Noc Zimnego Księżyca

to zdecydowanie niesztampowa pozycja!

Cała fabuła opiera się na przygotowaniach do mitycznego polowania na „ostatnie z fałszywych bóstw”. Margaret jest łowczynią a Wes alchemikiem, który chce terminować u Evelyn – matki Margaret. Jednak kobieta wyjechała, nikt nie wie kiedy wróci, a Wes i Maggie zapisują się na polowanie chcąc skusić Evelyn do powrotu poprzez wygranie tegoż polowania. Oczywiście w międzyczasie zaczynają się do siebie zbliżać, jednak nie to jest tu najważniejsze.

Pięknie zostały tu pokazane różnorakie relacje rodzinne, problemy, samotność, chęć niezależności ale i przynależności do wspólnoty, potrzeba miłości. To wszystko było tak prawdziwe a emocje i uczucia kłębiące się na kartach powieści wręcz namacalne.

Podobało mi się też to, że samo polowanie było punktem kulminacyjnym książki i pojawiło się pod sam koniec. Bałam się, że odbędzie się ono w połowie powieści i cała akcja obierze zupełnie inny tor – jednak nie zawiodłam się i dostałam to czego chciałam, czuję się usatysfakcjonowana. Wspaniale oglądało się też przemiany bohaterów, ich szybkie dojrzewanie i stawanie „na nogi”.

Nie znalazłam żadnych minusów, jednak książka nie trafia przez to do „all time favourite”. 8.5/10 to dobra ocena, była bardzo wciągająca, ciekawa, nietuzinkowa i zaskakująca, ale brakowało jej tego jednego pierwiastka, który zwaliłby mnie z nóg.

Bardzo dobra pozycja, chętnie sięgnę w przyszłości po kolejne książki autorki!

Materiał powstał we współpracy barterowej z Wydawnictwem young

Takie powieści jak ta uświadamiają mi dlaczego tak bardzo kocham fantastykę. Cudownie było towarzyszyć Margaret i Wesowi w przygotowaniach do gonu. Akcja w tej książce jest powolna, ale to właśnie jeszcze bardziej mnie urzekło. Ogólnie wolę gdy w fantastyce dużo się dzieje, ale tutaj te wszystkie opisy, relacja między Margaret a Wesem... To spowodowało, że jeszcze bardziej wczułam się w tę historię i dostrzegłam najdrobniejsze szczegóły. Autorka wykreowała naprawdę genialnych bohaterów - Margaret z pozoru cicha i nieśmiała, spędzająca czas z duchami w ogromnym dworze... Jej jedynymi sprzymierzeńcami był pies Kłopot (🤭🥰) i książki. Jednocześnie Margaret była odważną doskonałą strzelczynią. A Wes? Pewny siebie, pracowity, dla swoich najbliższych zrobiłby wszystko. Nieraz jego działania były lekkomyślne i nieprzemyślane, ale dzięki temu jeszcze bardziej go pokochałam. No i jego rodzina >>>>>>

Slow burn w tej książce jest naprawdę sloooow, ale patrzenie na to jak Margaret otwiera się przed Wesem było czymś niesamowitym. Nawet najgłębsza magia nie mogłaby ich rozdzielić - byli wręcz sobie przeznaczeni.

🌙 Magia, niebezpieczne polowanie, uroczy wątek romantyczny i przerażające sekrety... Dark academia vibe połączony z alchemią oraz jesiennym lasem. CUDO 🤎

“-No, nie wiem. Zdarzały się dni, gdy wydawało mi się, że jestem niewidzialna. W końcu przekonałam samą siebie, że nie istnieje. Tylko temu zawdzięczam to, że nadal żyje”.

[ współpraca z wydawnictwem ]

W mieście Margaret pojawia się ostatnie żyjące legendarne stworzenie. Zwiastuje on nadchodzący Gon Półksiężyca, który zwycięscy przyniesie sławę, bogactwo i najważniejsze, dostęp do magicznych sekretów.

