Nikt, tylko my

BRUNETTE BOOKS

Steven Harding to szanowany profesor literatury, który od pół roku jest w idealnym związku z 23-letnią Ellie Masterson. Postanawiają spędzić ze sobą romantyczny weekend, by nacieszyć się sobą i świętować. Wyjeżdżają na totalne odludzie do luksusowej willi w lesie, gdzie nie mają zasięgu. Czyż to nie będzie bajkowo i romantycznie? Las, zima, piękne widoki i cisza. Niestety jedno z nich zaplanowało na ten wyjazd zupełnie coś innego niż romantyczne uniesienia. Otóż romantyczny wyjazd we dwoje zamienia się w koszmar, gdy jedno z nich odkrywa swoje sekrety.

Kto znajdzie się w pułapce i dlaczego ta druga osoba chce zrealizować swój plan zemsty?

Sięgnijcie po tę książkę to dowiecie się.

"Nikt tylko my" to bardzo mroczny i wstrząsający thriller psychologiczny. Jestem pod ogromnym wrażeniem debiutu autorki. Genialna i wciągająca fabuła, która trzyma w napięciu do samego końca. Spodobał mi się styl autorki i książkę przeczytałam szybko. Autorka świetnie wykreowała bohaterów tworząc ich sylwetki psychologiczne. Akcja powieści rozwija się powoli, a my zaintrygowani możemy śledzić losy bohaterów. Genialnie wymyślona intryga, tajemnice, kłamstwa, manipulacje i zemsta. Nie ma mowy o nudzie. Autorka porusza w tej książce trudny temat i pokazuje do czego zdolna jest skrzywdzona kobieta, gdy oprawca czuje się bezkarny.

Podczas czytania czułam dreszczyk emocji, bo nie byłam pewna jak zakończy się wyjazd tej z pozoru idealnej pary. Jeśli lubicie czytać książki z motywem zemsty to będziecie świetnie bawić się, a zakończenie wbije Was w fotel.

Jedynie do czego przyczepię się to opis fabuły na okładce. Za dużo zdradza ta treść.

Polecam!

"Nikt, tylko my" to debiut literacki francuskiej pisarki Laure van Rensburg. Lubię dawać szansę autorom, których książek nigdy nie czytałam, bo zawsze liczę, że odkryję kolejną perełkę. Tu dodatkowo skusiła mnie przepiękna okładka, sugerująca że będzie to mroczny thriller, czyli taki, jak lubię najbardziej. Czy autorka "Nikt, tylko my" wyląduje na mojej liście ulubionych pisarek?

Młoda dziewczyna, studentka Ellie Masterson i szanowany, powszechnie lubiany profesor literatury Steven Harding nawiązują romans. Nadarza się okazja, by pobyć sam na sam, wyjechać w odludne miejsce, by nie musieć ciągle się pilnować. Wybierają więc domek, luksusową willę, gdzieś pośrodku niczego, otoczony naturą, gdzie nawet zasięgu brak. Mają zamiar świętować ich trwający pół roku związek. Zaplanowany wspólny romantyczny wyjazd szybko jednak przeradza się w pułapkę. Zima, las, daleko od cywilizacji i zaplanowana przez dwudziestotrzyletnią Ellie zemsta. Profesor zdecydowanie się przeliczył, licząc na upojne chwile z wybranką serca. Układna, potulna, zapatrzona w profesora studentka, podczas wyjazdu totalnie zmienia się w żądną zemsty kobietę. Z kim tak naprawdę romansował Steven i co chce osiągnąć Ellie? Tajemnice powoli wychodzą na wierzch, a wraz z postępem historii dowiadujemy się co było przyczyną spotkania tych dwojga.

Laure van Rensburg napisała niepokojący thriller, który wciąga od pierwszych stron i w zasadzie trzyma w napięciu aż do końca, gdzie Czytelnik otrzymuje zaskakujące zakończenie. Klaustrofobiczna, duszna atmosfera, ciekawy pomysł na fabułę, świetnie wykreowani bohaterowie, po których trudno się spodziewać konkretnych zachowań to zdecydowanie plusy tej książki. Na letni wypoczynek na leżaczku w sam raz!

Thriller, który okazał się nudnawą obyczajówką, bez pomysłu i w kiepskim wykonaniu. "Nikt tylko my" to historia o zdradzie i o zemście. Chociaż porusza ważny temat, to samo przedstawienie go pozostawia wiele do życzenia.

Romantyczny weekend skończył się tragicznie. Jedno z zakochanych, miało inny plan na ten wyjazd. I tu zaciekawienie tą powieścią się kończy. Rozwiązanie tej zagadki jest bardzo przewidywalne, oskarżenia mało przekonujące, a warstwa psychologiczna prawie nie istnieje, co tłumaczy dlaczego nie wierzę w winę oskarżonego. Wieje nudą, bohaterowie są mocno papierowi, a całość fabularnie kuleje. Czytało się szybko, wręcz pośpiesznie, bez zastanowienia, bo książka nie wymagała żadnego zainteresowania.

To historia, o której po tygodniu już nie pamiętałam. Niczym się nie wyróżniająca, a co gorsze źle reklamowana. Nie zaskoczy psychologicznymi rozważaniami, ani brutalnością. Niestety, to stracony czas.

On- Steven Harding, profesor literatury, lubiany przez wszystkich. Ona- Ellie Masterson, jego studentka. Oto historia jakich wiele: między nimi szybko nawiązał się romans. Ten wyjazd (pierwszy we dwoje) ma zacieśnić ich uczucie. Po raz pierwszy nie muszą ukrywać się przed wścibskimi spojrzeniami.

Ellie bardzo się postarała, by wszystko wyglądało idealnie.

Domek, położony gdzieś pośrodku niczego, na pierwszy rzut oka nie sprawia wrażenia idealnej przystani dla zakochanych, lecz już po wejściu do środka zakochani wiedzą, iż przez najbliższe dni będzie to dla nich idealne gniazdko. Zero ludzi, tylko natura. Nawet z zasięgiem jest tam problem. Można spokojnie odetchnąć i nasycać się sobą, dzień w dzień. Dopóki zgiełk miasta nie pochłonie ich na nowo.

Czy jednak półroczny związek pozwala poznać drugiego człowieka w stu procentach? Jedno z nich bardzo szybko się o tym przekona... bowiem drugie zaplanowało zupełnie inne "atrakcje", niż można by się spodziewać.

Czego spodziewać się po książce, która już w opisie "postanowiła" zdradzić czytelnikowi małe co nieco? Zawsze należy pamiętać, że to tylko niewielki skrawek informacji, mający nas zaciekawić i skłonić do sięgnięcia po lekturę. W każdym razie zaintrygował mnie- wiadomo, że za tym kryje się jakaś tajemnica. A ja miałam silną potrzebę jej zgłębienia.

