Dolina straconych złudzeń

Ta książka dużo wniosła do mojego życia, ponieważ pozwoliła mi otworzyć oczy na otaczającą nas rzeczywistość. Szybko okazuje się, że wokół nas znajduje się wiele osób, którym po prostu nie możemy ufać i nie możemy na nie liczyć w kryzysowych momentach naszego życia. Pełno jest tajemnic, niedomówień, a atmosfera w wielu przypadkach robi się gęsta, ponieważ w relacji z innymi ludźmi brakuje nam szczerości. Jak widać mimo tego, że jest to jedynie książka, można ją z łatwością odnieść do swoich osobistych doświadczeń. 

Często łapię się na myśli o tym, jak pojemne są moje ulubione gatunki, skoro dostarczają mi tak wiele skrajnych emocji. Wynika to oczywiście z ogromu czynników, ale chyba najrzadziej zdarza mi się taka prawdziwa literacka podróż do miejsc, których nigdy nie odwiedziłam, a podczas lektury i po niej wydają mi się znajome jak własne mieszkanie.

"Dolina straconych złudzeń" to dopiero druga powieść Anny Górnej, ale po jej świetnym debiucie nie mogłam się doczekać kolejnego tomu i zdecydowanie się na nim nie zawiodłam. To nie tylko świetne kryminały, to też niezwykła podróż do Szwajcarii odmalowanej niezwykle realistycznie. Skąd o tym wiem, skoro nigdy tam nie byłam? Bo to nie jest sielanowy, idealistyczny opis tego kraju i jego mieszkańców, oprócz wielu zachwytów znalazło się też miejsce na wspomnienie choćby o dziwnych zwyczajach czy obyczajach, co świadczy o obiektywizmie.

Ta seria to jednak nie tylko Szwajcaria, ale przede wszystkim Sauer i Mia. Nie mogę zbyt wiele o nich napisać, bo powiązania między dwoma tomami są duże i polecam czytać je w kolejności, choćby właśnie ze względu na to, żeby zrozumieć niektóre wątki dotyczące bohaterów, tym bardziej, że w tej części zawiązuje się taki, który pewnie będzie stanowił kanwę kolejnej. Bardzo zaskoczyło mnie zresztą to, że został on tutaj tylko zarysowany na początku i potem zszedł na tak odległy plan, że wręcz zupełnie zniknął i pojawił się dopiero przy zakończeniu. Muszę przyznać, że z perspektywy cyklu jako całości to kapitalny pomysł, tworzący świetny szkielet konstrukcyjny.

Intryga wydaje się być mniej zawiła niż w pierwszym tomie, lecz to tylko pozory. Co prawda i tym razem intuicyjnie wyczułam sprawcę, ale nie domyśliłam się zupełnie jak to wszystko dokładnie przebiegało, więc podążałam za tropami, które mozolnie zbierał Sauer. Były momenty, gdy, mimo wygrzewania się w pełnym słońcu, dostawałam gęściej skórki pod wpływem wydarzeń rozgrywających się w tej powieści.

"Dolina straconych złudzeń" to udana kontynuacja debiutu Anny Górnej. Dopiero co skończyłam ją czytać, ale chętnie już sięgnęłabym po kolejny tom, a to chyba najlepiej świadczy o moim stosunku do tej serii. Zachwyca nie tylko treścią, lecz też tytułami i okładkami. Polecam fanom mniej krwawych kryminałów, opartych na drobiazgowych, wielowątkowych śledztwach.

Moje 9/10.

Fantastycznie skonstruowany kryminał, który wciąga już od swoich pierwszych stron. Autorka stworzyła w powieści interesujące postacie wraz z ciekawą historią, która wzbudza dużo emocji u czytelnika. Książkę bardzo dobrze się czyta, akcja nie jest za bardzo dynamiczna, jednak z każdą kolejną stroną jest się coraz ciekawszym dalszych wydarzeń. Jest to druga część serii, jednak można ją czytać także bez znajomości pierwszego tomu. Polecam wszystkim fanom kryminałów, którzy oczekują nieoczywistych intryg.