Życie Margaret od dawna nie było łatwe, jej codzienność to męcząca rutyna, przeplatana tęsknotą za tym, co dawno odeszło. Zwyciężenie w Gonie mogłoby odmienić jej przyszłość, a może nawet nakłonić jej matkę do powrotu, problem jest tylko jeden. Nie zna żadnego alchemika, z którym mogłaby stworzyć drużynę. Jej matka wyjechała, a w mieście nie roi się od ludzi chętnych jej pomóc.

Weston goni za marzeniami, a największym z nich jest zostanie alchemikiem. Dotychczas został wyrzucony z wszystkich praktyk, a jego ostatnią nadzieją na spełnienie marzenia jest matka Margaret, która jak już wiemy, wyjechała. Czy chcąc gonić za tym, co dla niego ważne zgodzi się dołączyć wraz z Margaret do Gonu? Jakie tak naprawdę znaczenie miałaby dla niego wygrana?

Magia, mityczne stworzenia i uczucie, które dla dwójki bohaterów wcale nie jest takie oczywiście, czyli „Noc Zimnego Księżyca”! Ta historia pod wieloma względami była dla mnie niesamowita! Zaczynając od niepowtarzalnego klimatu stworzonego wokół miasteczka, oczekującego na Gon, a kończąc na podziałach, które tworzyli jego mieszkańcy. Co ich podzieliło? Coś, co męczy również nas, ludzi niemieszkających w magicznym świecie, czyli wiara i wyznania. Walkę z tymi podziałami toczymy każdego dnia, więc dla mnie był to taki mały łącznik między światem fantastyki a okrutną rzeczywistością.

Widzimy tutaj także przywiązanie i uczucia, których powstawanie możemy obserwować na każdej stronie. Dla mnie ten wątek był zupełnie nowy, bo bohaterów nie ciągnęło do siebie od pierwszego spotykania, wręcz przeciwnie! Trochę czasu musiało minąć, aby uznali siebie nawzajem za ktoś wyjątkowego.

Jeśli chodzi o bohaterów, to szczególnie upodobałam sobie Westona, który od samego początku przypominał mi Flynn’a z Zaplątanych! Jego niezdarność i lekko głupiutki sposób bycia, był odskocznią od codzienności!

Czy w takim razie w tej histori było coś, co nie przypadło mi do gustu? Cóż, niestety tak. Jeśli oczekujecie od tej książki akcji i zawziętej walki o wygraną w Gonie, to możecie się zawieść. Fabuła mocniej skupiła się na samych przygotowaniach. Jeśli poszukujecie książki, w której występuje magiczny turniej, a fabuła faktycznie skupia się na zawziętej walce to sięgnięcie po „Wszyscy jesteśmy łotrami”!

I na koniec najważniejsze pytanie, CO STAŁO SIĘ Z KONIEM NA KONIEC KSIĄŻKI?!?!?! (Pytam poważnie!)

𝙍𝙀𝘾𝙀𝙉𝙕𝙅𝘼/ „Noc zimnego księżyca” - Allison Saft

[współpraca reklamowa]

Od samego początku miałam wątpliwości czy ten tytuł mnie porwie. Okładka i opis bardzo mnie zaciekawiły, ale bałam się stylu pisania autorki i poprowadzenia akcji historii. Koniec końców nie było tak źle, ale nie było też wspaniale.

Zacznę od niesamowitego klimatu tej książki, na pewno historia Maggie i Westona byłaby idealna na jesienny wieczór. Odczucie mrocznej aury i takiego niepokoju, nie wiedząc co się czai w ciemności było super, jest to jeden z plusów tej książki.

Zamysł fabuły jak dla mnie z ogromnym potencjałem, zresztą to właśnie ten Gon Półksiężyca mnie najbardziej zachęcił do przeczytania, ale się z tym tematem trochę przeliczyłam. Myślałam, że fabuła będzie się skupiać w większości na tym wydarzeniu i walka o przetrwanie będzie bardziej emocjonalna. Akcja rozwija się powoli co dodatkowo mnie delikatnie zniechęcało bo momentami się nudziłam.