Relacja profesor- studentka nie jest dla nas czymś obcym. Co rusz ów temat przewija się w literaturze, będąc symbolem czegoś zakazanego, a jednocześnie -w jakiś sposób- przyciągającego. Na Ellie patrzyłam trochę jak na taką naiwną dziewczynę, początkowo zresztą w taki sposób została nam nakreślona. Steven właściwie od początku jawi nam się jako drapieżnik- jego nowa zdobycz jest tylko chwilówką, i choć mężczyzna sam przed sobą próbuje temu zaprzeczać, jakoś czujemy, że prawda jest zupełnie inna. Ten związek z góry skazany jest na niepowodzenie- za dużo tajemnic, i to w obu przypadkach.

To, że Ellie coś ukrywa, dało się wyczuć. Nie wierzyłam, że to jej partner mógłby mieć wobec niej mordercze zamiary. Stawiałam na jakąś tajemnicę z jej przeszłości i nie myliłam się. Krok po kroku dziewczyna odkrywa przed nami kolejne karty, a my możemy być tylko zadziwieni, jak silna jest jej nienawiść. I chęć zemsty.

Nikt, tylko my to bardzo dobrze skonstruowany thriller, gdzie poznajemy mroczną stronę ludzkiej natury. Gdzie marzenia o zemście są jak najbardziej realne, a dana postać wprowadza w życie swój plan. Dobry podkład do nauki o ludzkiej psychice. Co prawda nie było tutaj nic szokującego, bowiem mogliśmy się w pewnym momencie domyślić części prawdy, aczkolwiek nie zmienia to w niczym odbioru lektury- nadal czyta się ją bardzo dobrze. Praktycznie cały czas się coś dzieje, a ostatecznie bierzemy udział w swego rodzaju walce, gdzie stawką jest życie. Książka pani Laure van Rensburg na pewno przyciągnie uwagę większości z Was i słusznie.

Thriller psychologiczny, który jak się okazuje dotyka niezwykle ważnych tematów. Otóż mamy tu do czynienia z historia wpisująca się z spektrum wykorzystywania seksualnego przez mężczyzn, którzy wykorzystują swoją pozycję społeczną czy zawodową.

Historia opowiedziana przez Laure Van Rensburg to doskonały przykład tego co dzieje się z kobietami na różne sposoby wykorzystywanych przez mężczyzn, kilka lat temu kiedy okazało się, że kobiety przestały się bać mówić otwarcie o molestowaniu seksualnym i ruszyły z akcją #MeToo okazało się, że problem jest większy niż mogłoby się wydawać.

Choć na początku „Nikt tylko my” wydawać by się mogło, że mamy do czynienia z historią dwojga ludzi, którzy wyjechali w odludne tereny, a ktoś przeszkodzi im w spędzaniu romantycznego weekendu. Tymczasem okazuje się, że wyjazd to część od lat misternie tworzonego planu zemsty.

By nie zdradzać za dużo z fabuły napiszę tylko, że cała intryga w pewnym momencie schodzi na drugi plan, ważniejsze jest to, co sprawiło, że Ellie postanowiła zemścić się na Stevenie. Jak zdesperowana musi być kobieta, by posunąć się do tego co zrobiła Ellie? Co pchnęło ją do okazania tak wielkiej pogardy człowiekowi, któremu wydawało się, że będzie układał z nią życie?

Ta książka to opowieść o sile kobiet, o potędze kobiecej przyjaźni i solidarności płci. To także studium kobiecej psychiki, analiza etapów traumy i konsekwencji jakie niesie ze sobą poczucie wykorzystania i odrzucenia. To dobrze napisana historia, dotykająca niełatwych tematów.

"Dom im opowie, co się wydarzyło. Wszystko tutaj pragnie opowiedzieć swoją historię"

Steven jest profesorem literatury, razem ze swoją dwudziestotrzyletnią dziewczyną Ellie wyjeżdżają na swój pierwszy wspólny weekend do uroczego domku na weekend. Para wyjeżdża na weekend świętować to, że ich związek trwa już pół roku. Wszystko jest zaplanowane. Luksusowa Willa, kolacja, las, zima i urocza zatoka. Jednak przeszłość wraca, a Ellie zaplanowała ten wieczór bardzo dobrze.

Nie będę ukrywać, że skusiłam się na tę książkę, bo bardzo spodobała mi się okładka. Od samego początku fabuła wyróżniała się mrokiem i tym że totalnie nie spodziewałam się co może wydarzyć się w tym domku. Niestety z każdą stroną nudziłam się coraz bardziej, a fabuła, która na początku wydawała mi się ciekawa coraz bardziej mnie odrzucała od siebie. Zakończenie również mnie rozczarowało. Zabrakło mi akcji i napięcia, które muszą mieć thrillery.

Jak daleko człowiek może zrobić w imię zemsty?

Jak bardzo potrafi być jej rządny?

Do czego jest zdolny, by sprawiedliwości stało się zadość?

Wydaje się, że Ellie i Steven są szczęśliwą parą. Mimo iż dzieli ich duża różnica wieku, on jest znanym i cenionym profesorem, a ona studentką, ma się wrażenie, że nadają na tych samych falach i są dla siebie stworzeni. By uczcić stale rozwijające się uczucie i spędzić czas tylko we dwoje, postanawiają wyjechać na romantyczny weekend, z dala od miasta i cywilizacji. Dom w środku lasu i zimowa sceneria, wydają się miejscem wręcz idealnym. Lecz to, co dzieje się po zamknięciu drzwi, przechodzi najśmielsze oczekiwania czytelnika...

Właśnie wtedy, na jaw wychodzą wszystkie tajemnice, którymi owiani są główni bohaterowie powieści. Za zamkniętymi drzwiami rozgrywa się walka o życie...

"Nikt tylko my" to mroczny thriller psychologiczny. Ma zapach strachu i posmak krwi. Jest zimny jak jego sceneria i nieokiełznany jak gęsty las.

Świetnym pomysłem okazał się podział narracji i na pierwszo- i trzecioosobową. W swojej książce autorka porusza ważny temat, jakim jest molestowanie seksualne. Jak się okazuje, sama jest ofiarą tej potwornej zbrodni. Przez to jej powieść jest jeszcze bardziej realna.

