Nocne godziny

„𝚃𝚊𝚔 𝚙𝚛𝚣𝚢𝚣𝚠𝚢𝚌𝚣𝚊𝚒ł 𝚜𝚒ę 𝚍𝚘 𝚖𝚛𝚘𝚔𝚞, ż𝚎 𝚋𝚊ł 𝚜𝚒ę ś𝚠𝚒𝚊𝚝ł𝚊.”

Myśleliście kiedyś, że już nic nie jest w stanie Was zaskoczyć? Też tak myślałam. Ale potem sięgnęłam po “Nocne godziny”.

🪦Przychodzę dzisiaj do Was z recenzją książki idealnej na jesienne bądź zimowe, długie wieczory. @marta_bijan po raz kolejny udowodniła, że potrafi tworzyć historie zapierające dech w piersi i takie, które same się czytają. Po każdą jej kolejną książkę sięgnę w ciemno bez żadnych obaw.

🪦 “Nocne godziny” trzymają w napięciu od samego początku. Mgła i mrok wręcz wylewają się z kart tej powieści, aby owinąć nas swoimi mackami i przyprawić o szybsze bicie serca. Jestem pod ogromnym wrażeniem jak autorka świetnie oddaje atmosferę danego miejsca oraz sprawia, że przed oczami widzę dokładnie to co powinnam. Przy “muchomorach w cukrze” przekonaliśmy się, że Marta potrafi stworzyć fantastyczny klimat. Przy “Nocnych godzinach” w tym przekonaniu nas utwierdziła. Nie wiem jak możliwe jest, aby sięgając po tę pozycję nawet w słoneczny dzień w pomieszczeniu pojawił się cień.

🪦 Kail, Lamia oraz Salla - świetnie wykreowani główni bohaterowie. Można o nich powiedzieć wszystko, jednak nie to, że są nijacy. Każdy z nich skrywa mroczną tajemnicę odpowiedzialną za to jacy są aktualnie. Nie zżyłam się szczególnie z tymi postaciami, ponieważ nie darzę ich sympatią. W moim odczuciu nie da się ich lubić. Ale nie jest to dla mnie żaden minus, a wręcz przeciwnie, kolejna wyjątkowa rzecz w tej historii.

🪦 Zakończenie całkowicie mnie zszokowało, naprawdę się go nie spodziewałam. Miałam oczywiście pewne podejrzenia co do tego o co tutaj właściwie chodzi, i wydaje mi się, że po części mogą być one słuszne. Właśnie to podoba mi się w tej książce najbardziej. Zakończenie niebędące zakończeniem otwartym, ale w dalszym ciągu pozwalające na dywagację, dyskusję i rozmowę ze swoimi znajomymi o tym jak Wy interpretujecie to co się wydarzyło.

🪦 Pióro autorki jest tak przyjemne, że nawet nie zorientowałam się, że za mną już połowa. Nie mówiąc już o zapomnieniu o tym, że czytam.

Muszę na samym końcu powiedzieć o tym, że playlista stworzona pod tę pozycję jest naprawdę fenomenalna i pozwala lepiej wczuć się w klimat, jednocześnie przyprawiając nas o gęsią skórkę.

Ogromnie polecam Wam „Nocne godziny”, tylko uważajcie! “To będzię najpiękniejszy horror na świecie”.

Tego się nie spodziewałam... Nie, po przykrym (i stosunkowo niedawnym) epizodzie z "Muchomorami".

Właściwie do samego końca mój paluch rozważał opcję zawiśnięcia nad gwiazdką z numerem 4 [skala Goodreads'owa]. Oczywiście nie obyło się bez wątków irytujących i absurdalnych, a mimo to... bawiłam się świetnie. Najważniejsze - nie odczuwałam klimatu rodem ze "Scooby-Doo", a przy tego typu zapleczu fabularnym zdarza się to niezwykle często. Wsiąkłam bez reszty w balansowanie wraz z głównymi bohaterami na pograniczu filmowej fikcji i rzeczywistości. A na deser jakże wyborny w konsumpcji moment zrzucenia wszelkich masek.

