Girl in Pieces

NA WIECZNE POTĘPIENIE

Wydawnictwo Jaguar to na naszym rodzimym rynku potentat w dziedzinie literatury młodzieżowej. Osobiście dość rzadko sięgam po ten gatunek dlatego z dużym zainteresowaniem podeszłam do lektury „Girl in Pieces” Kathleen Glasgow.

Charlie ma siedemnaście lat i bagażem swoich doświadczeń mogłaby obdarować kilka osób. Po samobójczej śmierci ojca Charlie jej matka przestała poświęcać dziewczynie uwagę. W domu dochodziło do kłótni i przemocy. Nastolatka szybko sięgnęła po używki i trafiła na ulicę. Jej obroną przed traumatycznymi przeżyciami stało się samookaleczanie. Po kolejnym ataku na własne ciało, Charlie trafia do ośrodka dla dziewcząt takich jak ona. Tu dowie się, że nie jest sama, a także otrzyma szansę na nowe życie. Czy będzie potrafiła ją wykorzystać? Jak nisko należy upaść, by być zdolnym odbić się od dna?

Historia Charlie to nie jest łatwa opowieść. To nie lektura na hamak. Książka jest wymagająca, trudna i bardzo bolesna. Wymaga skupienia i czasu. Jednakże zapewniam Was, że warto ten czas jej poświęcić. Glasgow prowadzi nas przez pełną cierpienia drogę, którą przyjdzie przejść młodej kobiecie, by stać się nową osobą. Do życia w świecie, który nie dał jej nic, a zabrał więcej niż wszystko. Młoda Charlie pozna wielu ludzi, dobrych i złych, ludzi, którzy karmią, ale także takich, którzy łapczywie wysysają dobroć. W świecie, który uważa za zły i niesprawiedliwy spróbuje zawalczyć o siebie. A my tak bardzo chcemy, aby jej się udało. Wykreowana piórem autorki postać okaleczonej fizycznie i psychicznie nastolatki, to głos pokolenia, które sobie nie radzi. To zaledwie jedna historia pośród oceanu ludzkich cierpień. Losy Charlie przygniatają nas, sprawiają, że czujemy jej rozpacz, gniew i ból. Myślę jednak, że to także opowieść o nadziei, o tym, że nie wolno się poddawać mimo otaczającego nas zła. I ważna opowieść o poszukiwaniu szczęścia, miłości i szacunku. Glasgow opowiada o tym, jak bardzo ciężko czasami jest po prostu żyć. Wtedy, gdy nie ma sił, motywacji i wiary. A również o tym, że miłość, to bardzo ciężka praca dwojga ludzi. Mimo ogromu smutku skumulowanego w tej historii, dostrzegam jej pozytywne przesłanie i olbrzymią otuchę, którą daje.

„Girl in Pieces” to powieść, którą zestawić można obok takiego klasyka jak „My, dzieci z dworca Zoo” Christiane F. To jedna z tych pozycji, na którą na jakimś etapie swojego życia powinien trafić każdy młody człowiek. To książka drogowskaz. Być może nie zbawi świata, ale może uratować czyjeś życie. Nie jest to wyłącznie książka dla młodzieży. Uważam, że przede wszystkim powinien przeczytać ją każdy rodzic, by ujrzeć jak łatwo jest zepchnąć swoje dziecko w czeluści samotności. Powieść mądra, bardzo poruszająca i ogromnie potrzebna. Powinna stać się sztandarową lekturą młodego pokolenia. Tego, następnego i wszystkich kolejnych.

Jak bardzo samotność, pragnienie miłości i brak samoakceptacji potrafią być destrukcyjne – ta książka wręcz ocieka bólem. Nie sposób nie dać się wessać tej opowieści, ponieważ Katleen Glasgow potrafi pisać w niezwykle przejmujący, szczery i nieco kąśliwy sposób. Bardzo duże wrażenie zrobiła na mnie ta książka i myślę, że to istotne, by mówić o niej jak najmniej zdradzając jej fabułę. Niechaj każdy samodzielnie pozna życie Charlie i wraz z nią wyruszy na spotkanie z jej demonami. W tej walce zwycięzca może być tylko jeden...