Jeśli jesteście ciekawi tej książki to koniecznie po nią sięgnijcie 😘

Dziękuję @wydawnictwomuza @[Adres usunięty]ws za egzemplarz do recenzji 🖤

Czy debiutancki thriller psychologiczny @laurevanrensburg zachwycił mnie swoją fabułą? Wciągnął bez reszty i porwał w inny wymiar? 🤯 Niestety, tak dobrze nie było. Książka jest raczej jednym z średniaków, do których ostatnio mam niebywałe szczęście. 😉

•

Ellie i Steven są parą z niewielkim stażem, za to z bardzo dużą różnicą wieku. On jest wykładowcą, profesorem literatury, a ona młodą, ładną studentką. Z okazji półrocznicy ich cudownego związku dziewczyna planuje niespodziankę dla swojego partnera. Na co dzień nie mają dla siebie zbyt dużo czasu i nie mogą nasycić się miłością. Dlatego Ellie pragnie zabrać go na romantyczny weekend na totalnym odludziu. Elegancka willa w otoczeniu zasypanych śniegiem lasów, w sąsiedztwie przymarzniętej zatoki i oni, grzejący swoje nagie, spełnione ciała przy płonącym ogniu kominka. Czy może być coś piękniejszego? Zero zasięgu i ciekawskich spojrzeń. Są tu zupełnie sami, zdani tylko na siebie. To idealne miejsce dla par zakochanych bez pamięci. Tylko czy Ellie i Steven są tymi, za których się podają? Czy mogą ufać sobie bezgranicznie? Jak dobrze znają swoją przeszłość? I co ukrywają?

•

Z pewnością książka nie trafi do mojej listy "Top of the Top". 🙈 Nawiasem mówiąc, nawet nie mam takiej listy. 😂 Ale nie uważam, żeby był to zły początek kariery pisarskiej autorki. 👍 Temat jakiego się podjęła jest bardzo ważny w dzisiejszych czasach. Udało jej się stworzyć mroczny klimat, wywołać niepokój i zaskoczyć finałem. Może momentami czułam lekkie znużenie lekturą, ale nie żałuję, że przeczytałam #nikttylkomy . 😊 A i Wam polecam! 🙂

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwomuza ! ❤️

Niebanalna, oryginalna, budząca dreszcze przerażenia. Lektura "Nikt, tylko my" pochłonęła mnie już od pierwszych stron serwując opowieść przepełnioną emocjami i tak zaskakującą, że sam finał trudny był do przewidzenia.

Ależ to była historia! Laure van Rensburg zabawiła się klimatem, sięgając po thriller, którego stopniowane napięcie miejscami wręcz wciskało mnie w fotel. Wszystko zaczęło się od wyjazdu w malownicze miejsce, od braku sygnału i odcięcia od świata zewnętrznego a skończyło się na walce o życie, gdy do głsu dopuszczono żądzę zemsty. Autorka jednak nie od razu wyjawiła nam wszystkie karty bawiąc się zarówno kreacją swoich bohaterów jak i uczuciami samego czytelnika, który podczas lektury siedzi jak na szpilkach i nie może się doczekać tego co wydarzy się na kolejnych stronach.

Steven Harding oraz Ellie Masterson wyjechali do domu na odludziu, by móc nacieszyć się sobą. To miał być weekend idealny, spędzony sam na sam, pozwalający pogłębić ich uczucia. Jednak tylko jedno z nich cieszyło się na ten wypad. Drugie przygotowywało zemstę dopieszczaną od lat. Z dala od wścibskich spojrzeń, zdani tylko na naturę, będą musieli zmierzyć się z konsekwencjami swoich czynów oraz nieprzemyślanymi decyzjami. Kto wygra, a kto poniesie klęskę? Kto stanie się ofiarą, a kto drapieżnikiem?

Mnóstwo intryg, jeszcze więcej kłamstw i solidna porcja planowanej przez lata zemsty zamieniają pozornie sielankowy weekend w prawdziwą tragedię. Kameralne grono składające się na zaledwie dwóch bohaterów, dom odcięty od cywilizacji i zaskakujące zwroty akcji sprawiły, że ze strony na stronę lektura zyskiwała w moich oczach. Okazało się, że z niczego można zbudować wielkie coś a fabuła i tak nie ujawnia wszystkich swoich atutów na wstępie, bo w tym wszystkim chodzi właśnie o to, żeby bawić się niedomówieniami, oszustwem i manipulowaniem co budzi do życia lawinę skrajnych emocji.

"Nikt, tylko my" może budzić kontrowersje, ale to tylko wpływa na jeszcze lepszy odbiór wydarzeń. Zagraniczne fora rozpływały się w zachwytach nad prozą Laure van Rensburg a dziś wiem już dlaczego, bo i ja przepadłam w jej mrocznym, bezwzględnym świecie. Zaskakująca, szczera i piekielnie błyskotliwa proza składająca się na jeden z lepszych czytanych przeze mnie thrillerów jednocześnie stawia bardzo wysoką poprzeczkę dla konkurencji. Tym którzy szukają mocnych wrażeń i niedowierzają, że z niewielu środków można stworzyć coś wielkiego - ogromnie polecam.

Urocze miejsce w lesie, z dala od cywilizacji. Blisko wzburzonego oceanu. Zimowa sceneria. Piękny dom, a w nim tylko oni, sami. Czy zaplanowany w takim miejscu romantyczny weekend może się nie udać? Czy ktokolwiek jest w stanie im przeszkodzić w upojnych chwilach? Mało prawdopodobne …

Studentka literatury, Ellie Masterson, zaprasza swojego chłopaka, profesora literatury, Stevena Hardinga na romantyczny wyjazd. Będą świętować rocznicę wspólnej znajomości. Są już razem pół roku. Znikną z oczu znajomym, będą się upajać sobą, spacerować, rozmawiać, nikt nie będzie im przeszkadzał. Żadne telefony, żadne e-maile, totalna cisza i spokój. A jednak nastrój się zmienia. Klimat spokoju zostaje zakłócony. A wszystko za sprawą dziewczyny. Okazuje się, że zaplanowała ich pobyt skrupulatnie, z dokładnością do każdej czynności. Nic nie dzieje się przypadkowo. Począwszy od kolacji przy świecach, w trakcie której mężczyzna traci przytomność. I budzi się za kilka godzin przywiązany do wózka inwalidzkiego. Co się stało? Źle się poczuł. Ale z jakiej przyczyny? Wszystko za sprawą Ellie, od teraz nic nie dzieje się bez jej zgody. Pociąga za sznurki i to w dosłownym znaczeniu tych słów. Ale nie warto zdradzać dalszej fabuły, przekonajcie się, jakie zamiary ma kobieta. Może lubi ostrą zabawę i przejmuje dominującą pozycję? A może profesor ma coś na sumieniu? Wariantów i możliwości może być wiele. Nie warto się domyślać, warto samemu się przekonać …

Nikt, tylko my to intrygujący i emanujący tajemniczością thriller psychologiczny, chociaż nie brakuje w nim krwi i drastycznych scen. Ale one są konieczne, aby wzmocnić przekaz, pokazać dosadność i ważność zasadniczej kwestii, a mianowicie zdrady i form zapłaty za nią. Chęć zemsty i wyrównania rachunków z przeszłości kierowała bohaterką, to ona pozwalała jej z pietyzmem i dokładnością planować niecny czyn. Dużo miejsca poświęciła autorka wewnętrznym rozterkom bohaterów, przeżyciom i przemyśleniom. W chwili, gdy całe życie staje przed oczami, gdy się nie ma nadziei na przeżycie, człowiek robi rachunek sumienia. Zastanawia się, gdzie popełnił błąd, czy zrobił to celowo i czy można było uniknąć złych kroków. Wtedy już jest zazwyczaj za późno, ale nadzieja umiera ostatnia.