Turystyczne miasteczka zachwycają nas swoim klimatem, malowniczością, położeniem, a każdy szczegół ma tu istotne znaczenie. Jesteśmy gotowi zapłacić nieco więcej, by zamieszkać w pięknym pensjonacie z widokiem na góry czy morze, by mieć przyrodę na wyciągnięcie ręki. Wówczas, kiedy my widzimy idealne miejsce na wakacje, mieszkańcy widzą jedynie tłumy obcych ludzi panoszących się w ich miejscowości, depczących piękną przyrodę, niszczących ją i żądających coraz to nowych wrażeń. Wzrost cen mieszkań, ziemi, nawet w restauracjach powoduje, że rdzennych mieszkańców nie stać na luksus mieszkania w swoich domach. A to rodzi konflikty i to nie tylko pomiędzy mieszkańcami a turystami, ale też pomiędzy tymi, którzy na turystach korzystają i tymi, którzy tylko tracą. Czy jednak może to prowadzić do … morderstwa?

Na to pytanie będziemy starali się odpowiedzieć dzięki książce Anny Górnej pt. „Dolina straconych złudzeń”, będącej drugim tomem cyklu o Piotrze Sauerze. Opublikowana nakładem wydawnictwa Czwarta strona powieść kryminalna przenosi nas do urokliwego górskiego miasteczka u podnóża Eigeru, znanego w Szwajcarii z uwagi na odbywający się tam szczyt klimatyczny. W ślad za tym zlotem poszła cała machina turystyczna i teraz w tym małym miasteczku są piękne hotele, restauracje, bywają tu politycy i znane osobistości z całego świata. I choć zatracił się klimat spokojnej oazy dla wielbicieli gór, to biznes turystyczny kwitnie. A przynajmniej było tak, do chwili morderstw, które pozwalają przypuszczać, że w Alpach grasuje seryjny morderca, pozostawiający ciała swoich ofiar w pobliżu górskich szlaków w inscenizacjach z koszmaru rodem. To czyni powieść idealną nie tylko dla miłośników samego Piotra Sauera i kryminalnych zagadek, ale również dla wszystkich, którzy docenić potrafią malownicze pióro autorki, sugestywnie opisującej klimat okolicy.

Piotr Sauer, prywatny detektyw z Polski, obecnie rezydujący w Zurychu, otrzymuje kolejne zlecenie. Tym razem pochodzi od Susanne Fuchs, zarządzającej ekskluzywnym hotelem Sternen Resort&Spa w Niederwalden. W tej małej turystycznej wiosce u podnóża Alp znaleziono w nietypowych okolicznościach dwa ciała mieszkańców: starszego mężczyzny i nastolatka. To wystarczyło, by miejscowość opustoszała, a każdy dzień bez turystów przynosi kolosalne straty. Stąd zlecenie sprawy prywatnemu detektywowi szczególnie, że mieszkańcy mają wątpliwości co do kompetencji policji i kobiety kierującej posterunkiem policji.

Pierwszym ze znalezionych ciał, były zwłoki starszego mężczyzny, według mieszkańców – lekko upośledzonego intelektualnie, Antona Zieglera. Mężczyzna miał poderżnięte gardło, zaś morderca na jego twarzy pozostawił koszmarną maskę Krampusa, upiornej postaci z alpejskich legend, pół człowieka, pół demona. Miesiąc po morderstwie mężczyzny, niecałe dziesięć kilometrów od miejsca znalezienia jego ciała, zostają znalezione zwłoki Nicolasa Wintera. Leżały w pobliżu szlaku, pod północną ścianą Eigeru, a również nastolatek miał poderżnięte gardło i maskę pozostawioną na miejscu zbrodni.