Napisana w przemyślany sposób historia dziewczyny, którą być może jesteś Ty. Dziewczyny, która rozpaczliwie pragnie miłości. Opowieść o tym, że czasami naszymi największymi wrogami jesteśmy my sami. Inspirująca, smutna, drażniąca uczucia i kapitalnie napisana. Książka, którą warto mieć na swojej półce, by móc do niej powracać. Trudna, ale i piękna. Polecam z piekielnie silnym przekonaniem, że pozostawi w Was swój ślad.

Uwielbiam powieści Kathleen Glasgow chociaż muszę przyznać, że nie należą do najłatwiejszych. Czytałam wszystko co wyszło spod jej pióra a każda kolejna historia wydawała się boleśniejsza od poprzedniej. Jednocześnie są to niezwykle ważne książki, otwierające oczy, dające do myślenia, pokazujące świat od strony jaką musimy znak i o której musimy pamiętać.

Autorka jest bardzo wnikliwą obserwatorką świata a jej książki są niezwykle bogatym przekładem doświadczeń młodych ludzi wchodzących w dorosłe życie. Nie łatwo czyta się więc o wszelkich problemach wyrysowanych jak na dłoni, ale jednocześnie uważam, że to bardzo ważne i potrzebne - dla rodziców, ich dzieci i wszystkich czerpiących z literatury pewne wzorce czy wartości. Powyższa lektura budzi więc wiele skrajnych emocji, gęsta jest od mroku oraz wszechobecnej tragedii, ale jednocześnie nie załamuje przy tym rzeczywistości i jak najstabilniej bazuje na życiowych doświadczeniach.

Główna bohaterka, Charlie, prowadzi nas przez swój świat pełen ciężkich chwil. Jej ojciec, który był dla niej ostoją, popełnił samobójstwo a matka pogrążona w mroku nie była dla niej żadnym oparciem. Dlatego dziewczyna pogrążyła się we własnych emocjach, zamknęła wewnętrznie i odcięła od świata. Jednak pewnego dnia nawiązała nić porozumienia z dziewczyną, która wydawała się być odporna na jej lęki, ale i ta przyjaźń została brutalnie przerwana. Na szczęście Charlie sięgając dna potrafiła się odbić i powoli, małymi krokami, zaczęła budować siebie na nowo.

Nagromadzenie emocji, silny przekaz a także bohaterka, która ani przez moment nie jest nam obojętna składają się na lekturę od której nie sposób się oderwać. Kathleen Glasgow nie bawi się w półśrodki, nie przekłamuje prawdy a szczerze i otwarcie mówi o tym co boli w życiu najmocniej. Uwielbiam jej siłę i sposób w jaki tworzy, przepadam za tym jak mądrze potrafi trafić w sam środek serca czytelnika i jak kreuje bohaterów, wielowymiarowych, dojrzałych, nieszablonowych, którzy muszą dźwigać na swoich barkach problemu współczesnego świata.

"Girl in Pieces" to lektura obowiązkowa dla wszystkich, niezależnie od wieku czy czytelniczych upodobań, ale przygotujcie się na niełatwą treść, dużo negatywnych emocji oraz wyzwania spotykane niemal na każdej stronie. To jednak nadaje tej powieści koloru, wartości potrzebnych do stworzenia tak niebywałego dzieła, które czytane za każdym razem nauczy nas czegoś nowego. Kathleen Glasgow udowadnia, że książki mają moc zmieniania ludzi i krzyczy na całe gardło, że nikt z nas nie jest sam.

Charlie zdecydowanie zbyt wcześnie doświadcza okrucieństw losu. Ukochany ojciec popełnia samobójstwo, a dziewczynka nie znajduje oparcia w pogrążonej w żałobie i niemocy matce. Zostaje sama z lękiem i bólem, z ciężarem nie do udźwignięcia. Ucieka w głąb siebie, milknie i wraz z upływem lat staje się całkowicie samotną, smutną dziewczyną.