Akcja toczy się powoli, sennie, w pełnym skupieniu i napięciu. Od chwili, gdy bohaterowie dojechali na miejsce wypoczynku, odczuwa się niepokój i strach. Ja czułam przenikliwy podmuch wiatru, mroźny i nieprzewidywalny nastrój mi się udzielił. Byłam przekonana, że w czasie tego pobytu wydarzy się coś niepokojącego, i się nie pomyliłam. Czułam to w kościach.

Fabuła jest przedstawiona z dwóch punktów widzenia, zarówno Ellie, jak i Stevena. Zabieg coraz częściej stosowany w ostatnich czasach, widzę, że się przyjął na dobre. Rozwiązanie bardzo efektowne, mamy możliwość poznać sposób spojrzenia na wydarzenia z punktu widzenia kobiety i mężczyzny. I widzimy, na co każda z płci zwraca głównie uwagę, i jak postrzega to samo wydarzenie. Możemy wczuć się w rolę każdego z bohaterów, i przyznaję, że w zależności od tego kogo w danej chwili reprezentowałam, miałam inne spojrzenie na całą sytuację.

Czyta się szybko i z zapałem. Ta powieść ma w sobie to coś, co trudno opisać słowami. Ale wydziela tak silny magnetyzm, że nie można jej odłożyć przed finałem. Uwielbiam takie historie, gdzie nic się nie liczy, tylko punkt kulminacyjny.

Polecam, ciekawa i mroczna, przepełniona bólem i strachem. Warta nieprzespania jednej weekendowej nocy!

Zemsta potrafi być słodka. Ma też różne oblicza. Zemsta prędzej czy później dosięgnie tego, kto na nią zasłużył.

Opis z okładki bardzo mnie zaciekawił: uroczy weekend w zacisznym miejscu tylko we dwoje. Możecie się zastanawiać - co poszło nie tak? Otóż sielska atmosfera stała się bardzo gęsta. Na tyle, by zamienić się w koszmar, który ktoś bardzo by chciał, aby się skończył.

Dwudziestotrzyletnia studentka Ellie i jej chłopak profesor literatury Steven Harding świętują pół roku ich związku. Ale czy ten związek faktycznie jest tak udany na jaki wygląda? Ellie zaplanowała z tej okazji szczególny wyjazd do luksusowej willi. Podróż jednak jest tylko pretekstem do głębszych celów. Co planuje Ellie?

Wydarzenia poznajemy z perspektywy zarówno Ellie jak i Stevena. Mamy tu psychomanipulacje, upokorzenia, desperację, podstęp... Czy Laure Van Rensburg kupiła mnie swoją historią? Po części. Książka sama w sobie zapowiadała się mrocznie, podobnie jak treść. Po lekturze mogę przyznać, że czegoś mi w niej zabrakło. Akcja jest niespieszna i niestety nie doszukałam się tam elementów grozy, niemniej psychologiczne aspekty dały mi wiele do myślenia. Dlaczego? Autorka oparła historię opisaną w książce na własnych przeżyciach, ale też tych opisanych przez inny kobiety. Temat, który został podjęty (nie zdradzę o co chodzi) jest ważny w dzisiejszych czasach, ale ja uważam, że sposób jego przedstawienia wypadł niestety dość monotonnie. Osobom, które lubią sctricte thrillery psychologiczne może się spodobać, bo wiem, że są takie osoby, które odebrały ją bardzo pozytywnie.

Myślę, że już od samego początku nie zachwyciła mnie ta powieść, jednak chciałam dać jej szansę i miałam nadzieję, że w końcu się z nią polubię.

Nie cierpię motywu zdrady w książkach i dlatego już od pierwszych stron dość mocno irytowałam się podczas czytania i nie mogłam wprost znieść jednego z bohaterów. Po przeczytaniu historii rozumiem, dlaczego autorka wykreowała go tak, a nie inaczej i wiem, że za jego pomocą chciała pokazać pewne ważne, aktualne problemy, jednak w moim odczuciu nie do końca to zadziałało tak, jak powinno.

Doceniam próby pokazania historii Stevena i czynników, które w większym lub mniejszym stopniu wpłynęły na jego dalsze myślenie i postępowanie, jednak uważam, że zostało ich pokazanych o wiele za mało, a w tych, co były przedstawione zabrakło konkretów.

Postać Ellie za to dość mocno mnie zaskoczyła i choć ją też nie do końca lubię, to jednak czytało mi się o niej o niebo lepiej niż o Stevenie i myślę, że autorka dużo bardziej postarała się w kreacji jej psychiki i charakteru, choć nie są one pozbawione wad.

Jeśli chodzi o fabułę, to miała naprawdę ogromny potencjał, jednak z bólem muszę przyznać, że nie został on zbyt dobrze wykorzystany i mimo dość dobrze przemyślanego finału nie byłam w stanie do końca polubić tej książki.

Podsumowując, nie jestem zachwycona tą historią i wiele razy przy niej się sfrustrowałam i zmęczyłam. Uważam też, że na okładce, albo przynajmniej gdzieś w sieci powinien widnieć trigger warning, bo opis w żadnym stopniu nie sugeruje występowania w książce motywu zdrady i molestowania, a jak wiadomo nie każdy dobrze znosi takie tematy i chce/może o nich czytać.

"Nikt tylko my" autorstwa Laure Van Rensburg to thriller psychologiczny, który przenosi nas w wir dramatycznych wydarzeń. To miała być idealna podróż tylko we dwoje. Tyle że żadne z nich nie jest tym, za kogo się podaje… Tematem przewodnim całej historii jest zemsta.

Szanowany profesor literatury Steven Harding wspólnie ze swoją dziewczyną, dwudziestotrzyletnią studentką Ellie Masterson, wybierają się na romantyczny weekend nad Zatoką Chesapeake. Są razem od pół roku, ale to będzie dopiero ich pierwszy wyjazd tylko we dwoje, więc chcą, by był wyjątkowy. Ellie zadbała o to, by ten czas spędzili na zupełnym odludziu.

Początkowo wszystko układa się idealnie, wkrótce jednak ten wspaniale zapowiadający się wypad za miasto doprowadzi do tragedii. Jak ona się zakończy dla obojga?

Niestety fabuła nie porwała moich emocji i momentami robiło się nudno. Jednak książka porusza ważny temat społeczny, o którym się nie mówi. Nad, którym należy się zatrzymać i zastanowić. Między innymi zaburzonych relacji damsko-meskich, braku akceptacji czy odrzucenia. Granic i rozsądku w którym momencie warto się zatrzymać, by nie wyrządzić komuś krzywdy.