Moją największą obawą było skiełbaszenie tak dobrej całości na ostatnich kilku stronach. I wiecie co? Trochę się pokiełbasiło... Ostateczna ocena spada zatem o oczko w dół, a ja - mimo wszystko - jestem wdzięczna za tę chwilę całkiem niezłej rozrywki.

Gdy tylko otworzyłam pierwszą stronę, od razu zatraciłam się w tym gotycko-jesiennym klimacie. Co uwielbiam w pisarstwie Marty Bijan to to, że nie wiem czego mam się spodziewać. Mimo, że mogę coś przewidzieć, to i tak jestem pozostawiona w głębokim szoku i niedowierzaniu. Co mi się najbardziej spodobało w tej książce to miejsce akcji - szkocki zimny zamek, nieopodal cmentarz, mokradła i Jezioro Śmierci... No to jest coś genialnego! 🖤 Przeczytałam tę książkę bardzo szybko, bo czytając ją czułam się w jakimś transie i dopiero zakończenie mnie z niego wyrwało.

Jedynie co, to szkoda, że książka nie jest dłuższa, bo chciałabym jeszcze bardziej poznać bohaterów, ich motywy, zrozumieć ich decyzje i bardziej się zaangażować.

Jeśli jeszcze choć przez chwilę chcecie poczuć jesienny dreszczyk emocji, to "Nocne godziny" nadadzą się idealnie 🕰🌙

Szczerze mówiąc pierwsza książka Marty średnio przypadła mi do gustu… Jednak „Nocne godziny” zdecydowanie bardziej mi się spodobały! Może dlatego, że było bardziej mrocznie? Zapraszam na recenzję!

Akcja dzieje się w gotyckiej scenerii, a dokładniej w starym zamku, obok którego jest cmentarz… 👀 Dzięki opisom miejsc, pomieszczeń i natury miałam szansę poczuć ten dreszczyk emocji towarzyszący postaciom. Co prawda początek szedł mi opornie, przez kilka rozdziałów czekałam na rozpoczęcie się ciągu niefortunnych zdarzeń, ale z każdą chwilą działo się więcej niewyjaśnionych zjawisk i cały czas rozmyślałam jak może się ta historia zakończyć. Tyle myślałam, a i tak końcówka książki mnie mocno zszokowała i byłam pod wrażeniem jak wszystko zostało dokładnie przemyślane: każde słowo, czynność, myśl.

Bohaterowie zostali wykreowani naprawdę świetnie, każdy skrywa własne tajemnice i na pewno nie można stwierdzić, że są oni nijacy. Strasznie ciekawiło mnie jaka jest prawda ich przeszłości, co się stało zeszłej jesieni? Dzięki różnym perspektywom jak najlepiej poznałam Sallę, Lamię i Kaila oraz krok po kroku dowiadywałam się więcej o ich traumach.

Styl pisania autorki pomimo tego, że występuje w książce narracja trzecioosobowa jest naprawdę miły dla czytelnika. „Nocne godziny” to wspaniała opcja dla fanów filmów jak i literatury grozy na jedną jesienną noc (chyba, że tchórzycie czytać w nocy 😜).

"Nocne godziny" to książka tak specyficzna i inna od tego co zwykle czytam, że naprawdę ciężko opisać ją słowami. Dlatego też ta opinia różni się od moich wcześniejszych wpisów. Pisząc o twórczości Marty Bijan nie da się inaczej, bo wzbudza ona tyle skrajnych emocji, że przejmują one ster. Jest naprawdę wyjątkowa, zaskakująca, jedyna w swoim rodzaju. „Nocne godziny” są tak wciągające, jak żadna inna książka czytana przeze mnie książka. A przeczytałam już naprawdę wiele bardzo dobrych powieści.

To miał być najpiękniejszy horror na świecie…

Mgła otuliła okolicę, przysłaniając mokradła, wrzosowiska, cmentarz i wielki zamek mieszczący się na klifie. Gdy zajrzyjmy w wielkie okna zamku, dostrzeżemy trójkę nastolatków w pięknych gotyckich strojach, to Salla, Lamia i Kail, rodzeństwo, które niedawno stało się sierotami. Po utracie rodziców muszą nauczyć się jak przetrwać, niestety zostali w tym miejscu sami, a przynajmniej tak im się wydaje. Bardzo szybko przekonują się, że ich dom nie jest zwykły, a w jego zakamarkach czai się zło.

