Nieczas. Biała melancholia

Nie bez powodu książka została okrzyknięta jednym z najlepszych kryminałów 2022 roku. Opinia może być lekko stronnicza, ponieważ ubóstwiam skandynawskie kryminały. Mroczna, wciągająca fabuła osadzona w zimnych granicach Szwecji, rozpali umysł do czerwoności. Początek nieco nudnawy, jednak z każdą stroną akcja nabiera rozpędu. Tajemnicza dziewczyna bez tożsamości i doświadczeni policjanci, którzy usiłują rozwikłać tę zagadkę. Duet idealny. W dodatku książka autorstwa Erick Axl Sund, to po prostu musiało się udać. 

"Nieczas" jest książką, o której jest tak cicho, że samo to spowodowało, że musiałam sprawdzić o co chodzi. W opisie znaleźć można wzmiankę o tym, że zdobyła ona nominację Szwedzkiej Akademii Kryminału do najlepszej "Svenska Deckarakademin". Dla mnie to jest wystarczający argument do tego, żeby wziąć do ręki i przekonać się na własnej skórze cóż to za powieść.

Często wspominam, że z duetami niekoniecznie jest mi po drodze, a tutaj właśnie mamy taką sytuację. Co prawda autor jest wpisany jeden, ale to pseudonim, za którym kryją się dwie osoby. Druga kwestia jest taka, że z literaturą skandynawską mam bardzo skomplikowaną relację, bo czasami mimo, że książki są klimatyczne, ciężkie, co bardzo lubię, to jednak ciągną się zbyt długo. Co nie zmienia faktu, że jak widzę na okładce wzmiankę, że to najlepsza książka kryminalna 2022... nie potrzebuję absolutnie nic więcej aby ją przeczytać.

Poznajemy młodą dziewczynę, bohaterkę, która postanawia pojechać pociągiem na gapę do Sztokholmu. Zatem akcja rozpoczyna się w Szwecji, a nasza bohaterka wszczyna bójkę, po której zostaje zatrzymana przez tamtejszą policję. Nie jest znana jej tożsamość, więc zostaje wszczęte śledztwo i próba ustalenia kim ona właściwie jest. To jednak nie jedyna postać jaką poznajemy, bo zostają od razu rzuceni inni na scenę i jest ich całe mnóstwo. Trzeba się mocno skupić żeby się nie pogubić. Tak samo ilość wątków jest ogromna. Od zaginięcia małej dziewczynki piętnaście lat wcześniej, do szefowej policji, którą rzucił mąż. Także nie skupiamy się tylko na trzech czy czterech postaciach, a na większej ilości mimo, że nie wchodzimy bardzo mocno w ich wątki, po prostu się przewijają przez fabułę.

Przez ten nawał bohaterów i problemów jakie są przedstawione w tej książce trzeba się na niej skupić bardzo mocno, nie odpływać myślami, bo można się zgubić. Na szczęście autorom to nie sprawiło problemu i sami tak dobrze rozplanowali fabułę, że nie można się do niczego przyczepić, tym bardziej do niespójności.

Jest to powieść ciężka, dołująca, brutalna. Zauważyłam, że te skandynawskie takie właśnie są. Poruszają trudne tematy, a przy tym dają do zrozumienia, że za każdym złym człowiekiem stoją jeszcze gorsze czyny. W pewnym momencie miałam wrażenie, że przecież to najgorsze co mogło być już się pojawiło, a później pojawiało się kolejne zaskoczenie.

Myślę, że to powieść, która wstrząśnie niejedną osobą i nie jest dla każdego. Natomiast pokazuje Szwecję i jej mieszkańców bardzo dokładnie i w ciekawy sposób. Mamy tu połączenie mocnego kryminału i przerażającego dreszczowca. Zostaje w pamięci, a to najlepsze co można o tego typu książce powiedzieć.

Recenzja powstała we współpracy z wydawnictwem Sonia Draga.

"Nieczas. Biała melancholia" to z pewnością coś więcej niż kolejny kryminał, których przeczytałam całe mnóstwo. Ta książka od samego początku wymagała ode mnie zaangażowania i czujności. Choć poświęcony czas staje się podłożem do dalszych rozważań. Ostatecznie wiele wydarzeń zaczyna mieć w rzeczywistości swój wspólny mianownik. W książce poruszony został bardzo trudny temat, a jego opis przyprawil mnie o mdłości. Kończąc lekturę zostałam z pytaniem, w którym miejscu my ludzie popełnimy błąd, że dzieci narażone są na bestialskie cierpienie. Polecam książkę i zwrocenie uwagi na dobro najmłodszych.

Skomplikowana, trudna powieść, która, gdy się w nią zagłębimy, wiele oferuje, ale jeszcze więcej wymaga.

Pogmatwana historia, zagadkowa bohaterka będąca tajemniczą dziewczyną z pociągu, zabójstwo ojca małej dziewczynki, promocja nowej książki bardzo poczytnego pisarza. Teoretycznie luźne zdarzenia, które zdają się nie mieć ze sobą żadnych powiązań. Ale to tylko pozory.

Para autorów przedstawia nam historię trudną już na pierwszy rzut oka. Jednak gdy tylko się w nią zagłębimy okazuje się ona jeszcze bardziej skomplikowana.

Dodatkowo mocno, bardzo mocno nakreślone tło społeczne i ukazanie pod płaszczykiem nie związanych ze sobą wydarzeń, prawdziwych społecznych dramatów. Skandynawska literatura słynie z tego, iż opowiadając trudne historie, tak naprawdę ukazuje coś jeszcze trudniejszego, na coś gorszego, drażliwego społecznie zwraca uwagę. Tak samo jest tym razem.

O jaki problem chodzi? Tego nie zdradzę. Nie chcę zabierać wam elementu zaskoczenia.

Doskonale napisana, szokująca i tak przerażliwie smutna książka. Książka smutna, bo jeżeli chodzi o wszelkie patologie dot, dzieci, zawsze jest to smutna, tragiczna opowieść.

Nie ukrywam, gdy czytałam Nieczas, w wielu miejscach po prostu płakałam. Wynaturzenie, chore umysły ludzi, nieszczęścia, które dotykają dzieci i sugestywny, bardzo realny sposób opisania całej historii. To musi działać na wyobraźnię i działa.

Przerażające, że to nie jest fikcja literacka, a prawda. Nie mamy pojęcia co dzieje się tuż obok, w sąsiednim domu, kamienicy obok, mieszkaniu nad nami. Gdybyśmy wiedzieli często bylibyśmy zszokowani, przerażeni. A czasami tak niewiele trzeba żeby zauważyć, pomóc.

Autorom udaje się utrzymać czytelnika w napięciu, jakby ich słowa były nożami, którymi zdrapują z kości żywe mięso. Ta historia na bardzo, bardzo długo pozostanie w mojej pamięci, niestety. Tego nie da się zapomnieć. A szkoda.

Polecam jeżeli szukacie mocnego, ostrego, przerażliwie realnego thrillera.