W szkole skrzętnie ukrywa blizny po samookaleczeniach. Zupełnie nie pasuje do wesołych, pewnych siebie rówieśników. I oto pewnego dnia nowa koleżanka zwraca na nią uwagę; szybko rodzi się bliska przyjaźń. Po pewnym czasie Charlie traci przyjaciółkę w tragicznych okolicznościach. Dziewczyna rozsypuje się na milion kawałków, rozpacz wygania ją na ulicę i niemal doprowadza do unicestwienia.

Wkrótce Charlie zaczyna wierzyć, że jej życie ma wartość, a bolesne doświadczenia mogą stać się źródłem siły.

***

„Girl in pieces” to jedna z tych książek, o której nie wiem co napisać. Przytłoczyła mnie ona ciężarem poruszanych w niej tematów. Wbiła się gdzieś głęboko w psychikę, dając dużo chwil, na głębsze refleksje. Ale przy tym wszystkim nie wstrząsnęła mną emocjonalnie tak, jak sobie to wyobrażałam.

Historia momentami jest dość chaotyczna. Czasem zwyczajnie się w niej gubiłam. Uczucie niepewności i niezrozumienia budziła we mnie postać Charlie. Czegoś ewidentnie mi w niej zabrakło. Nie pojmowałam niektórych decyzji, które podejmowała.

Powieść została podzielona na trzy części. Każda z nich rozpoczyna się od pewnego punktu kulminacyjnego w życiu głównej bohaterki. Pokazują one jej wzloty i upadki. Porażki i sukcesy. Chwile radości i nadziei, ale i bezgranicznego smutku, zagubienia i bezsilności.

„Girl in pieces” to debiut literacki autorki. To niezwykle trudna historia poruszająca takie tematy jak: samookaleczenie, strata bliskich, uzależnienia, bezdomność, przemoc domowa i seksualna.

Myślę, że to jedno, krótkie zdanie zawarte na okładce tytułowej „Wstrząsający głos nastoletniej samotności” idealnie oddaje charakter tej książki. Samotność i bezradność głównej bohaterki są momentami wręcz namacalne.

Jest to z pewnością historia warta poznania. Każdy jednak odbierze ją inaczej.

Moja ocena: 7/10

Charlie to dziewczyna, która w zbyt młodym wieku przeszła zbyt wiele. Dostaje od losu pierwszy cios, gdy jej ojciec popełnia samobójstwo. Kolejnym jest fakt, że matka dziewczynki, pogrążona w rozpaczy i niemocy, odsuwa się od niej. Charlie nie znajduje w niej oparcia, zostaje sama ze swoim bólem po stracie bliskiej osoby, w rozpaczy i z lękami. Gdy, odciąganie negatywnych myśli przez rysowanie nie wystarcza sięga po ostateczną możliwość, ból fizyczny. W szkole jest popychadłem, w najlepszym wypadku jest niezauważana. Czuje się jak dziwadło ze swoimi bliznami. Mimo przeciwności losu w końcu uśmiecha się do niej szczęście. Nowa uczennica wybiera właśnie ją. Tak po prostu. Między nastolatkami szybko tworzy się silna więź, jednak Charlie traci również Ellis przez walkę z myślami, których nie dała rady przezwyciężyć. Traci swoją ostatnią ostoję, milknie i ostatecznie ląduje na ulicy.

Czytelnik spotyka Charlotte dokładnie w szóstym dniu pobytu na oddziale psychiatrycznym w Creeley Center. Od początku zdaje się pochłonięty jej wstrząsającą narracją pierwszoosobową – relacją nasączoną smutkiem, krzywdą i niepokojącym strachem, sukcesywnie przywołującą najgorsze demony z ostatnich lat. Tu samotność boleśnie wrzyna się w ciało i wyżera duszę przez wymagające lata dojrzewania. Kolejne próby samookaleczenia, bezdomność, bieda, nicość dnia – tu rzeczywistość nasycona zostaje przygniatającą wręcz bezradnością, nawet zaangażowane tu role drugoplanowe, nacechowane zostają znamiennym ciężarem, zatracających się coraz bardziej w samych sobie. W tej bezkresnej otchłani zatrważających scen nieoczekiwanie pojawia się dłoń drugiego człowieka – właściwie na każdym etapie zjawia się ktoś, komu na tej dziewczynie zależy, kto chce być przyjacielem lub wesprzeć w realizacji schowanych głęboko marzeń. Tu proces szukania tożsamości wymaga wielu potknięć, złamanych serc i podartych rysunków.

