autorka za przepiękną historię (współpraca reklamowa) 🩷.

Nuvole Bianche. Białe chmury czyli kontynuacja pod tym samym tytułem, która zakończyła się dość nietypowo sprawiła, że byłam bardzo ciekawa jak potoczą się losy bohaterów. A drugi tom zaskoczył mnie niezwykle pozytywnie nie głównymi bohaterami a wszystkimi tradycjami jakie pojawiły się w książce o Szkocji. A także nieco mroczną tajemnicą, której w ogóle się nie spodziewałam. Przez te dodatki do fabuły, książka bardzo zyskuje i czyta się ją szybciej niż byśmy tego chcieli.

"Jakże łatwo było uciekać. Zdecydowanie łatwiej, aniżeli przyznawać się do własnych lęków".

Białe chmury pisane są w 1 osobie, od dwóch stron. Mamy tu drugą szansę, mroczną przeszłość i lekki wątek paranormal.

Choć uczucia głównych bohaterów są dość jasne, przynajmniej dla nich samych i nas czytelników to względem siebie nadal się oszukują. Historia zmienia trochę bieg gdy to Ally rusza za Aimil i ani on, ani my nie jesteśmy przygotowani na to co czeka nas w Glamis.

"Czasami jednak jest wręcz wskazane, by pewne wydarzenia raz na zawsze pochłonął mrok historii".

W pierwszym tomie obserwowaliśmy jak Aimil tęskniła za swoją posiadłością w Szkocji. I wcale się jej nie dziwię. Glamis jest piękne ale i mroczne. Stanowi taką kwintesencję dark academii, głównie przez swój klimat ale i... duchy. Które stanowią tu bardzo ciekawy plot twist. Oprócz tego wątku same tradycje szkockie jakie autorka przemyciła do fabuły bardzo zachwycają i są niezwykle ciekawe. Moim ulubionym jest Noc Burnusa na cześć szkockiego poety Roberta Burnusa. I wykrzykiwane Haggis. A także desery, które chętnie sama bym zjadła.

Oprócz dodatkowych smaczków poznajemy nieco bliżej rodzinę Aimil i poniekąd cały klan. Uczucie między głównymi bohaterami w tym tomie jest trochę zepchnięte na drugi, trzeci plan ale mają swoje urocze momenty i piękne wyznania miłosne więc jest na co czekać. Plot twist okazał się słodko-gorzki, a końcowe rozdziały sprawiły że mi lekkie rozczarowanie jednak koniec mi to wynagrodził. Jedynie co nie do końca mi się podobało to liczne powtórzenia, że Aimil jest wiedźmą.

Białe chmury są bardzo ciekawą dylogią, momentami zaskakującą z dobrze wykreowanymi bohaterami, którą śmiało mogę polecić fanom klasycznej literatury. W powieści pojawia się nawet wzmianka o książkach Jane Austen i kultowej "Duma i Uprzedzenie" w dość ciekawej opinii. Zakończenie jest otwarte, ale chętnie przeczytałabym jeszcze ze dwa epilogi z naszymi głównymi bohaterami bo w pewnym momencie zatęskniłam za nimi w fabule. Bardzo mi się podobało, na pewno jest to inna seria niż klasyki ale w dobrym tego słowa znaczeniu, która sprawi że będziecie się zastanawiać czy inni autorzy nie ominęli kilku pomniejszych prawd.

Polecam ♥

Oto książka, która ma szczególne miejsce w moim sercu :)

Zresztą jak i cała, składająca się z dwóch tomów seria, zaś moje słowa, w których ogromnie Wam ją polecam, możecie znaleźć nie byle gdzie, bo na tylnej stronie okładki, czyli w miejscu, którego szukacie, kiedy decydujecie, czy daną książkę kupić/przeczytać, czy też nie. To właśnie opis fabuły i polecenia osób, które kojarzycie, najczęściej sprawiają, że jakaś pozycja trafia na Waszą półkę :) No i oczywiście okładka, a efektownej oprawy nie można „Białym chmurom” odmówić, prawda? :)

Mam nadzieję, że skłonię Was do zapoznania się z dylogią „Nuvole Bianche. Białe chmury”, ponieważ, z ręką na sercu oświadczam Wam, że nigdy wcześniej nie przeczytałam powieści, które tak bardzo przypominałyby mi klimatem twórczość Jane Austen czy Charlotte Brontë, a najcudowniejszy w tym wszystkim jest fakt, że autorką jest Polka! Nasza i niczyja inna, @ratajczak_autorka!

O mój Boże! Mam wrażenie, że na temat zarówno pierwszego, jak i drugiego tomu powiedziałam i napisałam już wszystko, a mimo to wciąż za mało. Nigdy wcześniej i nigdy później po lekturze Austen i Brontë, nie poczułam się tak czytelniczo spełniona, jak po przeczytaniu pierwszej części „Nuvole Bianche”. Drugi tom, który niedawno miał premierę, sprawił, że przeżyłam to ponownie, tym razem jeszcze mocniej, jeszcze pełniej!

W stu procentach spełnił moje oczekiwania, a co by nie mówić, wysoko miał ustawioną poprzeczkę. Tym razem autorka postawiła na szybszą akcję. Mamy więc mniejszą obiętość powieści, za to napisaną z większą werwą. To nadal jedna z najpiękniejszych historii miłosnych, jakie kiedykolwiek przeczytałam, urzekająca historia o pragnieniu wolności, niezależności w tych trudnych dla kobiet dziewiętnastowiecznych czasach. To wciąż niezwykle malownicza, pod względem odwzorowania klimatu epoki, powieść, to wciąż cudownie plastyczne, barwne opisy, które dodawały fabule smaczku: a to omiatały mgiełką dreszczyku, kiedy wkraczałam do tajemniczego, rodowego zamczyska Aimil, to oczarowywały pejzażami irlandzkich wrzosowisk, to w końcu nawet taką twardzielkę, jak ja, urzekały romantycznym klimatem, za sprawą wzajemnego magnetyzmu głównych bohaterów (ach, jak to było pięknie opisane!).

Wspaniała, przepiękna powieść rodem z dziewiętnastego wieku. Aż dziw bierze, że Adrianna Ratajczak to kobieta zupełnie współczesna, a ponadto fanka bardzo współczesnej dyscypliny sportowej, jaką jest męska siatkówka (prywatnie kibicka Trefla Gdańsk).

Polecam ogromnie