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwomuza

Klimat tak gęsty, że można kroić go nożem, niepokojący do tego stopnia, że z przerażeniem wodzi się wzrokiem po pomieszczeniu. „Nikt, tylko my” to książka, która niespiesznie snutą fabułą podkreśla i akcentuje jej nietuzinkowo „lepką” atmosferę, która osadza się na skórze czytelnika, powodując dreszcze. Ta historia przypomina wchodzenie po schodach – coraz mocniej bije nam serce, gdy wkraczamy na kolejny stopień odzwierciedlający rozdział, zbliżamy się do drzwi, odczuwając lęk, co znajdziemy po drugiej stronie. I właśnie to zwieńczenie fabuły sprawia największą satysfakcję – zaskakujące, przemyślane, ale również przebiegłe w wydźwięku i pozbawione skrupułów. Permanentne oczekiwanie i zaintrygowanie dalszym rozwojem akcji splata się z nakreśloną warstwą psychologiczną obnażającą portret osoby, której życiowym celem staje się zemsta tkwiąca głęboko w myślach niczym drzazga. Autorka pod płaszczykiem tak celnie wykreowanej korelacji osadzonej na fundamencie thrillera psychologicznego, a więc gatunku mocnego i dosłownego, skryła problematykę społeczną o delikatnej powłoce, poruszającą, ale w pewien sposób kontrowersyjną z uwagi na jej brak przejrzystości i jednoznaczności. Pobudki zaistniałych na kartach książki incydentów wyklarowały się w mojej głowie jeszcze przed przełożeniem setnej strony, ale!, absolutnie nie obniżyło to poziomu odczuwanej przeze mnie ekscytacji, wręcz przeciwnie, rósł on z każdą następną stroną. Może nie jest to pozycja odznaczająca się osobliwym charakterem i nieprzewidywalnością w rozwiązaniu, ale nastrojowa wymowa i panoszący się po kątach domku mrok zasługują na uznanie. „Nikt, tylko my” to brutalna w przekazie pozycja z gatunku domestic noir, która emocjonalnie wystawia odbiorcę na moralną próbę, zwłaszcza po przeczytaniu kilku zdań na koniec od autorki – niewątpliwie to tytuł, który znajdzie swoich zwolenników, jak i przeciwników. W której grupie można śmiało stanąć, trzeba się przekonać samemu.

Konstrukcja ze szkła i drewna. Otaczająca ją gęstwina lasu.

Błoga, niezmącona technologią cisza.

To właśnie tu, pośród tej sielskiej scenerii, rozegra się prawdziwa tragedia...

Gdy tylko myślę o tej książce, marzy mi się jej ekranizacja, a przed oczami momentalnie widzę wyraźnie poszczególne kadry - została wprost stworzona na wielkie ekrany!

Rensburg z pewnością nie można odmówić pierwszorzędnego pióra i fenomenalnej kreacji bohaterów. Zarówno Ellie jak i Steven to postaci złożone i piekielnie intrygujące, skrywające pod grubymi maskami swoje prawdziwe oblicze. Z kolei pozornie prosta fabuła, jak mogłoby się początkowo wydawać, nabiera osobliwego charakteru za sprawą wynurzających się co pewien czas 'duchów' przeszłości. I to właśnie te nietypowe wtrącenia, w postaci pierwszoosobowych narracji, nadają tej pozycji specyficzny, wręcz odrealniony klimat.

"Nikt tylko my" to historia napisana emocjami. Przesiąknięta żalem, krzywdą, tęsknotą. Autorka w niezwykle obrazowy i ujmujący sposób przedstawia, jak łatwo jest zatrzeć cienką granicę pomiędzy poczuciem sprawiedliwości, a jątrzącą chęcią zemsty.

"Nikt tylko my" to thriller nieoczywisty, wręcz zakrawający chwilami o sensację, a przy tym tak bardzo pochłaniający - doskonała odskocznia od typowych dla tego gatunku schematów, zdecydowanie polecam!

Steven i Ellie wyjeżdżają na weekend do domku położonego na zupełnym odludziu. Wokół las, niedaleko zatoka, wokół panuje zima, klimat sprzyja romantycznej atmosferze. W założeniu tak właśnie miało być, ale...

Okładka i opis wydawcy przykuły moją uwagę. Zapowiadała się intrygująca lektura. Jednak od zapowiedzi do realizacji prowadzi często kręta droga. Tym razem powiem więcej, to była ślepa uliczka. Zamiast porywającej, mrocznej i tajemniczej akcji, otrzymałam historię w 2/3 przegadaną. Przykro mi to przyznać, ale strasznie męczyłam się czytając tę książkę.

Autorka porusza bardzo delikatny, ale jakże ważny temat związany z wykorzystywaniem seksualnym. Temat z ogromnym potencjałem. W związku z tym długo dawałam tej powieści szansę. Chciałam w końcu poczuć emocje bohaterów, wejść w ich umysły i w pewnym sensie zrozumieć ich zachowania. Mimo szczerych chęci nie dałam rady i kiedy po stu stronach nadal nic konkretnego się nie działo straciłam serce do tej książki. Gdybym nie miała zobowiązań recenzenckich na pewno bym ją odłożyła w połowie.

Bardzo lubię kiedy w powieści zawarte są retrospekcje. Wyjaśniają, ukierunkowują i przede wszystkim łącznie z aktualnymi wydarzeniami dają pełny obraz sytuacji. Niestety w tym wypadku mam wrażenie, że czas przeszły zdominował wydarzenia teraźniejsze. Fabuła w głównej mierze składa się z retrospekcji, migawek z dawnego życia bohaterów. Oczywiście rozumiem, że to tam tkwiło sedno problemu. Jednak było tego po prostu za dużo i sprawiło, że jakakolwiek akcja, która się zawiązywała była zwyczajnie porwana. Zabrakło mi w tym wszystkim płynności. Zupełnie nie mogłam wczuć się w klimat. Według mnie dużo lepszy i mocniejszy efekt dałyby dłuższe, bardziej "mięsiste" powroty do przeszłości, a nie takie chwilowe rzuty co kilkanaście stron.

Dopiero na około 70 stron do końca akcja nabrała dynamiki i od razu zapanowała gęstsza atmosfera. Dla mnie jednak samo mocne zakończenie nie wystarczy, by pozytywnie ocenić powieść. To bardzo przeciętna powieść.

Nauczyciel literatury i studentka. Znaczna różnica wieku nie przeszkadza im w stworzeniu szczęśliwego związku. Na dowód prawdziwych uczuć para postanawia spędzić weekend poza miastem, w urokliwym domku na odludziu. Z dala od tłumów, aby nic ich rozpraszało. Podczas pobytu w leśnej głuszy romantyczny klimat wnet się ulatnia, a w jego miejsce nadchodzą chwile grozy. Okazuje się, że kobieta planowała ten wieczór od lat…

Domek w otoczeniu drzew, miejsce, w którym nikt nie usłyszy krzyków. Nikt nie przybędzie z pomocą. Fala niedomówień miesza się z ze wspomnieniami. Nadchodzi czas zemsty, a planowany wyjazd stanie się nieprzewidywalny. Szczęśliwy czas zamieni się w koszmar na jawie. Zostaną odsłonięte wszystkie karty, a idealny związek pokaże ukryte pod powierzchnią skazy. I choć zemsta bywa słodka i przynosi ukojenie, z czasem może dogłębnie zniszczyć.