To właśnie ta maska, a także poderżnięte gardła wskazują na jednego sprawcę, ale czy cokolwiek wiąże te sprawy? O co chodziło mordercy – czy chce on zwrócić uwagę na swoje ofiary czy może to jego sposób, by pozbyć się turystów? W miasteczku aż wrze od emocji, okazuje się bowiem, że mimo sielskich okoliczności nastroje już wcale sielskie nie są. Czy Piotrowi uda się odnaleźć mordercę, zanim Bestia z Oberlandu znów zaatakuje, lub miasteczko przeżyje upadek gospodarczy? Czy wybór ofiar był przypadkowy? O co chodzi z tymi koszmarnymi maskami? Tego właśnie próbujemy wraz z Sauerem się dowiedzieć, a on wciąga nas w pełne emocji dochodzenie, od którego trudno się oderwać. Szybkie tempo akcji, doskonale zarysowani bohaterowie, pojawiająca się znów Mia, która zastanawia się, czy nie porzucić studiów prawniczych – to wszystko sprawia, że po książkę powinni sięgnąć nie tylko ci, którzy czytali pierwszy tom, ale też te osoby, które docenią doskonale zbudowaną kryminalną zagadkę. Biorąc pod uwagę, że drugi tom serii jest jeszcze lepszy od pierwszego, bardziej spójny, dopracowany, to po zakończeniu książki nie mogę się już doczekać kolejnej części!

Niederwalden to piękna turystyczna wioska u podnóża Alp, w której w nietypowych okolicznościach znaleziono dwa ciała, najpierw starszego mężczyzny, a dwa tygodnie później młodego chłopca. Czyżby po górskim kurorcie grasował seryjny morderca? Blady strach pada na turystów, którzy masowo odwołują rezerwacje, nie dziwi więc, że jeden z hoteli decyduje się na zatrudnienie prywatnego detektywa.

Co łączy ofiary, bo na pierwszy rzut oka dzieli je niemalże wszystko? Czy znaczenie ma miejsce znalezienia ciał? Jaką rolę odgrywa alpejski, dość mroczny folklor? Na te i wiele innych pytań, odpowiedzi poszuka Piotr Sauer, wkrótce dołączy do niego Mia Kovac oraz pojawi się nowa interesująca postać, miejscowa policjantka Kathrin Wyss. Przyjezdni spotkają się z nieufnością i wrogim nastawieniem tutejszych mieszkańców, ot taki urok małych miejscowości. Za to opisy górskich pejzaży zrobią na wszystkich duże wrażenie.

"Dolina straconych złudzeń" to kolejna historia Anny Górnej, która zapewniła mi świetną rozrywkę na długie godziny. Kilkaset stron skrupulatnego śledztwa, które miało wszelkie znamiona realizmu, dlatego też tak łatwo było mi poczuć się jego częścią.

"Dolina straconych złudzeń" to druga część serii z Piotrem Sauerem. Kryminał spokojnie można czytać bez znajomości poprzedniego tomu.

Lato, widoki jak z pocztówki, niewielka społeczność – Autorka sprawia, że aż chce się spędzić w Niederwalden choć trochę czasu. Piotr Sauer jednak nie zostaje ciepło przyjęty. Mieszkańcy są wrogo nastawieni i szybko okazuje się, że jego śledztwo to zderzenie z murem nie do przebicia. Za widokówkowym obrazkiem małej alpejskiej miejscowości kryją się sekrety i zawiść, które otaczają lokalne interesy, wierzenia i tradycje. Anna Górna zaraża czytelnika tą atmosferą, daje odczuć klimat Niederwalden, a dzięki temu totalnie angażuje w przebieg wydarzeń.

A śledztwo jest niesamowicie ciekawe. Książka liczy ponad 500 stron, ale powieść nie jest “przegadana”. Bohaterów jest wielu, ale Anna Górna nie pozwala się wśród nich pogubić.

Fabuła konsekwentnie toczy się wokół głównego wątku i przez cały czas dużo się dzieje: pojawiają się nowe odkrycia, podejrzenia, niespodziewane zwroty akcji, a pośród tego Autorka wplata wątki obyczajowe, które urozmaicają historię.

Myślę, że zakończenie usatysfakcjonuje każdego czytelnika. Zaskakujące, ale przy tym logiczne – idealnie podsumowuje śledztwo. Przyznam, że coś mi się tłukło z tyłu głowy i rozwiązanie intrygi przewidziałam dość szybko, jednak Anna Górna nie dała mi całkowitej pewności, co chwilę odciągając uwagę od mojego podejrzanego 🙂 A ostatnie sceny pokazały, że Autorka ma odwagę zakończyć historię w bezwzględny sposób, nie mając dla bohaterów wiele litości 🙂

Czytajcie "Dolinę straconych złudzeń"! To kryminał na wysokim poziomie, przemyślany, wciągający. Jest naprawdę dobrze napisany: nie “na kolanie”, na szybko, ale przemyślnie, z pasją i wiedzą. Pani Anno – chapeau bas!

