Nieznajomy na tratwie

Osobiście jestem ateistą i gdybym był rozbitkiem na tratwie i nagle, wyciągając człowieka z wody, ów ktoś przyznałby, że jest Bogiem i może mnie uratować, podszedłbym do tego sceptycznie. Może oszalał z powodu tej sytuacji? Nie powiem Wam, jak podeszli do tego główni bohaterowie tej powieści, ponieważ zepsuję Wam zabawę z jej czytania. Fabuła książki niewątpliwie jednak jest dość niecodzienna i, moim zdaniem, warta przeczytania. Polecam każdemu, kto lubi zatonąć w fascynujących i niezwykłych powieściach.

Czasami życie jest po prostu trudne i potrzebuję wtedy dobrej historii z inspirującym przesłaniem. To był powód, dla którego sięgnęłam po książkę „Nieznajomy na tratwie”. Choć nie znałam wcześniej innych utworów Mitcha Alboma i nie do końca wiedziałam czego się spodziewać, książka okazała się dokładnie tym, czego potrzebowałam.

Historia zdecydowanie mnie urzekła. Jest inspirująca, pełna nadziei i bardzo poruszająca. Styl pisania jest prosty, ale bardzo dobitny. Książka skłoniła mnie do spojrzenia w głąb siebie i zastanowienia się nad moją wiarą, co rzadko się zdarza. Polecam ją każdemu, nie zależnie od tego, czy jest osobą o bujnym życiu duchowym, czy mocno stąpającą po ziemi. Myślę, że ta książka idealnie nadaje się również na prezent.

Jakże piękna była to opowieść. Rozdziały są bardzo krótkie i na zmianę przedstawiają wydarzenia, które opowiada nam sam bohater z jego perspektywy i te drugie, kiedy narrator streszcza nam co się działo dużo później. W słowach bohatera jest to opowieść, dialogi pojawiają się w momentach opowieści narratora i są krótkie i konkretne, nie posiadają dodatkowych opisów, tylko odpowiedzi na zadawane pytania. Druczek jest większy niż w innych książkach i luźniej osadzony. Postacie znane nam są z cech ogólnych, tylko tych, które będą przydatne w historii. Styl pisarski bardzo miły i ciepły, choć wydarzenia, które streszcza nam bohater nie zawsze bywają takie wspaniałe. Okazuje się bowiem, że amerykański jacht eksplodował i odnaleziono jedynie jedną tratwę. Poszukują ludzi z tego statku, gdyż w ich mniemaniu wszyscy zginęli. Jest to bardzo podejrzane, gdyż płynęły nim same ważne osobistości z wysokimi pozycjami społecznymi. W kolejnych stronach czytamy o tych ludziach z tratwy, gdyż ujrzeli jeszcze jedną postać, która twierdzi, że jest Bogiem. Jedni starają się myśleć pozytywnie, inni całkiem tracą zmysły, gdyż zaczyna brakować im jedzenia, a rekiny coraz częściej pływają w pobliżu. Nie są pewni nawet czy wciąż żyją, czy może trafili do nieba, gdzie faktycznie spotkali Boga. Znajdzie się tu osoba, która będzie spisywała te wszystkie wydarzenia. Kieruje swoje słowa do ukochanej, której czuje, że już nigdy nie zobaczy. Dużo później pewien inspektor będzie prowadził poszukiwania tych ludzi, gdyż losy, które mogły się potoczyć nie dają mu spokoju. Pusta tratwa i notatnik otwierają mu drogę do poznania tych wydarzeń, które będzie czytał z wytchnieniem. Jak sądzicie, czy ktokolwiek z nich mógł przetrwać? A jeśli tak, to gdzie się znajduje?

Książka pełna wiary w niemożliwe. Czyta się ją z przejęciem, jakby każda kolejna strona, która zostanie nieprzeczytana ważyła na losach naszych bohaterów. Chęć jej skończenia jest tak silna, jakbyśmy sami byli na tej tratwie i wierzyli, że dopiero na końcu książki ktoś nas odnajdzie. I najlepiej żywych, bo każdy tutaj pragnie przeżyć...

Mitch Albom pisze powieści bardzo refleksyjne, zmuszające do intensywnego myślenia. Nie zawsze zgadzam się z jego spojrzeniem na świat, ale przyznaję, że przez to czytałam wszystkie jego książki, bo uwielbiam tą naszą cichą konfrontację i ocenę poglądów. Byłam ogromnie ciekawa jak autor ugryzie temat podjęty w swojej najnowszej powieści i przyznaję, że "Nieznajomy na tratwie" to dość oryginalna historia, ale jednocześnie bardzo intrygująca.

Niespieszny styl przekłada się na fabułę, która czasami wręcz stoi w miejscu. Wyjątkowo nie jest to jednak wada historii, ponieważ skupiamy się na przeżyciach bohaterów, na ich myślach, na próbie zrozumienia tego co dzieje się dookoła nich. Czytelnik analizując ich sylwetki psychologiczne sam zastanawia się jak zachowałby się w podobnej sytuacji. Akcja więc nie może być intensywna, bo przegapilibyśmy sedno problemu, które rozkłada się na niespełna trzystu stronach i zmusza nas do nagięcia swoich prywatnych zasad.

