NOS4A2

NOST4LG1CZNE ROZL1CZEN1E

„NOS4A2” to powieść, o której można by napisać książkę. Na pozór stanowi kolejne, wybijające się co prawda na tle innych tytułów wyjątkową jakością, ale jednak, dzieło z pogranicza urban fantasy i horroru. W rzeczywistości jednak mamy do czynienia z utworem, który w fascynujący sposób koresponduje z twórczością ojca Joe Hilla, Stephena Kinga, rozlicza się z traumami, jakie ten zgotował swojemu potomstwu, a jednocześnie urzeka własnym, niepowtarzalnym charakterem.

Grudzień 2008 roku. Pracująca w skrzydle szpitalnym zakładu karnego Englewood Ellen zajmuje się pacjentami w stanie katatonii. Nie myśląc o ich zbrodniach, stara się po prostu wykonywać swoją pracę, ale nagle dzieje się coś, co wywraca jej życie do góry nogami. Jeden z pacjentów, seryjny morderca dzieci, budzi się. Epizod trwa tylko chwile, ale burzy spokój Ellen – zabójca powtarza imię jej syna, a to, co pada z jego ust potem, przeraża ją jeszcze bardziej.

Akcja cofa się w czasie. Jest rok 1986. Ośmioletnia Victoria zwana Szkrabem dostała na urodziny rower, który kocha jak żadną inną rzecz. Może nieco dla niej za duży, może nietypowy, ale jakże wspaniały. Cudowny, można rzec, o czym dziewczynka przekonuje się pewnego dnia, kiedy chce odnaleźć zgubioną bransoletkę mamy. Szybka jazda przez most, którego nie powinna przekraczać, z zamkniętymi oczami i głową pełną marzeń, sprawia, że przenosi się w odległe miejsce, gdzie znajduje się zguba. Podobne skoki w przestrzeni powtarza jeszcze kilkukrotnie, wymazuje jednak ze świadomości prawdę o tym, co się dzieje. Czas mija, Victoria dorasta, ale zmienia się coś jeszcze. Pojawia się zagrożenie, z którym dziewczynka nie przestanie się mierzyć nawet, kiedy stanie się dorosłą kobietą…

Nie ma co ukrywać, że „NOS4A2” to taka Hillowska wariacja na temat napisanej przez jego ojca powieści „To”. Między innymi oczywiście. Tam mieliśmy grupkę dzieci zmagającą się ze złem przybierającym postać klowna, tutaj zło, niczym w miejskiej legendzie sprzed kilkunastu lat, gdzie czarnym bmw jeździł Szatan, główny antagonista porusza się samochodem z rejestracją NOS4A2 (tak zresztą nazywał się jeden z przeciwników Buzza Astrala z filmu „Toy Story”). Mierzy się z nim jedna dziewczynka, ale w obu przypadkach konieczna jest ponowna konfrontacja w dorosłym życiu. Podobnych zbieżności jest więcej, Hill jednocześnie zostawia w swoim dziele mnóstwo tropów prowadzących do innych utworów Kinga – nie tylko podobieństwa, ale nazwy i nazwiska (Shawshank, Derry, Pennywise – czyli klaun z „To”), odniesienia do „Mrocznej Wieży”, „Doktora Sen” itd. Wymieniać można by długo. Jednocześnie, wzorem ojca, zostawia wiele smaczków dla tych, którzy czytali jego poprzednie powieści, a na tym przecież nie koniec. Jest bowiem coś, co bardziej rzuca się w oczy – wątki osobiste.

Oczywiście „NOS4A2” nie jest książką autobiograficzną, ale jak wspominałem na początku, stanowi rozliczenie z traumami dzieciństwa. Są tu oczywiście wspomnienia, ale wspomnienia wspólne dla wszystkich dzieciaków – podróże w wyobraźni, samotne jazdy rowerem, zapuszczanie się na zakazane tereny etc. Ale pomiędzy nimi, niczym słońce przez liście, przebija wyraźnie pewna skarga, będąca też iskrą zapalną. Stephen King nie był zbyt dobrym ojcem, ale który alkoholik nim jest? Bestsellerowy pisarz nie wylewał za kołnierz, nie stronił także od mocniejszych używek. Hill swoją opowieść buduje na traumatycznych relacjach rodzinnych. Matka Victorii pije, ojciec jest impulsywny, potrafi uderzyć żonę. Dziewczynka ucieka przed tym w świat wyobraźni, ale ten staje się realny – trudno nie dostrzec tu analogii z ucieczką do krainy wymyślonych opowieści, zmierzając ku pisarskiej karierze. Ale nie każdego czeka taka droga. Wiele dzieci w książce dotyka gorszy los. Jeden z bohaterów dowiaduje się o Gwizdkowej Krainie, gdzie najmłodsi nigdy nie dorastają, nigdy nie spotyka ich zło, a przede wszystkim wolni są od swoich patologicznych rodzin. Tylko czy ten świat, w którym Gwiazdka trwa okrągły rok jest rajem czy piekłem? Lepsza jest ucieczka czy znalezienie własnego miejsca w realnym świecie?