Na początku zeszłego roku Anna Górna zadebiutowała „Krainą złotych kłamstw”. Po przeczytaniu uznałam, że to dobry debiut. Potem miałam okazję poznać autorkę na Targach Książki w Katowicach, gdzie opowiadała o kolejnym tomie. Czekałam więc na niego z niecierpliwością i się doczekałam. „Dolina straconych złudzeń” premierę miała 22 marca. Przeczytałam ją niedawno i znowu pozostaje mi oczekiwanie na kolejny tom😊 Lektura dostarczyła mi mnóstwa wrażeń i oceniam ją jeszcze lepiej niż debiut. Gratuluję autorce!

W małym, szwajcarskim, alpejskim miasteczku grasuje seryjny morderca. Zostawia ciała swoich ofiar w górach, ułożone w upiornych inscenizacjach z założonymi maskami. Na mieszkańców i turystów pada blady strach. Zarząd jednego z luksusowych hoteli zatrudnia detektywa Piotra Sauera w celu wytopienia sprawcy. Już od pierwszych dni pobytu w Niederwalden lokalna społeczność daje mu odczuć, że nie jest tu mile widziany. Wkrótce dołącza do niego Mia i razem próbują przebić się przez atmosferę nieufności i wrogości. Nie zdają sobie jednak sprawy, jak trudne będzie to śledztwo i w jaki wielkim niebezpieczeństwie wkrótce się znajdą…

Powieść składa się z prologu i pięciu części, a każda z nich składa się z w miarę krótkich podrozdziałów. Część z nich opatrzona jest datą lub miejscem i imieniem bohatera, co zdecydowanie ułatwia czytelnikowi połapanie się w sytuacji. Akcja toczy się współcześnie, w 2019 roku, a czasem przenosi się dwa lata wcześnie i pokazuje wydarzenia oczami komendantki policji Kathrin. Narracja jest trzecioosobowa. Powieść czyta się bardzo przyjemnie, szybko. Akcja od samego początku mnie wciągnęła, autorka podsuwa nam różne tropy, wszystko po to by się chwilę później z nich wycofać Muszę powiedzieć, że zakończenie bardzo mnie zaskoczyło, spowodowała, że czułam się jak na karuzeli. Świetnie i w sposób dla mnie nieprzewidywalny autorka wyjaśniła tą intrygę, chociaż oczywiście pewnych drobnych kwestii można się było domyślić już chwilkę wcześniej, o tyle całokształt mocno mnie zaskoczył. Mocną stroną tej powieści są też bohaterowie. Przede wszystkim Piotr Sauer, był policjant, który wyemigrował do Szwajcarii, pracował w firmie ubezpieczeniowej, a potem został detektywem. Ciągnie się za nim ciężar przeszłości, problemy z niedostępną emocjonalnie żoną, z którą pozostaje w separacji, nastoletnia córka… Oprócz tego jest Mia, młoda kobieta, która pełni rolę jego asystentki, już w pierwszym tomie wiedziałam, że to postać z potencjałem. Tutaj jej wątek zdecydowanie się rozwinął. Również mierzy się z przeszłością, trudną relacją z matką oraz tajemnicą śmierci ojca. Zakończenie powieści zdecydowanie zapowiada, że w kolejnym tomie ten wątek zostanie jeszcze bardziej rozwinięty.

„Dolina straconych złudzeń” to świetny kryminał, z licznymi wątkami obyczajowymi i psychologicznymi. Warsztat autorki zdecydowanie się rozwinął i czytałam tą powieść z ogromną przyjemnością. I od razu po przeczytaniu ostatniego zdania czekam z wielką niecierpliwością na ciąg dalszy😊

Po dobrze przyjętym debiucie "Kraina złotych kłamstw" Pani Anna Górna napisała drugą część cyklu z Piotrem Sauerem w roli głównej "Dolina straconych złudzeń". Ja tym razem wyjątkowo czytanie zaczęłam od drugiej części, ponieważ pierwsza jest u mnie na półce już od jakiegoś czasu, a drugą otrzymałam od wydawnictwa do recenzji. Jak wiadomo, egzemplarze recenzenckie traktuje priorytetowo. Na szczęście, żeby zagłębić się w czytanie drugiej części, nie koniecznie trzeba znać pierwszą. Obie łączy wspólny bohater.