Dla mnie to był kawał świetnego thrillera, w którym niczego mi nie brakowało. Klimat, tajemnice, rządza zemsty, kłamstwa – to wszystko sprawiło, iż nie mogłam się od niej oderwać. Bardzo udany debiut literacki, także ja czekam na więcej!

Pozory rzadko kiedy są rozpoznawane nim już jest za późno by uciec przed tym co z sobą niosą. Nie tak łatwo im nie ulec, każdy może stać się ich ofiarą. Nawet ci, którzy sami je tworzą niekiedy im ulegają, zwłaszcza gdy staną się nieostrożni i przekonani, że są lepszymi graczami od innych.

Romantyczny wypad w zimowej aurze do miejsca gdzie nikt nie będzie przeszkadzał parze zakochanych. Brzmi romantycznie i zmysłowo, wprost idealnie, zresztą Steven i Ellie zdają się tworzyć właśnie taką parę. On, przyciągający uwagę profesor, i ona, interesująca studentka, banał? W tym przypadku chyba nie, po prostu dwoje ludzi, jacy odnaleźli się. Wszystko wygląda pięknie, tak jak zostało zaplanowane, a co jeśli plan był całkowicie inny? Spokojna i łagodna Ellie starannie przygotowała niespodziankę dla Stevena, całkowicie odmienną od takiej jakiej spodziewał się. Kim jest ten mężczyzna, a kim ta dziewczyna? Co w nich siedzi? Pozornie znają się bardzo dobrze, a jak jest w rzeczywistości? Każdy ma sekrety, lecz niektóre z nich są ważniejsze niż inne i kładą się cieniem na jednych niezauważalnie aż do chwili gdy uwalniają swój ciężar, drudzy czują go nieustannie i zrobią wiele, nie bacząc na cenę, by pokazać co z sobą niosą. Kto jest kim w tej historii, która jeszcze przed momentem była jak z dobrego romansu?

Kameralność niejedno ma oblicze, Laura Van Rensburg przedstawia czytelnikom swoją jej wersję, która na długo utkwi w pamięci czytelników. Znajdziemy w niej wszystko to z czym kojarzy się, lecz z zupełnie innej perspektywy, mrocznej i w jakiej nie ma nic z miękkości, ciepła oraz łagodności za jest ostrość, chłód i surowość. Jeszcze nie wiemy w jakim kierunku rozwinie się fabuła, ale już czujemy już niepokój i jakąś tajemnicę, czającą się gdzieś między wersami i czekająca by uderzyć w najmniej spodziewanym momencie. „Nikt tylko my” to pojedynek dwójki ludzi, jacy jeszcze przed sekundą byli parą, których wydawało się, że łączy uczucie, szczęśliwych i będących na prostej drodze do kolejnego etapu w związku. Co więc się stało, że tak nagle sytuacja zmieniła się? Co kryje się w detalach, jakie zaczynają się przypominać gdy już jest za późno? Kim tak naprawdę są bohaterowie? Autorka nie tak szybko odpowiada na te pytania, zresztą i odpowiedzi nie są proste i bezpośrednie. Prawda wydaje się być oczywista, ale też i mocno subiektywna, chociaż otrzymujemy jej obraz z kilku źródeł. Laura Van Rensburg głęboko wchodzi w umysły postaci, odsłania to, czego głośno nie chcą przyznać i w ogóle sami przed sobą ukrywają. Dawne krzywdy i ból, pozory, które uwodzą, winy i kara, wszystko to coraz mocniej nakręca spiralę emocji. Jednak nim ona pęknie pisarka zaserwuje jeszcze zwrot w akcji, zresztą jak się przekonamy jeszcze w ostatnich scenach będą wybrzmiewać tony thrillera.

Nie wiem jak mam wam przedstawiać tą lekturę, żeby nic nie zdradzić. Cokolwiek nie napiszę wyjawie wam sens i istotę całej historii🤷‍♀️Dlatego nie czytajcie opisu z tyłu książki, zdradza za wiele...

Ellie i Steven tworzą udany związek. Różnica wieku im nie przeszkadza. Ellie czuję się zaopiekowana i Steven cieszy się, że może służyć pomocą. Dziewczyna w ramach rekompensaty organizuje weekend w domku willi w bardzo spokojnej okolicy... I tyle.

Historia zaczyna się bardzo ciekawe, budzi zainteresowanie. Do połowy. Niestety im dalej w las tym napięcie spada, polwanie przestaje być fajne a zaczyna być zwyczajnie nudne. Motyw eyekslorowany znacznie, ale biorąc pod uwagę okoliczności, raczej niezwykły. Historia miała duży potencjał, ale nie do końca rozwinęła się w takim kierunku, który trzymalby w napięciu do samego końca. Aczkolwiek warto zaznaczyć, że fabuła jest oparta na osobistych doświadczeniach autorki i główny wątek jest dość powszechny w rzeczywistości.

I właśnie ta głowna oś fabuły sprawiła, że w jakim stopniu książka przypadła mi do gustu. Na korzyść wpływają bezimienne wstawki z przeszłości między rozdziałami z perspektywy głównych bohaterów. NIestety im więcej poznajemy szczegółów, kyire wyjawia nam Ellie i im dłużej przeciąga się cała gra między profesorem a Ellie tym robi się mniej intrygująco.

"Na­cią­gam koł­drę na głowę, za­my­kam oczy i pró­bu­ję za­snąć. Może w do­mach, bez wzglę­du na to, ile mają lat, w ogóle nic nie stra­szy, może przy­wo­zi­my do nich wła­sne duchy i cza­sem, od­cho­dząc, po­zwa­la­my im tam zo­stać. W pu­st­ce po dru­giej stro­nie za­ci­śnię­tych po­wiek znów sły­chać ciche skrzyp­nię­cie: dom daje mi sy­gnał, że mogę się mylić. Ostrze­ga, że nie na­le­ża­ło tu przy­jeż­dżać."

Mocno pokręcona historia z równie mocno pokręconymi bohaterami, jednakże nie odbierajcie tego jako zarzut, gdyż jest wprost przeciwnie. Nic nie jest tu tym, czym się wydaje na pierwszy rzut oka, ta opowieść ma drugie, ukryte dno, które odkrywamy kawałek po kawałku.

Czy rzeczywiście jest to thriller? Według mnie to bardziej trzymający w napięciu, inteligentny dramat psychologiczny, który porusza bardzo ważny temat. Jaki? Tego nie zdradzę, gdyż "Nikt tylko my" to jedna z tych książek, o której najlepiej wiedzieć jak najmniej, wtedy robi jeszcze większe wrażenie, dlatego cicho sza, a wy zabierajcie się za lekturę.