WIECIE, ŻE WYSTĘPUJE TU MOTYW GRUMPY x SUNSHINE i to ONA jest grumpy? Przyznam, ich przeciwieństwo i dopełnianie się nawzajem mnie całkowicie zdobyło. Relacja Margaret i Westona jest slow burnem i jest to dobry slow burn, ale ja niestety za tym nie przepadam 🥲 Myślę, że bardziej podobałoby mi się gdyby uczucia pojawiły się odrobinkę szybciej.

Styl pisania autorki jest okej, chociaż niektórym mogą nie pasować długie opisy. Na waszym miejscu poczekałabym z tą pozycją do jesieni by na maxa odczuć klimat książki 🖤

★★★/5

3.5/3.75⭐️

„Noc zimnego księżyca” to książka, wobec której miałam ogromne oczekiwania, gdyż widziałam nawiązania do „Studium zatracenia”, które kocham całym sercem. Czy się zawiodłam? I tak i nie. Może spodziewałam się czegoś innego. Może liczyłam na trochę inne rozwinięcie niektórych wątków. Ale nie czuję też wielkiego rozczarowania – czuję się zadowolona, choć niezakochana.

Margaret czeka na powrót matki alchemiczki. Jest odcięta od społeczeństwa, w którym przyszło jej żyć przez swoje pochodzenie. Jest całkowicie sama, kiedy na jej progu pojawia się Weston chcący uczyć się u jej rodzicielki. Oboje są zdesperowani, mają swoje problemy i marzenia. Oboje pragną czegoś więcej od życia. I oboje, łącząc swoje siły, biorą udział w gonie, w którym głównym celem jest upolowanie białego lisa – ostatnią magiczną istotę halę, która w trakcie osiągania swoich sił demonizuje miasteczko.

Na początku byłam zakochana w tej historii. Momentami przypominała mi wspomniane wyżej Studium, byłam niesamowicie ciekawa z czym wiążą się ataki paniki głównej bohaterki i jak będą wyglądać przygotowania Westona-nibyalchemika do wielkiego gonu. Jednak później troszeczkę mój entuzjazm przestudził się, kiedy pojawił się wątek romantyczny. Bo choć kocham black cat energy Maggie (jest niesamowicie autentyczną postacią, z krwi i kości, z którą wiele osób będzie w stanie się utożsamić), to ciężko było mi polubić zachowanie Westona, który momentami popełniał naprawdę proste i głupiutkie błędy (jak np. cała ta dziwna sytuacja z Anette). Samo zakończenie, choć idealne dla młodzieżówki, dla mnie wydało się za proste. Proste rozwiązanie sytuacji z matką Maggie, która najbardziej mnie ciekawiła, proste rozwiązanie gonu, proste rozwiązanie wątku z dręczycielem Margaret – Jaimem, proste rozwiązanie jeśli chodzi o pochodzenie bohaterów, proste rozwiązanie z ich wspólną dalszą przyszłością. Ta książka jest jak sinusoida. Momentami porusza bardzo ważne tematy w naprawdę przystępny sposób, a momentami jest to uroczy romans między dwójką nastolatków. Jeśli chodzi o oznaczenie wiekowe – jest tu dużo napięcia sek$ualnego między Maggie i Wesem, jest ich zbliżenie, ale sama nie wiem czy opisane na tyle, żeby faktycznie czepiać się do podanego wieku. To chyba kwestia indywidualna, ale ja nie odczuwam, żeby został tu popełniony błąd.

„Noc zimnego księżyca” to książka, którą czyta się niesamowicie szybko, która wciąga od pierwszych stron. Może nie jest zaskakująca, czy wyjątkowa, ale jest komfortowa i naprawdę przyjemnie się ją czyta, jeśli potrzebujemy czegoś lekkiego, gdzie na pierwszym miejscu stawia się odkrywanie siebie, swojego miejsca na świecie i rozumienie słowa „miłość” zarówno w formie romantycznej, jak i rodzicielskiej. Mi czegoś zabrakło do oddania swojego serca tej historii, ale nie mogę odebrać jej tego, że jest naprawdę dobra.