"Można zaklinać rzeczywistość przed samym sobą, ale kiedy już się coś wypowie... Mam wrażenie, że słowa cementują niektóre sprawy".

Niederwalden urokliwe miasteczko w Alpach przyciąga tłumy turystów. I nagle na mieszkańców górskiego miasteczka pada blady strach. Dwa zabójstwa, które popełniono w krótkim czasie, wskazują na seryjnego mordercę. Właściciele pewnego hotelu wątpią w skuteczność pracy policji, boją się kryzysu i mają swoje powody, aby zaangażować w sprawę prywatnego detektywa Piotra Sauera. Piotr na miejscu spotyka się z ludzką niechęcią i brakiem współpracy. Ludzie traktują go niczym wroga i uprzykrzają jemu życie. Okazuje się, że dwa lata temu również doszło tutaj do morderstwa. Piotr razem ze swoją asystentką Mią szukają cech wspólnych tych zbrodni. Ofiar przybywa, sprawca jest na wolności, a policja jest bezradna. Morderca działa według ustalonego schematu i do tego wszystkiego dochodzi jeszcze symbolika i rytualne ułożenie zwłok. Co odkryją Piotr i Mia?

Książka, której fabuła została osadzona w górach, robi wrażenie. Niesamowity klimat i opis widoków dodatkowo podkręcają atmosferę. Mała, hermetyczna społeczność nie lubi obcych na swoim terenie. Rytualne zabójstwa, trudne śledztwo i ciekawi bohaterowie. A do tego wszystkiego zaskakujące zakończenie. Thriller na wysokim poziomie i dorównuję skandynawskiej literaturze. Mnie nie pozostaje nic innego jak tylko nadrobić zaległości i sięgnąć po "Krainę złotych kłamstw", aby poznać przeszłość Piotra Sauera.

Polecam!

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona.

Kryminały. Zagadka to jeden z ich najistotniejszych elementów. Przeprowadzenie śledztwa, odnalezienie mordercy, sprawiedliwość dla ofiar i ich rodzin. To z kolei w dużym skrócie jest obudowa tego sekretu, który czytelnik pragnie poznać. Jednakże, dla mnie bardzo ważne w budowaniu odpowiedniego klimatu jest miejsce akcji. I taka idealnie dobrana lokacja jest częścią bardzo wciągającej powieści autorstwa Anny Górnej, pt. Dolina straconych złudzeń.

Książka stanowi drugi tom serii o przygodach detektywa Piotra Sauera. Pierwsza, Kraina złotych kłamstw zadebiutowała nieco ponad rok temu. I z przykrością muszę wam powiedzieć, że podchodząc do lektury kontynuacji, nie miałem za sobą lektury wyżej wskazanego tytułu. Na szczęście, szybko okazało się, że każdy czytelnik może spokojnie zawierzyć zdolnościom pisarskim autorki. Oczywiście, są pewne wątki, na temat których nie mamy pełni informacji, ale w ogóle nie przeszkadza to w czerpaniu przyjemności z tej kryminalnej zagadki.

Gdzie i kiedy

Zacznijmy od najważniejszego, czyli tego gdzie zabiera nas autorka. Piękne Alpy Berneńskie. Niewielkie miasteczko Niederwalden, utrzymujące się przede wszystkim z turystyki. Zresztą, gdyby sama treść książki o tym nie wspominała to i tak łatwo byłoby się tego domyślić za sprawą barwnych i jakże realistycznych opisów natury. Wracając jednak do sedna sprawy. W tej małej społeczności dochodzi do wstrząsającej śmierci nastolatka. Policja robi swoje, ale wiadomo jak to ze służbami bywa. Kiedy biznes zaczyna podupadać kierowniczka hotelu Sternen wynajmuje detektywa. Jest nim wspomniany Sauer.