Autorka stworzyła bardzo wyrazisty portret młodej dziewczyny, doświadczonej przez los, która z każdym kolejnym ciosem coraz bardziej znikała, zamykając się w sobie. Charlie nade wszystko pragnęła miłości, kogoś, kto ją pokocha, kto zdoła przebić się przez pancerz, którym się otoczyła. Dla niej zwykła codzienność to rozkładanie na czynniki pierwsze, analizowanie, próbą utrzymania się na powierzchni, co nie jest łatwe, zwłaszcza gdy obok jest ktoś, kto oferuje coś dobrego, a tak naprawdę ciągnie w dół. Jednak mimo tak wielu czynników, które nakłaniają ją do powrotu do tego, co jej znane, bezpieczne, dziewczyna brnie dalej, stara się poukładać na nowo siebie.

Nagromadzenie emocji, silny przekaz, a także bohaterka, która ani przez moment nie jest nam obojętna, składają się na lekturę, od której nie sposób się oderwać. Sprawia, że pogrążamy się w smutku, ale też refleksji na tematy, które nie są w dzisiejszym świecie obce. Powieść przełamuje w nas pewne bariery. Stajemy się uważniejsi na innych ludzi, przestajemy oceniać po pozorach. Bo prawda może być zupełnie inna, a każdy człowiek ma swoją własną historię.

Kathleen Glasgow nie bawi się w półśrodki, nie przekłamuje prawdy, a szczerze i otwarcie mówi, o tym, co w tutejszym świecie staje się coraz częstsze i niepokojące. Uwielbiam sposób, w jaki tworzy bohaterów, wielowymiarowych, dojrzałych, którzy muszą dźwigać na swoich barkach własne problemy, jak i wymagania współczesnego świata. Autorka spisała historię tak prawdziwą, że chciałoby się jej zapytać, gdzie jest ta dziewczyna i jak jej pomóc. To pozycja dla wszystkich, którzy mają problem z samookaleczeniem, ale również dla innych powinna być warta uwagi.

A.B.

Szkolny Klub Recenzenta

"Girl in Pieces" to książka, o której szybko się nie zapomni. To książka, o której czytelnik nadal będzie rozmyślał długo po przeczytaniu.

Charlotte Davis idzie ulicą. Nikt nie zwraca na nią uwagi. Dlaczego ktoś miałby zwrócić na nią uwagę? Przecież to zwykła nastolatka, która pewnie spotyka się dziś ze znajomymi i nie musi się niczym przejmować. Gdyby jednak ktoś ją zatrzymał... Gdyby ktoś jednak spojrzałby w jej przepełnione strachem oczy... Wtedy okazałoby się, że to nie jest zwykła nastolatka. To jest dziewczyna, która przez całe swoje siedemnastoletnie życie bała się. Charlotte nie mogła pozbyć się bólu, cierpienia, poczucia tęsknoty i obezwładniającej samotności. To dziewczyna, która przeszła wiele. A teraz pragnie, aby ktoś jej pomógł. Napiętnowana bliznami - tymi wewnątrz, jak i na zewnątrz, chce w końcu odnaleźć siebie. To bardzo trudna powieść. Główna bohaterka wprowadza nas do swojego małego świata, w którym tak dawno nie było szczęścia. Głęboki smutek, tak bardzo zakorzeniony w tej niewinnej dziewczynie... To nie jest tylko historia o osobach, które w wyniku swoich lęków, zadają sobie fizyczny ból. To jest również historia o odwadze. O waleczności. O walkach toczonych w naszych głowach i duszy.

Wstrząsająca. Mocna. Ukazująca psychikę młodego człowieka w zupełnie inny sposób.

Bardzo doceniam twórczość Kathleen Glasgow. Jej książki poruszają naprawdę trudne tematy, ale są to tematy, na które powinno się mówić.

To pierwsza książka, gdzie zaznaczałam zakreślaczem fragmenty.

Jest to debiutancka książki autorki, chociaż u nas wydawana jako 3. Czuć tutaj jeszcze świeży warsztat autorski, książka w odbiorze ciut różni się od pozostałych.