Jak zachować się w towarzystwie nieznajomego, który uparcie twierdzi, że jest Bogiem? Po katastrofie jachtu dziesięć ocalałych osób walczy o życie na prowizorycznej tratwie. Nikt nie spodziewa się, że wyciągnięty z morza mężczyzna zmusi ich do całkowitego przewartościowania swojego życia. Oni mówią, ze miał szczęście, on twierdzi, że przecież jest Bogiem. A uratuje ich tylko wtedy, gdy wszyscy w niego uwierzą. Ich losy poznajemy na podstawie zapisków znalezionych rok po rozgrywanych wydarzeniach, gdy inspektor Jarty LeFleur próbuje znaleźć rozwiązanie tej zaskakującej tragedii.

Autor stawia nas przed ogromnym wyzwaniem. Nic nie sugeruje, nie podsuwa żadnych odpowiedzi, pozwala bowiem, by czytelnik zajrzał w głąb siebie i sam spróbował rozgryźć sytuację. Nie będzie to łatwe, bo na kilka dni po zamknięciu ostatniej strony wciąż mam w głowie totalny chaos, ale przyznaję, że fabuła mną wstrząsnęła i sprawiła, że zupełnie inaczej spojrzałam na życie. Nie chodzi tutaj o kwestie religijne, bo to temat sporny i bardzo indywidualny, ale o samą głębię przekazu, którą autor przedstawił w oszczędnych środkach, sięgając po zaskakująco małą ilość emocji, ale jednocześnie to wszystko pozwoliło tym mocniej zaangażować się w wydarzenia.

"Nieznajomy na tratwie" nie jest powieścią, która przypadnie do gustu każdemu czytelnikowi, ale jednocześnie uważam, że zdecydowanie warto dać jej szansę. To książka inna niż wszystkie, wyjątkowa w przekazie, zmuszająca do myślenia, budząca kontrolowany chaos. Piękna w swojej prostocie, niezależna w formie, bijąca na głowę powieści pisane na ilość, nie jakość. Mitch Albom nie od dziś zaskakuje swoich czytelników, więc każdy powinien choć raz zmierzyć się z jego twórczością.

„Wiara, miłość i nadzieja kroczą nocą: wierzą w to, co niewiarygodne, kochają to, co zabierają i porzucają, mają nadzieję wbrew wszelkiej nadziei”.

Gdy w roku 2017 pojawiła się w sprzedaży powieść Chata Williama Younga, zachwalana niemal na każdym kroku pomyślałam, że muszę się na nią skusić. Przyznam, że początek mi się naprawdę podobał, ale zakończenie było dla mnie ogromnym rozczarowaniem i jako osoba wierząca uważałam je za herezję. Całkiem niedawno ukazała się w sprzedaży pozycja Nieznajomy na tratwie Pana Mitcha Alboma, która zaciekawiła mnie na tyle, aby dać drugą szansę publikacji podobnej do wyżej wspomnianej Chaty. O ile na drugi tom książki Younga się nie pokusiłam, to dzieło Alboma wywołało u mnie naprawdę wiele pozytywnych emocji.

Fabuła jak z filmu katastroficznego grupa osób na tratwie walczy o przeżycie na morzu po katastrofie jachtu. Brakuje im wszystkiego, opuszcza ich nawet nadzieja na to, że ktoś przyjdzie im z pomocą. W pewnym momencie na falach pojawia się postać mężczyzny, który twierdzi, że jest Bogiem. Od tej chwili tratwa staje się miejscem duchowych przemian, głębokich rozmyślań i walki dobra ze złem w naszych bohaterach. Czy człowiek, którego spotykają rozbitkowie, faktycznie jest tym, za kogo się podaje? Spotkanie jest tak surrealistyczne, że ludzie sami nie wiedzą, czy są jeszcze na morzu, czy w niebie, a może trafili do samego piekła. Tę tajemnicę próbuje rozwikłać Jarty LeFleur główny inspektor na wyspie Montserrat, na której rok po rozbiciu jachtu znaleziono nie tylko pustą tratwę, ale także dziennik jednego z rozbitków.

Jest to typowa książka o wierze i nadziei, zabiera czytelnika w głąb własnego ja. Zmusza do myślenia, zachęca do przewartościowania własnego życia, zagłębienia się w swoją wiarę lub jej brak. Zachęca do analizy przekonań, stawia trudne pytania, na które czasami nie mamy odpowiedzi. Kieruje nasze myśli, ku przyszłości jednocześnie zachęca do pogodzenia się z przeszłością. Publikacja pyta o miejsce Boga w naszym życiu, oraz relację z nim. Autor, poruszając temat Jego istnienia, jednocześnie nie zmusza nas do przyjęcia jego światopoglądu. Książka jest raczej zachętą do dialogu wewnętrznego czytelnika z samym sobą, oraz powrotem do wiary. Ciesze się, że Pisarz nie dokonał przekłamań w najważniejszym dla Chrześcijanina temacie, jak w powieści Chata. Widać, że dzieło to jest głęboko przemyślane, a jego fabuła ma także przyciągnąć ludzi, niewierzących. Książka na pewno zmusza do głębokich przemyśleń, ciężko zapomnieć o tym, co się w niej przeczytało. Z całą pewnością publikacja próbuje przekonać odbiorcę do tego, aby nigdy nie rezygnować z wiary i nadziei w życiu.

Nieznajomy na tratwie, moim zdaniem jest jedną z ciekawszych pozycji o uduchowieniu, oraz wierze w Boga. Myślę, że nawet ateista wyciągnie z niej coś dla siebie. Książkę tę, można także potraktować jako ciekawostkę, ale nie można przejść obok niej obojętnie.