Nowa dusza

Recenzja

„Nowa dusza”

Autor: Katarzyna Przybysz

Wydawnictwo: Magia Słów

„Czy to przewrotny los tak z nim igra, że naraża go na zakochanie się w kobiecie, której już nie może mieć? Nikt nie może...”

Czy można zgubić duszę i odnaleźć ją na nowo? Czy dziecko, które zobaczyło zbyt wiele, może kiedyś odzyskać spokój? Katarzyna Przybysz w swojej poruszającej powieści „Nowa dusza” zabiera czytelnika w pełną bólu, refleksji, ale i nadziei podróż przez życie człowieka zranionego w najwrażliwszym momencie, dzieciństwie.

Szczególną siłą tej powieści są emocje, autentyczne, bolesne, ale też niosące promyk nadziei. Symbolika, obecna w całej książce, nadaje historii wymiar uniwersalny, każdy z nas może odnaleźć w niej cząstkę siebie.

Autorka z niezwykłą wrażliwością wprowadza nas w świat siedmioletniego Pawła, chłopca, który żyje w idyllicznej scenerii mazurskiej polany, otoczony miłością i przyrodą. Jednak ten sielankowy obraz ulega nagłemu zburzeniu, gdy w jego życie wkracza tajemnicza staruszka, a jej słowa zdają się przeklinać jego przyszłość. Od tej pory nic nie jest już takie samo. Słowa, które brzmią jak klątwa, stają się początkiem wewnętrznego upadku. To moment, w którym bajka pęka, a w jej miejscu pojawia się lęk, gniew i głęboka samotność.

Autorka z niezwykłą wrażliwością portretuje dramatyczną przemianę dziecka w zagubionego dorosłego. Paweł, już jako mężczyzna, żyje jak cień samego siebie, niezdolny do miłości, uciekający przed bliskością, pogubiony w uzależnieniach i wspomnieniach. Choć jego życie zdaje się być pasmem ucieczek, tli się w nim iskra, potrzeba oczyszczenia i powrotu do źródeł.

Jednym z najmocniejszych punktów książki jest jej symboliczna warstwa. Tytułowa „nowa dusza” nie oznacza całkowitego odcięcia się od przeszłości, ale raczej próbę jej zrozumienia i uzdrowienia. Przybysz subtelnie, ale mocno pokazuje, że dzieciństwo zostawia w nas ślady na zawsze, zarówno te piękne, jak i bolesne.

Postacie w tej historii są niezwykle wiarygodne, każda z nich ma swoje znaczenie i żadna nie wydaje się przypadkowa. Szczególnie poruszyła mnie relacja Pawła i Ignasia. Potrzebowali czasu, żeby się do siebie zbliżyć, ale kiedy już to się stało, ich więź okazała się wyjątkowo mocna. Autorka doskonale uchwyciła, że ojcostwo bywa trudne i pełne wyzwań, ale płynie z głębokiej, szczerej miłości.

Styl pisania jest barwny i sugestywny, co sprawia, że całość czyta się lekko, a jednocześnie z dużym zaangażowaniem. Poszczególne wątki pięknie się zazębiają, tworząc poruszającą, spójną historię.

„Nowa dusza” to powieść o drugich szansach, o samotności i o tym, że prawdziwe uzdrowienie zaczyna się wtedy, gdy staniemy w prawdzie ze sobą samym. To książka emocjonalna, głęboka, nasycona czułością i bólem. Katarzyna Przybysz pokazuje, że czasem najdalsza wędrówka kończy się właśnie tam, skąd wszystko się zaczęło, w dzieciństwie, w domu, w sercu.

Polecam tę książkę wszystkim, którzy szukają niebanalnych historii z duszą. To opowieść, która boli, ale jednocześnie przynosi ukojenie. I daje nadzieję, a to przecież najważniejsze.

Nie wiem, kiedy to się stało, ale przepadłam w tej historii. Katarzyna Przybysz ma pióro, które hipnotyzuje – autorka jest po prostu czarodziejką słów. Jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony czułam jej opowieść pod skórą.

Nowa dusza to poruszająca historia o uzależnieniu, bólu, samotności i poszukiwaniu światła w najmroczniejszych zakamarkach duszy. Alkoholizm ukazany został tu z niezwykłą wrażliwością – z perspektywy osoby uzależnionej, dziecka dorastającego w cieniu tego uzależnienia oraz przyjaciół próbujących ratować tonącego człowieka.