Czasami trudno mi pozbierać myśli, ubrać je w odpowiednie słowa, po zakończonej lekturze. Tak właśnie mam z "Nikt, tylko my" 🏡

Wydaje mi się, że jest to jedna z ważniejszych książek, jakie kiedykolwiek przeczytałam, a wszystkie moje myśli są tak chaotyczne, ponieważ chciałabym jak najlepiej oddać to, co czuję po tej lekturze.

Ellie i Steven, studentka i wykładowca. Dzięki ich siedemnaście lat, a łączy płomienny romans. Tyle że Steven nie ma pojęcia, że łączy ich o wiele więcej.

Przeszłość, o której wolałby zapomnieć, ale o której Ellie pamięta tak dobrze, że ukształtowała ją jako osobę, którą jest teraz.

Uroczy wypad za miasto, do oddalonego o setki kilometrów odludzia, ma być romantyczny i słodki. A jednak z każdą przewróconą kartką staje się mroczny i gorzki. Bo to nie miłość przywiodła tu Ellie, a chęć zemsty. To wszystko planowała sobie już od kilku lat i nie zamierza odpuścić. Co to, to nie. Nigdy nie odpuści.

Od samego początku czujemy jakiś niepokój, który wypełza z tej powieści i liże nas powoli swoimi mackami. W pewnym momencie zdaje się, że gubimy rozum. Kto tak rzeczywiście jest ofiarą, a kto katem? I komu powinniśmy kibicować? Bowiem staje się jasne, że oboje z tego piekielnego domu żywi nie wyjdą. Czasami łapiemy się na tym, aby współczuć osobie, której nie powinniśmy. Bo nagle okazuje się, że obie jawią się nam zarówno w roli ofiary, jak i kata.

Jednak prawda wyzwala i gdy w końcu ją poznajemy, wiemy, że ta historia nie mogła potoczyć się inaczej.

Autorce gratuluję świetnego debiutu, to jak wspaniale potrafi malować słowem i igrać z uczuciami czytelnika.

Tak, teraz jestem pewna, nie ma tu kryjącego się półmroku cienia - "Nikt, tylko my" to jedna z ważniejszych książek, jakie przeczytałam.

10/10

@[Adres usunięty]zce

Zima. Drewniany domek, las, ocean. Ich dwoje. Czyż nie wydaje się romantycznie? Nic bardziej mylnego!

To miał być wyjątkowy i romantyczny weekend. Steven i Ellie wyjeżdżają do domku na odludziu, aby się sobą nasycić i świętować rocznicę. Jednak czy taki domek w środku lasu, zimowa sceneria oraz brak zasięgu w telefonie nie może być także idealnym miejscem zemsty?

„Nikt, tylko my” to książka po którą sięgnęłam ze względu na bardzo kuszący opis. Ale niestety muszę stwierdzić, że mam do niej bardzo mieszane uczucia.

Początkowo wszystko zapowiadało się całkiem nieźle. Otrzymywaliśmy jakieś niewielkie tropy, autorka wzbudzała ciekawość, ale z czasem zaczęło się to robić w moim odczuciu zbyt nudno. W moim odczuciu niektóre rzeczy były zbyt przeciągane co spowodowało u mnie zniechęcenie i znudzenie.

Fabuła nawiązuje do bardzo delikatnych i istotnych tematów jakimi są ruch „Me Too” oraz wykorzystywanie seksualne. Tematy niezwykle ważne, ale w tej książce to nawiązanie troszeczkę nie wyszło. Owszem, autorka podeszła do tematu bardzo poważnie. Chciała przypomnieć, że być może wśród nas są ofiary wykorzystywania, lecz historia przez nią przedstawiona kompletnie mnie nie kupiła. Czytając książkę nie odnosiłam wrażenia, aby dziewczyna była wykorzystywana i do czegoś zmuszana. Nie widziałam w profesorze sprawcy… Raczej był on przedstawiony zbyt delikatnie. Chociaż to też uświadamia, że być może nawet nasz normalnie funkcjonujący sąsiad, czy wykładowca jest zdolny do takich, a nie innych czynów o czym nawet byśmy wcześniej nie pomyśleli… Zapewne skłania to do refleksji i zastanowienia.

W całości znalazłam tak naprawdę tylko trzy plusy - nawiązanie do trudnych tematów, zakończenie i styl pisarki autorki. Przez książkę przebrnęłam tylko i wyłącznie dzięki temu, że autorka ma niezwykłą lekkość w pisaniu. Natomiast samo zakończenie było dość intensywne, a nawet delikatnie zaskakujące.

„Nikt, tylko my” to książka, którą można przeczytać, ale niestety nie zapada w pamięci. Przynajmniej tak jest w moim przypadku. Zamysł na fabułę był super, ale jej wykonanie troszeczkę autorce nie wyszło. Szkoda, bo zapowiadało się ciekawie i można było wyciągnąć tutaj znacznie więcej.

On, Ona i weekendowa samotnia. Romantyczny wyjazd czy pora na rozliczenie się z przeszłością?

Propozycja Laury van Rensburg to historia dość spokojna. Autorka w dużej mierze bazuje na emocjach i to tymi psychologicznymi manewrami próbuje czytelnika zaskoczyć i omamić. Takie podejście w przypadku thrillerów ma wielu zwolenników i ciężko jest nie docenić starań pisarki. Zwłaszcza, że faktycznie można poczuć niepewność, czy napięcie. W czasie lektury wyraźnie widać, że coś wisi w powietrzu, a atmosfera między bohaterami nie jest taka, jak powinna być. Jak cisza przed burzą. Nasila się napięcie, należy się czegoś spodziewać, a rozwinięcie akcji może być zaskakujące.

Niemałe znaczenie ma również miejsce, w którym rozgrywają się książkowe wydarzenia. Weekendowy wyjazd na odludzie. Bez zasięgu i bez towarzystwa. Piękne i romantyczne, ale również niezapewniające bezpieczeństwa, ochrony, ucieczki. Lubię takie klimaty. Dają one autorowi naprawdę duże pole do manewru, łatwo jest dzięki temu zadziałać na wyobraźnię czytelnika, pobudzić go do myślenia. Zamknijcie oczy i przywołajcie taką scenerię- chłód, pusty dom, śnieg… Myślę, że miejsce akcji nikogo nie rozczaruje.

Dobrze, czyli mamy odpowiednie miejsce, mroczny klimat, psychologiczne podejście. I co dalej? Niestety to dla mnie trochę za mało. Mam wrażenie, że rozterki, problemy i wspomnienia trochę zabiły nastrój a wypychając się na pierwszy plan przesadnie zahamowały rozwój wydarzeń i zwolniły tempo całości. Chciałabym, żeby działo się trochę więcej. I choć pod koniec akcja nabrała rumieńców, to pod względem oceny w kategoriach: mrok, napięcie, niepokój książka była już dla mnie raczej stracona. To, co na początku wydawało się tak kuszące, w ostatecznym rozrachunku okazało się ciężarem.