Akcja powieści toczy się na przestrzeni niecałego miesiąca, a jest nim czerwiec. W tym oto krótkim czasie przyglądamy się prywatnemu śledztwu prowadzonemu przez polskiego detektywa mieszkającego w Szwajcarii. Nie wiem czy Dolina straconych złudzeń celowo, czy zupełnie przypadkiem czerpie pewne inspiracje z serialu Miasteczko Twin Peaks, ale pani Górnej wychodzi to znakomicie. No bo mamy małą miejscowość. Jest zwarta, lokalna społeczność, której mieszkańcy skrywają swoje tajemnice. Jest morderstwo i jest osoba, która ma znaleźć zabójcę. Czuć z jednej strony taki sielankowy i pogodny klimat, który potrafi jednak zawędrować w naprawdę mroczne rejony.

Urokliwe miasteczko i świetny klimat

I jak to jest z tym śledztwem? Początkowo odniosłem wrażenie, że akcja rozkręca się troszkę zbyt powoli. To wrażenie jednak szybko zniknęło. Raz, że autorka stara się w bogaty sposób namalować obraz Niederwalden i jego mieszkańców, którzy są graczami w tej rozgrywce. Dwa, że trzeba troszeczkę czytelnika powodzić za nos, zmylić, zbudować odpowiednią atmosferę tajemnicy i niepewności. Tak też właśnie jest, o czym przekonujemy się przechodząc przez kolejne części tej historii.

Nie myślcie sobie jednak, że Dolina straconych złudzeń samą zbrodnią żyje. O nie. Dla wszystkich, którzy przeczytali część poprzednią nie będzie niespodzianką, że pani Górna bardzo wyraziście rozrysowuje wątki z życia prywatnego Sauera, jego rodziny oraz jego asystentki. To w końcu też są ludzie, a nie tylko figury potrzebne do rozwiązania zagadki. Mają swoje uczucia, swoje problemy (np. separacja głównego bohatera i jego żony) i one w różnych momentach fabuły powracają. Dodam, świetnie uzupełniając się z wątkiem czysto kryminalnym.

To kto w końcu zabił?

Co dla mnie istotne przy ocenie tego tytułu, ani przez chwilę nie domyśliłem się kto jest mordercą. Miałem swoje podejrzenia, ale w momencie gdy byłem już co do kogoś przekonany, to autorka podrzucała inny trop. Bardzo zgrabnie zresztą, bo od razu poświęcałem mu swoją uwagę, próbując poskładać to wszystko w całość. I tak aż do samego końca, a zakończenie to jest prawdziwy dynamit. Jedno wyjaśnienie za drugim, niespodzianki, dramaty, a nawet walka o życie. Tyle mogę wam zdradzić.

Naprawdę świetnie bawiłem się z tym kryminałem. Dolina straconych złudzeń, to trzymająca w napięciu do samego końca powieść. Ze wspaniałym klimatem tajemnicy, charakterystycznymi bohaterami i naprawdę trudną do rozwikłania zagadką. Zdecydowanie zostałem zachęcony do sięgnięcia po część pierwszą, a jeśli wy nie mieliście jeszcze okazji czytać żadnej z nich, to nie ma na co czekać! Do lektury!

„W miejscu takim jak to morderca codziennie patrzy wszystkim w oczy”.

W szwajcarskim miasteczku Niederwalden grasuje seryjny morderca, który zostawia swoje ofiary u podnóża Eigeru w rytualnych inscenizacjach z maską Krampusa na twarzy. Zabójca wodzi policję za nos, pozostaje nieuchwytny. Do Piotra Sauera, byłego policjanta, który obecnie pracuje jako prywatny detektyw zgłasza się ciotka zamordowanego nastolatka z prośbą o rozwiązanie zagadki śmierci jej siostrzeńca. Piotr rozpoczyna swoje własne śledztwo. Pomaga mu jego asystentka Mia. Czy uda im się odkryć kto stoi za śmiercią chłopca oraz starszego mężczyzny? Czy obecne zabójstwa mają związek z morderstwem onkologa sprzed dwóch lat? Czy uda się powstrzymać seryjnego mordercę zanim zginą kolejne osoby? Jeżeli jesteście ciekawi odpowiedzi na te pytania to koniecznie przeczytajcie tą książkę.

