Nieumarli

Rumunia, czas postkomunistyczny, bliżej nieokreślone miasteczko B., do którego powraca artystka, nasza narratorka. Powraca do domu swojej ciotki Margot, w którym spędzała wszystkie wakacje jako dziecko. Domu pełnego roześmianych gości, pełnego wyśmiewania komunizmu. Odnalezienie ciała zamordowanego mężczyzny w grobowcu Vlada Palownika, Draculi, składnia Artystkę do wyjaśnienia nam, co naprawdę się zdarzyło.

Baśń, poplątana chronologia, która w gruncie rzeczy nie ma znaczenia, nadprzyrodzone wydarzenia, historia brutalnego księcia przeplatają się na stronach tej książki. Ciężko było się w niej początkowo połapać, ciężko mi dalej, nawet po skończonej lekturze, ocenić co ja o niej myślę. Bo w gruncie rzeczy było to ciekawe doświadczenie. Jednak powolny styl Autorki i poplątanie z pomieszaniem troszkę odebrały tej historii w moich oczach. Z drugiej strony dodaje to tajemniczości i gotyckości tej baśni pełnej niedopowiedzeń. Na pewno dobrze wypadł komentarz obrazu postkomunistycznego społeczeństwa, samego zniszczenia jakie komunizm przyniósł państwu.

Chyba nie do końca był to mój styl, może nawet gatunek, ale na pewno nie żałuję lektury i doceniam. Było to coś nieoczywistego, tajemniczego. No i był cytat ze zmierzchu 😂

Dracula… chyba nikomu nie muszę przedstawiać tej postaci 😉

Odkąd pamiętam zawsze interesował i ciekawił mnie hrabia - wampir, którego imię zostało nadane przez irlandzkiego pisarza Brama Stokera. Choć to postać fikcyjna, owy Dracula stanowił przydomek władcy Wołoszczyzny Włada Drakuli.

W popkulturze Dracula jest jedną z bardziej znanych postaci, a ja uwielbiam film animowany Hotel Transylwania 😉 Nie ukrywam, że kiedyś chciałabym pojechać właśnie, tam do Siedmiogrodu, miejsca gdzie nasz wampir się „narodził”. Oprócz samej legendy i postaci hrabiego to przepiękne tereny pełne zieleni i niezwykłej przyrody.

Książka NIEUMARLI zahacza właśnie o ten temat. Wampiry, zwłoki, sekrety, tajemniczy nagrobek, a pośrodku tego dziewczyna, która wiele lat spędziła w Paryżu na studiach artystycznych, stając się malarką. Po zapoznaniu się z opisem, pomyślałam sobie: „tak, to ewidentnie coś dla mnie!”, ale czy te odczucia utrzymały się po zapoznaniu się z całą historią?

Od pierwszych zdań miałam wrażenie, jakbym czytała prostą historię, baśń dla młodszych czytelników, w której zabrakło morału. Główna bohaterka wydała mi się trochę lekkoduchem, dziewczyną próbującą zainteresować czytelnika historią, którą można opowiedzieć w zdecydowanie bardziej ekscytujący, wysublimowany, energetyczny sposób…. Choć autorka miała dość ciekawy pomysł na fabułę, niestety z realizacją wyszło dużo gorzej. Tu aż się prosiło o więcej grozy, szarości, mgły, strachu, takich elementów, które bezapelacyjnie kojarzą się z wampirami, krwią i powieścią gotycką… gdzie to wszystko uleciało? Ot historia na raz i niestety kilka dni po zamknięciu książki niewiele z niej pamiętam…

Specyficzna. Wymagająca skupienia. Nieoczywista. Trudna. "Nieumarli" to taki miks gatunkowy, ale z pogranicza literatury pięknej. Może się podobać, ale nie każdemu.

I tym "nie każdym" będę ja. Do czytania podeszłam trochę z wymaganiami, bo opis mnie zaintrygował. A potem, z każdą stroną wchodziłam w książkę, której chyba nie zrozumiałam. Ciężko mi się czytało, brakowało mi napięcia, klimatu, a przedłużające się wątki sprawiały, że po prostu się nudziłam. Autorka ma bardzo stateczny, nieśpieszny styl. Jest trochę wzniosłych słów, które może by się obroniły, gdyby nie to, że nie prowadziły do niczego dużego.