Oczywiście Hill podlewa to wszystko solidną dawką fantastyki wysokiej próby. Takiej charakterystycznej dla urban fantasy połączonej z baśniowym horrorem. Jest mrocznie, jest krwawo, kwestie seksu też się pojawiają, bo to nie miejsce z opowieści na dobranoc. To prawdziwy świat, w którym dzieje się coś dziwacznego. Świat brudny, choć jednocześnie ciepły od ognia trzaskającego w kominku, jasny za sprawą choinkowych lampek i pachnący korzennymi ciasteczkami i gorącym kakao. Niewinność koegzystuje tu z grzechem, ale dorosły czytelnik znajdzie tutaj mnóstwo sentymentu, który poruszy jego serce. Hill nie zapomina o serwowaniu nam popisów swojej wyobraźni, wizji fascynujących i przerażających. Pięknych i odpychających, ale zapadających w pamięć. A wszystko to podaje stylem tak lekkim, tak wspaniałym, jak z najlepszych prac jego ojca. Nadmiar porównań ze Stephenem Kingiem? Żaden z synów autora nie ustrzeganie się przed tym, a w tym wypadku jest to absolutnie uzasadnione.

Po wszystkim, co napisałem powyżej, nie muszę chyba nikogo przekonywać, że „NOS4A2” to rewelacyjna powieść. Książka doskonała dla miłośników twórczości Kinga i ambitnych horrorów. Pełna emocji, wspaniale napisana, wciąga na wiele długich godzin. Idealna lektura na zbliżające się Święta dla miłośników grozy! Warto po nią sięgnąć, warto też wręczyć komuś takiemu jako prezent pod choinkę – satysfakcja gwarantowana.

Joe Hill jest synem Stephena Kinga. Dla wielu czytelników jest to wystarczający powód, żeby sięgnąć po książkę. Ja na szczęście nie miałam pojęcia o jakichkolwiek rodzinnych powiązaniach tych dwóch panów. Dlaczego "na szczęście"? Ponieważ "NOS4A2" broni się sama. Po pierwsze - genialny sposób zapisania tytułów, który rozszyfrowałam o chwilę za późno, żeby nie uznać tego za wstydliwe. Po drugie - genialna okładka, która poniekąd wiąże się z tytułem. Po trzecie i najważniejsze - opis, który naprawdę intryguje. "NOS4A2" nie potrzebuje niczego więcej, żeby zainteresować potencjalnego czytelnika! Jeśli jednak z uwagi na nazwisko Kinga po książkę sięgnie więcej osób to nawet lepiej - z pewnością nie będą tego żałować.

Zanim przejdę do opisu fabuły, muszę zwrócić uwagę na sposób wydania. Książka to naprawdę opasłe tomisko - ma ponad 750 stron. Dzieli się na kilka części (?), które dzielą się na rozdziały, które z kolei dzielą się na podrozdziały. Co ciekawe, znajdziemy tutaj również ilustracje. Nie byle zdjęcia, ale prawdziwie klimatyczne rysunki, które oddzielają poszczególne części. Oprócz tego, podrozdziały kończą się drobnymi rycinami (coś w stylu gwiazdek, które rozdzielają podrozdziały niektórych powieści). Ciekawym elementem są również ulotki, które znajdują się w powieści nie w postaci suchego tekstu, a łącznie z ilustracjami. Całość wypada naprawdę nieźle, szczególnie biorą pod uwagę cenę - książkę możemy kupić praktycznie za tę samą kwotę, co większość pozycji na rynku, z tym, że jest ona dwa razy grubsza + ciekawie wydana.

Wróćmy jednak do fabuły... "NOS4A2" to historia bardzo rozbudowana, którą wyjątkowo ciężko jest streścić w kilku zdaniach. Opowieść zaczyna się kiedy kilkuletnia Vic dostaje niezwykły rower. Za każdym razem kiedy ginie jakiś przedmiot, dziewczynka wsiada na swój (odrobinę za duży) pojazd i jedzie na (również niezwykły) most. Po drugiej stronie czeka na nią coraz to nowe miejsce, w którym odnajduje zgubę. Nie ważne, czy chodzi o rodzinną pamiątkę, czy choćby portfel taty. Podróże stają się jednak coraz bardziej niebezpieczne - wszystko ma swoją cenę.

Victoria nie jest jedyną osobą, która posiada magiczny pojazd. Charlie Manx to właściciel samochodu, który tak jak rower dziewczynki, pozwala mu przemieszczać się w bardzo odległe miejsca. Z tą różnicą, że Manx nie zamierza używać go, aby komukolwiek pomóc. Może za wyjątkiem samego siebie...