„Dolina straconych złudzeń” to druga część serii z prywatnym detektywem Piotrem Sauerem. Akcja książki toczy się w małym, malowniczym, alpejskim miasteczku, gdzie wszyscy się znają. Panuje tam gęsta, duszna atmosfera a lokalni mieszkańcy dają odczuć Sauerowi, że nie jest tam mile widziany.

„Dolina straconych złudzeń” to świetny kryminał, którego akcja wciąga już od pierwszych stron. Jako miłośniczka gór i kryminałów po prostu musiałam przeczytać tą książkę. Moją uwagę przyciągnęła także piękna okładka z górskim krajobrazem. Autorka miała świetny pomysł na fabułę, tajemnicze zabójstwa w górach, tajemnice, ciekawi bohaterowie oraz porywające śledztwo sprawia, że od tej książki nie można się oderwać. Krótkie rozdziały i przystępny język sprawiają, że tą historię czyta się lekko i przyjemnie. Polecam z całego serca wszystkim fanom kryminałów.

„W miejscu takim jak to morderca codziennie patrzy wszystkim w oczy”.

W szwajcarskim miasteczku Niederwalden grasuje seryjny morderca, który zostawia swoje ofiary u podnóża Eigeru w rytualnych inscenizacjach z maską Krampusa na twarzy. Zabójca wodzi policję za nos, pozostaje nieuchwytny. Do Piotra Sauera, byłego policjanta, który obecnie pracuje jako prywatny detektyw zgłasza się ciotka zamordowanego nastolatka z prośbą o rozwiązanie zagadki śmierci jej siostrzeńca. Piotr rozpoczyna swoje własne śledztwo. Pomaga mu jego asystentka Mia. Czy uda im się odkryć kto stoi za śmiercią chłopca oraz starszego mężczyzny? Czy obecne zabójstwa mają związek z morderstwem onkologa sprzed dwóch lat? Czy uda się powstrzymać seryjnego mordercę zanim zginą kolejne osoby? Jeżeli jesteście ciekawi odpowiedzi na te pytania to koniecznie przeczytajcie tą książkę.

„Dolina straconych złudzeń” to druga część serii z prywatnym detektywem Piotrem Sauerem. Akcja książki toczy się w małym, malowniczym, alpejskim miasteczku, gdzie wszyscy się znają. Panuje tam gęsta, duszna atmosfera a lokalni mieszkańcy dają odczuć Sauerowi, że nie jest tam mile widziany.

„Dolina straconych złudzeń” to świetny kryminał, którego akcja wciąga już od pierwszych stron. Jako miłośniczka gór i kryminałów po prostu musiałam przeczytać tą książkę. Moją uwagę przyciągnęła także piękna okładka z górskim krajobrazem. Autorka miała świetny pomysł na fabułę, tajemnicze zabójstwa w górach, tajemnice, ciekawi bohaterowie oraz porywające śledztwo sprawia, że od tej książki nie można się oderwać. Krótkie rozdziały i przystępny język sprawiają, że tą historię czyta się lekko i przyjemnie. Polecam z całego serca wszystkim fanom kryminałów.

☕Na początek najważniejsza informacja! Dla tej książki zrezygnowałam z mojej żelaznej zasady czytania książek po kolei. Nie czytam nigdy serii od środka. Tutaj zrobiłam wyjątek. Kto mnie zna ten wie, że dla mnie to duuuża sprawa!

📚No i jak już się przełamałam to liczyłam na perełkę, która mnie zachwyci...no i się nie pomyliłam!

☕Podoba mi się usadowienie akcji w obcym kraju. Szwajcaria na pewno mocno wpływa na wyobraźnię. Opisy krajobrazów dawały poczucie jakbym naprawdę to widziała. Tylko nie myślcie, że to książka przyrodnicza, nie nie. Ładnie wszystko było wyważone.

📚 Główny bohater, Piotr Sauer dający się polubić. Na pewno nie jest kolejnym nie ogarniętym policjantem/detektywem, który szuka nie wiadomo czego, mając mordercę pod nosem.

W sumie nie mam się do czego przyczepić bo niczym mnie nie zirytował więc to duży sukces!

No i oczywiście, na salony wjeżdża klasyk... Czyli wątek romantyczny. Niby mały, niby nic a musiał się wkraść! Jakoś to przełknęłam bo nie było to nachalne. Ale! Jednak w kryminałach jestem zwolenniczką krwawych morderstw niż przytulasków głównych bohaterów.