Nie do końca również potrafię docenić styl autorki. Momentami język okazywał się zbyt ubarwiony, a porównania przesadzone. Warto, by jeszcze nad tym popracować, choć myślę, że Rensburg może przyjść to naturalnie wraz z nabywanym pisarskim doświadczeniem.

Warto dodać, że autorka porusza w swej historii istotne problemy. Nie chciałabym zbyt wiele zdradzać, ale należy jej się w związku z tym kilka ciepłych słów uznania. Warto sobie to przemyśleć, dobrze jest to przegadać, rozejrzeć się wokół, spojrzeć, czy może ktoś nie wysyła przypadkiem subtelnych sygnałów, że coś jest nie w porządku. Można zatem wynieść z tej książki coś dobrego i mądrego.

„Nikt, tylko my” nie jest w mojej ocenie ani książką dobrą, ani złą. Można w niej znaleźć kilka zasługujących na pochwałę elementów, ale łatwo również zauważyć niedociągnięcia. Być może jestem zbyt krytyczna ze względu na fakt, że czytam wiele mrocznych historii. Najlepiej przekonać się o wartości każdej powieści na własnej skórze.

Jak daleko posunęlibyście się, żeby zemścić się na człowieku, który skrzywdził bliskie Wam osoby, ale także Was samych?

"Nikt, tylko my" porusza bardzo ważny temat, jakim jest molestowanie. Odebranie drugiemu człowiekowi wolności, godności, bezpieczeństwa, nie tylko fizycznego, ale i psychicznego, powinno być zawsze srogo karane. Dlaczego musi dochodzić do takich sytuacji? Jakim trzeba być człowiekiem, któremu sprawia przyjemność to, że robi komuś krzywdę, bez przyzwolenia, bez możliwości obrony. I taki człowiek, w większości oprawców, niestety żyje bez poniesienia konsekwencji... Autorka, dzięki tej historii, nawiązuje do ruchu "metoo", o którym swego czasu było dość głośno.

Poznajemy Ellie i Stevena, którzy na pierwszy rzut oka są w szczęśliwym związku. On upiera się, że obecna partnerka go zmieniła, natomiast ona... No właśnie. Kieruje się całkiem innymi pobudkami.

Czytając "Nikt tylko my" lawirujemy między wspomnieniami, przeszłością, a teraźniejszością. Oczywiście taki zabieg jest jak najbardziej w porządku, ponieważ jesteśmy w stanie zrozumieć Ellie, jej zachowanie i to, co przygotowała dla Stevena.

Niestety oprócz poruszenia naprawdę ważnego tematu "Nikt, tylko my" nie wywołało u mnie większych emocji. Nic oprócz rozczarowania, choć to tylko moje osobiste odczucia. Od początku czuć, że coś wisi w powietrzu, że związek dwójki ludzi jest ułudą. Klimat jaki panuje ma za zadanie trzymać czytelnika w napięciu, niepewności, można nawet stwierdzić, że w strachu, wyczekując niespodziewanego ciosu "znikąd". Nic takiego nie miało miejsca i muszę przyznać, że okropnie się wynudziłam. Gdyby nie to, że jest to książka, którą dostałam do recenzji, pewnie szybko odłożyła bym ją na półkę i dawno o niej zapomniała.

Czekałam na moment, kiedy zostanie przełamany brak większego zainteresowania i historia Ellie i Stevena porwie mnie na kolana, że koniec jakoś wynagrodzi tą trudną drogę. Niestety moim zdaniem nic takiego nie miało miejsca, mimo że kilkadziesiąt stron przed końcem akcja nabrała tempa. Książka na pewno znajdzie swoich fanów, może już ich ma, ale dla mnie jest to jedna ze słabszych lektur, które miałam okazję przeczytać w ostatnim czasie. Zachęcam jednak, by samemu wyrobić sobie zdanie, bo może akurat przypadnie do gustu.

To miał być ich czas. Szanowany profesor literatury i jego dwudziestotrzyletnia dziewczyna- studentka. Romantyczny wyjazd z dala od ludzi. Las, piękne widoki, luksusowa willa… iście romantyczny scenariusz ale czy na pewno? To idealny moment by się zemścić, a tego nikt się nie spodziewa…

Strasznie mi się dłużyła ta książka… skusiłam się na nią bo gdy przeczytałam opis. Po przeczytaniu oczekiwałam dobrego, mocnego, zapadającego w pamięci thrillera! Eh…

Akcja się wlokła, bohaterzy jacyś bez wyrazu, jakiś rutinoscorbin by się przydał, ziewałam niezliczoną ilość razy, coś tam się zaczęło dziać tak naprawdę dopiero przy końcówce, ale zakończenie mimo to nie zrobiło na mnie większego wrażenia. Pomysł był fajny, na pomyśle się zakończyło.

Co ciekawe mam zastrzeżenie do „sekretu” Stevena i tego w jaki sposób był on pokazany, niby źle ale czy do końca tak było…? Nie będę spoilerować ale cała ta historia jest mooooocno naciągana co nie do końca mi się spodobało. Przeczytałam, ale czy długo zostanie w mojej pamięci? Absolutnie nie.

Plus tylko za to, że szybko się ją czyta, pomysł był fajny i okładka przyciąga uwagę. Tyle. Może Wam się akurat spodoba.

Ellie Martenson jest studentką i szaleńczo zakochana, wzajemnością w profesorze Stevenie Hardingu. Aby uczcić ich związek Ellie organizuje cudowny weekend tylko we dwoje, w luksusowym domku w środku lasu na całkowitym pustkowiu. Brak zasięgu i sąsiadów tylko dodaje uroku ich zimowemu wypadowi. Jednak ten wyjazd nie jest tym czym z początku się wydaje, bowiem oboje, Ellie i Steven mają swoje tajemnice i sekrety…

NIKT TYLKO MY to thriller o zemście, kłamstwie i poświeceniu, ale też poruszający ważny temat. A jaki? Tego się dowiecie czytając tę powieść!

Autorka wyśmienicie budowała napięcie przez całą powieść, a sceneria głuszy i otaczającej zimy tylko dodawała smaczku. Do ostatnich stron nie wiedziałam też co skrywa się w fabułę. Im dalej zagłębiałam się w niej, tym lepiej ją rozumiałam.

Z początku idealny związek Ellie i Stevena, z biegiem akcji ukazuje ile ma rys i niedomówień. Krótkie rozdziały z perspektywy obojga bohaterów, umożliwiły bardziej wczuć się w ich emocje, jak również rozpalić naszą ciekawość.

Niestety, powieść nie porwała mnie, długo nie mogłam wciągnąć się w akcję, przez co ciut dłużyła mi się.