Historia nie toczy się według typowego schematu - początek, rozwinięcie, zakończenie. Tutaj przeskakujemy między wydarzeniami, a spora część fabuły toczy się jedynie wokół jednego z bohaterów. Do konfrontacji faktycznie dochodzi, jednak nie dopiero w zakończeniu, a dużo szybciej. I wcale nie oznacza ona szczęśliwego zakończenia, a jedynie początek prawdziwej akcji. Dokładnie tak jakbyśmy zestawili wydarzenia z kilku tomów jednej powieści w całość. Nigdy nie jesteśmy w stanie przewidzieć co będzie dalej, ani czy koniec naprawdę jest końcem.

Joe Hill pisze w sposób niezwykły. Sprawia, że nawet najbardziej błahe opisy czyta się z wypiekami na twarzy. Kiedy jednak przechodzi do prawdziwie mrożących krew w żyłach wydarzeń, robi to naprawdę w wielkim stylu! Do tej pory przechodzą mnie ciarki po plecach - Hill nie oszczędził nam brutalnych scen, szczególnie tych, lekko napisanych, jak gdyby bohaterowie wspominali pogodę zeszłorocznych wakacji. Klimat jest niezwykle niepokojący, a otoczenie całości świątecznymi akcentami jedynie go potęguje.

"NOS4A2" to naprawdę genialna historia. 750 stron świetnie napisanej powieści. Autor udowadnia, że nie zamierza spocząć na laurach, a nazwisko ojca niczego nie zmienia. Książka broni się sama w sobie, a ja bardzo gorąco Wam ją polecam, niezależnie czy jesteście fanami gatunku, czy nie!

Joe Hill stworzył historię, która autentycznie przyprawiła mnie o gęsią skórkę. 😱

Co ciekawe nie stoi za tym poziom strasznych scen, bo mogę napisać, że wcześniej spotkałam się z bardziej strasznymi książkami albo z równymi w poziomie tej, ale zaskakująco straszyła mnie specyficznością zrobienia z czegoś bardzo dobrego najgorszego koszmaru.

Boże Narodzenie, a przede wszystkim czas oczekiwania na święta, zawsze wzbudza we mnie pozytywne uczucia i nie spodziewałam się, że jest to tak we mnie ukorzenione, aż do momentu, gdy zaczęłam mocno odczuwać w tej historii sprzeciw i strach uczynienia mrocznej krainy z czasu wiecznej Gwiazdki. To uczucie było dla mnie naprawdę złowieszcze, gdy ulubione świąteczne piosenki służyły za zwiastun nadciągającego nieszczęścia w postaci Upiora za kierownicą czarnego Rolls-Royce'a, który porywa dzieci. A jego rejestracja to tytułowe NOS4A2...

Jednak historia nie byłaby pełna, gdyby nie ktoś kto będzie w stanie ogarnąć ten mrok. Victorię McQueen poznajemy w momencie, gdy jako mała dziewczynka odkrywa zaskakującą zdolność, którą usilnie próbuje wyprzeć ze swojej świadomości. Jednak pewnej tragedii nie sposób zaprzeczyć, a pociąga ona konsekwencje na dorosłe życie Vic.

Tak ogólnie, ale przede wszystkim przez to, że z początku jak i później jednymi z głównych bohaterów są dzieci, a akcja dzieje się w dwóch równoległych światach to ta historia ma dla mnie vibe serialu „Stranger Things”. Myślę, że to też może być dla was dobrym odniesieniem jeżeli chcielibyście poznać ten tytuł. Całość trzyma w napięciu, a potoczność języka i zachowań bohaterów dobrze mi się tu wpasowały. Co wcale nie oznacza, że nie było scen, który by wzbudzały we mnie sprzeciw, ale do horroru pasują. W końcu czy ludzie działający na usługach Upiora mogą mieć jakieś hamulce?

Koniec utrzymuje klimat książki, chociaż nazwałbym je takim hollywoodzkim zakończeniem. Z resztą książka doczekała się ekranizacji, więc wszystko jest na swoim miejscu. 😆

Kilka dni temu skończyłem czytać „NOS4A2” Joego Hilla. Tym samym mogę oficjalnie ogłosić, że przeczytałem już wszystkie książki tego autora, jakie ukazały się na polskim rynku.