Ale to nie znaczy, że jest gorsza. Jest niesamowicie ważna, potrzebna i bolesna.

Opowiada o rodzinnych dramatach, życiu na ulicy, walki o każdy dzień. O ucieczce z piekła i szukaniu ukojenia w samookaleczeniu. O trudnościach w podniesieniu się z kolan i ponownym zaufaniu.

Bliska mi osoba cięła się. Boże jak to rozrywało mi serce. Ona robiła to by poczuć ulgę od bólu, który trafił ją wewnątrz. Ja wewnętrznie pękałam, rozpadałam się na kawałki widząc jej ból i robiłam wszystko ,aby przestała. Udało się nam. Bolesne czasy za nami, ale blizny pozostały.

Tak samo bohaterka książki chociaż ma za sobą trudną przeszłość jej echo wciąż odbija się w jej życiu, snach, ciele.

Ta książka to odzew na serca spragnione miłości. To krzyk niemocy tych, którzy czują się wybrakowani,niekochani, osamotnieni. Opowieść dająca nadzieję, wiarę w lepsze jutro i poakzująca jak ważna jest praca nad sobą.

Bardzo , bardzo polecam.

Statystyki dotyczące samookaleczeń są zatrważające. Według nich okalecza się jedna na pięć kobiet i jeden na siedmiu mężczyzn. Jeśli chodzi o dzieci i młodzież, to wskaźnik samookaleczeń wśród nich wzrósł o ponad 130 procent w ciągu ostatnich siedmiu lat. Co więcej, dane te zapewne są zaniżone, ponieważ z uwagi na charakter samouszkodzeń, bardzo długo fakt ten może być ukrywany. Niekiedy aż do chwili, kiedy jest za późno…

Niestety obecne czasy ze swoim tempem życia, presja doskonałości, konsumpcjonizmem, nie sprzyjają zdrowiu psychicznemu. Młodzi ludzie coraz częściej mają trudności z identyfikacją i wyrażaniem swoich emocji, dodatkowo brak jest w otoczeniu zaufanej osoby, z którą mogliby porozmawiać. Dlatego też, choć to brzmi nielogicznie, próbują zagłuszyć zżerający ich ból innym bólem.

O tym, jak działa ten mechanizm rozładowywania wewnętrznego napięcia, o różnego rodzaju samookaleczeniach, o młodych ludziach, którzy się zagubili, którzy nienawidzą siebie, a także o tym, jak trudno jest zmienić swoje życie i odbić się od dna pisze zajmująco Kathleen Glasgow w książce „Girl in pieces”. Opublikowana nakładem wydawnictwa Jaguar książka to powieść obyczajowa, choć tak naprawdę można określić ją mianem studium samookaleczania się, obrazem dysfunkcyjnych rodzin i zachowań prowadzących do destrukcji. Mimo iż w opiniach dotyczących książki możemy przeczytać, że pozycje tę powinna przeczytać każda osoba dokonująca samookaleczeń, to tak naprawdę powinien po nią sięgnąć każdy, kto doświadcza samotności, odrzucenia, kto jest pogrążony z depresji czy też zdiagnozowano u niego chorobę psychiczną. Powinni po nią sięgnąć również opiekunowie i otoczenie takich osób, by zrozumieć, z czym się chore osoby zmagają, jakiego wewnętrznego cierpienia doświadczają i jak długi może być proces zdrowienia.

Poznajemy Ciszą Sue, a tak naprawdę Charlie Davis, nastolatkę, która zbyt wcześnie dojrzała i która w tym krótkim życiu spotkało zbyt wiele cierpienia. Po śmierci ukochanego ojca jej matka zamknęła się w skorupie bólu i cierpienia, nie zwracając zupełnie uwagi na córkę. Ta z kolei uznawana w szkole za dziwaczkę, pariasa, a odrzucona przez wszystkich dziewczyna nie mogła poradzić sobie z wewnętrznym niepokojem i cierpieniem. Leki, którymi ją faszerowano, jeszcze potęgowały dziwne zachowania, co znów wystawiało ją na pośmiewisko. Na dodatek jedyna przyjaciółka jaką miała, Ellis, próbowała popełnić samobójstwo, tyle tylko, że nie dokończyła swojego dzieła, a niedotlenienie mózgu sprawiło, że piękna dziewczyna zamieniła się w pustą skorupę, wraka człowieka. Ostatecznie Charlie rzuciła szkołę i stała się bezdomna, a przy tym, znalazła sposób na to, by nieco złagodzić swoje cierpienie. Rysowanie już nie wystarczało, zatem zaczęła się ciąć.