Taki scenariusz otrzymuje trójka aktorów, którzy mają zagrać główne role w horrorze „Nocne godziny”. Salla i Kail mają już doświadczenie, Lamia pierwszy raz będzie miała okazję wziąć udział w planie zdjęciowym do produkcji filmowej. Wszyscy są niezwykle podekscytowani i z wielkim entuzjazmem lecą do deszczowej Szkocji, do mrocznego zamku spowitego mgłą, by spędzić dwa miesiące na planie filmowym.

Od razu wcielają się w swoich bohaterów, chcąc jak najlepiej oddać ich charaktery. Odcinają się od współczesnego świata, nie korzystają z internetu, nie sprawdzają, co się dzieje. Nie wszystko jednak idzie po ich myśli, a każdy kolejny dzień jest coraz gorszy. Coś jest bardzo nie w porządku i szybko dociera do nich, że nie tak powinien wyglądać plan. Przerażająca reżyserka ma swój własny pomysł na fabułę filmu. Strach coraz bardziej dławi bohaterów, a granica między rzeczywistością a filmem coraz bardziej się zacierają.

Aktorzy są przerażeni, najgorsze jednak jest to, że nie potrafią wyrwać się z tej matni. Boją się, że za późno już dla nich na ratunek.

Do mojego nosa dociera zapach cynamonu, metaliczny posmak krwi, zapach palonej świecy. Słyszę szelest starej, zniszczonej gotyckiej sukni, a zatęchły zapach drapie mnie w gardło. Słyszę pukanie, gdzie w pobliżu mnie. Puk puk! Puk! Moje serce zamiera, gdy słyszę szelest kartki i szmer pióra na papierze. Moje ciało rozpala gorączka, trzęsę się z zimna, czuję mdłości gdy wciskam w swoje usta pełne żyłek obrzydliwe mięso. Nie mogę się wyrwać. Nie jestem w stanie. Słowa trzymają mnie mocno, pazury wbijają się w moje rozkołatane serce. Czuję zapach mokrej ziemi. Zapach śmierci.

"Śmierć jest tym, co przez całe życie masz na końcu języka".

Dopiero gdy czytam ostatnie słowo, gdy zamykam książkę, dociera do mnie, że to już, to koniec. Dociera do mnie, że to była tylko książka, fikcja. Tak bardzo uwierzyłam w tę opowieść, że nie mogę uwierzyć, że to tylko wyobraźnia autorki. Już ją znam, poznałam już tę wyczekiwaną przeze mnie historię. I to było tak dobre, tak mocne, tak wciągające! Moje serce wali jak oszalałe, a uśmiech rozjaśnia twarz. Patrzę czule na okładkę, gładzę ją palcami. To było świetne. To było niesamowite. I chcę więcej. Pragnę więcej!

Ja tę książkę dosłownie pożarłam, wzbudziła we mnie taki głód, że nie mogłam się powstrzymać. Pochłonęłam całą w jeden dzień, ignorując ból pleców i pieczenie oczu, które wyschły od zbyt rzadkiego mrugania. Nie mogłam się wyrwać z tego szkockiego zamku, ba!, ja tego kompletnie nie chciałam. Razem z bohaterami przemierzałam mroczne korytarze rozświetlone jedynie blaskiem pojedynczych świec, czując, jak gardło ściska mi się ze strachu, jak włoski ma karku stają mi dęba. Nie jest to najstraszniejsza książka, jaką czytałam. Ale jednocześnie, jest w niej coś takiego, że porusza struny, których nawet nie sądziłam, że posiadam, głęboko skryte w moim wnętrzu.