☕Przy końcówce moja głowa eksplodowała 🤯 hmm przeczytajcie książkę jeśli chcecie się dowiedzieć dlaczego to ma również związek z książką 😝

📚 Podsumowując, książka bardzo dobra! Szybko się czytało, Autorka świetnie budowała napięcie i zaciekawienie historią. Genialnie została przedstawiona cała intryga by na końcu zaskoczyć. Tak, przyznaje...nieodgadłam kto morduje🙈

@intermission4reading

Duszna małomiasteczkowa atmosfera, brutalne, rytualne morderstwa, piękne krajobrazy, i tajemnice, które latami były głęboko skrywane... Dodajmy do tego świetnie skrojoną intrygę, ciekawych bohaterów oraz idealne tempo akcji. Ta książka to ponad 500 stron czytelniczej uczty.

Pomimo, ze nie czytałam pierwszej części nie miałam najmniejszego problemu by wgryżć się w tę książkę, jednak już zamówiłam poprzedni tom by jak najszybciej nadrobić zaległości.

Właścicielka hotelu w Niderwalden, zatrudnia detektywa Piotra Sauera w celu wyjaśnienia tajemniczych morderstw. . Detektyw wraz ze swoją asystentką Mią rozpoczynają śledztwo. Wkraczają oni z przysłowiowymi butami w małomiasteczkową społeczność, węszą, wypytują. To bardzo nie podoba się tutejszym mieszkańcom i policji. Są bowiem tajemnice, które nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego. Krążące u szczytów gór legendy przyprawiają o dreszcze a zmowa milczenia mieszkańców nie ułatwia zadania.

Czy ta dwójka rozwiąże zagadkę tajemniczych morderstw?

Czytając tę książkę miałam wrażenie jakbym osobiście była w tej pięknej górskiej krainie. Chłonęłam piękne krajobrazy, oddychałam świeżym powietrzem.

Wybierzcie się i Wy kochani w tę jakże ciekawą czytelniczą podróż...

Myślę, o książce „ Dolina straconych złudzeń ” i mam przed oczami malowniczy alpejski krajobraz. Syciłam się nim. Oczami wyobraźni go chłonęłam, głęboki oddech brałam i pełną piersią oddychałam.

Autorka zabrała mnie w niezwykłe miejsce. Miałam wrażenie, jakbym patrzyła na ten pełen natury obraz i była tam z bohaterami. W tym szwajcarskim miejscu przepełnionym górami, dolinami i jeziorami.

Widziałam szczyty ośnieżone, łąki rozległe, zieleń soczystą, zbocza zielone, z gór spływający wodospad i miasteczko Niederwalden malownicze. Dawno już nie odczuwałam tak rzeczywistego jakby piękna natury podczas czytania. I to kryminału. Urzeczona jestem.

Ale.

Niech Was ten przepełniony z pozoru spokojem i darami natury krajobraz nie zwiedzie. Tu przyszła śmierć. Zabrała starszego mężczyznę, potem w jej szpony wpadł nastolatek. Ale nie tylko. Te urokliwe górskie zbocza to widziały.

Widziały morderstwa.

Widziały twarze nieszczęśników obleczone w maskę Krampusa, o którym legenda głosi, że karze dzieci w trakcie Świąt Bożego Narodzenia za nieposłuszeństwo.

Widziały rytualne zbrodnie, które wyjaśnić stara się dwójka detektywów, Piotr i Mia. Polubiłam tę parę. Za intuicję głównie, podejście do rozwiązania kryminalnej zagadki i za to jak się uzupełniali.

Mimo, że przez pierwsze sto stron trudno było mi się w tę historię wciągnąć (chyba ze względu na to, że ostatnio przywykłam do szybszego tempa w książkach, a tutaj jest zdecydowanie wolniejsze), to potem było już o wiele lepiej. Kiedy krok po kroku zagadka kryminalna zaczęła się klarować, nie sposób było się od tej historii oderwać.

Tajemnice skrywane, wybory życiowe, kierujące sie ku otchłani, mroczny klimat z alpejską otoczką i śmierć. Ciekawe to było połączenie.