Kiedy przyjęto ją do szpitala na oddział ratunkowy miała nie tylko ciężkie zapalenie płuc, ale też była jedną krwawiącą raną. Została podrzucona pod szpital, a jej ciało zostało zawinięte w prześcieradło, które szybko stało się szkarłatne. Po tym, jak już stan zagrożenia minął, została przeniesiona do Creeley Center, na oddział wypełniony takimi przypadkami, jak jej własny. Jen ze skórą pokryta bliznami przypominającymi gałęzie, Francie funkcjonująca jak poduszka do szpilek, Sasha z liniami znaczącymi ramiona, przypalająca się Isis i wiele innych dziewczyn, które w ten sposób starają się zagłuszyć samotność i poskładać siebie. Czytamy o terapii, wzlotach i upadkach Charlie, z fragmentów wspomnień (a najczęściej koszmarów) dowiadujemy się, jak wyglądało życie dziewczyny na ulicy i z czym przyszło jej się zmierzyć. Kiedy z braku funduszy na dalszy pobyt w ośrodku Charie zostaje wypisana, pojawia się szansa na nowe życie. Jedzie do Arizony, by zamieszkać tymczasowo w domu artystki Ariel. Pomaga jej Mikey, chłopak z jej dawnego życia, zakochany w Ellis. Teraz podróżuje wraz z ze społem, ale postanowił zrobić wszystko, by Charie nie skończyła tak, jak Ellis. Pomógł stworzyć dla niej drugą szansę, ale czy to wystarczy? Wszak nie można pomóc komuś na siłę…

Lektura książki sprawia, że pogrążamy się w smutku, ale też mamy dla tego smutku zrozumienie. Powieść przełamuje w nas pewne bariery, sprawia, że rozumiemy i czujemy więcej. Stajemy się też uważniejsi na innych ludzi, przestajemy oceniać po pozorach. Bo prawda może być zupełnie inna, a każdy człowiek ma swoją własną historię, którą niekoniecznie chce się z nami dzielić. Powieść, napisana niezwykle plastycznym językiem, z wyrazistymi bohaterami zapada głęboko w pamięć. A jej siła oddziaływania jest taka, że może ona stać się bodźcem do zmian, przebiegających na wielu płaszczyznach.

Znacie autorkę Kathleen Glasgow? Jestem zachwycona jej twórczością, do tej pory przeczytałam dwie książki spod jej pióra, które mnie zachwyciły i zarazem roztrzaskały moje serce. Miałam w planach przeczytać jeszcze debiutancką powieść autorki, jednak zauważyłam, że wydawnictwo Jaguar ma w planach wydać ten tytuł ponownie z nową okładką, która świetnie pasuje do okładek poprzednich książek. Mowa tu o “Girl in pieces”, która przy pierwszym wydaniu miała przetłumaczony tytuł na “Dziewczyna w rozsypce”. Oceniając książkę, znając poprzednie powieści autorki, oceniłabym ją słabiej, jednak wiedząc, że to właśnie ten tytuł, jest debiutancką powieścią, to przyznaję jej dość wysoką ocenę. Nie płakałam, nie czułam się rozbita, jednak poruszyła moje serce. Zaznaczam, że książka powstała z myślą o nastolatkach, jednak mnogość wulgaryzmów, problemy z alkoholem i narkotykami młodych osób w tej książce, są na tyle ciężkie do przetrawienia, że zastanowiłabym się nad daniem tej książki młodemu czytelnikowi.