Wiedziałam czego się spodziewać. Wiedziałam, że to będzie niezapomniana lektura. Wiedziałam, że będzie mocna, że potężnie mnie zaskoczy. Ale okazało się, że się myliłam, że nie tak naprawdę moje wyobrażenia bardzo się różniły od zawartości. Marta Bijan bardzo dobitnie udowodniła mi, że nic nie wiem, pokazała, że tak naprawdę dopiero się rozkręca. Z jednym się nie myliłam, potrzebuję więcej książek Marty, potrzebuję ich bardziej od powietrza. W jej prozie odnalazłam więcej, niż myślałam, że odnajdę. Jest cholernie uzależniająca, a przez to, że jej książki są zazwyczaj dosyć krótkie (lekko powyżej 300 stron),to czyta się je bardzo szybko.

Najgorsza w tym wszystkim jest ta pustka, wielka, czarna ziejąca dziura, której nie da się zapełnić inną książką, która pojawia się, jak tylko przeczytamy ostatnie słowo. I tęsknota tak silna, że aż trudna do wytłumaczenia. I niestety są tylko dwa sposoby, by sobie z tym poradzić. Poczekać kilka miesięcy, aż Marta napisze kolejną książkę, byśmy znów mogli ją pożreć w kilka godzin, albo przeczytać te już wydane ponownie. Czego nigdy nie robię, a tutaj odczuwam bardzo silne przyciąganie. Ta książka była dla mnie jak film, zafascynowała mnie, zaangażowałam się w nią całą sobą.

Ona jest po prostu niepowtarzalna. Nie ma drugiej takiej książki. Naprawdę nie ma.

To niezwykle klimatyczna historia z dreszczykiem, która nie tłumaczy wszystkiego. A wręcz przeciwnie, pozostawia pole do własnych rozmyślań, do własnych wniosków. To książka, która wryje się w Wasze głowy i będzie dręczyć, która pozostawi po sobie dużo sprzecznych odczuć i dużo sprzecznych myśli. Nie da się jej przeczytać i zapomnieć.

Za mgłą skrywają się tajemnice, które w odpowiednim momencie się odsłaniają. Dzieje się tutaj dużo, akcja gna i pędzi, kumuluje się jak powietrze w balonie. Ścianki balonu się naciągają coraz bardziej, aż w końcu nie wytrzymują i wszystko wybucha, rozpryskując dookoła krew. A czyją? To musicie już sprawdzić sami.

Jednak nie każdy czytelnik odnajdzie w twórczości Marty Bijan coś dla siebie. Widziałam bardzo dużo sprzecznych opinii, o czym pisałam już w recenzji „Muchomorów w cukrze”. Jej książki albo się kocha, albo nienawidzi. Nie ma nic pośrodku. W przypadku wyżej wspomnianej historii trafiła u mnie dokładnie w środek. Nie jest to moja ulubiona książka, ale nie uznaję jej również za niewartą przeczytania. Lubię ją, przyjemnie się czytało, ale to tyle. Myślałam, że z najnowszą książką będzie to samo. Ale zaskoczyłam się i to bardzo pozytywnie. „Nocne godziny” są u mnie na podium. Uwielbiam tę książkę.

Moim zdaniem wypadają dużo lepiej od pierwszej książki. DUŻO lepiej. Mamy wartką akcję, która w ogóle się nie dłuży, mamy ciekawszą, angażującą fabułę. Mamy tajemnice, które wręcz elektryzują! Przy „Muchomorach” moim największym zarzutem była nuda. Przez większość książki nic się nie działo, ot, siedzenie w domu z przyjaciółmi i poznawanie siebie nawzajem. Tutaj jest dużo lepiej. Uwielbiam ten dreszczyk emocji, klimat, kocham styl Marty. Tą jedną historią totalnie mnie do siebie i swojej twórczości przekonała.

Jeśli zastanawialiście się, czy warto przeczytać tę książkę. Tak, zdecydowanie warto. Szczególnie jeśli szukacie w lekturze emocji, jakie trudno znaleźć w innych książkach. Tym bardziej, jeśli lubicie historie wzbudzające dreszczyk niepokoju, które wyryją się na Waszej duszy. Pragnę zaznaczyć jednak od razu, że jeśli czytaliście „Muchomory” i jesteście na nie, to jest spora szansa, że „Nocne godziny” również Wam się nie spodobają.

Ostrzegam jednak, książki Marty Bijan uzależniają. I tym razem jest tak samo. Czytacie je na własną odpowiedzialność! 😉