„Ten, kto nigdy nie sięgnął dna, nie zrozumie, czym jest prawdziwe upodlenie, utrata godności i wszechogarniająca pustka. To jednak właśnie z tych miejsc rodzi się siła…”

Autorka pokazuje, jak łatwo się stoczyć, a jak niewyobrażalnie trudno się podnieść. I choć porusza trudne tematy, zostawia w sercu czytelnika iskrę nadziei – że nawet najbardziej pogubiona dusza może odnaleźć drogę do siebie.

Wstałam dziś niewyspana, bo nie mogłam oderwać się od tej książki – ale było warto. To historia, która zostaje na długo.

„Jeśli uczył się życia, to właśnie teraz... Od niej... Od Klaudii.”

🔹 Książka o drugich szansach

🔹 O chłopcu, który musiał dorosnąć zbyt szybko

🔹 O mężczyźnie, który zgubił siebie

🔹 O cudzie, który może wydarzyć się wtedy, gdy najmniej się go spodziewamy

Z całego serca polecam!

Cytaty:

„Jeśli uczył się życia to właśnie teraz... Od niej... Od Klaudii.”

„Ten, kto nigdy nie sięgnął dna, nie zrozumie, czym jest prawdziwe upodlenie, utrata godności i wszechogarniająca pustka. To jednak właśnie z tych miejsc rodzi się siła…”

Dziś przyszła pora opowiedzieć o wyjątkowej, choć momentami niezwykle trudnej historii, która mogłaby być żywcem wyjęta z życiorysu niejednego człowieka.

Przyznać muszę, że dawno już tak się nie spłakałam przy lekturze. Niech Was, tak jak mnie, nie zwiedzie piękna okładka, choć jeleń odgrywa tu istotną rolę, nie myślcie, że będzie lekko i przyjemnie, bo to nie jest słodka bajeczka, to trudna opowieść o prawdziwym życiu, o jego trudach i radościach, traumach i uzależnieniach o zagubieniu i nieradzeniu sobie z niczym, o dotykaniu przysłowiowego dna i powolnego odbijania się od niego. Jest to opowieść do bólu autentyczna, szczera, pokazująca jak łatwo, choć nieświadomie, można urządzić samemu sobie i drugiemu człowiekowi piekło na ziemi, zostawiając go z domysłami, nie chcąc z nim rozmawiać, poddać się niemal bez walki i odejść... Nieprzypuszczając, że los ma dla nas przygotowaną niejedną brutalną niespodziankę.

"Nowa dusza" to historia, która wywołuje ogromne, a zarazem skrajne emocje, od radości i wzruszenia przez współczucie po ogromną złość na los i niesprawiedliwość tego świata.

Szczególnie jeśli spojrzy się na tę sprawiedliwość przez pryzmat małego osieroconego chłopca, który stracił to co kochał, dorastał bez poczucia bezpieczeństwa, aż sam stał się dorosłym zagubionym człowiekiem, na którego w najgorszym momencie życia spada olbrzymia odpowiedzialność za małe dziecko.

Nie będę opisywać i streszczać ponownie fabuły, bo w opisie wydawcy dostajemy już mnóstwo informacji, a nie chciałabym odebrać Wam przyjemności poznania tej historii, zasugeruję jednak, byście przygotowali sobie zapas chusteczek, bo poznając historię głównego bohatera, będziecie ich bardzo potrzebować, jestem także przekonana, że i historia Zuzanny sprawi, że nie przejdziecie obok tej powieści obojętnie. Przyznam, że z ciekawością poznałabym dalsze losy tej dziewczyny.

Pani Katarzyna nie boi się pisać o trudnych sprawach takich jak strach przed dorosłością i odpowiedzialnością, alkoholizmie, żałobie, co ważne nie osładza i nie normalizuje tych spraw, nie sprawia też, że wydają się one błahe i marginalne.

Jest to równocześnie opowieść o nadziei i o tym, że nic w naszym życiu nic nie dzieje się bez przyczyny, o dobru które w sobie nosimy. Autorka pięknie pisze o wspomnieniach i skrywanej tęsknocie za utraconą miłością, o wybaczeniu i pojednaniu.

Książkę przeczytałam dosłownie w jeden dzień, losy bohaterów są niezwykle wciągające i zaskakujące, choć sama akcja powieści płynie dość wolno.

Bohaterowie są bardzo autentyczni. Każdy z nich wnosi wiele do tej historii, nikt tu nie jest zbędny. Jestem zakochana w relacji Pawła i Ignasia, która potrzebowała czasu, by powstać, ale okazała się potem niezwykle silna, autorka pięknie pokazała to, że ojcowska miłość nie zawsze jest łatwa, ale zawsze jest prawdziwa.

Barwny język nadaje całości lekkości i wyrazistości. Wszystkie wątki łączą się piękną i poruszającą całość.