Charlie Davis poznajemy w chwili, gdy przeżywa bardzo ciężkie chwile. Obecnie jest zamknięta w miejscu, w którym znajdują się dziewczyny takie jak ona. Ich ciała są pokryte różnymi bliznami, a te blizny powstały przez wiele traumatycznych przeżyć, które doświadczyły i nie mogły sobie z nimi poradzić, dlatego brały żyletki czy zapalniczki i okaleczały swoje ciała. Charlie przeżyła wiele złych rzeczy, od samobójstwa ojca, przez mieszkanie z matką, która sobie nie radziła z życiem, po bezdomność. Czy znajdzie się dla niej jakieś światełko w tunelu?

Książka, która wzbudza was wiele emocji, jesteście na tak? A może bardziej podchodzą wam lekkie i miłe historie? Osobiście nie gustuje w jednym gatunku, czy rodzaju książek. Lubię się pośmiać, jednak również lubię sobie popłakać przy dobrej książce. Dlatego nie potrafię przejść obok książek Kathleen Glasgow. “Girl in pieces” nie przeciągnęło mnie po ziemi jak poprzednie tytuły, wręcz odwrotnie, pokazało mi po raz kolejny, jak ciężkie może być życie młodych osób. Pewnie niejednokrotnie przez głowę mi przeszła myśl: A na co ci młodzi narzekają? A taka jest prawda, że nie jestem w głowie tych osób i nie wiem, przez co tak naprawdę przechodzą.

Co do samego stylu autorki, to czuć, że to jej debiut, jednak nie czułam się zawiedziona, książka była dobra, jednak nie czułam więzi z bohaterami. Kibicowałam Charlie, chciałam, aby w końcu się ogarnęła i zaznała odrobinę szczęścia i spokoju, jednak jej wybory mnie irytowały. Samo zakończenie mnie usatysfakcjonowało, jednak boję się, że tyle zmian, które ją czekają, doprowadzą do tego, iż stabilność, jaką osiągnęła i która dobrze jej służyła, rozpryśnie się i znów popchnie ją w kierunku, który nie będzie dla niej dobry.

Od premiery tej książki już trochę minęło i ciężko było nie czytać innych opinii o tym tytule, dlatego wiem, że ta książka jest chyba skierowana do osób, które z podobnymi traumami się zmagają. Sama autorka podkreśla, że: „Historia Charlie Davis jest przeznaczona dla wszystkich, którzy się tną i przypalają, dla wszystkich dzieciaków żyjących na ulicy, które nie mają gdzie spać. Dla ich matek i ojców, dla ich przyjaciół”. Osobiście polecam wam ten tytuł, jednak należy pamiętać o licznych TW (trigger warning), nie jest to książka dla każdego, ale warto zastanowić się nad sięgnięciem po nią. Dziękuję bardzo wydawnictwu Jaguar za książkę do recenzji.

Jednym z największych atutów książki "Girl in Pieces"  jest niezwykłe oddanie emocji i autentyczność, z jaką autorka opisuje główną bohaterkę. Charlie jest bohaterką niezwykle prawdziwą, zmagającą się z wewnętrznymi demonami i próbującą znaleźć swoje miejsce w świecie. Jej historia jest trudna i bolesna, ale jednocześnie pełna siły i determinacji. Jest to powieść, która dotyka trudnych tematów samookaleczenia i przeciwności życiowych. Ta książka poruszyła mnie i skłoniła mnie do refleksji nad ważnymi tematami ludzi. Serdecznie polecam ową książkę. 

Moja opinia na temat tej książki jest bardzo pozytywna. Glasgow pisze z głębokim wyczuciem emocji i ukazuje prawdziwość ludzkich doświadczeń. Jej styl pisania jest piękny i poruszający, a jednocześnie prosty i przystępny. "Girl in Pieces" dotyka ważnych tematów, takich jak samookaleczenie, trauma, uzależnienie i szukanie tożsamości. Autorka wnikliwie przedstawia wewnętrzne zmaganie głównej bohaterki, co pozwala czytelnikowi na empatię i głębsze zrozumienie tych trudnych tematów. Bohaterowie są dobrze wykreowani i pełni autentyczności. Ich historie są poruszające i pełne bólu, ale także nadziei. Glasgow stworzyła postacie, z którymi łatwo się utożsamić i które zostają w pamięci na długo po zakończeniu lektury.