Sama fabuła osadzona w Rumunii, będzie się bronić, ale lekturę bardziej docenią fani literatury pięknej. Ja niestety do tego grona nienależę.

💜 „ℕ𝕚𝕖𝕦𝕞𝕒𝕣𝕝𝕚” 𝔻𝕒𝕟𝕒 𝔾𝕣𝕚𝕘𝕠𝕣𝕔𝕖𝕒 💜

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

 „Nieumarli” to obraz społeczeństwa wciąż żyjącego dawnymi czasami. 

Miasteczko B. w Transylwanii, położone w rumuńskich Karpatach. To tu narratorka „Nieumarłych”, młoda artystka z Bukaresztu spędzała wszystkie wakacje pod opieką babci ciotecznej. Po zakończeniu studiów artystycznych w Paryżu kobieta powraca do tego obcego już dla niej miejsca, które czasy świetności ma dawno za sobą. Gdy w grobie Włada Palownika, powszechnie znanego jako słynny wampir Drakula, zostają znalezione zbezczeszczone zwłoki, kobieta postanawia zgłębić i opowiedzieć historię kraju. Na początku boi się, że pomiesza chronologię wydarzeń, szybko jednak orientuje się, że to nie ma większego znaczenia. Opowieść wcale nie dotyczy przyczyn i skutków, liczy się w niej tylko jedno: przeznaczenie.

Od początku wiedziałam, że czytanie tej książki będzie bardzo emocjonujące, ale nawet nie spodziewałabym się, że cała ta historia wpłynie na mnie w aż tak dużym stopniu. Tutaj magia miesza się z realizmem. Podczas czytanie czytelnik nie do końca wie co jest prawdą, a co czasami i w konsekwencji książkę czyta się rewelacyjnie za sprawą połączenia literatury pięknej z działającym na czytelnika dreszczykiem emocji. „Nieumarli” to doskonały obraz społeczeństwa, które próbuje sobie poradzić ze zmianami zachodzącymi w kraju, spowodowanymi przez upadek komunizmu i zakończenie dyktatury w 1989 roku. Społeczeństwo, które ugrzęzło gdzieś pośrodku i za bardzo nie umie rozstać się z przeszłością.

Jestem w pewnym stopniu oszołomiona tą książką, jednak bardzo się cieszę, że trafiła ona w moje ręce. To niesamowita historia, warta poznania i wysłuchania opowieści, którą autorka próbuje opowiedzieć. Zdecydowanie nie jest to powieść, którą czyta się jednym tchem, warto poświęcić jej kilka dłuższych chwil, oddać się kontemplacji i krótkim chociaż przemyśleniom.

Jeśli miałabym opisać tę książkę w trzech słowach to byłyby to: nietuzinkowa, surrealistyczna i bez wątpienia nieszablonowa powieść.

"Nieumarli" przenoszą nas do enigmatycznego miasteczka zwanego przez główną bohaterkę B. Miejscowość ta niegdyś była kurortem, w którym nasza protagonistka spędzała wakacje. Dziś to bardziej upadła, postkomunistyczna wioska. W B. zaczynają dziać się dziwne rzeczy, a czytelnik nie wie, co jest prawdą a co omamem.

Jak do B. ma się postać Włada Palownika, słynnego hrabiego Draculi?

To była dziwna książka. Pozytywnie dziwna książka. Jej plusem na pewno jest fakt, że główna bohaterka zwraca się bezpośrednio do czytelnika, że ukazuje nam historię Palownika i przeplata mity o wampirach i wampiryźmie. Ciekawostką jest ukazanie postkomunistycznego społeczeństwa rozdartego pomiędzy wspaniałymi dawnymi czasami a pragnieniem nowoczesności i szydzeniem z systemu. Postaci w tej książce są nietuzinkowe, jednak nie poznajemy ich dogłębnie. Autorka skupia się na historii.

To czego nie znajdziemy w tej powieść to gotycka groza i dreszcz emocji. Brakowało mi tego.

To bardzo nietypowa powieść o wampirach. Ciekawa, chociaż nie porwała mnie tak jak tego oczekiwałam.

Czytaliście? Macie w planach?