Autorce gratuluję z całego serca stworzenia przepięknej, głębokiej i zmuszającej do refleksji powieści. Jest to moje drugie spotkanie z twórczością pani Katarzyny i po raz drugi nabrałam smaku na więcej i więcej. Z całego serca życzę, by ta historia trafiła do jak najszerszego grona czytelników, a ja z wielką ciekawością wyglądam kolejnych historii, które tak jak ta skradnie moje serce na zawsze.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. To jedna z bardziej poruszających historii, jakie ostatnio poznałam. Jeśli i Wy szukacie poruszającej i emocjonującej lektury, to "Nowa dusza" będzie idealnym wyborem.

Po wypadku w którym zginęli wszyscy bliscy siedmioletniego Pawła, świat chłopca runął. Teraz już powoli ale skutecznie stacza się na dno. Dobrze,że ma oparcie w Maksie, przyjacielu, prawie bracie, który obecnie ma swoją rodzinę, chociaż także przeżył śmierć rodziców. Los stawia Pawła przed trudnym zadaniem, musi tu i teraz stać się pełnoetatowym ojcem dla swojego niewidzianego od urodzenia, siedmioletniego synka. Czy podoła, czy jednak uzależnienie będzie górą?

Samotne rodzicielstwo jest trudne i wymaga wielu poświęceń. W sytuacji gdy tym samotnym rodzicem musi stać się osoba nieodpowiedzialna, nawet za samego siebie, zadanie wydaje się być wręcz niewykonalne.

Autorka napisała powieść, w której główny bohater staje przed mega trudnym zadaniem, nawet pomimo pomocy przyjaciela i jego żony. Codzienność go przytłacza, nałóg nie daje o sobie zapomnieć i tylko ten mały, bezbronny i skazany na niego chłopiec może zrobić coś co całkowicie zmieni postrzeganie świata przez Pawła.

Nie da się non stop żyć przeszłością, jakakolwiek by ona nie była.

Nie da się stworzyć szczęśliwej rodziny jeśli nie poukłada się najpierw z samym sobą.

Trudna, ale i pełna ciepłych emocji powieść, do przeczytania na raz, do zastanowienia i do rozejrzenia się wokół, być może w naszym otoczeniu znajduje się ktoś, komu trzeba podać tzw. pomocną dłoń, a nie tylko skrytykować i obrócić się na pięcie. Polecam Wam tę lekturę, zwłaszcza,że znajdziecie tutaj nie tylko wątek samotnego rodzicielstwa, walki z alkoholizmem i straconej szansy, ale też kryzys małżeński i samotność dziecka, które nie może liczyć na pomoc własnej matki. Mam jeszcze inną książkę autorki i teraz wiedząc jak pisze chętniej ją przeczytam.

Paweł jako siedmioletnie dziecko został sam na świecie. W wypadku zginęli jego bliscy i chłopiec wychowywał się w domu dziecka. Kiedy dorósł pogubił się w życiu, nie miał żadnych wzorców, które mógł naśladować i nie potrafił zbudować żadnej relacji. Kiedy dowiedział się, że jego partnerka spodziewa się dziecka, przestraszył się i kiedy Ignaś był malutki, odszedł. Jednak los po latach przypomniał sobie o nim. Matka Ignasia nagle zmarła i Paweł musiał zająć się synem, bo inaczej trafiłby on do domu dziecka. Paweł dzięki pomocy przyjaciela, po mału staje na nogi, lecz jest to trudna i bardzo wyboista droga. Obaj z Ignasiem uczą się życia razem i choć życie rzuca im kłody pod nogi, Paweł bierze się w garść i pragnie wszystkim udowodnić, że będzie dobrym ojcem.

Jakie trudności i pokusy napotka Paweł?

Jaką rolę odegra rodzinny dom Pawła?

Przepiękna, choć trudna i momentami naprawdę smutna historia. W opowieści czuć ból, żal, traumy, stratę, zagubienie, ale również nadzieję, przyjaźń, wiarę w dobro, siłę i miłość. Czytając wielokrotnie wzruszenie ściskało mnie za gardło i potrzebowałam chwili na oddech. Książka praktycznie czyta się sama, gdyż jest tak świetnie poprowadzona fabuła, że nie można jej odłożyć póki czytelnik nie dowie się jak zakończyła się powieść. Autorka porusza trudne tematy, jakimi są alkoholizm, bezdomność, dom dziecka i strata bliskich. Epilog sprawił, że wzruszenie sięgnęło zenitu i polały się łzy.

Czy to były łzy szczęścia, czy rozpaczy to już musicie sprawdzić sami, sięgając po tę historię.

Muszę wspomnieć jeszcze o wydaniu książki, które mnie całkowicie urzekło.

Gorąco polecam