Joe Hill urodził się w 1972 roku. Jego pełne nazwisko brzmi Joseph Hillstorm King – jest starszym synem Stephena i Tabithy King. Jego opowiadania (przede wszystkim fantasy) były publikowane w licznych czasopismach, otrzymał za nie wiele nagród i wyróżnień, [Adres usunięty]. nagrodę Williama L. Crawforda dla najlepszego nowego pisarza fantasy w 2006 roku. W lutym 2007 roku w USA ukazał się jego debiutancka powieść „Pudełko w kształcie serca”, która dostała się na 8. Miejsce listy bestsellerów „The New York Timesa”. Joe Hill ma żonę i trzech synów. Mieszkają w New Hampshire w Nowej Anglii.

Na swoje ósme urodziny Victoria McQueen dostaje od rodziców rower pozwalający jej dotrzeć w miejsca, w których znajduje zagubione przedmioty. Wystarczy, że wjedzie na zniszczony stary most, i trafia tam, gdzie pragnie się znaleźć. Jak się okazuje, nie jest jedyną osobą przemierzającą ten most. Bibliotekarka Maggie, poznana podczas jednej z takich wypraw, opowiada jej o porywającym dzieci Upiorze, który zabiera je na przejażdżkę rolls-royce’em z 1938 roku, po czym wysysa z nich dusze i pozbawia ludzkich uczuć. Po raz ostatni Victoria przemierza stary most jako siedemnastolatka. Po kłótni z matką wyrusza na poszukiwanie kłopotów. I, oczywiście, je znajduje, trafia bowiem do domu Upiora. Kiedy chce pomóc chłopcu zamkniętemu w starym rolls-roysie z rejestracją NOS4A2 – Nosferatu – okazuje się, że jest ON wampirem. Zanim udaje jej się uciec, staje twarzą w twarz z Charliem Manxem – Upiorem we własnej osobie. W dorosłym życiu Victoria próbuje zatrzeć w pamięci tamte wydarzenia, ale Charlie Manx już się postara, żeby o nich nie zapomniała.

„NOS4A2” to bardzo nierówna książka. Po naprawdę niezłym początku, który dosyć mocno mnie wciągnął, mniej więcej w połowie, lektura stała się dla mnie bardzo przewidywalna. Od pewnego momentu, zabrakło mi elementu zaskoczenia, a zwłaszcza w zakończeniu, które wyglądało niemal dokładnie tak, jak przypuszczałem. Spowodowało to, że końcówki niestety nie mogę zaliczyć do udanych. Jakby tego było mało, tempo akcji powieści również pozostawia sporo do życzenia. Są fragmenty, że pędzi z prędkością światła, a za chwilę następują kilkustronicowe dłużyzny. Dlatego uważam, że gdyby książka była chudsza o te kilkadziesiąt stron, to zdecydowanie wyszłoby jej to na dobre.

Dużym plusem „NOS4A2” są bohaterowie. Hillowi udało się stworzyć bardzo ciekawe postacie, począwszy od świetnej Vic, która w trakcie trwania lektury, z dziecka staje się kobietą. Równie dobrze wypadają ciapowaty Lou i mroczny Charlie Manx, który momentami bardzo przypominał mi doskonale znanego z książek Stephena Kinga Randalla Flagga. Zresztą w całej powieści znalazłem mnóstwo nawiązań do książek Króla, takich jak „To” czy „Christine”. W opinii na temat „Pudełka w kształcie serca” napisałem, że jest to najbardziej „kingowa”, ze wszystkich przeczytanych przeze mnie książek Hilla. Po przeczytaniu „NOS4A2” stwierdzam, że ta lektura również mogłaby spokojnie wyjść spod ręki ojca Joego.

„NOS4A2” to dobra książka, którą szczególnie polecam osobom, które nie lubią tak jak ja świąt Bożego Narodzenia. Po jej przeczytaniu, możecie je znienawidzić jeszcze mocniej 😉 Nie jest to na pewno najlepsza powieść w dorobku Hilla, a nawet mogę zaryzykować stwierdzenie, że jest jedną z gorszych. Mimo to, młody King nie schodzi poniżej pewnego, solidnego poziomu i po jego książki spokojnie można sięgać z pewnością, że nie będzie to stracony czas. Bardzo cieszy mnie fakt, że mojemu ulubionemu pisarzowi rośnie godny następca. I to w dodatku jego syn.

Opinia pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]

To druga książka tego autora, którą ostatnio przeczytałem. Bardzo się cieszę, że syn Pana Kinga odziedziczył talent do pisania Horrorów. Autor ma niezwykłą wyobraźnię, którą bez problemu przelewa na papier. Mnóstwo napięć, zwrotów akcji, smutków, ale i radości. Można powiedzieć, że w tym dziele znajduje się cała gama emocji. Ta książka może być świetnym prezentem na święta, ponieważ akcja rozgrywa się właśnie w okresie zimowym. Ja jestem tą lekturą zachwycona i chętnie sięgnę po inne utwory tego fantastycznego autora. Trzymam za niego kciuki i mam nadzieję, że cały czas będzie utrzymywał wysoki poziom.